اتو اشتاپف

اتو اشتاپف
زادهٔ	۲۳ مارس ۱۸۵۷ باد ایشل
درگذشت	۳ اوت ۱۹۳۳ (۷۶ سال) اینسبروک
ملیت	اتریش
جوایز	مدال لینه‌ای (1927) همکار انجمن سلطنتی
پیشینه علمی
محل کار	باغ گیاه‌شناسی سلطنتی، کیو
کوته‌نوشت مؤلف (گیاه‌شناسی)	Stapf

اتو اشتاپف (انگلیسی: Otto Stapf; ۲۳ مارس ۱۸۵۷ – ۳ اوت ۱۹۳۳) انجمن سلطنتی (۲۳ آوریل ۱۸۵۷ – ۳ اوت ۱۹۳۳) یک گیاه‌شناس و آرایه‌شناس اتریشی بود، پسر یوزف اشتاپف، که در معادن نمک هال‌اشتات کار می‌کرد. او در هال‌اشتات بزرگ شد و بعدها درباره بقایای گیاهی باستان‌شناختی از معادن اواخر عصر برنز و عصر آهن که توسط پدرش کشف شده بودند، مطالب منتشر کرد.

اشتاپف گیاه‌شناسی را در وین نزد یولیوس ویسنر آموخت و رساله دکترای خود را درباره کریستال‌ها و کریستالوئیدها در گیاهان به پایان رساند. در سال ۱۸۸۲ دستیار آنتون کرنر شد. در سال ۱۸۸۷ به درجه پریاتدوزنت (مدرس بدون کرسی) در وین منصوب گردید. نتایج سفر یاکوب ادوارد پولاک، پزشک مخصوص ناصرالدین‌شاه، که در سال ۱۸۸۲ انجام شده بود، و همچنین گیاهان جمع‌آوری‌شده توسط فلیکس فن لوشان در لیکیه و بین‌النهرین در سال‌های ۱۸۸۱–۱۸۸۳ را منتشر کرد. در سال ۱۸۸۵، پولاک هزینه سفر گیاه‌شناسی مستقل اشتاپف به جنوب و غرب ایران را تأمین کرد که نه ماه به طول انجامید. این سفر به کشف گونه‌های جدید بسیاری منجر شد که اشتاپف شروع به انتشار آن‌ها کرد، از جمله زنبق ماد.

پس از بازگشت، اشتاپف مورد آزار رئیسش آنتون کرنر قرار گرفت که نارضایتی خود را از سفرهای او ابراز کرد. شایع بود که کرنر می‌خواهد جایگاه اشتاپف را به ریشارد وتشتاین، شوهر جدید دخترش آدله، بدهد. کرنر او را به‌طور علنی به شناسایی نادرست گیاهان جمع‌آوری‌شده در طول سفر متهم کرد.

سرانجام اشتاپف در سال ۱۸۹۰ به باغ گیاه‌شناسی سلطنتی، کیو رفت. از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۰ امین هرباریوم بود و در سال ۱۹۰۵ تابعیت بریتانیایی گرفت. در سال ۱۹۲۷ مدال لینه‌ای به او اعطا شد.

در ماه مه ۱۹۰۸ به همکار انجمن سلطنتی برگزیده شد. متن معرفی نامزدی او چنین بود:

دستیار اصلی باغ‌های گیاه‌شناسی سلطنتی، کیو. او در تمام شاخه‌های گیاه‌شناسی علمی صاحب‌نظر است و به دقت و استحکام کارهایش شهرت دارد. انتشارات فراوان او بیشتر در حوزه گیاه‌شناسی سامانمند بوده است. پیش از آمدن به انگلستان، نه ماه را صرف کاوش گیاه‌شناسی در ایران کرد. مهم‌ترین آثار او عبارت‌اند از: «نتایج گیاه‌شناختی سفر پولاک به ایران» (یادداشت‌های فرهنگستان امپراتوری، وین، ۱۸۸۵–۱۸۸۶)؛ «مشارکت‌هایی در گیاهان لیکیه، کاریه و بین‌النهرین» (همانجا (همان)، ۱۸۸۵–۱۸۸۶)؛ «گونه‌های جنس افدرا» (همان، ۱۸۸۹)؛ «Pedaliaceae و Martyniaceae» (Die Natürlichen Pflanzenfamilien آدولف انگلر و کارل پرانتل، ۱۸۹۵)؛ «گیاهان کوه کینابالو در شمال بورنئو» (Trans Linn Soc، ۱۸۹۴)؛ «Melocanna bambusoides» (همان، ۱۹۰۴)؛ «ساختار Sararanga sinuosa» (Journ Linn Soc، ۱۸۹۶)؛ «Dicellandra و Phaeoneuron» (همان، ۱۹۰۰)؛ «تک‌نگاری آکونیت‌های هندی» (سالنامه‌ها، باغ گیاه‌شناسی سلطنتی، کلکته، ۱۹۰۵). در Icones Plantarum هوکر، حدود ۱۰۰ صفحه با متن، ۱۸۹۱–۱۹۰۵؛ بخشی از «Gramineae» (گیاهان هند بریتانیا، ۱۸۹۷)؛ «Apocynaceae» (گیاهان آفریقای استوایی، ۱۹۰۴)؛ «Gramineae» (Flora Capensis، ۱۸۹۷–۱۹۰۰)؛ «Lentibulariaceae» (همان، ۱۹۰۴)؛ «Pedaliaceae» (همان، ۱۹۰۴).

او همچنین عضو فرهنگستان علوم اتریش و انجمن گیاه‌شناسی آلمان بود.