ارتش آزادی‌بخش ملی (لیبی)

ارتش آزادی‌بخش ملی
جیش التحریر الوطنی
نام دیگرارتش آزاد لیبی
فرمانده کل قواعبدالفتاح یونس (منصوب‌شده) †
خلیفه حفتر (خودخوانده)
وزیر دفاععمر حریری (مارس–مهٔ ۲۰۱۱)
جلال الدغیلی (مه–اکتبر ۲۰۱۱)
تاریخ فعالیتمارس–اکتبر ۲۰۱۱
وفاداریلیبی شورای ملی انتقالی
مقراجدابیا، لیبی[۱]
مناطق فعالیتلیبی
ایدئولوژیقذافی‌ستیزی
مردم سالاری[۲]
سکولاریسم (ادعاشده)[۳]
اسلام‌گرایی (جناح‌ها)[۴]
اندازه۱۷٬۰۰۰
متحدان ناتو  مصر[۵]
 قطر
 امارات متحده عربی[۶]
 ایران[۷][۸]
مخالفانلیبی جماهیری عربی خلق سوسیالیستی عظمای لیبی
درگیری‌ها و جنگ‌هانخستین جنگ داخلی لیبی

ارتش آزادی‌بخش ملی (عربی: جیش التحریر الوطنی اللیبی‎) نیروهای مسلح آزادی‌بخش ملی جمهوری آزاد لیبی، که قبلاً با نام ارتش آزاد لیبی شناخته می‌شد، یک سازمان نظامی لیبیایی وابسته به شورای ملی انتقالی بود که در طول نخستین جنگ داخلی لیبی توسط اعضای نظامی جدا شده و داوطلبان غیرنظامی تشکیل شد تا علیه اعضای باقی‌مانده نیروهای مسلح لیبی و شبه‌نظامیان وفادار به حکومت معمر قذافی بجنگد. فرمانده کل خودخوانده آن ژنرال خلیفه حفتر بود،[۹] اگرچه شورای ملی انتقالی ترجیح داد سرلشکر عبدالفتاح یونس را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کند. این گروه مدتی در بخش‌هایی از شرق لیبی که تحت کنترل نیروهای ضد قذافی بود، خود را برای نبرد تمام‌عیار نهایی در غرب لیبی علیه شبه‌نظامیان طرفدار قذافی آماده کرده بود و پیش از شروع حمله، افراد زیادی را آموزش داده بود.[۱۰] آنها برای کنترل بنغازی، مصراته، بریقه، اجدابیا، زاویه و رأس لانوف و همچنین چندین شهر در کوهستان نفوسه مبارزه کرده‌اند. آنها سرانجام در اوت ۲۰۱۱ نبرد طرابلس را با حمله از غرب شهر آغاز کردند و در ۲۰ اوت نیز به قیام داخلی دامن زدند.

ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه ۸۰۰۰ سرباز در بنغازی مجهز به تعداد قابل توجهی سلاح بودند که از انبارهای متروکه ارتش لیبی به غنیمت گرفته شده بود، از جمله تفنگ‌های کلاشینکف و اف‌ان فال، آرپی‌جی، توپخانه خودکششی، توپ‌های ضدهوایی و چندین تانک.[۱۱] ارتش آزادی‌بخش ملی پس از جدایی اولیه از نیروهای مسلح لیبی، حداقل ۳۰۰۰ سرباز داشت و بعدها در اوج خود به بیش از ۱۷۰۰۰ نفر رسید.

طبق بیانیه‌ای که توسط شورای ملی انتقالی منتشر شد، این نیرو قبلاً ارتش آزاد لیبی نام داشت، اما در پایان ماه مه ۲۰۱۱ تغییر نام داد تا «به تعریف بهتر تلاش‌های نظامی فزاینده حرفه‌ای و منظم برای غلبه بر رژیم قذافی کمک کند».[۱۲] این پرچم از پرچم سه‌رنگی که اولین بار توسط لیبی در سال ۱۹۵۱ به تصویب رسید، استفاده می‌کند که به نمادی از جمهوری لیبی و شورش علیه قذافی تبدیل شده است؛ با توجه به اینکه این پرچم همان نشان استقلال و آزادی لیبی از اشغال ایتالیا است.

ارتش آزادی‌بخش ملی سرانجام در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱، طی نبردهای سنگین در سرت، موفق شد آخرین بقایای طرفدار قذافی را شکست دهد. و خود معمر قذافی را دستگیر کرد، که بعداً بر اثر جراحات گلوله پس از دستگیری درگذشت و عملاً به جنگ داخلی لیبی پایان داد. وضعیت فعلی این سازمان پس از «اعلام آزادی» دولت موقت لیبی، سازماندهی مجدد آن در قالب ارتش ملی لیبی بود.

