احمد پوری

احمد پوری
پوری در سی‌امین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، غرفهٔ خانهٔ کتاب؛ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۶
زاده	۲۳ فروردین ۱۳۳۲ ‏(۷۲ سال) تبریز، ایران
پیشه	مترجم نویسنده ویراستار
تحصیلات	فوق لیسانس
دانشگاه	دانشگاه نیوکاسل
همسر(ها)	زهره اعتضادزاده
فرزند(ان)	۲
خویشاوندان	فلامک جنیدی (عروس)

احمد پوری (زادهٔ ۲۳ فروردین ۱۳۳۲) مترجم، نویسنده و ویراستار ایرانی است.^[۱]

احمد پوری در ۲۳ فروردین ۱۳۳۲ در یکی از محله‌های قدیمی شهر تبریز متولد شد.^[۲] پدرش اصغر، کارمند ادارهٔ دارایی و یک کتاب‌خوان و مادرش، رباب پایدار بود که «به‌ناچار درگیر با کارِ سخت» شد. خانوادهٔ هشت نفرهٔ پوری زندگی نسبتاً مرفه‌ای داشتند. پدر از بزرگ‌ترین مشوقان احمد و برادرش برای ورود به ادبیات بود و کتاب‌های مورد نیاز فرزندانش را تهیه می‌کرد و برای خواندن کتاب جایزه هم در نظر می‌گرفت.^[۲]

پدرش در ۳۸ سالگی درگذشت، زمانی که او ۱۱ سال داشت.^[۳] این رخداد شرایط اقتصادی آنان را دشوار کرد. درآمد اندک مادر و تنها یک‌سوم حقوق پدر برای تأمین معاش شش فرزند کافی نبود و این وضعیت تأثیر مستقیمی بر زندگی همه اعضای خانواده گذاشت. احمد به سمت کار کردن و خودکفایی سوق یافت. او از طریق گفت‌وگوی نانوای محله با یکی از همسایگان متوجه شد که به دنبال شاگرد است و توانست با رضایت مادر، صبح‌ها پیش از مدرسه در آنجا مشغول به کار شود. پس از آن نیز تجربه‌هایی در مشاغلی چون سماورسازی و بستنی‌فروشی به دست آورد. پوری بعدها معتقد بود که با وجود فشارها و سختی‌ها، دوران کودکی‌اش زیباترین بخش زندگی‌اش بوده است.^[۲]

پوری دوران دبستان را در مدرسهٔ دانش و دبیرستان را در مدرسهٔ دهقان گذراند. او در درس انشا توانایی ویژه‌ای داشت و از همان زمان به داستان‌سرایی علاقه نشان می‌داد. با این حال، در کلاس هشتم در این درس تجدید شد، زیرا شیوهٔ نگارشش مورد پسند معلم نبود. در سال بعد، یعنی کلاس نهم، معلم ادبیاتش — که خود از نویسندگان روزنامهٔ تبریز بود — او را بسیار تشویق کرد و همین حمایت‌ها انگیزه و امید بیشتری برای ادامهٔ مسیر ادبی در او ایجاد نمود.^[۲]

پوری نوشتن را از حدود یازده‌/دوازده سالگی آغاز کرد. نخستین تجربهٔ او رمانی با عنوان مردان پنجه‌قورباغه‌ای بود که تحت تأثیر داستان‌های پلیسی محبوبش نوشت، اما نسخهٔ آن بعدها از دست رفت. در هجده سالگی، یکی از داستان‌هایش را از سر کنجکاوی برای مجلهٔ فردوسی فرستاد؛ داستانی که برخلاف انتظارش منتشر شد و همین امر موجب شادی فراوان او و آغاز همکاری‌های بعدی با نشریاتی چون رودکی و نگین گردید.^[۲]

پوری در دوران نوجوانی با خواندن ترجمه‌ای فارسی از یکی از آثار ارنست همینگوی به ضعف نثر آن پی برد و تصمیم گرفت زبان انگلیسی را بیاموزد تا بتواند آثار را به زبان اصلی بخواند. او به‌صورت خودآموز و با استفاده از کتاب‌های راهنما زبان انگلیسی را فراگرفت و برای تقویت مکالمه، گردشگران خارجی را به‌طور رایگان در شهر راهنمایی می‌کرد. این روند سبب شد که در هجده‌/نوزده سالگی به سطح مناسبی از زبان انگلیسی برسد و به تدریس و ترجمه روی آورد. نخستین ترجمه‌های او شامل چند نمایشنامه از هارولد پینتر بود که در مطبوعات منتشر شد. به دلیل نبود رشتهٔ بازرگانی در کنکور، تحصیل رسمی را رها کرد و به آموزش زبان پرداخت.^[۲]

