آهنگران (سلسله)

روستای آهنگران یکی از روستاهای قدیمی و بزرگ شهرستان الشتر(سلسله) است. مردم ساکن این روستا تماما از طایفه پولاد حسنوند (به روایتی ایل فولادوند) هستند. اکثر مردم این روستا همه از یک پشت هستند و نام جد مشترکشان محمد بگ است. تقسیم بندی طایفه پولاد به این شرح است: پولاد -تنگز – کدخدا. فرزندان کدخدا عبارتند از: محمد بگ ، خنجر بگ ، حاتم بگ(حتم بگ) ، مهدی. مردم این روستا غالبا از فرزندان محمد بگ هستند.بر اساس تحقیقات محلی محمد بگ دارای دو همسر به نام های حمیرا و گلابتون بوده است که امروزه نیز به صورت عامیانه فرزندان آنها را حمیرا(حمیلا) و گلابتون(گلاوباتی) خطاب می کنند.فرزندان نسل گلابتون عبارتند از: صیدموسی صیدعزیز – مهدی خان – صید محمد. فزندان صیدموسی: شاه علی – مهدی خان. فرزندان صیدمحمد : اسد – محمود – محمد – پیرمحمد . فرزندان صیدعزیز: شیخ عباس – پاپی علی.

و اما فرزندان نسل حمیرا عبارتند از: ابراهیم خان – فرهاد خان – سهراب خان. فرزندان سهراب خان: فرهاد خان – رضا بگ – ابراهیم خان. فرزندان فرهاد خان : هیرخان – ملکه – اسماعیل خان. فرزندان ابراهیم خان : زینل. فرزندان زینل:منصور خان - ابراهیم خان – مهراب خان – زکی خان – امیر خان.

و اما فرزندان خنجربگ عبارتند از: ناصرخان – صفر بگ – بنیاد بگ . فرزندان ناصرخان: شیرولی – عزیزعلی- پیرولی. فرزندان صفر بگ: صیدجعفر – میرزابگ. فرزندان بنیادبگ: بساط بگ.

در این روستا برخی اهالی آن با نام الکه خطاب می شوند که هنوز نتوانسته ایم اطلاعات نسلی جامعی از آنها گردآوری نماییم ولی در اولین فرصت نسبت به تکمیل این اطلاعات اقدام می گردد.

توصیف ظاهری روستا:

این روستا یکی از زیباترین روستاهای سلسله به شمار می رود. این روستا دارای دو تپه تاریخی قور بچو پشت چیا است.که بر اساس تحقیقات باستان شناسی و کشف برخی سکه ها و کتیبه های باستانی ، مشخص گردید که قدمت آن به دوره اشکانی و قبل از آن برمی گردد.از زیبایی های این روستا می توان به جوشش دو سراب بسیار زیبا در دل آن و نیز چندین چشمه فرعی در اطراف روستا اشاره نمود. بخشی از آب این چشمه ها در برکه ای نسبتا بزرگ در مرکز آبادی جمع می شود که چشم اندازی بسیار زیبا را به وجود آورده اند. همچنین آب چشمه های دیگر در حاشیه روستا در برکه هایی کوچکتر جمع می شود و آب آنها به سمت نهر زز و رود کهمان جاری  است.

بافت خانه های روستا:

بافت و مصالح به کار رفته در این روستا در گذشته کاه و گل بوده ولی امروزه بیشتر خانه ها نوسازی شده و از بتون و آجر در ساخت خانه ها استفاده شده است.

خصوصیات فردی مردم روستا:

این روستا از دیرباز دارای مردمانی شجاع ، سخت کوش ، خونگرم ، مهمان نواز و متدین بوده است.

شغل اصلی ساکنان:

شغل اصلی مردم این روستا دامپروری و کشاورزی است. ولی برخی از ساکنان از این روستا به شهرها مهاجرت کرده و در مشاغل دولتی ، نظامی و نیز آزاد مشغول به کار شده اند.

برخی از چهره های برجسته معاصر و دوران نه چندان دور روستا:

مرحوم منصور خان و فرزندانش مرحوم علی حسین و مرحوم محمدحسین شهرتین ابراهیمی

مرحوم کریم و مرحوم صید محمد و حسن و فریدون شهرتین ندرخانی

مرحوم اسد و فرزندش جهانبخش شهرتین فولادوند

مرحوم شاه علی و فرزندانش میرکرم و میرزاکرم و میرزاکریم فولادوند

مرحوم محمدمراد و فرزندانش مرحوم پاپی احمد پولادی میرزایی

برخی دیگر از بزرگان عبارتند از: مرحوم سعدالله ، حسین ، کاظم خان ،موسی ، عیسی ، مرحوم بابا مراد و درویش مراد ، مرحوم علی(حاجی) ، درویش عباس ، براخاص ، رحمه و ...

برخی از صاحب منصبان و افراد شاغل در ادارات دولتی:

دکتر مرادعلی فولادوند(مهندسی نفت) ، سرتیپ غلام ناصری(ارتش) ، سردار علی ندرخانی(فراجا) ،حاج سالار فولادوند(ارتش) ، سرهنگ غلامحسین ابراهیمی (فراجا)، غلامعباس و مرادعباس فولادوند(فرهنگی) ، علی و رضا و مرحوم محمدرضا ا براهیمی ( فرهنگی)،دکتر ابوذر آزادی(فرهنگی) ، مرحوم سروان میرزامراد سهرابی(سپاه) ، مهندس مهدی ابراهیمی(مهندس پرواز) ،مجید فولادوند ،سرگرد صمد فولادوند، سرگرد مهرداد ابراهیمی (فراجا) ، سرگرد جمشید ابراهیمی(مهندس پرواز)، سروان عصمت الله ابراهیمی(فراجا) ،سجاد فولادوند(قاضی) ، افشین خسروی(رییس دادگستری کوهدشت)، سرگرد مصطفی و سرگرد کامین پولادی میرزایی ، مهندس حمزه ابراهیمی(کارشناسی شیمی) ،سروان حمزه آزادی(ارتش)، ستوان یوسف ابراهیمی(ارتش) و برخی افراد دیگر که به دلیل ذیغ وقت و طولانی شدن لیست از بردن نام آنها بازماندیم.

خاطرنشان میکنم این تحقیق به نوعی یک تحقیق اولیه به شمار می رود و به مرور با همکاری سایر اهالی تکمیل خواهد شد.

جمعیت

این روستا در دهستان دوآب قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۵ نفر (۶۷ خانوار) بوده‌است.

منابع

    تحقیقات محلی از اهالی روستا

    • «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۳.