ارتش نهم ایتالیا

ارتش نهم در ۹ نوامبر ۱۹۴۰ در پوگرادتس، آلبانی، به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پو با ادغام سپاه بیست و ششم ارتش، که از قبل در منطقه بالایی دوولی بود، و سپاه سوم ارتش که از ایتالیا می‌آمد، بازسازی شد. این دو واحد برای محافظت از دشت کورچیانو، در بخش شمالی مرز یونان و آلبانی، بین دریاچه پرسپا و ارسکه، استقرار دفاعی به عهده گرفتند. برخی از واحدهای سپاه سوم ارتش در ساحل غربی دریاچه اوهرید و شمال آن، با وظیفه محافظت از مرز آلبانی و یوگسلاوی، مستقر شدند. در روزهای اول نوامبر، یونانی‌ها به منتهی‌الیه شمالی بخش ارتش نهم حمله کردند، جایی که اگرچه آنها موفق به شکستن خط در نزدیکی بیلیشت، در دریاچه پرسپا، شدند، اما توسط نیروهای ایتالیایی مهار شدند. در سیزدهم همان ماه، حملات مکرر جدیدی توسط ارتش یونان با شدت خاصی در امتداد کل جبهه ارتش نهم انجام شد. نفوذ ارتش یونان در جناحین توده کوه مورووا، واقع در مرکز استقرار، و در ارسکه، پیوندی با ارتش یازدهم، واحدهای ایتالیایی را مجبور به ترک دشت کورچه و عقب‌نشینی به خط عقب‌تر کرد. در ۲۴ نوامبر، حمله‌ای خشونت‌آمیز از سوی ارتش یونان، به سمت دریاچه اوهرید، به یونانی‌ها اجازه داد تا پس از یک نبرد چهار روزه، شهر پوگرادک را تصرف کنند. در ۸ دسامبر، نیروهای ارتش نهم، نواری بین سواحل غربی دریاچه اوهرید و توده توموری را اشغال کردند و تلاش‌های یونان در امتداد دره دوولی و دره توموریزا برای گشودن مسیری به الباسان بی‌فایده بود.

پس از کاهش فعالیت زمستانی، نبردها در مارس ۱۹۴۱، به‌ویژه از ۴ تا ۱۸ مارس، با از دست دادن و بازپس‌گیری بسیاری از مواضع، با قدرت از سر گرفته شد. از ۳۰ مارس، ارتش نهم وظیفه دفاع از مرز آلبانی و یوگسلاوی را در بخشی که از دشت اسکاتاری محافظت می‌کرد، بر عهده گرفت. پس از آغاز خصومت‌ها علیه یوگسلاوی، واحدهای ارتش نهم در خط مرزی مستقر شدند و در ۱۰ آوریل، پیشروی خود را به داخل خاک یوگسلاوی، در امتداد دو محور نفوذ، یکی به سمت دیبر و دیگری به سمت استروگا، آغاز کردند و در ۱۲ آوریل این دو مکان را اشغال کردند. پس از درخواست آتش‌بس توسط یوگسلاوی در ۱۸ آوریل، واحدهایی که در عملیات شرکت کرده بودند، درگیر فعالیت‌های تجسسی و پادگانی شدند. واحدهای ارتش نهم که در جبهه یونان-آلبانی درگیر بودند، در ۱۳ آوریل به حمله پرداختند و پس از نبردهای مکرر، در ۱۵ آوریل کورچا را اشغال کردند. از ۱۶ آوریل، کل جبهه به سمت شرق متمرکز شد و ارتش نهم در ۱۷ آوریل دوباره ارسکه را اشغال کرد و از منطقه دریاچه‌های پیندوس به مرز یونان-آلبانی رسید. در اول ژوئیه ۱۹۴۱، ارتش نهم، با وظایف و کارکردهای گسترده‌ترش، نام خود را به فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی تغییر داد و سپاه‌های سوم و بیست و ششم ارتش را به ارتش یازدهم واگذار کرد و در عوض سپاه‌های چهارم و چهاردهم ارتش را دریافت نمود. پس از این تحول، مسئولیت دفاع از خاک آلبانی، جنوب دالماتیا، تا رودخانه‌های نرتوا، کوزوو و دیبرانو را بر عهده گرفت. در اول دسامبر، سپاه چهاردهم از ارتش نهم جدا شد و خودمختار شد و به پادگان مونته‌نگرو واگذار گردید. در ازای سپاه چهاردهم، ارتش نهم سپاه بیست و پنجم را دریافت کرد و همچنین صلاحیت نیروهای مستقر در جزایر ایونی کورفو، سانتا مائورا، کفالونیا و زاکینتوس را نیز بر عهده گرفت.

از فوریه ۱۹۴۲، کنترل جزایر ایونی به ارتش یازدهم منتقل شد. در طول سال ۱۹۴۲، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی به هماهنگی دفاع ارضی و ساحلی آلبانی ادامه داد.

در ۱ ژوئن ۱۹۴۳، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی، عنوان ارتش نهم را از سر گرفت و واحدهای آن تا سپتامبر وظایف دفاعی و پادگانی خود را انجام دادند. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از وقایع ناشی از آتش‌بس، فرماندهی ارتش نهم منحل شد.