آنارکا فمینیسم

پرچم بنفش و سیاه که اغلب نماد آنارکو-فمینیسم است.

نماد دیگر این تفکر

آنارکا-فمینیسم (به انگلیسی: Anarcha-feminism) شاخه‌ای از فمینیسم است که خواهان تجدید ساختار بنیادین جامعه، هم در نهادهای عمومی، و هم در نهادهای خصوصی است.^[۱] آنارکا-فمینیست‌ها معتقدند که مبارزه علیه پدرسالاری بخش اساسی تضاد طبقاتی و مبارزه آنارشیستی علیه دولت و سرمایه‌داری است. در اصل، فلسفه مبارزه آنارشیستی را جزء ضروری مبارزه فمینیستی می‌داند و بالعکس. ال سوزان براون، نویسنده آنارکو-فمینیست کانادایی، ادعا می‌کند که «از آنجا که آنارشیسم یک فلسفه سیاسی است که با همه روابط قدرت مخالف است، ذاتاً فمینیستی است». کیارا بوتیچی، فمنیست آنارشیست می‌گوید: «امروز فمنیسم بیش از گذشته نمی‌تواند تنها به معنای زنان حاکم یا زنان سرمایه دار باشد-بلکه به معنای عدم حاکمیت و عدم سرمایه داری است.» آنارکو-فمینیسم بر اصول سنتی آنارشیستی ضد دولت گرایی، ضد روحانیت و ضدسرمایه‌داری گسترش یافت و نقش آنها را در تبعیض سازمانی مانند جنسیت گرایی، نژادپرستی و همجنس‌گرا هراسی نشان داد. فمینیست‌های آنارشیست اهداف فمینیسم را متمایز از آنارشیسم نمی‌دانند، اما فمینیسم را نوعی آنارشیسم می‌دانند و برعکس. از نظر آنها، «... مبارزه با پدرسالاری بخشی ذاتی از مبارزه برای از بین بردن دولت و الغای سرمایه‌داری است، زیرا آنها معتقدند که دولت خود ساختاری پدرسالارانه است.» این یک فلسفه ضد استبدادی، ضدسرمایه‌داری، ضد سرکوب توصیف شده است، با هدف ایجاد یک «زمین برابر» بین همه جنسیت‌ها. فمینیسم آنارشیست ابزاری را در اختیار ما قرار می‌دهد تا به همه اشکال ستم پرداخته و در همبستگی با ستمدیدگان عمل کنیم، در نتیجه از درک تقلیل گرایانه قدرت مبتنی بر جنسیت اجتناب می‌کنیم. علاوه بر این، مردم را قادر می‌سازد تا علی‌رغم تفاوت‌های ما در همبستگی باهم عمل کنند، زیرا اگرچه تجربیات آنها ممکن است متفاوت باشد، اما قدرت نامشروع یک دشمن مشترک است.