آموزش مداوم

آموزش مداوم (به انگلیسی: Continuing education) آموزشی است که پس از آموزش اولیه، به دلایل شخصی یا حرفه‌ای دنبال می‌شود. این اصطلاح عمدتاً در ایالات متحده و کانادا بکار می‌رود.

اشکال شناخته‌شدهٔ فعالیت‌های یادگیری پس از دوره متوسطه در این حوزه شامل دوره‌های دارای واحد درسی برای دانشجویان غیرسنتی، آموزش شغلی بدون اعطای مدرک، جبران کاستی‌های آموزشی در کالج، آموزش نیروی کار و دوره‌های رسمی غنی‌سازی شخصی (هم در محوطهٔ دانشگاه و هم به‌صورت برخط) است.[۱][۲]

آموزش مداوم عمومی مشابه آموزش بزرگسالان است، دست‌کم از این جهت که برای یادگیرندگان بزرگسال، به‌ویژه افرادی که از سن معمول دورهٔ کارشناسی در کالج یا دانشگاه گذشته‌اند، در نظر گرفته شده است.

در ایالات متحده و کانادا، دوره‌های آموزش مداوم اغلب از طریق یک بخش یا مدرسهٔ آموزش مداوم در یک کالج یا دانشگاه ارائه می‌شوند که گاهی با عنوان گسترش دانشگاه یا مدرسهٔ گسترش شناخته می‌شود. بااین‌حال، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی استدلال کرده است که اگر قرار باشد آموزش مداوم در برنامه‌های اصلی آموزشی ادغام شود و به شایستگی، این نوع آموزش به رسمیت شناخته شود، باید «به‌طور کامل در زندگی نهادی ادغام شود، نه اینکه اغلب به‌عنوان فعالیتی جداگانه و متمایز در نظر گرفته شود که کارکنان متفاوتی را به‌کار می‌گیرد».[۳]

دانشگاه جرج‌تاون، دانشگاه ایالتی میشیگان و دانشگاه دنور از برنامه‌های بدون واحد درسی بهره برده‌اند؛ این برنامه‌ها به تقویت همکاری با شرکت‌ها و نهادهای دولتی، کمک به اطلاع‌رسانی و شکل‌دهی به برنامهٔ درسی دوره‌های منتهی به مدرک و ایجاد درآمد برای پشتیبانی از فعالیت‌های دانشگاهی کمک کرده‌اند.[۴]

اصطلاحات و ابتکارهای مشابه

خارج از ایالات متحده و کانادا، اشکال مشابه آموزش پس از آموزش اولیه ممکن است با اصطلاحاتی مانند آموزش بزرگسالان، آموزش تکمیلی، علم‌آموزی تمام عمر، توسعهٔ حرفه‌ای مداوم، ارتقای مهارت یا بازمهارت‌آموزی توصیف شوند.

در ایرلند، ابتکارهای مشابه آموزش مداوم و بازمهارت‌آموزی شامل اسپرینگ‌بورد پلاس است که دوره‌های آموزش عالی رایگان یا یارانه‌ای را برای ارتقای مهارت و بازمهارت‌آموزی ارائه می‌کند، و ابتکار سرمایهٔ انسانی است؛ برنامه‌ای ۳۰۰ میلیون یورویی که در سال ۲۰۲۰ آغاز شد تا ارائهٔ آموزش عالی مهارت‌محور را در حوزه‌های اولویت‌دار گسترش دهد.[۵][۶] ایرلند همچنین دارای راهبرد ده‌سالهٔ «سوادآموزی بزرگسالان برای زندگی» است که در سال ۲۰۲۱ آغاز شد و بر سواد خواندن و نوشتن بزرگسالان، سواد عددی و سواد دیجیتال تمرکز دارد.[۷]

تاریخچه

در بریتانیا، دانشگاه آکسفورد، دپارتمان آموزش مداوم خود را در سال ۱۸۷۸ تأسیس کرد،[۸] و مؤسسهٔ آموزش مداوم دانشگاه کمبریج نیز به سال ۱۸۷۳ بازمی‌گردد.[۹]

در ایالات متحده، مؤسسهٔ شاتاکوا، که در اصل «مجمع مدرسهٔ یکشنبهٔ دریاچهٔ شاتاکوا» نام داشت، در سال ۱۸۷۴ «به‌عنوان آزمایشی آموزشی در زمینهٔ یادگیری خارج از مدرسه و در تعطیلات تأسیس شد. این مؤسسه موفق بود و تقریباً بلافاصله از دوره‌های ویژهٔ معلمان مدارس یکشنبه فراتر رفت و موضوعات دانشگاهی، موسیقی، هنر و تربیت بدنی را نیز دربرگرفت».[۱۰]

