ارتش اول ایتالیا

ارتش اول ایتالیا
فعال۱۹۱۴–۱۹۱۸
۱۹۳۹–۱۹۴۳
کشور پادشاهی ایتالیا
رسته ارتش پادشاهی ایتالیا
گونهارتش میدانی
نبردهاجنگ جهانی اول
جنگ جهانی دوم
فرماندهان
فرماندهان برجستهجووانی مسه
ویلیام پکوری جیرالدی

ارتش اول ایتالیا (انگلیسی: 1st Army) ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول با نیروهای اتریش-مجارستان و آلمان روبرو شد و در جنگ جهانی دوم در جبهه شمال آفریقا جنگید.

جنگ جهانی اول

در طول جنگ جهانی اول، ارتش اول مسئولیت جبهه‌ای طولانی از گذرگاه استلویو در مرز سه‌گانه سوئیس-اتریش-ایتالیا تا فلات آسیاگو را بر عهده داشت. این ارتش با موفقیت در برابر لشکرکشی استراف اتریش-مجارستان مقاومت کرد. بخش تحت پوشش آن بعداً کاهش یافت و نقش آن به دفاع از مرزهای ترنتینو و منطقه ورونا محدود شد.[۱]

جنگ جهانی دوم

در آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش اول ایتالیا یکی از سه ارتشی بود که گروه ارتش غرب را به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل می‌داد. ارتش اول به همراه ارتش چهارم ایتالیا و ارتش هفتم ایتالیا (که به صورت ذخیره نگهداری می‌شد)، در طول حمله ایتالیا به فرانسه به نیروهای فرانسوی حمله کردند. در این زمان، ارتش اول توسط ژنرال پیترو پینتور فرماندهی می‌شد و شامل سه سپاه ارتش بود: سپاه دوم به فرماندهی ژنرال فرانچسکو برتینی، سپاه سوم ژنرال ماریو آریسیو و سپاه پانزدهم به فرماندهی ژنرال گاستون گامبارا.

تا سال ۱۹۴۲، پس از شکست ارتش پانزر آفریقا در نبرد دوم العلمین و پس از عملیات فرود مشعل، فیلد مارشال اروین رومل مجبور به انجام یکی از طولانی‌ترین عقب‌نشینی‌های تاریخ شد. او از "صحرای غربی" مصر و لیبی عقب‌نشینی کرد و در خط مارت ساخته شده توسط فرانسه در جنوب تونس، دفاعی ایجاد کرد. رومل پس از اشغال خط مارت، فرماندهی گروه ارتش تازه تأسیس آفریقا را بر عهده گرفت و "ارتش پانزر آلمان-ایتالیا" (که قبلاً "ارتش پانزر آفریقا" نامیده می‌شد) را به ژنرال ایتالیایی جووانی مسه سپرد.

ارتش اول به عنوان بخشی از گروه ارتش آفریقا به فرماندهی ژنرال رومل، در عملیات کاپری (نبرد مدنین، درست در شرق خط مارت) به ارتش هشتم سپهبد برنارد مونتگومری حمله کرد. ارتش اول شکست سختی خورد و تلاش رومل و آرنیم برای نفوذ در تونس با شکست مواجه شد.[۲]

منابع