انجمن مهندسان زن

انجمن مهندسان زن
تأسیس۲۷ مه ۱۹۵۰ (1950-05-27)
نوعجامعه مهندسی
دفتر مرکزیشیکاگو
منطقه فعالیت
بین‌المللی
وبگاه

انجمن مهندسان زن (انگلیسی: Society of Women Engineers) به اختصار SWE یک سازمان آموزشی و خدماتی غیرانتفاعی بین‌المللی است. انجمن مهندسان زن که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد و مقر آن در ایالات متحده است، یکی از مدافعان اصلی زنان در مهندسی و فناوری به‌شمار می‌رود.[۱] انجمن SWE بیش از ۴۷٬۰۰۰ عضو در نزدیک به ۱۰۰ بخش حرفه‌ای، ۳۰۰ بخش دانشگاهی و ۶۰ گروه وابسته جهانی در سراسر جهان دارد.

پیشینه‌ها

آرشیوهای SWE شامل مجموعه‌ای از نامه‌های موجود در مجموعه مقالات السی ایوز (که به انجمن واگذار شده است) است که خاستگاه‌های انجمن را در اوایل قرن بیستم مستند می‌کند. در سال ۱۹۱۹، گروهی از زنان در دانشگاه کلرادو به ایجاد جامعه‌ای کوچک از زنان دارای پیشینه مهندسی یا علوم کمک کردند که «انجمن آمریکایی زنان مهندس و معمار» نام داشت.[۲] اگرچه این سازمان تنها در میان جامعه دانشگاهی شناخته شده بود، پایه‌ای برای شکل‌گیری انجمن بین‌المللی مهندسان زن فراهم کرد.[۳] این گروه شامل لو آلتا ملتن، هیلدا کونتس و السی ایوز بود. این زنان به دانشکده‌های مهندسی سراسر کشور نامه نوشتند و اطلاعاتی دربارهٔ دانشجویان و دانش‌آموختگان زن مهندسی درخواست کردند.[۴] آنان پاسخ‌هایی از ۱۳۹ زن در ۲۳ دانشگاه دریافت کردند.[۵] آنان همچنین پاسخ‌های منفی بسیاری از مدارسی دریافت کردند که زنان را در برنامه‌های مهندسی خود نمی‌پذیرفتند.[۴] از دانشگاه کارولینای شمالی، تورندایک ساویل، دانشیار مهندسی بهداشت نوشت: «باید بیان کنم که ما اکنون، هرگز، و در آینده نزدیک نیز هیچ دانشجوی زنی ثبت‌نام‌شده در بخش مهندسی خود نداشته و انتظار داشتن آن را هم نداریم.»[۶] برخی پاسخ‌ها عموماً از حضور زنان در مهندسی حمایت می‌کردند، اما نه از تشکیل یک انجمن جداگانه به‌طور خاص. دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی، رئیس دانشکده آن بلِیک آر. ون لیر دیدگاه متفاوتی داشت و کاترین استینسون، رئیس آینده SWE، را تشویق کرد تا یکی از نخستین زنانی باشد که ثبت‌نام می‌کند و دختر او، مریلی، بعدها یک شعبه را افتتاح کرد.[۷][۸]

بسیاری از زنانی که در نتیجه این پرس‌وجوها با آنان تماس گرفته شد، دربارهٔ حمایت خود از چنین سازمانی نوشتند. افزون بر نامه هیزل کوئیک از میشیگان، پاسخی از آلیس گاف نیز وجود داشت که حمایت خود را از ایده تشکیل انجمنی برای زنان در مهندسی و معماری ابراز کرده بود: «بدون تردید، سازمانی با چنین ماهیتی برای همه اعضا، به‌ویژه کسانی که تازه‌وارد این حرفه می‌شوند، بسیار سودمند خواهد بود.»[۶] زنان در میشیگان در سال ۱۹۱۴ گروهی با نام انجمن تی-اسکوئر تشکیل دادند. اگرچه مشخص نبود که این گروه یک سازمان تجاری یا اجتماعی بوده است، به‌عنوان یک فضای امن برای زنان پیشنهاد شد تا بتوانند به‌راحتی با یکدیگر همکاری کنند و ایده‌های خود را به اشتراک بگذارند.[۹]

