آیرین سی پدن

آیرین کارسول پدن
پدن در جشن تولد ۹۰سالگی خود، ۲۰۱۵
نام هنگام تولدآیرین کارسول
زادهٔ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۵
توپیکا، کانزاس، ایالات متحده
درگذشت۲۲ اوت ۲۰۲۵ (۹۹ سال)
شناخته‌شده
برای		فعالیت‌های پیشگامانه در جنوبگان
پس‌زمینه‌های علمی
دانشگاه
عنوان پایان‌نامهبررسی تجربی نمایش‌های خط انتقال در مدارهای تناوبی مایکروویو
سال دفاع۱۹۶۲
کار علمی
دانشجویان دکتراجان برند اشنایدر
رشته اصلی
  • الکترومغناطیس کاربردی
  • علوم رادیویی
  • آنتن‌ها
  • حسگری از دور زیرسطحی

آیرین کارسول پدن (۲۵ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۲۲ اوت ۲۰۲۵) مهندس برق آمریکایی بود که به‌عنوان نخستین زن مهندس یا دانشمند آمریکایی شناخته می‌شود که در نواحی داخلی جنوبگان زندگی و کار کرد. او در آنجا با مطالعه تأثیر یخچال عمیق بر امواج رادیویی، روش‌های جدیدی برای تحلیل آن توسعه داد.[۱] او عضو پیوستهٔ مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک بود؛ جایی که موانع متعددی را پشت سر گذاشت و جوایز مهمی دریافت کرد. از دیگر افتخارات متعدد او می‌توان به جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن در سال ۱۹۷۳ و انتخاب به عضویت آکادمی ملی مهندسی اشاره کرد.[۲][۳]

اوایل زندگی و تحصیلات

آیرین در ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۵ در توپیکا، کانزاس به دنیا آمد.[۴] او بزرگ‌ترین دختر از میان سه دختر خانواده بود و مادرش نیز بزرگ‌ترین فرزند از چهار فرزند یک خانواده مهاجر سوئدی بود.[۵] مادرش معلم مدرسه و آموزگار ریاضیات و موسیقی بود. پدرش در کسب‌وکار خودرو فعالیت داشت.[۶] آیرین از دبیرستان مرکزی در کانزاس سیتی، میزوری فارغ‌التحصیل شد.[۷] او تحصیلات دانشگاهی خود را در کالج جونیور کانزاس سیتی، تنها مؤسسه‌ای که خانواده‌اش توانایی پرداخت هزینه آن را داشتند، آغاز کرد. او در آنجا به فیزیک علاقه‌مند شد. یکی از استادانش به او پیشنهاد کرد که برای دریافت مدرک چهار ساله، مهندسی برق را دنبال کند.[۸] او تصمیم گرفت دانشگاه کلرادو بولدر فاصله‌ای قابل‌تحمل از خانه دارد و راهی آنجا شد. در سال ۱۹۴۷، او با مدرک کارشناسی مهندسی برق از دانشگاه کلرادو بولدر فارغ‌التحصیل شد.[۸][۹]

حرفهٔ تخصصی و تحصیلات دکتری

آیرین و همسر نخستش پس از فارغ‌التحصیلی او در سال ۱۹۴۷ به ویلمینگتون، دلاور نقل مکان کردند. او پس از تلاش فراوان توانست شغلی به‌عنوان مهندس مبتدی در شرکت دلاور پاور اند لایت پیدا کند. هنگامی که همسرش در سال ۱۹۴۹ در دانشگاه استنفورد در مقطع تحصیلات تکمیلی پذیرفته شد، آنها به کالیفرنیا نقل مکان کردند. پدن در آزمایشگاه آنتنِ مؤسسه پژوهشی استنفورد مشغول به کار شد؛ این مؤسسه یکی از معدود مکان‌هایی بود که حاضر به استخدام یک زن بود.[۲][۸][۱۰] او در حین کار تصمیم گرفت تحصیلات تکمیلی خود را ادامه دهد و به‌صورت پاره‌وقت برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد تحصیل کرد. او با گرفتن مرخصی از کار، در سال ۱۹۵۸ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۶۲ مدرک دکتری خود را، هر دو در رشته مهندسی برق، دریافت کرد.[۱] او پژوهش مربوط به رساله دکتری خود را در آزمایشگاه مایکروویو استنفورد با موضوع روش‌های اندازه‌گیری برای مدارهای تناوبی مایکروویو انجام داد.[۲][۸][۱۰]

پدن که تا آن زمان از همسرش طلاق گرفته بود، در سال ۱۹۶۱ به سیاتل، واشینگتن نقل مکان کرد تا به‌عنوان استادیار در گروه مهندسی برق دانشگاه واشینگتن مشغول به کار شود.[۲][۸] او پس از ورود متوجه شد که باید حوزه تمرکز پژوهشی خود را از کار در زمینه مایکروویو به حوزه‌ای دیگر تغییر دهد. آن حوزهٔ دیگر، پژوهش درباره لایه‌های بالایی جو — پژوهش قطبی — در جنوبگان و ارتباط آن با امواج رادیویی بود. او به پژوهشگر مشترک یک طرح پژوهشی با حمایت مالی بنیاد ملی علوم تبدیل شد که هدف آن بررسی تأثیر یخ بر سیگنال‌های آنتن بود.[۸][۱۱][۱۲]

سیاست بنیاد ملی علوم ایجاب می‌کرد که پژوهشگران اصلی پروژه‌های پژوهشی جنوبگان مدتی را در محل سپری کنند تا بتوانند منطقه، شرایط آب‌وهوایی و دشواری‌های مرتبط با انجام پژوهش را درک کنند. اما نیروی دریایی ایالات متحده نمی‌خواست زنان در جنوبگان حضور داشته باشند. پدن بر مجموعه قابل‌توجهی از اعتراض‌ها و موانع غلبه کرد و در سال ۱۹۷۰ به نخستین زن مهندس یا دانشمند آمریکایی تبدیل شد که در جنوبگان به انجام پژوهش پرداخت.[۱۱][۱۲][۸]

پدن از طریق پژوهش‌های خود، روش‌های جدیدی برای توصیف یخ توسعه داد که بر بررسی تأثیر یخ بر امواج رادیوییِ عبوری از آن استوار بود. او و گروهش نخستین افرادی بودند که بسیاری از ویژگی‌های الکتریکی یخ جنوبگان را اندازه‌گیری کردند و مشخصات انتشار فرکانس بسیار پایین را در مسیرهای طولانی بر سطح یخ در منطقه قطبی تعیین کردند. این کار با توسعه مدل‌های ریاضی برای تحلیل داده‌ها انجام شد. بعدها، در ادامه فعالیت حرفه‌ای خود، هنگامی که بر روش‌های کاوش زیرسطحی با استفاده از امواج رادیویی فرکانس بسیار بالا تمرکز کرد، بار دیگر مدل‌های ریاضی برای تفسیر داده‌های گردآوری‌شده توسعه داد.[۲]

پدن باقی‌مانده دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه واشینگتن گذراند. او در سال ۱۹۷۱ به مقام استادی تمام‌وقت ارتقا یافت. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ به‌عنوان معاون رئیس دانشکده مهندسی و سپس از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ به‌عنوان معاون رئیس گروه مهندسی برق خدمت کرد. او همچنین به‌عنوان مدیر بخش سامانه‌های برق و ارتباطات در بنیاد ملی علوم فعالیت کرد. پدن در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان استاد بازنشسته مهندسی برق در دانشگاه واشینگتن بازنشسته شد.[۱۳][۱۴][۲][۱۰]

عضویت‌ها

پدن در سازمان‌های حرفه‌ای مشارکت گسترده‌ای داشت. او در بیشتر این سازمان‌ها بسیار فعال بود و به سمت‌های رهبری رسید. او عضو انجمن مهندسان زن بود، در تشکیل بخش دانشگاهی انجمن مهندسان زن در دانشگاه واشینگتن مشارکت کرد، به‌عنوان مشاور هیئت علمی آن فعالیت داشت و همچنین در بخش حرفه‌ای محلی انجمن مهندسان زن، یعنی بخش شمال‌غربی اقیانوس آرام، مشارکت کرد و از جمله به‌عنوان رئیس آن خدمت کرد.[۱۰]

او در مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک پیشگام بود و در سطوح محلی و ملی فعالیت می‌کرد. او نخستین رئیس زن IEEE و در نتیجه نخستین زنی بود که در هیئت‌مدیره آن خدمت کرد. در مقطعی، مدیرکل IEEE او را «زن شماره یک در IEEE» نامید. او همچنین در هیئت‌های تحریریه نشریات این سازمان خدمت کرد.[۲][۸][۱۰]

پدن در کمیته‌های مشورتی ملی و کمیته مشورتی دانشکده مهندسی دانشگاه استنفورد خدمت کرد. او عضو هیئت مشورتی آکادمی دریایی بازرگانی ایالات متحده بود. همچنین در هیئت علمی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و بعدها ریاست آن هیئت را بر عهده گرفت. او عضو کمیسیون فرماندار درباره وضعیت زنان بود. پدن در ABET فعال بود و ریاست کمیسیون اعتباربخشی مهندسی ABET را بر عهده داشت. او همچنین عضو هیئت‌مدیره ABET بود.[۱۰][۱۵]

