آنی ژیراردو
آنی ژیراردو | |
|---|---|
![]() | |
| نام هنگام تولد | آن سوزان ژیراردو |
| زادهٔ | ۲۵ اکتبر ۱۹۳۱ |
| درگذشت | ۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۱ (۷۹ سال) |
| ملیت | |
| سالهای فعالیت | ۱۹۵۴–۲۰۰۸ |
| همسر | رناتو سالواتوری (۱۹۸۸–۱۹۶۲) |
| فرزندان | جولیو |
| جوایز | بهترین بازیگر نقش مکمل زن ۲۰۰۲ آموزگار پیانو |
آنی ژیراردو (به فرانسوی: Annie Girardot) (زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۲۰۱۱) بازیگر فرانسوی برندهٔ سه جایزه سزار بود. از فیلمهائی با نقشآفرینی او میتوان روکو و برادرانش، دیلینجر مردهاست و سه اتاق در منهتن را نام برد.
زندگینامه
او در سال ۱۹۳۱ در پاریس زاده شد. تحصیلاتش را در کنسرواتوار در پاریس زیر نظر هانری کولان به پایان برد. کارش را با صحنه آغاز کرد و طی سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ عضو کمدی فرانسز بود. در سالهای میانی دهه ۱۹۵۰ وارد سینما شد.
خیلی زود در عرصه سینمای ایتالیا و فرانسه به شهرت رسید. او با بسیاری از بزرگان فرانسوی (مارک آلگره، ژآن دلانوآ، آندره کایات و …) و ایتالیایی (لوکینو ویسکونتی، ماریو مونیچلی، مارکو فرری و …) همکاری داشتهاست.
با این که ابتدا صرفاً برای کمدی مناسب به نظر میرسید در ایفای نقش زنان قربانی تلخ و اغلب از نظر اخلاقی نا مطمئن نیز قابلیت خود را نشان داد.
به یاد ماندنیترین نقشهایش را اغلب برای ویسکونتی (مثلاً نادیا محبوبه مشترک رناتو سالواتوری و آلن دلون در روکو و برادرانش) کایات (مثلاً نقش معلم میانسالی که دلباخته یکی از شاگردانش میشود در از عشق مردن) و لولوش (مثلاً نقش همسری اغفال شده اما با گذشت در فیلم زیستن برای زندگی) بازی کردهاست.
گرما، سرزندگی و صراحتی که به نقشهایش میبخشید از او بازیگری معتبر در سطح بینالمللی ساخت. جایزه بهترین بازیگر جشنواره ونیز را برای سه اتاق در منهتن و سزار را برای دکتر فرانسوگیان برنده شدهاست.
فیلمشناسی
| سال | نام فیلم | نقش | کارگردان | نکته |
|---|---|---|---|---|
| ۱۹۶۰ | عشق و زن فرانسوی | ژان دولانوا | ||
| ۱۹۶۰ | روکو و برادرانش | لوکینو ویسکونتی | ||
| ۱۹۶۱ | عشقهای مشهور | میشل بوارون | ||
| ۱۹۶۳ | کوتاهترین روز | سرجو کوربوچی | ||
| ۱۹۶۳ | برگزارکننده | ماریو مونیچلی | ||
| ۱۹۶۳ | یاغیان ازدواج | والنتینو اورسینی | ||
| ۱۹۶۴ | همراه مرد | فیلیپ د بروکا | ||
| ۱۹۶۵ | بازی کثیف | کریستین-ژاک | ||
| ۱۹۶۵ | سه اتاق در منهتن | مارسل کارنه | ||
| ۱۹۶۷ | ساحرهها | مائورو بولونینی | ||
| ۱۹۶۷ | برای زندگی، زندگی کن | کلود للوش | ||
| ۱۹۶۹ | مردی که دوستش دارم | کلود لولوش | ||
| ۱۹۶۹ | دیلینجر مرده است | مارکو فرری | ||
| ۱۹۷۲ | پیردختر | ژان-پیر بلان | ||
| ۱۹۷۳ | معالجه با شوک | آلن ژوسوا | ||
| ۱۹۷۴ | سیلی | کلود پینوتو | ||
| ۱۹۷۵ | مظنون | فرانچسکو ماسلی | ||
| ۱۹۷۵ | کولی | ژوزه جووانی | ||
| ۱۹۸۱ | تمام طول شب | ژان کلود ترامونت | ||
| ۱۹۹۵ | بینوایان | کلود للوش | ||
| ۲۰۰۱ | معلم پیانو | میشائل هانکه | ||
| ۲۰۰۵ | پنهان | میشائل هانکه | ||
| ۲۰۰۷ | جعبهها | جین برکین |