پس از ترک تحصیل، پوری وارد دانش‌سرای تربیت معلم شد و در آزمون زبان رتبهٔ نخست کشوری را کسب کرد. او دو سال هم‌زمان درس می‌خواند و تدریس می‌کرد تا در سال ۱۳۵۴ برای خدمت سربازی به کرمانشاه اعزام شد. در این مدت در قالب سپاه دانش در منطقهٔ گهوارهٔ گوران و روستاهای اطراف به تدریس پرداخت. پس از پایان خدمت در سال ۱۳۵۵ به انگلستان رفت و طی دو سال دورهٔ کارشناسی ارشد را به پایان رساند.^[۲] پوری در سال ۱۳۵۶ برای ادامه تحصیل به اسکاتلند رفت و مدرک لیسانس خود را از دانشگاه عالی اسکاتلند دریافت کرد. پس از آن به انگلستان رفت و مدرک فوق لیسانس خود را از دانشگاه نیوکاسل دریافت کرد.^[۴] هرچند برای مقطع دکتری بورسیه دریافت کرده بود، اما با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ تصمیم گرفت به ایران بازگردد تا تحولات کشور را از نزدیک دنبال کند. پس از بازگشت، در دانشگاه تبریز به تدریس پرداخت، اما با آغاز انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه‌ها، فعالیتش در مؤسسات آموزش زبان ادامه یافت.^[۲]

پوری همچنین در بریتیش کانسیل و جاهای دیگر زبان انگلیسی درس می‌داد. به خاطر ترجمه‌هایش او را به دانشگاه ادینبرو دعوت کردند و چند ترم در بخش فارسی این دانشگاه، زبان فارسی درس داد. او یک سال هم در دانشگاه ایالتی جورجیا به روس‌هایی که به آمریکا مهاجرت کرده بودند زبان انگلیسی درس می‌داد.^[۳]

پوری در دوران معلمی با زهره اعتضادزاده، معاون و مسئول کتابخانهٔ مدرسه، آشنا شد. رفت‌وآمدهای او به کتابخانه و علاقهٔ مشترکشان به زبان انگلیسی زمینهٔ ازدواجشان را فراهم کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های آیدین و اولدوز است.^[۲] اولدوز فوق لیسانس زبان و ادبیات فرانسه دارد. آیدین که در لندن زندگی می‌کند و معلم ریاضی محض است، با بازیگر فلامک جنیدی ازدواج کرده است. پوری در سال ۱۳۹۷ گفت که ۱۷ سال است سیگار نمی‌کشد.^[۵]

پوری پس از بازگشت به ایران علاوه بر تدریس زبان، فعالیت ادبی را با ترجمه شعرهای عاشقانه شاعران بزرگ جهان ادامه می‌دهد. تا به امروز آثار شاعرانی چون آنا آخماتوا، پابلو نرودا، فدریکو گارسیا لورکا، ناظم حکمت، نزار قبانی، یانیس ریتسوس و آن سکستون را ترجمه کرده است. وی همچنین رمانی از میخائیل بولگاکف و چند مجموعه داستان دیگر نیز ترجمه کرده است.^[۶]

دو قدم این‌ور خط اولین رمان احمد پوری در سال ۱۳۸۷ توسط نشر چشمه منتشر و با استقبال خوب مخاطبان مواجه شد. برخی منتقدان این رمان را فصلی تازه در ادبیات داستانی ایران دانسته‌اند.^[۷]

همچنین رمان فقط ده ساعت نوشته احمد پوری در سال ۱۳۹۷ توسط نشر چشمه منتشر شد. محور موضوعی فقط ده ساعت مسئله مرگ و دربارهٔ جوانی است که به سرطان مبتلا شده است. ابتلای جوان به بیماری لاعلاج موجب درگیرشدن نزدیکانش با این موضوع می‌شود. بیکی از همین نزدیکان، بخشی از داستان روایت می‌کند و بخش دیگری از داستان هم در واقع مطالب دفترچهٔ خاطرات جوانِ مبتلا به سرطان است.

احمد پوری به عنوان داور بسیاری از مسابقات ادبی حضور داشته است. از آن میان می‌توان به این موارد اشاره کرد:

• جایزه شعر شاملو
• جشنواره ترجمه ادبی ترجمیک
• جایزه داستان‌نویسی ارغوان

• «مصاحبه احمد پوری با بی‌بی‌سی فارسی». بی‌بی‌سی فارسی.
• حامد داراب و مهدی وزیربانی. «مصاحبه با احمد پوری». روزنامه شرق.
• «دربارهٔ رمان دوقدم اینور خط». خبرگزاری کتاب ایران.
• «مصاحبه با احمد پوری». خبرگزاری دانشجویان ایران. ایسنا.
• «مصاحبه با احمد پوری». خبرگزاری کار ایران. ایلنا. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ مارس ۲۰۱۲.
• http://hamdelidaily.ir/?newsid=30547

مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به احمد پوری در ویکی‌گفتاورد موجود است.

• زندگی با رمان، ویژه‌ی احمد پوری؛ مجله‌ی دیجیتال پدیدار، شماره‌ی سوم (درباره‌ی دو رمان احمد پوری، گفتگو با احمد پوری در تیر ۹۶)