ویلیام پکوری جیرالدی

ویلیام پکوری جیرالدی
زاده	۱۸ مه ۱۸۵۶ بورگو سن لورنتسو
درگذشته	۱۵ ژانویه ۱۹۴۱ فلورانس
وفاداری	پادشاهی ایتالیا (۱۸۷۷–۱۹۱۲ و ۱۹۱۵–۱۹۱۹)
شاخه نظامی	ارتش پادشاهی ایتالیا
درجه	مارشال ایتالیا
فرماندهی	ارتش اول ایتالیا
جنگ‌ها و عملیات‌ها	نخستین جنگ ایتالیا و اتیوپی (۱۸۸۷–۱۸۸۹) جنگ عثمانی و ایتالیا (۱۹۱۱–۱۹۱۲) جنگ جهانی اول (۱۹۱۵–۱۹۱۸)

ویلیام پکوری جیرالدی (انگلیسی: Guglielmo Pecori Giraldi; ۱۸ may ۱۸۵۶&#۱۶۰;(۱۸۵۶-۰۵-۱۸) – ۱۵ ژانویه ۱۹۴۱&#۱۶۰;(۱۹۴۱-۰۱-۱۶) (۸۴ ساله)) یک نجیب‌زاده، ژنرال و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر فرماندهی ارتش اول ایتالیا در طول جنگ جهانی اول شناخته می‌شود.

او که در سال ۱۸۵۶ در خانواده‌ای اشرافی و باستانی از اشراف فلورانسی به دنیا آمد، فرزند کنت فرانچسکو و اشراف‌زاده‌ای به نام ماریا جنتا بود و در سال ۱۸۷۹ عنوان کنت امپراتوری مقدس روم را به خود اختصاص داد.

او که در بورگو سن لورنزو، در آن زمان در دوک‌نشین بزرگ توسکانی متولد شد، پسر فرانچسکو پکوری جیرالدی، کنت امپراتوری و پاتریسین فلورانسی، عناوینی که بعداً به ارث برد، و همسرش ماریا جنتا بود. پدرش نقش فعالی در ریزورجیمنتو داشت، در نبرد کورتاتونه در سال ۱۸۴۸ جنگید و بعداً در سال ۱۸۶۱ اولین شهردار بورگو سن لورنزو از پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا شد. گوگلیلمو بزرگ‌ترین فرزند از سه پسر و یک دختر بود: الساندرو، تنها کسی که فرزندان مرد به جا گذاشت، گالئاتزو، گیزلا و آلفردو. اگرچه او دو بار ازدواج کرد، اما بدون فرزند درگذشت و عناوین به وراث برادرش منتقل شد.

او در آکادمی نظامی ایتالیایی تورین تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۷ به درجه ستوان دوم توپخانه رسید و به هنگ یازدهم توپخانه منصوب شد. در سال ۱۸۷۹ به درجه ستوانی رسید و به هنگ دوم هنر منتقل شد و در آنجا به عنوان سرگرد آجودان خدمت کرد. در سال ۱۸۸۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به ستاد سپاه توپخانه منصوب شد.

پس از پیوستن به ستاد کل در سال ۱۸۸۷، او به فرماندهی نیروهای آفریقایی اعزام شد. در اریتره، او در لشکرکشی شرق آفریقا (۱۸۸۶–۱۸۸۷) شرکت کرد و بعداً فرماندهی نیروهای اریتره را به دست گرفت. در اینجا (با لشکرکشی الساندرو آسیناری دی سان مارزانو) او فناوری‌های نوآورانه‌ای را که در پاریس آموخته بود (به عنوان مثال، بالن‌هایی که از آنها رصد اردوگاه انجام می‌شد، بالن‌های فوتوالکتریک برای دفاع شبانه، تلگراف‌های نوری و مسلسل‌های مونتینی کریستوف مجهز به ۳۱ لوله) به ارمغان آورد و آنها را با شرایط تطبیق داد و نیروها را به جلو هدایت کرد تا اینکه نیروهای دشمن را در میدان خود غافلگیر کردند. او در آوریل ۱۸۸۹ به خانه بازگشت و سپس در سال ۱۸۹۱ به درجه سرگردی ارتقا یافت. سپس به آلزاس-لورن و سالزبورگ اعزام شد و سپس در سال ۱۸۹۵ به ایتالیا بازگشت، جایی که در سال ۱۸۹۸ به سرهنگی ستاد کل رسید. در سال ۱۹۰۰، او به عنوان رئیس ستاد سپاه هشتم ارتش منصوب شد.