تاریخچه

اگرچه انجمن مهندسان زن ۱۹۵۰ به یک سازمان رسمی تبدیل نشد، ریشه‌های آن به اواخر دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که کمبود نیروی مردان به دلیل جنگ جهانی دوم فرصت‌های تازه‌ای برای زنان فراهم کرد تا در زمینه مهندسی به کار بپردازند. گروه‌های دانشجویی زنان در مؤسسه فناوری درکسل در فیلادلفیا و در کوپر یونیون و سیتی کالج نیویورک در شهر نیویورک شروع به برگزاری نشست‌های محلی و فعالیت‌های شبکه‌سازی کردند. در ۳ آوریل ۱۹۴۹، هفتاد دانشجو در کنفرانسی در درکسل شرکت کردند تا سازمان‌دهی این انجمن را آغاز کنند. این هفتاد دانشجو از ۱۹ دانشگاه آمده بودند.[۱۰] معاون ملی رئیس مریلی ون‌لیر پک و مادرش الا لیلیان وال ون لیر، که یک فعال حقوق زنان بود، از همان ابتدا به‌شدت درگیر این فعالیت شدند. آنان پس از آنکه پدرش بلِیک آر. ون لیر با موفقیت برای اجازه حضور زنان در دانشگاه جورجیا تک تلاش کرد، یکی از نخستین شعبه‌ها را در جورجیا تک افتتاح کردند. بلِیک همچنین در زمانی که در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی بود، زنان بسیاری را تشویق کرد تا به برنامه مهندسی او بپیوندند. خانواده ون لیر در طول زندگی خود فعالانه از این سازمان حمایت کردند.[۱۱][۱۲][۱۳]

در آخر هفته ۲۷ تا ۲۸ مه ۱۹۵۰، حدود پنجاه زن که نماینده چهار ناحیه نخستین انجمن مهندسان زن – شهر نیویورک، فیلادلفیا، واشینگتن دی‌سی و بوستون – بودند، برای نخستین نشست ملی در اردوگاه مهندسی گرین کوپر یونیون در شمال نیوجرسی گرد هم آمدند.[۱۴][۱۵] در این نخستین نشست، انجمن نخستین رئیس SWE، بئاتریس هیکس، را انتخاب کرد. نخستین نشست سالانه رسمی در سال ۱۹۵۱ در شهر نیویورک برگزار شد.[۱۶]

در سال ۱۹۵۷، اتحاد جماهیر شوروی اسپوتنیک را به فضا پرتاب کرد و علاقه گسترده به پژوهش و توسعه فناوری شدت گرفت. این امر باعث شد بسیاری از دانشکده‌های مهندسی پذیرش زنان را آغاز کنند. تعداد اعضای SWE دو برابر شد و به ۱۲۰۰ نفر رسید و SWE مقر خود را به مرکز مهندسی متحد در شهر نیویورک منتقل کرد.

در طول دهه بعد، شمار فزاینده‌ای از زنان جوان مهندسی را به‌عنوان حرفه خود انتخاب کردند، اما تعداد کمی از آنان توانستند به جایگاه‌های مدیریتی برسند. SWE مجموعه‌ای از کنفرانس‌ها را (که پس از محل برگزاری نشست در نیوهمپشر، «کنفرانس‌های هِنیکر» نام گرفتند[۱۷]) دربارهٔ وضعیت زنان در مهندسی برگزار کرد و در سال ۱۹۷۳ توافق‌نامه‌ای با انجمن ملی مهندسان حرفه‌ای امضا کرد، به امید آنکه درصد بیشتری از زنان شاغل و دانشجویان را به عضویت خود درآورد.

هم‌زمان، SWE به‌طور فزاینده‌ای درگیر روحیه و فعالیت‌های گسترده‌تر جنبش زنان شد. در سال ۱۹۷۲، شماری از نمایندگان کمیته‌ها و انجمن‌های علمی و فنی زنان (از جمله SWE) گرد هم آمدند تا ائتلافی تشکیل دهند و دربارهٔ برابری زنان در علوم و مهندسی گفت‌وگو کنند. این نشست آغازین در نهایت به تشکیل بنیاد زنان کسب‌وکار و حرفه‌ای (BPWF) انجامید.[۱۸] افزون بر این، شورای SWE در سال ۱۹۷۳ قطعنامه‌ای برای حمایت از تصویب متمم حقوق برابر تصویب کرد و چند سال بعد تصمیم گرفت که همایش‌های ملی را در ایالت‌هایی که این متمم را تصویب نکرده‌اند برگزار نکند. متمم حقوق برابر نخستین بار توسط آلیس پال در دهه ۱۹۲۰، پس از آنکه زنان حق رأی به دست آوردند، پیشنهاد شد و تا امروز نیز به تصویب نرسیده است.

تا سال ۱۹۸۲، این انجمن به ۱۳٬۰۰۰ عضو دانش‌آموخته و دانشجو در ۲۵۰ بخش در سراسر کشور گسترش یافته بود. شورای نمایندگان بخش‌ها، که از سال ۱۹۵۹ همراه با کمیته اجرایی اداره انجمن را بر عهده داشت، چنان بزرگ شده بود که SWE طرح منطقه‌بندی‌ای را پذیرفت که با هدف نزدیک‌تر کردن رهبری انجمن به اعضا طراحی شده بود. امروزه، SWE بیش از ۴۷٬۰۰۰ عضو دانشگاهی و حرفه‌ای دارد و همچنان مأموریت خود را به‌عنوان یک سازمان آموزشی و خدماتی غیرانتفاعی ۵۰۱(c)(۳) ادامه می‌دهد.

سازمان انجمن مهندسان زن امروزه تا حد زیادی به این دلیل وجود دارد که توازن جنسیتی در مهندسی بازتاب متناسبی از تقسیم‌بندی جمعیتی مردان و زنان ندارد. تشویق دانشجویان زن و ترویج مهندسی به‌عنوان یک رشته تحصیلی برای زنان، کارکردی ضروری و بنیادین برای این سازمان است. مهندسی و حوزه‌های مرتبط با آن به‌شدت تحت سلطه مردان هستند که بخشی از آن به جامعه‌پذیری جنسیتی و هنجارهای جنسیتی تقویت‌شده به‌صورت مصنوعی بازمی‌گردد. نظریه‌هایی مانند مسیر STEM تلاش می‌کنند درک کنند و تعادل ایجاد کنند که چگونه حوزه‌های مختلف علوم، ریاضیات و مهندسی در ایالات متحده تمایل دارند گروه‌های مختلف مردم را بیش از حد یا کمتر از میزان واقعی نمایندگی کنند. خانواده ون لیر همچنان تا امروز از این سازمان حمایت می‌کند.[۱۹][۱۳][۲۰]

مأموریت

بیانیه مأموریت SWE این است: «توانمندسازی زنان برای دستیابی به بالاترین ظرفیت خود در حرفه‌های مهندسی و رهبری، گسترش تصویر حرفه‌های مهندسی و فناوری به‌عنوان نیرویی مثبت در بهبود کیفیت زندگی، و نشان دادن ارزش تنوع و فراگیری.»[۲۱] این سازمان برای حمایت و ترویج تنوع، پذیرای همه جنسیت‌ها و پیشینه‌ها است.[۲۲]

انجمن مهندسان زن هر سال چندین بورسیه تحصیلی به زنان در برنامه‌های تحصیلی مقطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی در رشته‌های STEM اعطا می‌کند.[۲۳] در سال ۲۰۱۹، SWE نزدیک به ۲۶۰ بورسیه جدید و تمدیدی به ارزش بیش از ۸۱۰٬۰۰۰ دلار اعطا کرد.[۲۴] از آنجا که انجمن یک سازمان غیرانتفاعی است، بورسیه‌های آن از طریق کمک‌های مالی خصوصی و حامیان مالی شرکتی تأمین می‌شوند. مدیرعامل و مدیر اجرایی SWE، کارن هورتینگ،[۲۵] اظهار کرد که SWE «بدون شرکای شرکتی و بنیادهای ما و افراد سخاوتمندی که از بورسیه‌های ما حمایت می‌کنند، نمی‌توانست چنین برنامه موفقی داشته باشد، و امید ما این است که به رشد این برنامه ادامه دهیم و منابع مالی را برای کسانی که در حال تحصیل برای حرفه‌ای در مهندسی و فناوری هستند فراهم کنیم.»[۲۶]