زندگی شخصی و درگذشت

پس از ورودش به سیاتل، واشینگتن، در سال ۱۹۶۱، با وکیل دادگستری لی پدن آشنا شد و با او ازدواج کرد. لی پدن مطلقه بود و دو دختر نوجوان داشت.[۲][۸] او در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ در سن ۹۹سالگی درگذشت.[۱۶]

جوایز و افتخارات

پدن در سال ۱۹۷۳ جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن را «در تقدیر از مشارکت‌های مهم او در زمینه‌های پژوهش درباره انتشار امواج رادیویی و آموزش مهندسی برق» دریافت کرد. او به عضویت پیوستهٔ انجمن مهندسان زن و همچنین عضویت پیوستهٔ IEEE، AAAS، ASEE، ABET و باشگاه کاوشگران انتخاب شد. او در سال ۱۹۸۷ به‌دلیل پژوهش‌ها و فعالیت‌هایش در جنوبگان، مدال خدمات برجسته غیرنظامی ارتش ایالات متحده را دریافت کرد.[۱۰]

پدن در سال ۱۹۹۳ به‌دلیل رهبری در آموزش مهندسی در زمینه آنتن‌ها و انتشار امواج و مشارکت‌هایش در علوم رادیویی در منطقه قطبی، به عضویت آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد.[۱] همچنین در همان سال، بنیاد ملی علوم او را مهندس سال نامید. از جمله دیگر جوایز متعدد او، عضویت در تالار مشاهیر مربیان مهندسی ASEE بود. IEEE در سال ۱۹۸۴ با اعطای جایزه دستاورد برجسته خود، مدال صدمین سالگرد، و در سال ۱۹۸۸ با اعطای جایزه هارادن پرَت و در سال ۲۰۰۰ با اعطای مدال هزاره سوم از او تقدیر کرد.[۱][۹] آیرین پدن در سال ۲۰۱۸ جایزه الماس دانشگاه واشینگتن را دریافت کرد که به فارغ‌التحصیلان و دیگر افرادی اعطا می‌شود که پیشرفت‌های چشمگیری در زمینه مهندسی داشته‌اند.[۱۷][۱۸] او همچنین جوایز برجسته فارغ‌التحصیلان و مدارک دکتری افتخاری دریافت کرد.[۱۰]

فعالیت‌های حمایتی

پدن دهه‌ها از زنان در حوزه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات حمایت کرد. او همچنین برای رفتار برابر با زنان مبارزه کرد؛ از جمله با انجام بررسی‌های حقوق و دستمزد در دانشگاه واشینگتن. او برای گسترش آموزش مهندسی پیش از دانشگاه تلاش کرد. او برای برخورداری از فرصت برابر در کار و پژوهش خود مبارزه کرد.[۸][۱۰]

میراث

پدن نخستین زن مهندس یا دانشمند آمریکایی بود که در جنوبگان زندگی و کار کرد. او نخستین زنی بود که از دانشگاه استنفورد در رشته مهندسی برق مدرک دکتری دریافت کرد و احتمالاً نخستین زنی بود که از دانشگاه استنفورد در هر یک از رشته‌های مهندسی مدرک دکتری دریافت کرد. او نخستین عضو هیئت علمی زن در رشته مهندسی در دانشگاه واشینگتن بود. افزون بر این، او نخستین زنی بود که به عضویت هیئت‌مدیره مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک درآمد. او نخستین زنی بود که به عضویت هیئت مشورتی آکادمی دریایی بازرگانی ایالات متحده انتخاب شد.[۲][۸][۱۰]

مطالعه بیشتر

Tietjen, Jill S. (2025). Chapter 28 "Irene Carswell Peden". In Craig, Cecilia; Teig, Holly; Kimberling, Debra; Williams, Janet; Tietjen, Jill; Johnson, Vicki (eds.). Women Engineering Legends 1952-1976: Society of Women Engineers Achievement Award Recipients. Springer Cham. شابک ‎۹۷۸−۳−۰۳۲−۰۰۲۲۳−۵

منابع

  1. 1 2 3 4 Wayne, Tiffany (2011). American Women of Science Since 1900: Essays A-h. Volume 1. Santa Barbara, California: ABC-CLIO, Inc. ISBN 9781598841589.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Bailey, Martha J. (1998). American Women in Science: 1950 to the Present - A Biographical Dictionary. Santa Barbara, California: ABC-CLIO, Inc. ISBN 9780874369212.
  3. ↑ "People". SWE Magazine (SWE Conference Issue). Society of Women Engineers Publications (LR002487), Walter R. Reuther Library, Wayne State University: Society of Women Engineers.{{cite magazine}}: نگهداری یادکرد:مکان (رده)
  4. ↑ IEEE Membership Directory: Volumes 1–2. Institute of Electrical and Electronics Engineers. 2001. p. 336. Retrieved 11 November 2022.
  5. ↑ Peden 2002a, pp. 1.
  6. ↑ McMurray, Emily J. (1995). Notable Twentieth-Century Scientists. Detroit, MI: Gale Research, Inc. pp. 1558. ISBN 0-8103-9184-8.
  7. ↑ Peden 2002a, pp. 6.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Irene Peden (March 2, 2002). Irene Peden Interview: Profiles of SWE Pioneers - Oral History Project. Society of Women Engineers, Reuther Library Oral History ID:LOH001952.28: Lauren Kata.{{cite AV media}}: نگهداری یادکرد:مکان (رده)
  9. 1 2 "Irene Peden". University of Washington Department of Electrical & Computer Engineering. Archived from the original on 2018-10-26. Retrieved October 22, 2018.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Peden, Irene. "Society of Women Engineers Publications". From Society of Women Engineers Records (LR002487): Walter P. Reuther Library - Archives of Labor and Urban Affairs - Wayne State University. {{cite journal}}: یادکرد journal نیازمند |journal= است (کمک)نگهداری یادکرد:مکان (رده)
  11. 1 2 "Irene Peden: A Biography". Engineering and Technology History Wiki (ethw.org). 18 July 2018. Retrieved March 18, 2025.
  12. 1 2 Perusek, Anne M. (2002). "Women in Antarctica". SWE Magazine (December/January issue). Walter P. Reuther Library - Wayne State University: Society of Women Engineers - Society of Women Engineers Publications (LR002487).
  13. ↑ "Irene Carswell Peden". American Men & Women of Science: A Biographical Directory of Today's Leaders in Physical, Biological, and Related Sciences. 2008 – via Gale.
  14. ↑ "Antarctic trip was tip of the iceberg for this alumna". CU Engineering Magazine (in English). 2018-05-01. Archived from the original on 9 نوامبر 2024. Retrieved 2024-05-12.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده)()
  15. ↑ "EAB honors seven members with awards for 1989". IEEE Institute (March 1990). Walter P. Reuther Library - Wayne State University: Society of Women Engineers - Society of Women Engineers Publications (LR002487). 1990.
  16. ↑ "Irene Carswell Peden". The Seattle Times. 10 October 2025. Retrieved 8 November 2025.
  17. ↑ "Diamond Awards". UW College of Engineering. 2018. Retrieved 2018-10-09.
  18. ↑ "Professor Emerita Irene Peden receives Diamond Award". UW Electrical & Computer Engineering Department. June 4, 2018. Retrieved October 9, 2018.
  • NAE (1993). "Dr. Irene C. Peden". Members directory. National Academy of Engineering. Retrieved 29 October 2015.
  • SWE (13 March 2008). "Irene Peden". Engineering Pioneers. Society of Women Engineers. Archived from the original on 25 September 2015. Retrieved 29 October 2015.
  • Peden, Irene C. (1998). "If You Fail, There Won't Be Another Woman on the Antarctic Continent for a Generation". In Rothblum, Ester D.; Weinstock, Jackqueline S.; Morris, Jessica F. (eds.). Women in the Antarctic. Binghamton, New York: The Haworth Press. pp. 17–30. ISBN 0-7890-0247-7.
  • Peden, Irene (2 March 2002a). "SWE Pioneers" (PDF). Society of Women Engineers (Interview). Interviewed by Kata, Lauren. Archived from the original (PDF) on 24 February 2016. Retrieved 29 October 2015.
  • Peden, Irene (8 May 2002b). "Interview" (PDF). Polar Oral History Program (Interview). Interviewed by Shoemaker, Brian. Seattle, Washington. Retrieved 29 October 2015.
  • Smith, George S. (August 1969). "Early History of the Department of Electrical Engineering" (PDF). University of Washington. Archived from the original (PDF) on 3 March 2016. Retrieved 29 October 2015.
  • Stanley, Autumn (1993). Mothers and Daughters of Invention: Notes for a Revised History of Technology. New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press. pp. 387–388. ISBN 0-8135-2197-1.
  • Wayne, Tiffany K. (2011). "Peden, Irene (Carswell)". American Women of Science Since 1900: Essays A-H. Vol. 1. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. pp. 113, 754–756. ISBN 978-1-59884-158-9.

پیوندهای بیرونی

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.