دوره انتقالی ۲۰۱۱ و تجدید ساختار

از نوامبر ۲۰۱۱، شورای ملی انتقالی در حال بازسازی ارتش است و پرسنل نظامی که از رژیم قذافی جدا شده بودند و جنگجویان شورشی سابق ارتش آزادیبخش ملی، اساس ارتش ملی جدید لیبی را تشکیل می‌دهند. سرلشکر خلیفه حفتر به دلیل تجربه نظامی و وفاداری به انقلابی که قذافی را سرنگون کرد، به عنوان فرمانده کل ارتش جدید لیبی انتخاب شد.[۱۳]

ارتش لیبی در نوامبر ۲۰۱۱ تنها «چند هزار» سرباز آموزش‌دیده داشت و به سرعت در تلاش بود تا جنگجویان جدیدی را آموزش دهد که بتوانند صلح را در سراسر کشور حفظ کنند و شبه‌نظامیان سرکش را از اقدام بدون دستور شورای ملی انتقالی بازدارند و حداقل در یک مورد در ماه نوامبر بین شبه‌نظامیان متخاصم از زاویه و المیا، میانجیگری آتش‌بس را بر عهده داشت. در ۱ دسامبر ۲۰۱۱، گزارش شد که ارتش آزادی‌بخش ملی قرار است با کمک آموزش‌های فرانسوی، تا ۵۰ هزار جنگجوی شورشی سابق را در ارتش ملی و نیروهای پلیس جدید لیبی ادغام کند و اهداف بلندمدت آن ادغام تا ۲۰۰ هزار جنگجو از تیپ‌هایی است که در طول جنگ داخلی علیه قذافی جنگیده بودند.[۱۴]

در دسامبر ۲۰۱۱، ترکیه موافقت کرد که به ارتش لیبی آموزش دهد، چرا که این ارتش در تلاش برای سازماندهی مجدد پس از جنگ داخلی بود.[۱۵][۱۶]

همچنین در ماه دسامبر، به تعداد زیادی از شورشیان سابق در ارتش جدید شغل داده شد، در حالی که دولت همچنین اعلام کرد که آنها می‌توانند آزادانه به نیروهای ویژه و نیروی دریایی نیز بپیوندند. به گفته اسامه الجوالی، وزیر دفاع، «ایده این بود که خون جدیدی به ارتشی که توسط دیکتاتور (قذافی) به حاشیه رانده شده بود، تزریق شود.»[۱۷]

ژنرال یوسف منقوش در ۵ ژانویه ۲۰۱۲ گفت که ارتش جدید لیبی با موانع بزرگی مانند بازسازی پایگاه‌های تخریب‌شده در جریان درگیری و همچنین خلع سلاح شبه‌نظامیانی که بخشی از ارتش جدید نبودند، روبرو است. ژنرال خلیفه حفتر، فرمانده ارتش ملی، بعداً گفت که ممکن است بین سه تا پنج سال طول بکشد تا لیبی ارتشی به اندازه کافی توانمند برای محافظت از مرزهای خود تشکیل دهد.[۱۸]

تیپ‌ها

هیچ تخمین قابل اعتمادی در مورد قدرت کل ارتش وجود ندارد. طبق گزارشی از ۳ تا ۶ مارس، اردوگاه‌های آموزشی در بنغازی، بیضا و اجدابیا[۱۹] با حضور «هزاران مرد» در حال برگزاری است. تخمین زده می‌شود که نیروی مخالف که البریقه و رأس لانوف را در طول پیشروی ۲ تا ۴ مارس تصرف کردند، بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر بوده است.[۲۰] تنها در کوه‌های نفوسا تا ۲۰۰۰ جنگجوی شورشی وجود دارد.[۲۱]

ارتش آزاد لیبی پس از عقب‌نشینی به حومه بنغازی، در ۲۵ مارس بار دیگر به حمله دست زد. شورشیان در یک رشته پیروزی‌ها، شهرهای اجدابیا، بریقه، رأس لانوف و بن جواد را بازپس گرفتند و به سمت سرت پیشروی کردند. با این حال، پس از ۴۸ ساعت حضور در موقعیت، آنها مجبور شدند دوباره از بن جواد و رأس لانوف عقب‌نشینی کنند.[۲۲] خط مقدم برای چندین ماه در منطقه بریقه و اجدابیا بود و خطوط مقدم دیگری نیز در مصراته و کوه‌های نفوسا وجود داشت. در اواخر ماه اوت، شورشیان در شرق سرانجام توانستند بریقه و چندین شهر دیگر را که به سرت نزدیک می‌شدند، بازپس بگیرند. همزمان شورشیان مصراته توانستند از شهر بیرون رانده شوند و تمام شهرهای اطراف را تصرف کنند، و شورشیان در کوه‌های نفوسا توانستند بیشتر خط ساحلی غربی از جمله خود طرابلس را تصرف کنند. همچنین به هر سرباز کارت شناسایی حاوی عکس، نام، نام تیپ و گروه خونی آنها داده شده است. این کارت‌های شناسایی یا به شکل کاغذ در برگه‌های پلاستیکی یا کارت‌های پلاستیکی هستند.[۲۳][۲۴]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Gillis, Clare Morgana (4 March 2011). "In Eastern Libya, Defectors and Volunteers Build Rebel Army". The Atlantic. Archived from the original on 5 April 2019. Retrieved 12 March 2011.
  2. ↑ "Libyan rebels form 'interim government'". Al Jazeera (به انگلیسی). Retrieved 2024-02-12.
  3. ↑ "Islamists take aim at Libya rebels' secular leaders". Los Angeles Times (به انگلیسی). 2011-09-13. Retrieved 2024-02-12.
  4. ↑ Chivvis, Christopher S. "Libya After Qaddafi: Lessons and Implications for the Future" (PDF). RAND. Archived (PDF) from the original on 9 December 2016. Retrieved 27 October 2023.
  5. ↑ Levinson, Charles (17 March 2011). "Egypt Said to Arm Libya Rebels". The Wall Street Journal.
  6. ↑ "UAE Updates Support to UN Resolution 1973". Emirates News Agency. 25 March 2011. Archived from the original on 21 July 2011. Retrieved 26 March 2011.
  7. ↑ Pomeroy, Robin (21 March 2011). "Don't bomb Libya, arm rebels, says Iran's Khamenei". Reuters.
  8. ↑ "Iran hails death of long-time ally Qaddafi as 'great victory'". Al Arabiya. 21 October 2011.
  9. ↑ "Libyan Rebel Commander Is From Fairfax, Virginia". ABC News (به انگلیسی). Retrieved 2023-11-25.
  10. ↑ Nancy A. Youssef (28 February 2011). "Libyan rebels admit their military is lacking". Miami Herald.
  11. ↑ David D. Kirkpatrick and Karim Faheem (28 February 2011). "Libya rebels gain arms, defectors". Boston Globe.
  12. ↑ "Libyan rebels rename themselves National Liberation Army". The Times of India. Times of India. 31 May 2011. Retrieved 1 June 2011.
  13. ↑ "Libya: New Chief for Revamped National Army". AllAfrica.com. 17 November 2011. Retrieved 5 February 2013.
  14. ↑ "Libya says to integrate 50,000 anti kadhafi fighters". Morocco World News. 1 December 2011. Retrieved 20 May 2020.
  15. ↑ "Turkey to Train Libya's Army, 21 December 2011". Archived from the original on 12 December 2013. Retrieved 2013-12-07.
  16. ↑ "Turkey to Train Libya's Army " Shabab Libya". Archived from the original on 29 November 2014. Retrieved 21 November 2014.
  17. ↑ "Former Libyan rebels offered military jobs". The Daily Telegraph. London. 26 December 2011.
  18. ↑ "Libya army chief of staff wants to disarm fighters". Zeenews. 5 January 2012. Retrieved 5 January 2012.
  19. ↑ "The Cutting Edge News". www.thecuttingedgenews.com. Retrieved 2023-02-17.
  20. ↑ "Witnesses: Libya airstrike hits family in car". NBC News (به انگلیسی). 7 March 2011. Retrieved 2023-02-17.
  21. ↑ Kirkpatrick, David D. (25 June 2011). "Rebels in Western Libya Loosen Qaddafi's Grip". The New York Times.
  22. ↑ "Gaddafi forces recapture Ras Lanuf – Africa". Al Jazeera English. Retrieved 11 November 2011.
  23. ↑ Evan Hill. "Libyan rebels get organised – Features". Al Jazeera English. Retrieved 11 November 2011.
  24. ↑ ROOT TECHNOLOGIES – Hossam El-Kady (6 September 2011). "Pro-Gaddafi tribe disarmed near Sirte – The Egyptian Gazette". 213.158.162.45. Archived from the original on 27 March 2012. Retrieved 11 November 2011.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.