آرشیوها

در جریان توسعه انجمن، سازمان‌دهندگان حجم عظیمی از اطلاعات را در قالب آرشیو گردآوری کردند. کمیته‌ای برای این آرشیوها در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد. آرشیوهای انجمن در سال ۱۹۵۷ توسط کمیته آرشیو ایجاد شد؛ این کمیته به‌صورت داوطلبانه سوابق انجمن را گردآوری و نگهداری می‌کرد. آرشیوها در حال حاضر در کتابخانه والتر پی. رویتر در دانشگاه وین استیت در دیترویت، میشیگان قرار دارند.[۲۷] بخشی از این منابع شامل اطلاعاتی دربارهٔ یک انجمن با عمر کوتاه از سال ۱۹۲۰ است که معماران و مهندسان را دربر می‌گرفت. آرشیوها تاریخچه و شکل‌گیری SWE به‌عنوان یک سازمان و همچنین تاریخچه مشارکت زنان در مهندسی را مستند می‌کنند. به دلیل وجود این مجموعه‌ها از فعالیت‌های زنان در پروژه‌های علمی، آرشیوها دیدگاهی جایگزین دربارهٔ رویدادهایی مانند رقابت فضایی ارائه می‌دهند؛ رویدادهایی که به‌طور سنتی فعالیت‌هایی تحت سلطه مردان تلقی شده‌اند، اما در عمل به مشارکت بسیاری از زنان نیز وابسته بودند.[۲۸] در سال ۱۹۹۳، SWE کتابخانه والتر پی. رویتر را به‌عنوان مخزن رسمی تاریخی خود تعیین کرد.

بخش منطقه‌ای هیوستون از انجمن مهندسان زن که در مجموعه آرشیو و پژوهش زنان کری سی. شوارت قرار دارد، شامل مکاتبات، سوابق تجاری و مالی، عکس‌ها و انتشارات این سازمان است.[۲۹]

فعالیت‌های کنونی

کاپیتان نیروی دریایی ایالات متحده، پاز بی. گومز، سخنرانی اصلی را در کنفرانس انجمن مهندسان زن در بالتیمور ارائه می‌کند.

SWE در تمامی سطوح، از برنامه‌های ترویجی K-۱۲ و بخش‌های دانشگاهی گرفته تا توسعه حرفه‌ای در محیط کار، حمایت ارائه می‌دهد. برنامه‌هایی برای کمک به تعامل اعضای دانشگاهی و حرفه‌ای با جوامع محلی خود در نظر گرفته شده است.

دریاسالار گرچن اس. هربرت با زنان جوان در رویدادی که توسط انجمن مهندسان زن حمایت شده است گفت‌وگو می‌کند.

کنفرانس‌ها

انجمن مهندسان زن در سطوح محلی و انجمنی سازمان‌دهی شده است. SWE هر سال رویدادهای منطقه‌ای We Local را در سراسر جهان برگزار می‌کند. این رویدادها اعضا را در تمامی مراحل حرفه‌ای به یکدیگر متصل می‌کنند و رویدادهایی مشابه کنفرانس سالانه بزرگ‌تر برگزار می‌کنند. SWE هر سال یک کنفرانس سالانه را در مکانی متفاوت برگزار می‌کند. تا سال ۲۰۲۴، ثبت‌نام کنفرانس سالانه برای این رویداد سه‌روزه بیش از ۲۰٬۰۰۰ شرکت‌کننده بود که آن را به بزرگ‌ترین رویداد از نوع خود تبدیل می‌کرد.[۳۰] این کنفرانس شامل کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای، سخنرانان الهام‌بخش و یک نمایشگاه شغلی است.

ترویج

هر سال، بخش‌های SWE در سراسر جهان رویدادهایی برگزار می‌کنند تا به دانش‌آموزان دختر در دوره‌های ابتدایی و متوسطه کمک کنند فرصت‌های مهندسی را به‌عنوان مسیرهای شغلی آینده درک و بررسی کنند. در سال مالی ۲۰۲۲، بیش از ۲۰۰ رویداد ترویجی در سراسر جهان برگزار شد که بر بیش از ۱۰٬۰۰۰ دختر تأثیر گذاشت.[۳۱] SWE از SWENext حمایت می‌کند؛ روشی که به دانش‌آموزان ۵ تا ۱۸ ساله امکان می‌دهد به جامعه SWE بپیوندند. SWENext رویدادهای بسیاری، از جمله رقابت اختراع کن. بسازش. را در کنفرانس سالانه برگزار می‌کند. در سال ۲۰۱۸، SWE مجموعه پادکست‌هایی با نام پادکست‌های متنوع SWE راه‌اندازی کرد که بر زنان در مهندسی و فناوری تمرکز دارند.[۳۲]

جوایز

جایزه دستاورد SWE

منبع:[۳۳]

در سال ۱۹۵۲، انجمن مهندسان زن نخستین و بالاترین نشان افتخار خود، یعنی جایزه دستاورد، را به ماریا تلکس به‌دلیل «مشارکت‌های شایسته او در بهره‌گیری از انرژی خورشیدی» اعطا کرد. جایزه دستاورد از آن زمان تاکنون هر سال ارائه شده و یک مهندس زن را به‌دلیل مشارکت‌های برجسته در یک دوره زمانی قابل‌توجه در هر حوزه‌ای از مهندسی مورد تقدیر قرار می‌دهد.

برنامه جوایز سالانه SWE

جوایز SWE سطوح بالای دستاورد در مهندسی، فناوری مهندسی، آموزش مهندسی یا علوم مرتبط با مهندسی را گرامی می‌دارند. جوایز سطح APEX دستاوردهای افرادی را که در مراحل پایانی حرفه خود هستند به رسمیت می‌شناسند. جوایز ASCENT دستاوردهای دانشگاهی و دستاوردهای اوایل تا میانه مسیر حرفه‌ای را مورد تقدیر قرار می‌دهند. دریافت‌کنندگان جوایز در کنفرانس سالانه SWE مورد تقدیر قرار می‌گیرند.[۳۴][۳۵] در سال ۲۰۲۱، SWE برگزاری مراسم مجازی جوایز با نام تالار جوایز WE را آغاز کرد.[۳۶][۳۷][۳۸] همچنین جوایزی برای مسابقات دانشگاهی و جامعه K12 SWENext ارائه می‌شود.

برنامه تقدیر SWE

تقدیرهای SWE اعضا، گروه‌های SWE، بخش‌ها/وابسته‌ها و سازمان‌ها را به‌دلیل دستاوردهایشان، مانند ثبت اختراع‌ها، و حمایت آنان از مأموریت، اهداف و مقاصد SWE از طریق برتری در برنامه‌ریزی مورد تقدیر قرار می‌دهد.[۳۵]

انتشارات

در سال ۱۹۵۱، تنها یک سال پس از تأسیس نخستین انجمن، SWE انتشار مجله انجمن مهندسان زن را آغاز کرد که شامل مقالات فنی و اخبار انجمن بود. در سال ۱۹۵۴، این مجله با خبرنامه SWE جایگزین شد؛ قالبی مجله‌ای که عمدتاً بر اخبار SWE و صنعت تمرکز داشت. در سال ۱۹۸۰، بار دیگر نام آن تغییر کرد، این بار به مهندس زن ایالات متحده. در سال ۱۹۹۳، عنوان آن بار دیگر تغییر یافت و به SWE تبدیل شد که همچنان عنوان دوره‌ای کنونی آن است، با زیرعنوان «مجله انجمن مهندسان زن».[۳۹] پنجمین جلد SWE در سال ۲۰۱۱ برای گرامی‌داشت شصتمین سالگرد انجمن و بررسی عمیق‌تر تاریخچه SWE با استفاده از آرشیوهای آن منتشر شد. مجله کنونی SWE پنج بار در سال منتشر می‌شود.[۴۰]

رؤسای پیشین

  • ۱۹۵۰–۱۹۵۲، بئاتریس هیکس[۴۱]
  • ۱۹۵۲–۱۹۵۳، لیلیان مراد
  • ۱۹۵۳–۱۹۵۵، کاترین استینسون
  • ۱۹۵۵–۱۹۵۶، لوئیس گراهام
  • ۱۹۵۶–۱۹۵۸، میریام گرلا
  • ۱۹۵۸–۱۹۶۱، کاترین آیدن
  • ۱۹۶۱–۱۹۶۳، پاتریشیا براون
  • ۱۹۶۳–۱۹۶۴، آیلین کاوانا
  • ۱۹۶۴–۱۹۶۶، ایزابل فرنچ
  • ۱۹۶۶–۱۹۶۸، آلیس مارتین
  • ۱۹۶۸–۱۹۷۰، لیدیا پیکاپ
  • ۱۹۷۰–۱۹۷۴، اولیو سالمبیه
  • ۱۹۷۲–۱۹۷۴، نائومی مک‌آفی
  • ۱۹۷۴–۱۹۷۶، کارولین فیلیپس
  • ۱۹۷۶–۱۹۷۸، سرهنگ دوم آرمینتا هارنس
  • ۱۹۷۸–۱۹۷۹، پائولا لورینگ (اکنون سیمون)
  • ۱۹۷۹–۱۹۸۰، ایدا پرسمن
  • ۱۹۸۰–۱۹۸۱، شارون لوفلر
  • ۱۹۸۱–۱۹۸۲، هلن گرنگا
  • ۱۹۸۲–۱۹۸۳، اولین موری-لنتال
  • ۱۹۸۳–۱۹۸۴، باربارا وولمرشاوزر
  • ۱۹۸۴–۱۹۸۵، شارون لیندکویست-اسکلی
  • ۱۹۸۵–۱۹۸۶، سوزان واتلی
  • ۱۹۸۶–۱۹۸۷، بت ای. کرنزر
  • ۱۹۸۷–۱۹۸۸، کاتلین هارِر
  • ۱۹۸۸–۱۹۸۹، سوزان جنیچس
  • ۱۹۸۹–۱۹۹۰، گلینیس هینشبرگر
  • ۱۹۹۰–۱۹۹۱، مارگارت هیکل
  • ۱۹۹۱–۱۹۹۲، جیل بیلور، اکنون جیل تیتین
  • ۱۹۹۲–۱۹۹۳، آنا سالگرو
  • ۱۹۹۳–۱۹۹۴، کاترین کانینگهام
  • ۱۹۹۴–۱۹۹۵، جکلین اسپیر
  • ۱۹۹۵–۱۹۹۶، روثن اومر
  • ۱۹۹۶–۱۹۹۷، مارگارت لین
  • ۱۹۹۷–۱۹۹۸، گلوریا مونتانو
  • ۱۹۹۸–۱۹۹۹، رابرتا باناژاک گلایتر
  • ۱۹۹۹–۲۰۰۰، شریتا تی. سزار
  • ۲۰۰۰–۲۰۰۱، گیل جی. متسون
  • ۲۰۰۱–۲۰۰۲، شلی ای.ام. ولف
  • ۲۰۰۲–۲۰۰۳، ریچل ای.بی. مک‌کوئیلن
  • ۲۰۰۳–۲۰۰۴، آلما مارتینز فالون
  • ۲۰۰۴–۲۰۰۵، ویولتِی وی. براون
  • ۲۰۰۵–۲۰۰۶، رونا اف. رابرتسون
  • ۲۰۰۶–۲۰۰۷، جود ای. گارزولینی
  • ۲۰۰۷–۲۰۰۸، میشل تورتولانی
  • ۲۰۰۸–۲۰۰۹، ویرجینیا کَونتس
  • ۲۰۰۹–۲۰۱۰، نورا لین
  • ۲۰۱۰–۲۰۱۱، صدیقه دمیر
  • ۲۰۱۱–۲۰۱۲، ملیسا تاتا
  • ۲۰۱۲–۲۰۱۳، آلیس استوفر
  • ۲۰۱۳–۲۰۱۴، استیسی دل‌وکیو
  • ۲۰۱۴–۲۰۱۵، الیزابت بیرمن
  • ۲۰۱۵–۲۰۱۶، کالین لیمن (اکنون شول)
  • ۲۰۱۶–۲۰۱۷، جسیکا رانو
  • ۲۰۱۷–۲۰۱۸، جونا گرکن
  • ۲۰۱۸–۲۰۱۹، سیندی هوور[۴۲]
  • ۲۰۱۹–۲۰۲۰، پنی ویرسینگ
  • ۲۰۲۰–۲۰۲۱، هدر دوتی
  • ۲۰۲۱–۲۰۲۲، ریچل مورفورد
  • ۲۰۲۲–۲۰۲۳، دینا جانسون
  • ۲۰۲۳–۲۰۲۴، الکسیس مک‌کیتریک[۴۳]
  • ۲۰۲۳–۲۰۲۴، کارن راث
  • ۲۰۲۴–۲۰۲۵، ایناس دارات

اعضای تاریخی برجسته

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Society of Women Engineers". Society of Women Engineers (in American English). Retrieved 2020-03-29.
  2. ↑ "Collection: American Society of Women Engineers and Architects Records | ArchivesSpace@Wayne". archives.wayne.edu. Retrieved 2022-04-09.
  3. ↑ Bix, Amy Sue (2013). Girls coming to tech!: a history of American engineering education for women. Cambridge, Massachusetts. ISBN 978-1-4619-5724-9. OCLC 869736038.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  4. 1 2 LaFrance, Adrienne (2017-05-23). "Historic Rejection Letters to Women Engineers". The Atlantic (in American English). Retrieved 2019-09-14.
  5. ↑ Hahn, Laura D. (2018). Women and Ideas in Engineering: Twelve Stories from Illinois. Wolters, Angela S. Champaign: University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-05067-1. OCLC 1048922881.
  6. 1 2 Kindya, Marta Navia (6 August 1990). "Four decades of the Society of Women Engineers". Society of Women Engineers. Retrieved 6 August 2018 – via Amazon.
  7. ↑ "Defense demands women engineers". thejohnsonian. 1942-03-20.
  8. ↑ "Guide to the North Carolina State University College of Engineering Annual Reports". NCSU. Archived from the original on 2014-04-25. Retrieved 2009-06-11.
  9. ↑ Oldenziel, Ruth (1997). "Decoding the silence: Women engineers and male culture in the U.S. , 1878–1951". History and Technology. 14 (1–2): 65–95. doi:10.1080/07341519708581922.
  10. ↑ "Women Students Form a Society of Engineers". New York Herald Tribune. Apr 4, 1949.
  11. ↑ "The Bonham Daily Favorite (Bonham, Tex.), ed. 1 Sunday, September 16, 1962". 16 September 1962.
  12. ↑ Girls Coming to Tech. MIT Press. January 14, 2014. ISBN 978-0-262-32027-6. Retrieved January 14, 2014.
  13. 1 2 "Oral-History:Maryly van Leer Peck". 10 June 2016.
  14. ↑ "First Ladies". SWE Philadelphia Section (in English). Archived from the original on 6 August 2019. Retrieved 2020-03-20.
  15. ↑ Evans, Phyllis (28 May 1950). "Minutes, Society of Women Engineers, Green Engineering Camp, Ringwood, N.J. , 28 May 1950, Box 1, Folder 2, Society of Women Engineers National Records, Walter P. Reuther Library and Archives of Labor and Urban Affairs, Wayne State University, Detroit, Michigan". Society of Women Engineers. Archived from the original on 20 March 2020. Retrieved 20 March 2020. The meeting was called to order by the president Phyllis Evans. The meeting was a continuation of the meeting held on May 27th, 1950. [...]a motion was made and passed to make Dr. Gilbreth an honorary member.
  16. ↑ "Commemorating SWE Founders Day". All Together (in American English). 2016-05-25. Retrieved 2018-01-10.
  17. ↑ Cole, Sandford S. (August 19–24, 1973) [31 July 1973]. Fitzroy, Nancy D. (ed.). "Career Guidance for Women Entering Engineering". Proceedings of an Engineering Foundation Conference (New England College, Henniker, New Hampshire). Retrieved 6 August 2018.
  18. ↑ "Timeline & Historical Docs". Business and Professional Women's Foundation. Archived from the original on 2018-04-08. Retrieved 26 March 2020.
  19. ↑ "Blake van Leer to Speak at the Miami eCommerce Summit".
  20. ↑ "Blake van Leer to Speak at the Miami eCommerce Summit | MarTech Cube". 27 June 2022.
  21. ↑ "About SWE - Society of Women Engineers". societyofwomenengineers.swe.org. Retrieved 25 August 2020.
  22. ↑ "Women engineer future through SWE". news.mit.edu. 16 February 2006. Retrieved 2016-09-27.
  23. ↑ "SWE Scholarship Deadline: May 1 for Incoming Freshmen". All Together (in American English). 2018-04-24. Retrieved 2019-09-14.
  24. ↑ "Scholarships | Society of Women Engineers". societyofwomenengineers.swe.org. 22 May 2019. Retrieved 2020-08-25.
  25. ↑ "Karen Horting CAE, Executive Director & CEO - Society of Women Engineers". swe.org. Archived from the original on 2020-08-06.
  26. ↑ UGC, Chicago Tribune. "The Society of Women Engineers Awards Record Value in Scholarships To-Date". Chicago Tribune. Retrieved 2016-10-05.
  27. ↑ "Anniversaries and Archives: SWE Collection Plays Central Role in 60th Celebration" (PDF). Walter P. Reuther Library Newsletter. 14: 4. Fall 2010. In 2009, SWE Archivist Troy Eller developed the SWE Grassroots Oral History Project to continue gathering stories from women engineers around the country.
  28. ↑ Eller, Troy (Aug 15, 2012). "Publicity, Recruitment, and History: Society of Women Engineers". Centaurus (in English). 54 (4): 299–304. doi:10.1111/j.1600-0498.2012.00275.x.
  29. ↑ "Finding Aids | University of Houston Libraries".
  30. ↑ "Conferences | Society of Women Engineers". societyofwomenengineers.swe.org. Archived from the original on 2018-11-23. Retrieved 2018-01-27.
  31. ↑ "Outreach Assessment - Society of Women Engineers" (in American English). 2018-12-12. Archived from the original on 2023-10-13. Retrieved 2024-05-25.
  32. ↑ "Listen to Your Friends and Colleagues in SWE Podcasts". SWE. 25 January 2018. Retrieved 25 June 2023.
  33. ↑ "SWE Achievement Award Recipients". Engineering and Technology History Wiki (ETHW) (in English). 2022-12-15. Retrieved 2023-01-09.
  34. ↑ "Individual Awards | Society of Women Engineers". societyofwomenengineers.swe.org. Retrieved 2018-01-27.
  35. 1 2 "SWE Awards Program - Society of Women Engineers". swe.org (in American English). 2023-07-31. Retrieved 2023-10-25.
  36. ↑ "Welcome to the WE21 Awards Hall" (in American English). 2021-10-07. Retrieved 2023-10-25.
  37. ↑ "Home Page". WE22 Individual Award Recipients (in American English). 2021-10-07. Retrieved 2023-10-25.
  38. ↑ "WE23 Awards Hall: See All Award Recipients and Send Your Congratulations". WE23 Awards Hall (in American English). Retrieved 2023-10-25.
  39. ↑ "SWE Magazine". Society of Women Engineers. Archived from the original on 1 July 2014. Retrieved 28 July 2014.
  40. ↑ "Past Issues". Society of Women Engineers - Magazine (in American English). Retrieved 2023-10-25.
  41. ↑ "SWE's Past Presidents". Society of Women Engineers (in American English). Archived from the original on 2020-06-28. Retrieved 2020-06-28.
  42. ↑ "Board of Directors, President". Society of Women Engineers (in American English). Archived from the original on 2020-03-29. Retrieved 2020-03-29.
  43. ↑ "Alexis McKittrick: Ph.D. Engineer Leading the Society of Women Engineers". 24 May 2021.
  44. ↑ "Joy and Paul Arthur create endowment for engineers" (PDF). NMSU. Archived from the original (PDF) on 2018-12-24.
  45. ↑ "The SWE Story... timeline of achievement". Society of Women Engineers. December 18, 2018.
  46. ↑ Eather, Steve, "Wooster, Olwen Abigail (1917–1981)", Australian Dictionary of Biography (in English), Canberra: National Centre of Biography, Australian National University, retrieved 2021-10-12
  • English, Troy Eller. "Society of Women Engineers Publications" (PDF). Archived from the original (PDF) on 4 April 2017. Retrieved 28 July 2014.
  • SWE History
  • Allaback, Sarah, "The First American Women Architects", University of Illinois Press, 2008, (شابک ‎۰−۲۵۲−۰۳۳۲۱−۳). , p. 34
  • Kindya, Marta Navia, "Four Decades of The Society of Women Engineers", Society of Women Engineers (1990) (ASIN: B0006E93SA)

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.