دانشگاه هاروارد ریشه‌های آموزش مداوم خود را به سال ۱۸۳۵ نسبت می‌دهد؛ زمانی که جان لوول جونیور مؤسسهٔ لوول را با هدف ارائهٔ سخنرانی‌های عمومی رایگان در بوستون تأسیس کرد. در سال ۱۹۰۹، رئیس وقت هاروارد، ای. لارنس لوول، که همچنین یکی از امینان مؤسسهٔ لوول بود، برنامه‌هایی را برای ارائهٔ مستقیم دوره‌های عمومی مؤسسهٔ لوول از طریق هاروارد گسترش داد. در سال ۱۹۱۰، لوول رسماً مدرسهٔ گسترش هاروارد را تأسیس کرد که در آن زمان «کمیسیون دوره‌های گسترش» نامیده می‌شد. مدرسهٔ گسترش هاروارد اکنون زیرمجموعهٔ دانشکدهٔ هنر و علوم فعالیت می‌کند و یکی از ۱۳ مدرسهٔ اعطاکنندهٔ مدرک است که دانشگاه هاروارد را تشکیل می‌دهند. این مدرسه از سال ۱۹۱۰ به‌طور پیوسته فعالیت کرده است.[۱۱]

دانشگاه کرنل از جمله مؤسسات آموزش عالی بود که در دههٔ ۱۸۷۰ ارائهٔ آموزش مداوم دانشگاهی، عمدتاً برای معلمان، را از طریق دوره‌های گسترش آغاز کرد. همان‌طور که در کورنل اِرا در ۱۶ فوریهٔ ۱۸۷۷ اشاره شده است، دانشگاه برنامه‌ای با عنوان «تور دریاچه‌های بزرگ» را برای «معلمان و دیگران» تحت هدایت استاد تئودور بی. کامستاک، رئیس بخش زمین‌شناسی کرنل، ارائه می‌کرد.[۱۲]

دانشگاه ویسکانسین-مدیسن برنامهٔ آموزش مداوم خود را در سال ۱۹۰۷ آغاز کرد.[۱۳][۱۴] نیو اسکول برای پژوهش اجتماعی که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد، در ابتدا به آموزش بزرگسالان اختصاص داشت.[۱۵] در سال ۱۹۶۹، کالج امپایر استیت، یکی از واحدهای دانشگاه ایالتی نیویورک، نخستین مؤسسه در ایالات متحده بود که منحصراً بر ارائهٔ آموزش عالی به یادگیرندگان بزرگسال تمرکز داشت. در سال ۱۹۷۶، دانشگاه فلوریدا بخش آموزش مداوم خود را ایجاد کرد و بیشتر دوره‌ها در عصرها یا آخر هفته‌ها ارائه می‌شدند تا با برنامهٔ زمانی دانشجویان شاغل سازگار باشند.[۱۶]

روش ارائهٔ آموزش مداوم می‌تواند شامل شکل‌های سنتی سخنرانی در کلاس و آزمایشگاه باشد. با این‌ حال، بسیاری از برنامه‌های آموزش مداوم به‌شدت از آموزش از راه دور استفاده می‌کنند که نه‌تنها شامل مطالعهٔ مستقل است، بلکه می‌تواند شامل مطالب ویدئویی ضبط‌شده، برنامه‌های پخش‌شده یا آموزش برخط نیز باشد؛ نوعی که در سال‌های اخیر بر جامعهٔ یادگیری از راه دور مسلط شده است.

برای متخصصان

در حوزهٔ آموزش مداوم، آموزش مداوم حرفه‌ای یک فعالیت یادگیری مشخص است که عموماً با صدور گواهی یا واحد آموزش مداوم (CEU) برای ثبت حضور در یک سمینار یا دورهٔ آموزشی معین مشخص می‌شود. نهادهای صدور مجوز در شماری از حوزه‌ها (مانند آموزش و مراقبت‌های بهداشتی) برای اعضایی که دارای مجوز هستند، الزامات آموزش مداوم وضع می‌کنند تا بتوانند به فعالیت حرفه‌ای خود ادامه دهند. هدف این الزامات تشویق متخصصان به گسترش پایهٔ دانش خود و به‌روز ماندن در مورد تحولات جدید است.[۱۷]

بسته به حوزه، این الزامات ممکن است از طریق گذراندن دروس دانشگاهی یا کالج، دوره‌های گسترش یا شرکت در کنفرانس‌ها و سمینارها برآورده شوند. اگرچه حرفه‌های مختلف ممکن است استانداردهای متفاوتی داشته باشند، پرکاربردترین استاندارد پذیرفته‌شده، که توسط انجمن بین‌المللی آموزش مداوم و آموزش (IACET) تدوین شده است، این است که ده ساعت تماس آموزشی معادل یک واحد آموزش مداوم است.[۱۸] همهٔ متخصصان از قرارداد CEU استفاده نمی‌کنند. برای مثال، انجمن روان‌شناسی آمریکا حامیان آموزش مداوم را اعتباربخشی می‌کند و صرفاً از شیوهٔ CE استفاده می‌کند. برخلاف CEU، اعتبار CE معمولاً به‌ازای هر ساعت تماس آموزشی، یک اعتبار CE محسوب می‌شود.

در بهار سال ۲۰۰۹، ادووِنچرز یک شرکت مشاورهٔ آموزش عالی، نتایج مطالعه‌ای را منتشر کرد که نشان می‌داد رکود اقتصادی تأثیر قابل‌توجهی بر دیدگاه دانشجویان بالقوهٔ آموزش مداوم گذاشته است. در یک نظرسنجی از ۱٬۵۰۰ بزرگسال که قصد داشتند طی دو سال آینده در یک دوره یا برنامه ثبت‌نام کنند، مشخص شد که گرچه تقریباً نیمی از پاسخ‌دهندگان معتقد بودند ارزش آموزش در نتیجهٔ رکود اقتصادی افزایش یافته است، بیش از دوسوم آنان گفتند وضعیت اقتصاد بر برنامه‌هایشان برای ادامهٔ آموزش مداوم تأثیر گذاشته است.[۱۹]

گروه بانک جهانی در گزارش توسعه جهانی سال ۲۰۱۹ خود دربارهٔ آیندهٔ کار توضیح می‌دهد که فرصت‌های یادگیری انعطاف‌پذیر در دانشگاه‌ها و برنامه‌های یادگیری بزرگسالان که به کارگران امکان بازآموزی و کسب مهارت‌های جدید را می‌دهند، برای سازگار شدن بازارهای کار با آیندهٔ کار حیاتی هستند.[۲۰]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ McLean, S. (2007). "دربارهٔ ما: بیان هدف آموزش مداوم دانشگاهی در کانادا". Canadian Journal of University Continuing Education. 33 (2): 65–86. doi:10.21225/D5CS3K.
  2. ↑ Kirby, D.; Curran, V.; Hollett, A. (2009). "برنامه‌های یادگیری غیررسمی بزرگسالان در مؤسسات آموزش پس از متوسطهٔ کانادا: روندها، مسائل و رویه‌ها". Canadian Journal of University Continuing Education (in English). 35 (2): 63–86. doi:10.21225/D55P42. Retrieved 2023-11-16.
  3. ↑ Schütze, Hans G.; Slowley, Maria, eds. (2012). دیدگاه‌های جهانی دربارهٔ آموزش عالی و یادگیرندگان مادام‌العمر. NY, New York: Routledge. p. 75. ISBN 978-0-415-67507-9.
  4. ↑ Millard, E. (2014). "امتیاز اضافی برای دوره‌های بدون واحد درسی" بایگانی‌شده در ۱۸ اوت ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine، University Business. بازیابی‌شده در ۲۰۱۷-۰۸-۱۸.
  5. ↑ "Springboard". Higher Education Authority. Retrieved May 10, 2026.
  6. ↑ "Human Capital Initiative". Higher Education Authority. Retrieved May 10, 2026.
  7. ↑ "'Adult Literacy for Life' - a 10-year adult literacy strategy". gov.ie. Retrieved May 10, 2026.
  8. ↑ "تاریخچهٔ آموزش مداوم در آکسفورد". Department for Continuing Education (in English). University of Oxford. Retrieved 28 December 2020.
  9. ↑ Jarvis, Peter. آموزش بزرگسالان و یادگیری مادام‌العمر: نظریه و عمل، ص. ۳۱۸ (Routledge، ۲۰۰۴).
  10. ↑ "تاریخچهٔ ما". Archived from the original on 2013-11-09.
  11. ↑ "تاریخچه". Harvard Division of Continuing Education (in American English). Retrieved 2023-06-27.
  12. ↑ Press, Cornell University (March 31, 1877). "Cornell Era V. 09 1876–1877" – via ecommons.cornell.edu. {{cite journal}}: یادکرد journal نیازمند |journal= است (کمک)
  13. ↑ Schugurensky, Daniel. "1907: «ایدهٔ ویسکانسین» دانشگاه را به جامعه می‌آورد". History of Education: Selected Moments of the 20th Century. The Ontario Institute for Studies in Education of the University of Toronto. Retrieved 2009-03-01.
  14. ↑ UW–Extension Chancellor's Office. "تاریخچهٔ برجستهٔ گسترش در ویسکانسین از 1862 تا 1999". دربارهٔ ما. The University of Wisconsin–Extension. Archived from the original on May 29, 2010. Retrieved 2009-03-01.
  15. ↑ "نسخهٔ بایگانی‌شده". Retrieved 2013-01-23.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده) آرشیو مدرسهٔ جدید: فهرست دوره‌ها
  16. ↑ "دفتر آموزش از راه دور – دانشگاه فلوریدا". dce.ufl.edu.
  17. ↑ "دوره‌های CME را در سراسر ایالت‌های ایالات متحده بررسی کنید و الزامات CME پزشکان خود را برآورده کنید".
  18. ↑ "استاندارد IACET: واحدهای آموزش مداوم (CEUها)". International Association for Continuing Education and Training. Archived from the original on 2008-10-17. Retrieved 2008-11-13.
  19. ↑ .The Chronicle of Higher Education، ۲ آوریل ۲۰۰۹
  20. ↑ گزارش توسعهٔ جهانی ۲۰۱۹ بانک جهانی: ماهیت در حال تغییر کار.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.