سپاه سوم ایتالیا

ریشه‌های فرماندهی سپاه سوم ارتش به ۱ آوریل ۱۸۶۰ برمی‌گردد، زمانی که فرماندهی سوم در پارما تأسیس شد. وظایف آن عمدتاً ارضی بود، اما در صورت جنگ می‌توانست به یک فرماندهی سپاه ارتش تبدیل شود. فرماندهی سوم وظیفه دفاع از بخشی از سرزمین‌هایی را داشت که پادشاهی ساردینیا اخیراً پس از جنگ دوم استقلال، که در آن امپراتوری اتریش را شکست داد، به دست آورده بود. حوزه اختیارات آن در سراسر منطقه امیلیا که توسط رودخانه‌های تربیا و پانارو محدود شده بود، گسترش یافت.

در ۱ سپتامبر ۱۸۶۵، این فرماندهی منحل شد، اما در ژوئن ۱۸۶۶ در طول جنگ سوم استقلال به عنوان سپاه سوم ارتش بسیج شد و در نبرد کاستوزا شرکت کرد. در میان واحدهای تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش بسیج شده، لشکر ۱۶ ولیعهد اومبرتو از ساووی بود.

در اوت ۱۸۶۷، سپاه سوم ارتش منحل شد. در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۹، فرماندهی کل سپاه سوم ارتش در ناپل تأسیس شد. در سال ۱۸۷۳، این فرماندهی به سومین فرماندهی کل و از ۲۲ مارس ۱۸۷۷ به سپاه سوم ارتش تبدیل شد و وظایف منطقه‌ای را به جز در دوره‌های بسیج مربوط به مبارزات جنگی بر عهده داشت.

سپاه سوم ارتش پس از انتقال ستاد خود به میلان، تحت فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا، بخشی از ارتش اول، در جنگ جهانی اول شرکت کرد و پس از آتش‌بس ویلا جیوستی، در اشغال ترنتینو شرکت کرد.

در پایان درگیری در سال ۱۹۱۹، نام سپاه سوم ارتش ورونا را به خود گرفت و ستاد خود را در سال ۱۹۲۶ به میلان منتقل کرد. در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶، در جنگ اتیوپی شرکت کرد.

هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، سپاه سوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد ماریو آریسیو، در پیمونت، بین کونئو و ایمپریا مستقر بود و تحت فرماندهی ارتش اول ژنرال پیترو پینتور فعالیت می‌کرد. این سپاه در عملیات علیه فرانسه در جبهه آلپ غربی شرکت داشت. پس از آتش‌بس ویلا اینسیسا، در ماه نوامبر، فرماندهی به جبهه یونان-آلبانی منتقل شد و پس از تکمیل اشغال یونان، وظایف پادگان منطقه‌ای را تا سپتامبر ۱۹۴۳ انجام داد، تا اینکه پس از وقایع پس از اعلام آتش‌بس منحل شد.

سپاه سوم ارتش در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷، پس از تغییر فرماندهی نظامی منطقه‌ای سوم که در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵ در میلان تأسیس شده بود، بازسازی شد. این سپاه شامل لشکر پیاده‌نظام «لگنانو»، جانشین گروه رزمی لگنانو، و چندین واحد پشتیبانی تاکتیکی، از جمله هنگ سوم برساگلیری، بود.

پس از تبدیل آن به یک سپاه ارتش، این واحد بزرگ شامل لشکر پیاده‌نظام «لگنانو»، لشکر زرهی «سنتارو»، لشکر پیاده‌نظام «کرمونا»، جانشین گروه رزمی «کرمونا»، تیپ آلپین «توریننس» و چندین واحد پشتیبانی تاکتیکی، از جمله هنگ اول «نیزا کاوالریا»، هنگ توپخانه سواره نظام «ولوآر» و هنگ ۵۲ توپخانه سنگین بود. تیپ آلپین «توریننس» بعداً تحت کنترل سپاه چهارم ارتش آلپ قرار گرفت.

در اول ژوئیه ۱۹۷۶، پس از سازماندهی مجدد عمیق ارتش ایتالیا، این واحد بزرگ نام فرماندهی سپاه سوم ارتش را به خود گرفت. این فرماندهی شامل لشکر زرهی "سنتارو"، تیپ موتوریزه "کرمونا" (تشکیل شده از بازسازی لشکر پیاده‌نظام "کرمونا") و نیروهای سپاه بود. لشکر "سنتارو" که خود عملاً مکانیزه شده بود، شامل تیپ مکانیزه سوم "گویتو"، تیپ زرهی سی و یکم "کورتاتونه" و تیپ مکانیزه "لگنانو" (تشکیل شده از پیکربندی مجدد لشکر پیاده‌نظام "لگنانو") بود.

از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴، واحدهای سپاه سوم ارتش در مأموریت ایتالکون در لبنان، یک عملیات حفظ صلح نیروهای مسلح ایتالیا، به عنوان بخشی از «نیروی چندملیتی در لبنان» شرکت کردند، که در آن برای اولین بار از پایان جنگ جهانی دوم، یک واحد مسلح ایتالیایی با وظیفه دفاع از جمعیت غیرنظامی، به مأموریتی در خارج از مرزهای ایتالیا رفت.

در سال ۱۹۸۴، سپاه سوم ارتش ساختار سازمانی زیر را داشت:

• لشکر زرهی «سنتارو» از نووارا.
• تیپ مکانیزه «لگنانو» از برگامو.
• تیپ مکانیزه سوم «گویتو» از میلان.
• تیپ زرهی ۳۱ «کورتاتونه» از بلینزاگو نووارسه.
• تیپ موتوریزه «کرمونا» از تورین.
• گردان سوم مهندسی پیشگام «لاریو»، مستقر در پاویا.
• گردان سوم انتقال «اشپلوگا»، مستقر در میلان.
• گردان سوم لجستیک مانور «فولویا»، مستقر در میلان.
• گروه سوم «اریدانو»، مستقر در برسو.
• هنگ توپخانه سواره نظام «ولوآره»، مستقر در میلان.
• گروه سوم توپخانه تخصصی «بریانزا»، مستقر در میلان.

در ۱ نوامبر ۱۹۸۶، پس از لغو سطح لشکری در واحدهای ارتش ایتالیا، لشکر زرهی «سنتارو» منحل شد و تیپ ۳۱ زرهی «کورتاتونه» نووارا به تیپ ۳۱ زرهی «سنتارو» تغییر نام داد؛ بنابراین، سپاه سوم ارتش شامل تیپ ۳۱ زرهی «سنتارو»، تیپ مکانیزه «لگنانو»، تیپ مکانیزه «برشیا» که از لشکر مکانیزه «مانتوا» به دست آمده بود، تیپ مکانیزه «تریسته» که از لشکر مکانیزه «فولگوره» به دست آمده بود، تیپ ۳ «گویتو» برساگلیری، تیپ موتوریزه «کرمونا» و واحدهای پشتیبانی سپاه بود.

پس از بازسازی ارتش در سال ۱۹۸۶، سپاه سوم ارتش دارای ساختار سازمانی زیر بود:

• تیپ ۳۱ زرهی "سنتارو"
• تیپ مکانیزه "لگنانو"
• تیپ مکانیزه "برشیا"
• تیپ مکانیزه "تریسته"
• تیپ ۳ مکانیزه "گویتو"
• تیپ موتوری "کرمونا"
• پشتیبانی سپاه
• واحد فرماندهی سپاه سوم ارتش (میلان)
• گردان چهارم آموزش پیاده‌نظام "گواستالا" (آستی)
• گردان یازدهم آموزش پیاده‌نظام "کاسال" (کاسال مونفراتو، آلساندریا)
• گردان شانزدهم آموزش پیاده‌نظام "ساونا" (لجینو، ساونا)
• گردان بیست و دوم آموزش پیاده‌نظام "پریمارو" (فوسانو، کونئو)
• گردان بیست و ششم آموزش پیاده‌نظام "برگامو" (دیانو کاستلو)
• گردان آموزش استخدام پیاده‌نظام ۷۲
• پانزدهمین گروه اسکادران پیشاهنگی (لنتا، وی سی)
• هنگ توپخانه اسب "Le Voloire" (میلان)
• ۱۳۱ گروه توپخانه میدان سنگین "ورچلی" (ورچلی)
• ۲۰۵ گروه توپخانه میدان سنگین "لوملینا" (ورچلی)
• هشتمین گروه توپخانه ضدهوایی سبک "مارمور" (مودنا)
• یازدهمین گروه توپخانه ضدهوایی سبک "فالکو" (ورچلی)
• دوازدهمین گروه تخصصی توپخانه بیلا (ورچلی)
• فرماندهی سپاه سوم ارتش
• بیست و سومین گروه اسکادران هواپیماهای سبک و هلیکوپتر "اریدانو"
• ۴۶مین گروه اسکادران هلیکوپتر شناسایی
• ۵۳مین گروه اسکادران هلیکوپتر چندمنظوره "کاسیوپیا"
• گردان ۳ مهندس پیشگام "لاریو" (پاویا)
• گردان مهندس پیشگام ۱۳۱ "تیچینو"
• گردان سوم انتقال "اسپلوگا" (میلان)
• گردان ۲۳۱ انتقال
• هنگ لجستیک ۳۳ مانور "آمبروسیانو" (نوارا)

در ۱ نوامبر ۱۹۹۰، تیپ موتوریزه «کرمونا» به منطقه نظامی شمال غربی منتقل شد.

در سال ۱۹۹۱، به عنوان بخشی از سازماندهی مجدد نیروهای مسلح، تیپ مکانیزه «تریسته» در ۱ ژوئن منحل شد و به تیپ مکانیزه «فریولی» تبدیل شد و به نیروی مداخله سریع پیوست. در همان سال، تیپ مکانیزه «برشیا» و تیپ «گویتو» برساگلیری منحل شدند.

در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۶، در انتظار مدل دفاعی جدید، تیپ مکانیزه «لگنانو» منحل شد و برخی از واحدهای آن در تیپ «سنتارو» ادغام شدند که به یک تیپ مکانیزه تبدیل شد. در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۷، به فرماندهی اول نیروهای دفاعی ویتوریو ونتو، جانشین سپاه پنجم ارتش، منتقل شد.

در اول اکتبر ۱۹۹۷، سپاه سوم ارتش به فرماندهی نیروهای طرح عملیاتی تبدیل شد و تیپ «گاریبالدی» برساگلیری، تیپ مکانیزه «فریولی» (که قبلاً بخشی از نیروی واکنش سریع بود و بعداً به عنوان تیپ هوایی «فریولی» پیکربندی مجدد شد)، تیپ چترباز «فولگور» و نیروهای پشتیبانی تاکتیکی، از جمله هنگ تالاب «سرنیسیما» را به عهده گرفت.

پس از آن، در اول دسامبر ۲۰۰۰، فرماندهی نیروهای طرح عملیاتی بیشتر به فرماندهی برنامه‌ریزی سازماندهی شد و واحدهای عملیاتی خود را به فرماندهی اول و دوم تحویل داد.

در سال ۲۰۰۱، به دنبال درخواست ناتو برای تجهیز خود به فرماندهی‌های بسیار آماده عملیاتی، فرماندهی نیروهای طرح‌ریزی در ۱ دسامبر ۲۰۰۱ به سپاه واکنش سریع سازماندهی مجدد شد و پس از گذراندن آموزش‌ها و تمرین‌های فشرده در یک فرایند طولانی صدور گواهینامه، در دسامبر ۲۰۰۲ با نام سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا با دفتر مرکزی در سولبیاته اولونا، توانایی عملیاتی کامل (توان عملیاتی کامل) را به دست آورد.

پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه سوم ارتش تحت فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا در جناح چپ ارتش ایتالیا از طریق دره‌های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا به سمت ترنتینو پیشروی کرد. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست از گذرگاه استلویو و توناله عبور کند و تنها تا ریوا دل گاردا و تیونه پیشروی کرد، اما نتوانست هیچ‌یک از این دو شهر را تصرف کند. این سپاه شامل لشکرهای پنجم و ششم خط (پیاده‌نظام)، لشکر سی و پنجم منطقه‌ای، هنگ هفتم برساگلیری و هنگ پنجم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ پنجم آلپینی در دره‌های مذکور استخدام شده بودند و بنابراین در سرزمینی می‌جنگیدند که کاملاً آن را می‌شناختند. با این حال، هنگ پنجم آلپینی هرگز به‌طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به هر گروهان یا گردان، قله‌ها، یال‌ها یا گذرگاه‌های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد.

پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدید - به ویژه در یخچال‌های آداملو - ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً تا پایان جنگ بدون تغییر باقی ماند. جبهه چنان راکد شد که لشکر ۳۵ سرزمینی برای شرکت در تلاش‌های جنگی متفقین در مقدونیه اعزام شد.

پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو، سپاه سوم از جبهه خارج شد و به سپاه ذخیره ارتش تبدیل شد و وظیفه مقابله با هرگونه نفوذ دشمن در جبهه پیاوه در زمستان ۱۹۱۷/۱۸ را بر عهده داشت. در بهار ۱۹۱۸، سپاه به منطقه اصلی استقرار خود بازگشت. پس از امضای آتش‌بس ویلا جیوستی توسط اتریش، سپاه سوم سرانجام به ترنتینو پیشروی کرد.

پس از جنگ، سپاه سوم ارتش به پادگان خود در میلان بازگشت. پس از عقب‌نشینی نیروها در اوایل دهه ۱۹۲۰، این سپاه شامل لشکر ششم پیاده‌نظام لگنانو در میلان، لشکر هفتم پیاده‌نظام لئونسا در برشا و لشکر هشتم پیاده‌نظام پو در پیاچنزا بود.

در بهار ۱۹۳۶، این سپاه برای تقویت نیروهای ایتالیایی که در جریان حمله ایتالیا به حبشه با مقاومت سرسختانه‌تری از حد انتظار روبرو بودند، به اریتره اعزام شد. این سپاه به رهبری اتوره باستیکو فرماندهی لشکر ۲۷ پیاده‌نظام سیلا، لشکر دوم پیراهن سیاه ۲۸ اوتوبره و یک تیپ به اندازه یک تیپ با تانک‌های سبک را بر عهده داشت. این سپاه در نبرد اول تمبین، نبرد آمبا آرادام و نبرد دوم تمبین جنگید.

پس از بازگشت به میلان، به این سپاه وظیفه دفاع از ایتالیا در امتداد مرز سوئیس و ایتالیا داده شد. برای کمک به انجام این وظیفه، فرماندهی استحکامات دیوار آلپ در منطقه عملیاتی به این سپاه واگذار شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه اعلام جنگ کرد، این سپاه در نزدیکی مرز فرانسه و ایتالیا در لیمونه پیمونته قرار داشت. ارتش ایتالیا تنها گشت‌های محدودی انجام داد و تا پس از درخواست آتش‌بس فرانسه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ در مواضع خود باقی ماند. روز بعد، لشکرهای ایتالیایی با قدرت از مرز عبور کردند، اما مقاومت شدید فرانسه آنها را در طول کل جبهه پس از چند کیلومتر متوقف کرد. در طول این عملیات، این سپاه فرماندهی لشکر سوم پیاده‌نظام کوهستانی راونا، لشکر ششم پیاده‌نظام کونئو و یک واحد مختلط از چهار گردان آلپینی و دو گردان توپخانه کوهستانی را بر عهده داشت.

پس از آنکه حمله ایتالیا به یونان در اکتبر ۱۹۴۰ در زیر مقاومت سرسختانه یونان متوقف شد، سپاه سوم ارتش برای تقویت نیروهای ایتالیایی در امتداد جبهه مقدونیه به آلبانی اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر نوزدهم پیاده‌نظام ونزیا، لشکر سی و ششم پیاده‌نظام کوهستانی فورلی، لشکر چهل و هشتم پیاده‌نظام تارو و لشکر پنجاه و سوم پیاده‌نظام آرتزو و هنگ چهارم برساگلیری را به عنوان ذخیره سپاه بر عهده داشت. تمام حملات ایتالیا توسط یونانیان دفع شد تا اینکه نیروهای آلمانی از طریق بلغارستان به یونان حمله کردند و ارتش یونان را در جبهه آلبانی قطع کردند. پس از آن، سپاه سوم ارتش به تبس پیشروی کرد و تا سپتامبر ۱۹۴۳ در آنجا مستقر بود تا اینکه پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین، تسلیم نیروهای آلمانی شد.

در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، فرماندهی نظامی منطقه‌ای سوم در میلان فعال شد که در آن زمان فقط لشکر پیاده‌نظام لگنانو در برگامو را کنترل می‌کرد. لگنانو واحدی از ارتش متفقین ایتالیا بود و در طول نبرد ایتالیا در کنار متفقین خدمت کرده بود. لگنانو پس از خدمت در ارتش پنجم آمریکا، در سپاه دوم لهستان در سمت چپ منتهی‌الیه ارتش هشتم بریتانیا خدمت کرد.

هنگامی که این سپاه در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷ نام تاریخی خود را بازیافت، علاوه بر لگنانو، لشکر زرهی سنتارو در نووارا، لشکر پیاده‌نظام کرمونا و تیپ آلپین تاوریننسه هر دو در تورین را نیز شامل می‌شد. در سال ۱۹۷۲، تاوریننسه به سپاه چهارم ارتش آلپین منتقل شد. این سپاه - به همراه سپاه چهارم ارتش آلپین و سپاه پنجم ارتش - بخشی از فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود.

در سال ۱۹۷۵، ارتش ایتالیا سازماندهی مجدد بزرگی را انجام داد: سطح هنگ لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌ها قرار گرفتند که واحدهایی از شاخه‌های رزمی مختلف را ترکیب می‌کردند. در همان سال، املای نام سپاه از سپاه سوم ارتش به سپاه سوم ارتش تغییر یافت. علاوه بر این، لشکرهای کرمونا و لگنانو به تیپ کاهش یافتند و بنابراین ساختار جدید سپاه سوم ارتش در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به شرح زیر بود:

سپاه سوم ارتش در میلان:

• لشکر زرهی سنتارو در نووارا
• تیپ زرهی کورتاتونه در بلینزاگو نووارسه
• تیپ مکانیزه گویتو در میلان
• تیپ مکانیزه لگنانو در برگامو
• تیپ موتوری کرمونا در تورین

در سال ۱۹۸۶، ارتش ایتالیا سطح لشکر را لغو کرد و نیروهای خود را برای مقابله بهتر با حمله احتمالی پیمان ورشو، مجدداً سازماندهی کرد. قرار بود سپاه سوم ارتش یا به عنوان آخرین خط دفاعی در امتداد رودخانه‌های آدیجه و پو عمل کند یا در دشت‌های ونیز با شکستن نیروهای دشمن، ضدحمله انجام دهد. این سپاه توسط دو تیپ مکانیزه تقویت شد و از آنجایی که لشکر سنتارو نام تاریخی مهمی داشت، این لشکر در ۳۱ اکتبر در نووارا منحل شد، اما روز بعد در همان مکان، تیپ زرهی سنتارو فعال شد و فرماندهی واحدهای کورتاتونه را به دست گرفت:

سپاه سوم ارتش در میلان:

• تیپ زرهی سنتارو (نووارا)
• تیپ مکانیزه گویتو (میلان)
• تیپ مکانیزه لگنانو (برگامو)
• تیپ مکانیزه برشا (برشا)
• تیپ مکانیزه تریسته (بولونیا)
• تیپ موتوری کرمونا (تورین)

هر تیپ، به استثنای سنتارو، حدود ۴۷۰۰ نفر را در میدان نبرد مستقر کرد. سنتارو حدود ۳۴۰۰ نفر را در میدان نبرد مستقر کرد و به همراه واحدهای پشتیبانی سپاه، کل سپاه بیش از ۴۰۰۰۰ نفر را در میدان نبرد مستقر کرد. در سال ۱۹۸۲، برساگلیری‌های تیپ لگنانو در اولین عملیات خارج از خاک ایتالیا از زمان جنگ جهانی دوم به عنوان بخشی از نیروی چندملیتی در لبنان مستقر شدند.

با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود به مدت یک دهه کرد. اولین تیپی که منحل شد، گویتو در ۱ ژوئن ۱۹۹۱ بود و پس از آن برشیا در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۱ منحل شد. همچنین در ۱ ژوئن ۱۹۹۱، تیپ تریسته از بولونیا خارج شد و به جای آن، تیپ مکانیزه فریولی از فلورانس رسید. فریولی فرماندهی برخی از واحدهای تریسته منحل شده را بر عهده گرفت و به صفوف سپاه سوم ارتش پیوست. در سپتامبر ۱۹۹۳، تیپ لگنانو در حمایت از مأموریت نیروی ویژه متحد سازمان ملل متحد به سومالی اعزام شد. در بهار ۱۹۹۷، این سپاه مسئولیت عملیات آلبا، اولین مأموریت چندملیتی به رهبری ایتالیا، را در پی شورش آلبانی در سال ۱۹۹۷ بر عهده گرفت.

در سال ۱۹۹۷، ارتش روند اصلاحات بزرگ بعدی را آغاز کرد. تیپ‌های کرمونا و لگنانو سپاه سوم ارتش منحل شدند. همچنین مجبور شد سنتارو را به سپاه پنجم ارتش واگذار کند. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، سپاه سوم ارتش نام خود را تغییر داد و به فرماندهی نیروهای طرح‌ریزی تبدیل شد و تیپ چترباز فولگوری، تیپ برسالیری گاریبالدی و هنگ آبی-خاکی لاگوناری سرنیسیما را به دست آورد، بنابراین این سپاه فرماندهی تمام واحدهای سریع‌الاستقرار ارتش ایتالیا را بر عهده داشت.

ساختار جدید سپاه عبارت بود از:

• ستاد فرماندهی در میلان
• تیپ چتر نجات فولگور در لیورنو
• تیپ مکانیزه فریولی در بولونیا
• تیپ برساگلیری «گاریبالدی» در کازرتا
• هنگ لاگوناری سرنیسیما در ونیز-لیدو
• هنگ ۱ سیگنال در میلان
• هنگ ۱۰ مهندس (گردان ۳ مهندس لاریو) در کرمونا
• هنگ ۲۶ پیاده‌نظام برگامو (گردان آموزشی اول) در دیانو کاستلو
• هنگ ۳۳ لجستیک آمبروسیانو (گردان اول) در سولبیت اولونا
• هنگ ۱۲۱ پیاده‌نظام ماسراتا (گردان آموزشی ۱) در فانو

با این حال، در ۱ دسامبر ۲۰۰۰، آخرین تیپ‌های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد. پرسنل سپاه سوم ارتش برای تشکیل سپاه ایتالیاییِ قابل استقرار سریع ناتو در ژانویه ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفت.