استر بروناور

استر کُوکین بروناور
زادهٔ۷ ژوئیهٔ ۱۹۰۱
نزدیک جکسون، کالیفرنیا، ایالات متحده
درگذشت۲۶ ژوئن ۱۹۵۹ (۵۷ سال)
اوانستون، ایلینوی، ایالات متحده
تحصیلاتکالج میلز
دانشگاه استنفورد
همسراستفان بروناور (ا. ۱۹۳۱–۱۹۵۹)
فرزندان۳

استر کُوکین بروناور (۷ ژوئیه ۱۹۰۱ – ۲۶ ژوئن ۱۹۵۹) یک دیپلمات آمریکایی بود که سال‌ها در انجمن زنان دانشگاهی آمریکا (AAUW) فعالیت کرد و سپس به‌عنوان کارمند دولت ایالات متحده مشغول به کار شد. او و همسرش در جریان کارزار سناتور جوزف مک‌کارتی علیه مقام‌های وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا هدف قرار گرفتند؛ مک‌کارتی وفاداری این مقام‌ها به ایالات متحده را زیر سؤال برده بود.

سال‌های اولیه

استر دلیا کوکین در ۷ ژوئیه ۱۹۰۱ در نزدیکی جکسون (کالیفرنیا) و در خانواده‌ای متولد شد که پدر و مادرش هر دو در کالیفرنیا به دنیا آمده بودند. پدرش که برق‌کار بود، دیدگاه‌های سیاسی متمایل به چپ داشت. مادرش به‌عنوان منشی کار می‌کرد، از حق رأی زنان حمایت می‌کرد و در سال ۱۹۱۴ برای وودرو ویلسون مبارزات انتخاباتی انجام داد. خانواده در دوران کودکی استر بارها محل سکونت خود را تغییر دادند.

استر در سال ۱۹۲۰ از دبیرستان دخترانه در سان‌فرانسیسکو فارغ‌التحصیل شد و سپس به کالج میلز رفت و در سال ۱۹۲۴ مدرک کارشناسی (B.A.) خود را در رشته تاریخ دریافت کرد. او در سال ۱۹۲۷ از دانشگاه استنفورد مدرک دکترا گرفت و بخشی از هزینه تحصیل خود را از طریق دریافت کمک‌هزینه تحصیلی از انجمن زنان دانشگاهی آمریکا (AAUW) تأمین کرد.

او برای کار در دفتر مرکزی AAUW به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۴۴ ریاست برنامه امور بین‌الملل این سازمان را بر عهده داشت.[۱]

ازدواج

استر کوکین در ۸ ژوئیه ۱۹۳۱ با استیون بروناور (۱۹۰۳–۱۹۸۶) ازدواج کرد. او مهاجری از مجارستان بود که به ایالات متحده مهاجرت کرده بود و در رشته شیمی تحصیل کرده بود. برونائر تا سال ۱۹۲۷ عضو اتحادیه کارگران جوان بود؛ سازمانی که به‌عنوان یک جبهه کمونیستی فعالیت می‌کرد.

او در دهه ۱۹۳۰ به‌عنوان پژوهشگر علمی در وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم به ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست و ریاست گروه پژوهشی مواد منفجره قوی را بر عهده گرفت. او به درجه فرماندهی رسید و سپس در سال ۱۹۴۴ وضعیت خود را به کارمند غیرنظامی نیروی دریایی ایالات متحده تغییر داد.

کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا به دلیل عضویت پیشین او در اتحادیه کارگران جوان، از صدور مجوز امنیتی برای وی خودداری کرد؛ بااین‌حال، برونائر همچنان به‌عنوان دانشمند برای نیروی دریایی ایالات متحده فعالیت می‌کرد.[۱][۲]

خانواده بروناور پسری داشتند که در سال ۱۹۳۴ تنها چند ماه زنده ماند و دو دختر که در سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۲ به دنیا آمدند.[۱]

انجمن زنان دانشگاهی آمریکا

برونائرها در سال ۱۹۳۳، هم‌زمان با به قدرت رسیدن نازی‌ها، مدتی را در آلمان و با استفاده از کمک‌هزینه‌های پژوهشی سپری کردند. پس از بازگشت به ایالات متحده، استر برونائر به یکی از حامیان امنیت جمعی تبدیل شد و در مخالفت با گرایش‌های صلح‌طلبی بسیاری از فعالان حقوق زنان در آن دوره فعالیت کرد.[۳]

او ریاست «کمیسیون مطالعات دفاع ملی» را بر عهده داشت؛ این کمیسیون در سال ۱۹۳۷ پژوهشی دربارهٔ دفاع ملی منتشر کرد. فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۵۰ این پژوهش را «تا حد زیادی مسئول تبدیل موضع سازمان‌های مختلف صلح‌طلب در این کشور و در نتیجه فراهم کردن امکان اجرای فوری برنامه تسلیح مجدد» دانست.[۱]

برونائر از طرف انجمن آمریکایی زنان دانشگاهی (AAUW) به چهره‌ای کلیدی در ائتلاف‌های سازمانی مختلف تبدیل شد؛ از جمله کمیته دفاع از آمریکا از طریق کمک به متحدان و «کمیته اقدام زنان برای پیروزی و صلح پایدار».[۱] او همچنین از طرف AAUW برای کاهش محدودیت‌های اعمال‌شده بر اساس قوانین بی‌طرفی ایالات متحده مبارزه کرد.[۴]

او در سال ۱۹۴۱ مقاله‌ای در مخالفت با انزواگرایی و سیاست مماشات با عنوان «رابطه سیاست خارجی با دفاع ملی» منتشر کرد که در آن آمده بود:

انزواگرایی بیش از همه در جایی وجود دارد و گسترش می‌یابد که آگاهی از جهانی که در آن زندگی می‌کنیم کمتر است؛ و در برخی موارد، این وضعیت با امتناع از توجه به اطلاعاتی که به هر شکل به بیرون راه می‌یابند، تشدید می‌شود.

به نظر می‌رسد انزواگرایی نوعی خودشیفتگی ملیِ عجیب و تحریف‌شده را دربرداشته باشد. در اصل، دیدگاه یک انزواگرا تنها می‌تواند یک متجاوز بالقوه را در جهان تصور کند و آن، آمریکاست؛ بنابراین، اگر فردی آگاه باشد و به پیشرفت اجتماعی باور داشته باشد، با هر چیزی که به آمریکا اجازه دهد در امور جهانی نقش ایفا کند مخالفت می‌کند؛ زیرا بیم آن دارد که این کشور در پی سلطه بر دیگران باشد و با اقدامات خود، دیگر کشورها را به جنگ تحریک کند.

در برخی موارد، انزواگرایی تلاشی برای فرار از مسئولیت است؛ اما در بیشتر موارد، ناشی از ترس از قدرت به‌خودی‌خود است، بدون توجه به اینکه قرار است از آن قدرت برای خیر استفاده شود یا برای شر.

— استر بروناور، «رابطه سیاست خارجی با دفاع ملی» (۱۹۴۱)[۵]

وزارت امور خارجه

برونائر در مارس ۱۹۴۴ به وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا پیوست و مسئول امور سازمان‌های بین‌المللی شد. او ابتدا بر برنامه‌ریزی برای همکاری‌های بین‌المللی پس از جنگ کار کرد و در تدوین طرح‌های مربوط به سازمان ملل متحد و سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) مشارکت داشت.[۱]

او در سال ۱۹۴۵ به‌عنوان مشاور هیئت نمایندگی ایالات متحده در کنفرانس سازمان ملل متحد دربارهٔ سازمان بین‌المللی که به تأسیس سازمان ملل متحد انجامید، فعالیت کرد. برونائر سپس به رتبه «وزیر» ارتقا یافت و سومین زن آمریکایی بود که در وزارت امور خارجه ایالات متحده به این رتبه دست یافت.[۱] او همچنین نماینده ایالات متحده در نشست‌های مقدماتی یونسکو و چندین کنفرانس برون‌مرزی این سازمان بود.[۱][۶]

روزنامه انزواطلب شیکاگو تریبون از اوایل سال ۱۹۴۱، استر برونوئر را به خاطر بین‌المللی‌گرایی‌اش مورد انتقاد قرار داد. در سال ۱۹۴۷، نماینده فرد باسبی هنگام محکوم کردن «همسفران طرفدار کمونیست و افراد آشفته‌فکر» در وزارت امور خارجه، با ذکر نام به او حمله کرد. او در سال ۱۹۴۸ از بررسی امنیتی دولت سربلند بیرون آمد. در سال ۱۹۵۰، هنگامی که سناتور جوزف مک‌کارتی مک‌کارتیسم را که به نام خودش شناخته می‌شد، آغاز کرد، او را به عنوان یکی از کارمندان وزارت امور خارجه که می‌توانست بی‌وفایی‌اش را ثابت کند، معرفی کرد. در ۱۳ مارس ۱۹۵۰، هنگامی که مظنونین خود را از فهرست اولیه ۸۱ نفره‌اش محدود کرد، او را به عنوان یکی از نه نفری که به کمیته فرعی سنا در مورد بررسی وفاداری کارمندان وزارت امور خارجه، که معمولاً با نام کمیته تحقیقات شناخته می‌شود، معرفی کرد، گنجاند. این کمیته در حال بررسی اتهامات او بود.[۷] در میان مدافعان او، الینور لنسینگ دالس، یکی از مقامات وزارت امور خارجه از یک خانواده برجسته سیاسی، حضور داشت.[۸] و چندین مقام AAUW. میلتون آیزنهاور نامه‌ای در حمایت از او نوشت، همان‌طور که همسایه‌اش، سناتور سابق ایالات متحده جو بال، از جمهوری‌خواهان مینه سوتا، نوشت که بروناور «شاید خشن‌ترین ضد کمونیستی باشد که من می‌شناسم».[۹]

بروناور خود از دیرباز از برنامه دولت برای بررسی وفاداری و امنیت کارکنان حمایت می‌کرد. او در سال ۱۹۴۸ نوشته بود:

مسلماً در رویکرد افرادی که این برنامه را اجرا می‌کنند، هیچ‌گونه کینه‌توزی یا خودسری وجود ندارد و من این احساس را دارم که، هرچند این وضعیت ناخوشایند است، فرصتی فراهم می‌کند تا سوابق اصلاح و روشن شوند و فرد در آینده از حمایت و حفاظت برخوردار باشد.[۱۰]

در جریان شهادت دادن در برابر کمیته، او گزارش داد که تماس‌های تلفنی ناشناسی با «تهدید به مرگ و ناسزاگویی» دریافت کرده است. او گفت: «همسر من یک آمریکایی وفادار است… او مخالف صریح کمونیسم است. من یک آمریکایی وفادار هستم. من کمونیست نیستم. هرگز در فعالیت‌های کمونیستی شرکت نکرده‌ام. من هیچ‌گاه با هیچ عقیده‌ای که با اصول اساسی دموکراسی آمریکایی ما در تضاد باشد، همدلی نداشته‌ام.»[۹]

کمیته در ماه ژوئیه او را از اتهامات تبرئه کرد، اما پس از آن، برخی از فعالیت‌های او در وزارت امور خارجه محدود شد.[۱۱]

در طول سال‌های خدمت شوهرش در دولت فدرال، او چهار بار از تحقیقات مربوط به عدم سوء پیشینه امنیتی سربلند بیرون آمده بود.[۱] در آوریل ۱۹۵۱، در حالی که به عنوان متخصص مواد منفجره قوی کار می‌کرد، نیروی دریایی ایالات متحده مجوز امنیتی او را به حالت تعلیق درآورد تا بررسی دیگری انجام دهد.[۱۲] در نتیجه، وزارت امور خارجه همسر او را به حالت تعلیق درآورد و او را نیز به همراه همسرش تحت بررسی امنیتی دیگری قرار داد. استیون از نیروی دریایی استعفا داد تا اجازه ندهد که به عنوان بی‌وفا شناخته شود یا به عنوان یک خطر امنیتی شناخته شود. استر بر بررسی اصرار ورزید و در ۱۶ ژوئن ۱۹۵۲ از وزارت امور خارجه اخراج شد. خبر برکناری او تنها چند ماه بعد علنی شد. او نامه‌ای را به مطبوعات نشان داد که در آن گفته شده بود این اقدام به دلیل «خطر امنیتی» بودن او صورت گرفته است، اما دلایل این تصمیم را مشخص نکرد. او گفت که فکر می‌کند «دلیل رسمی» ازدواجش بوده، اما دلیل واقعی «مصلحت سیاسی» بوده است.[۱۳] او گفت امیدوار است دولت آیزنهاورِ در راه، برنامهٔ امنیت وفاداری دولت فدرال را «بی‌باکانه و به‌طور کامل» بررسی کند.[۱۴]

او یک بار پس از مواجهه با یک هیئت کاملاً مردانه، در مورد نقش جنسیت در بررسی وفاداری-امنیت خود اظهار نظر کرد:

یا نظر آنان دربارهٔ قابلیت اعتماد زنان در سمت‌های حرفه‌ای بسیار پایین بود، یا اینکه مردان بسیاری را می‌شناختند که اسرار وزارت امور خارجه را با همسران خود در میان می‌گذاشتند و تصور می‌کردند که یک زن نیز باید به همان شیوه رفتار کند. }}[۱۵]

سال‌های بعد

پس از ترک خدمت دولتی، او مدت کوتاهی در کتابخانه کنگره مشغول به کار شد و سپس در سپتامبر ۱۹۵۲ به همراه همسرش به اوانستون، ایلینوی نقل مکان کرد. او به عنوان مدیر وابسته در شورای فیلم آمریکا و سپس در انتشارات رند مک‌نالی و فالت مشغول به کار شد. او در ۲۶ ژوئن ۱۹۵۹ بر اثر بیماری قلبی در اوانستون درگذشت.[۱]

یادداشت‌ها

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sicherman, Barbara; Hurd, Carol, eds. (1980). Notable American Women: The Modern Period: a Biographical Dictionary, Volume 4. Radcliffe College. pp. 114–115. ISBN 978-0-674-62733-8.
  2. ↑ Fried, Nightmare in Red, 23–25, 27
  3. ↑ "Business and Professional Women Plan to Muster 100 Peace Session Delegates" (PDF). New York Times. November 29, 1936. Retrieved April 4, 2014.
  4. ↑ "6 Groups Back Plan to Revise Neutrality Act" (PDF). New York Times. March 26, 1939. Retrieved April 4, 2014.
  5. ↑ Petersen, Anne (September 14, 1941). "Clubs Now Busy Weighing Data on Isolationsim" (PDF). New York Times. Retrieved April 4, 2014.
  6. ↑ Fried, Nightmare in Red, 24
  7. ↑ Fried, Nightmare in Red, 25
  8. ↑ Storrs, Landon R.Y. (2013). The Second Red Scare and the Unmaking of the New Deal Left. Princeton University Press. p. 304 n31. ISBN 978-0-691-15396-4.
  9. 1 2 "Mrs. Brunauer Tells of Death Threats". Southeast Missourian/Associated Press. March 28, 1950. Retrieved April 5, 2014.
  10. ↑ Levine, Susan (1995). Degrees of Equality: The American Association of University Women and the Challenge of Twentieth-Century Feminism. Temple University Press. pp. 74–75. ISBN 978-1-56639-326-3.
  11. ↑ Fried, Nightmare in Red, 26
  12. ↑ "Navy Suspends Explosives Expert; State Department Then Bars Wife" (PDF). New York Times. April 11, 1951. Retrieved April 4, 2014.
  13. ↑ "McCarthy Target Ousted" (PDF). New York Times. November 21, 1952. Retrieved April 4, 2014.
  14. ↑ "Loyalty Code Assailed" (PDF). New York Times. November 22, 1952. Retrieved April 4, 2014.
  15. ↑ Fried, Nightmare in Red, 28
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.