سپس او فرمانده نیروهای استعماری اریتره ایتالیا شد و همچنین برای چند ماه به عنوان نایب‌السلطنه غیرنظامی این مستعمره خدمت کرد. در سال ۱۹۰۷ با درجه سرلشکر به ایتالیا بازگشت و فرماندهی تیپ‌های «پیزا» و «کونئو» را بر عهده گرفت.

در ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۱ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و فرمانده لشکر مسینا شد و در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و عملیات فتح واحه عین زاره را رهبری کرد. اشغال واحه، تسلط عثمانی بر شهر طرابلس را کاهش داد و به اشغال ایتالیا اجازه داد تا به تمام واحه‌های کمربند طرابلس گسترش یابد. در سال ۱۹۱۲، او در نیروی ذخیره قرار گرفت.

در سال ۱۹۱۵ در طول جنگ جهانی اول، به لطف ژنرال لوئیجی کادورنا که احترام زیادی برای او قائل بود، به خدمت فراخوانده شد و فرماندهی لشکر ۲۷ (که شامل تیپ‌های بنونتو و کامپانیا بود) را بر عهده گرفت. پس از پیروزی در نبرد ایسونزو، به فرماندهی سپاه هفتم ارتش ارتقا یافت و پس از دریافت نشان افسر بزرگ نشان نظامی ساووی در ماه مه ۱۹۱۶، به فرماندهی ارتش اول منصوب شد که تا پایان درگیری در جبهه آلتیپیانی مستقر بود و با درجه سپهبدی فرماندهی ارتش را بر عهده داشت. در ۳ نوامبر ۱۹۱۸، پکوری جیرالدی اولین فرماندار نظامی و غیرنظامی شهر ترنتو و چند روز بعد ترنتینو و آلتو آدیجه، که تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۹ به اصطلاح «ونیز تریدنتینا» نامیده می‌شد، شد و جای خود را به لوئیجی کردارو داد. در ۱۹ مه ۱۹۱۹ به او نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان نظامی ساووی اعطا شد و در ماه نوامبر به عنوان ژنرال ارتش، بالاترین رتبه در سلسله مراتب نظامی ایتالیا، منصوب شد.

در فوریه ۱۸۸۷ به ستاد کل ارتش منتقل شد و به سپاه ویژه آفریقایی ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو در اریتره منصوب شد. در دسامبر ۱۸۹۱ به درجه سرگرد پیاده‌نظام ارتقا یافت و به ستاد کل منتقل شد. در سال ۱۸۹۵ به آفریقا بازگشت و به عنوان افسر ستاد در جنگ اول ایتالیا و اتیوپی خدمت کرد. در طول اقامتش در مستعمره اریتره، دو بار به درجه سرهنگ پیاده‌نظام ارتقا یافت.

در سال ۱۹۰۰ او به عنوان رئیس ستاد سپاه هفتم ارتش منصوب شد و سه سال بعد دوباره به عنوان فرمانده سپاه سلطنتی نیروهای استعماری به آفریقا اعزام شد. با ارتقاء به درجه سرلشکری، از سال ۱۹۰۷ فرماندهی تیپ‌های پیاده‌نظام «پیزا» و «کونئو» را بر عهده داشت. در آستانه جنگ لیبی، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت و فرماندهی لشکر اول نظامی در مسینا را بر عهده گرفت.

پس از آغاز جنگ ایتالیا و عثمانی، پادشاهی ایتالیا یک سپاه ارتش، متشکل از ۳۴۰۰۰ نفر را به فرماندهی ژنرال کارلو کانوا، به لیبی اعزام کرد. خود این سپاه از دو لشکر تشکیل شده بود: پکوری گیرالدی به عنوان فرمانده یکی از آنها منصوب شد. در طول نبردهای طرابلس، او ستون سمت راست را در حمله موفقیت‌آمیز ایتالیا به عین زاره رهبری کرد و در دسامبر ۱۹۱۱، فرماندهی دفاع از واحه فتح‌شده را بر عهده گرفت. او به اشتباه از اسارت گروهی از رهبران محلی طرفدار ایتالیایی‌ها در پست نزدیک بیر توبراز مطلع شد و به سرهنگ گوستاو فارا دستور حمله داد. ستون ایتالیایی توسط ترک‌ها و نیروهای محلی به دام افتاد. اگرچه او سعی کرد فارا را به خاطر این شکست سرزنش کند، اما توسط یک کمیسیون نظامی مورد بازجویی قرار گرفت و در نهایت از فرماندهی برکنار شد. او در پایان جنگ بازنشسته شد - یا همان‌طور که شایعات می‌گفتند، مجبور به بازنشستگی شد. اگرچه بعداً از همه اتهامات تبرئه شد، اما فقط در فهرست افسران ذخیره قرار گرفت.

در بهار ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا علیه اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد، او برای انجام وظیفه فراخوانده شد و ابتدا فرماندهی یک لشکر و سپس فرماندهی سپاه هفتم ارتش را در رودخانه ایسونزو سفلی بر عهده گرفت. در ۸ مه ۱۹۱۶، او فرماندهی ارتش اول ایتالیا را برای متوقف کردن حمله اتریش-مجارستان به ترنتینو بر عهده گرفت. در ۳ نوامبر ۱۹۱۸، در پی نبرد ویتوریو ونتو، او به ترنتو لشکرکشی کرد و شهر را اشغال کرد. او تا دسامبر ۱۹۱۹ فرماندار نظامی و غیرنظامی ترنتینو-آلتو آدیجه باقی ماند.

در سال ۱۹۱۹، او به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد.

در سال ۱۹۲۳، او به عنوان معاون رئیس شورای ارتش انتخاب شد.

در ۱۷ ژوئن ۱۹۲۶، موسولینی او را به عنوان مارشال ایتالیا (ژنرال ۵ ستاره و بالاترین درجه نظامی در ارتش ایتالیا) منصوب کرد. در سال ۱۹۲۶، او به فرماندهی ترنتینو بازگشت و سپس در سال ۱۹۳۲، دو بار از او خواسته شد تا به حزب ملی فاشیست بپیوندد، پیشنهادی که او هر دو بار آن را رد کرد. او رئیس هیئت مدیره کاسا دی ریسپارمیو دی فلورانس بود.

در اواخر سال ۱۹۱۹، او توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور منصوب شد.

در سال ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی او را به مقام مارشال ایتالیا و در سال ۱۹۲۹ به مقام سناتور مادام‌العمر ارتقا داد.

او در سال ۱۹۴۱ بر اثر ذات‌الریه در فلورانس درگذشت. وی در سال ۱۹۵۳ به درخواست خود، در کنار سربازانش که در نبردهای خونین جنگ جهانی اول جان باختند، در استودری پاسوبیو به خاک سپرده شد.

خیابان لونگارنو پکوری گیرالدی در فلورانس به نام او نامگذاری شد.

• Biography Italian Senate site بایگانی‌شده در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine
• Guglielmo Pecori Giraldi on Online Treccani Enciclopedia (in italian)
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Guglielmo Pecori Giraldi». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵.