اسپیتسبرگن
 | |
| جغرافیا | |
|---|---|
| مکان | اقیانوس منجمد شمالی |
| مجمعالجزایر | سوالبارد |
| مساحت | ۳۹٬۰۴۴ کیلومتر مربع (۱۵٬۰۷۵ مایل مربع) |
| بیشترین ارتفاع | ۱,۷۱۷ متر (۵٬۶۳۳ پا) |
| کشور | |
| تقسیمات کشوری | |
| بزرگترین منطقه مسکونی | لونگیربین |
اِسپیتسبِرگِن (به نروژی: Spitsbergen) (پیش از این معروف به اسپیتسبرگن باختری) بزرگترین جزیره در مجمعالجزایر سوالبارد نروژ است. اسپیتسبرگن یکی از سه جزیره مسکونی این مجمعالجزایر است. اسپیتسبرگن تنها جزیره مجمعالجزایر اِسوالبار نروژ است که ساکنان دائمی دارد.[۱]
این جزیره در اقیانوس منجمد شمالی واقع شده. از آنجا که اسپیتسبرگن در مسافت زیادی در بالای مدار قطبی قرار گرفته، خورشید از اواخر آوریل تا اواخر اوت ۲۴ ساعت در روز میدرخشد.
اسپیتسبرگن که توده غربی این مجمعالجزایر را تشکیل میدهد، با اقیانوس منجمد شمالی، دریای نروژ و دریای گرینلند هممرز است. اسپیتسبرگن با مساحتی بالغ بر ۳۷٬۶۷۳ کیلومتر مربع (۱۴٬۵۴۶ مایل مربع)، بزرگترین جزیره نروژ و سی و ششمین جزیره بزرگ جهان است. مرکز اداری آن لانگیربین است. دیگر سکونتگاهها، علاوه بر پایگاههای تحقیقاتی، شامل جامعه معدنی بارنتزبورگ، جامعه تحقیقاتی نی-آلسوند و پایگاه معدنی اسواگرووا است. در سال ۱۹۹۹، حدود ۲۱٬۹۷۷ کیلومتر مربع (۸٬۴۸۵ مایل مربع) از سطح اسپیتسبرگن پوشیده از یخ بود که تقریباً ۵۸.۵ درصد از کل مساحت جزیره را شامل میشد.
نام اسپیتسبرگن از زبان هلندی آمده و به معنای «کوههای نوکتیز» است. این نام را ویلم بارنتس، کاشف هلندی به این جزیره داد. او در راه جستجوی راه دریای شمالی در سال ۱۵۹۶ اسپیتسبرگن را کشف کرد. با این حال احتمال این نیز هست که شکارچیان پومور روسی در سدههای ۱۴ و ۱۵ این جزیره را کشف کردهباشند.
این جزیره در سدههای ۱۷ و ۱۸ میلادی ابتدا به عنوان پایگاه صید نهنگ مورد استفاده قرار گرفت و پس از آن متروکه شد. استخراج زغالسنگ در پایان سده ۱۹ آغاز گشت و چندین جامعه دائمی در آنجا مستقر شدند. پیمان سوالبارد در سال ۱۹۲۰ حاکمیت نروژ بر این منطقه را به رسمیت شناخت و سوالبارد را به عنوان یک منطقه آزاد اقتصادی و یک منطقه غیرنظامی اعلام کرد.
شرکت نروژی استور نورسکه و شرکت روسی آرکتیکوگل تنها شرکتهای معدنی فعال در اسپیتسبرگن هستند. پژوهش و گردشگری به صنایع مکمل مهمی تبدیل شدهاند که از آن جمله میتوان به مرکز دانشگاهی سوالبارد و خزانه جهانی بذر سوالبارد اشاره کرد. هیچ جادهای سکونتگاهها را به هم متصل نمیکند؛ در عوض، خودروهای برفی، هواپیماها و قایقها به عنوان وسایل نقلیه محلی عمل میکنند. فرودگاه سوالبارد لانگیربین نقطه اصلی ورود و خروج به این منطقه است.
این جزیره دارای اقلیم قطبی است، هرچند دما در آن به طور قابلتوجهی بالاتر از دیگر نقاط در همان عرض جغرافیایی است. پوشش گیاهی سوالبارد از دوره طولانی خورشید نیمهشب بهره میبرد که کوتاهی روز در شب قطبی را جبران میکند. سوالبارد محل تولیدمثل بسیاری از پرندگان دریایی است و همچنین از خرس قطبی، روباه قطبی، گوزن شمالی و پستانداران دریایی میزبانی میکند. شش پارک ملی از محیط زیست عمدتاً دستنخورده اما شکننده آن محافظت میکنند. این جزیره دارای بسیاری از یخچالهای طبیعی، کوهها و آبدرهها است.
امروزه بزرگترین آبادی این جزیره، شهر نروژی لونگیربین (Longyearbyen) است و دومین آبادی بزرگ بارنتسبورگ است که محل زندگی معدنچیان روس است.
هلندیان در سال ۱۹۳۲ بارنتسبورگ را به شرکت آرکتیکوگول شوروی فروختند.
انگلستان و کانادا در سال ۱۹۴۱ سربازانی به اسپیتسبرگن فرستادند تا از اشغال آن از سوی آلمانها جلوگیری کنند.
بانک دانههای گیاهی
دولت نروژ قصد دارد تا در سال ۲۰۰۷ محل مستحکمی برای نگهداری ۱۰ هزار دانه گیاهی در یکی از غارهای این جزیره بسازد تا در صورت در گرفتن یک جنگ هستهای در جهان، این دانهها از پرتوهای اتمی در امان بمانند.[۲]
فرهنگ عامه
در داستان ملکه برفی، اسپیتسبرگن محل کاخ ملکه برفی است.
تاریخ
نخستین مشاهده ثبت شده از این جزیره توسط ویلم بارنتز، کاوشگر هلندی، در ژوئن ۱۵۹۶ انجام شد که در حین جستجو برای یافتن مسیر دریایی شمال با آن برخورد کرد.[۳] اولین نقشه مناسب که در آن سواحل شرقی به طور تقریبی مشخص شده بود، در سال ۱۶۲۳ توسط ویلم یانشون بلو منتشر شد. نقشههای بهتری نیز در حدود سالهای ۱۶۶۰ و ۱۷۲۸ تهیه شدند.[۴]
ممکن است این مجمعالجزایر توسط شکارچیان پومور روسی در سدههای ۱۴ یا ۱۵ شناخته شده باشد، اگرچه شواهد محکمی پیش از سده ۱۷ در دست نیست. آنها به پیروی از شکارچیان نهنگ انگلیسی و دیگران که این مجمعالجزایر را گرینلند مینامیدند، آن را «گرومانت» (Grumant) نامگذاری کردند. نام سوالبارد اولین بار در ساگاهای ایسلندی سدههای ۱۰ و ۱۱ ذکر شده است، اما این نام ممکن است به جزیره یان ماین اشاره داشته باشد.
ادعاهای اولیه
- نقشه اسپیتسبرگن
اکتشافات اولیه صید نهنگ در سوالبارد و به ویژه اسپیتسبرگن، به دلیل جریانهای دریایی و حیات وحش، تمایل داشتند در سواحل غربی اسپیتسبرگن و جزایر نزدیک به آن متمرکز شوند. مدت کوتاهی پس از آغاز صید نهنگ (۱۶۱۱)، پادشاهی دانمارک-نروژ در سال ۱۶۱۶ ادعای مالکیت یان ماین و جزایر اسپیتسبرگن را مطرح کرد؛ در حالی که در سال ۱۶۱۳، شرکت مسکووی انگلستان نیز همین ادعا را کرده بود.
زمینه اصلی و سودآور صید نهنگ این شرکت سهامی در اوایل سده ۱۷ در اسپیتسبرگن متمرکز شد و منشور سلطنتی شرکت در سال ۱۶۱۳ از سوی پادشاهی انگلستان، انحصار صید نهنگ در اسپیتسبرگن را بر اساس این ادعای اشتباه که هیو ویلوبی در سال ۱۵۵۳ این سرزمین را کشف کرده است، اعطا کرد.[۵] در ۲۷ ژوئن ۱۶۰۷، هنری هادسون در اولین سفر خود برای یافتن «گذرگاه شمال شرقی»، «نیولند» (اسپیتسبرگن) را در نزدیکی دهانه خلیج بزرگی که بعدها «ایندرافت بزرگ» (ایسفیوردن) نامیده شد، مشاهده کرد. از این طریق، انگلیسیها امیدوار بودند که مانع از گسترش نفوذ هلندیها، که در آن زمان رقیب اصلیشان بودند، در منطقه شوند.[۶]
گسترش نفوذ دانمارک
تصویری از کشتی کارخانه صید نهنگ نروژی «بوسنتور» در سال ۱۹۰۶ در بلسوند، اسپیتسبرگن
از سال ۱۶۱۷ به بعد، یک شرکت تحت حمایت دانمارک شروع به فرستادن ناوگانهای صید نهنگ به اسپیتسبرگن کرد.[۷] این گسترش موفقیتآمیز دانمارک در اقیانوس اطلس شمالی توسط مورخان به عنوان اولین گام دولت دانمارک-نروژ به سمت استعمار خارج از کشور ذکر شده است. این روند در نهایت منجر به شکلگیری امپراتوری استعماری دانمارک، شامل پایگاههای تجاری در هند شرقی، متصرفات اطلس شمالی (مانند گرینلند و ایسلند) و مسیرهای تجاری بین ساحل گینه (در غنای امروزی) و جزایر ویرجین ایالات متحده شد.[۸]
کل مجمعالجزایر سوالبارد که ابتدا تحت حاکمیت دانمارک-نروژ و بعدها نروژیها (در دوره اتحاد سوئد و نروژ از ۱۸۱۴ تا ۱۹۰۵، و نروژ مستقل از ۱۹۰۵) بود، به عنوان منبع ثروتی برای کشتیهای ماهیگیری و صید نهنگ از بسیاری از کشورها باقی ماند. این جزایر همچنین به نقطه آغازی برای تعدادی از کاوشگران قطب شمال از جمله روآلد آموندسن و ارنست شاکلتون تبدیل شدند.
پیمان اسپیتسبرگن
.jpg)
بین سالهای ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۰، اسپیتسبرگن یک حاکمیت مشترک (Condominium) بیطرف بود. پیمان اسپیتسبرگن مورخ ۹ فوریه ۱۹۲۰، حاکمیت کامل و مطلق نروژ را بر تمام مجمعالجزایر قطبی سوالبارد به رسمیت میشناسد.[۹] با این حال، اعمال این حاکمیت مشروط به برخی ضوابط است و تمام قوانین نروژ در آنجا اجرا نمیشود. این پیمان که در ابتدا به ۹ کشور امضاکننده محدود میشد، اکنون بیش از ۴۰ کشور عضو دارد. شهروندان هر یک از کشورهای امضاکننده میتوانند در این مجمعالجزایر ساکن شوند. مجمعالجزایر سوالبارد که زمانی به نام بزرگترین جزیرهاش «اسپیتسبرگن» نامیده میشد، طبق قانون سوالبارد مصوب ۱۹۲۵ به بخشی از خاک نروژ — و نه یک منطقه وابسته — تبدیل شد. از آن تاریخ، این منطقه استانی از نروژ است که فرماندار منتصب نروژ در مرکز اداری آن، یعنی شهر لانگیربین، اقامت دارد. محدودیتهای اعمال برخی قوانین نروژ در پیمان اسپیتسبرگن مشخص شده است.
بزرگترین سکونتگاه در اسپیتسبرگن، شهر نروژی لانگیربین است، در حالی که دومین سکونتگاه بزرگ، سکونتگاه استخراج زغالسنگ روسیه در بارنتزبورگ است. (این شهر در سال ۱۹۳۲ توسط هلند به شرکت شوروی «آرکتیکوگل» فروخته شد). سایر سکونتگاههای جزیره شامل جوامع معدنی سابق روسیه یعنی «گرومانتبین» و پیرامیدن (که به ترتیب در سالهای ۱۹۶۱ و ۱۹۹۸ متروکه شدند)، یک ایستگاه تحقیقاتی لهستان در هورنسوند و سکونتگاه دورافتاده شمالی نی-آلسوند است.[۱۰]
جنگ جهانی دوم
سربازان متحدین در سال ۱۹۴۱ در این جزیره مستقر شدند تا از اشغال آن توسط آلمان نازی جلوگیری کنند. نروژ در سال ۱۹۴۰ تحت اشغال آلمان درآمد. آلمان در این مدت کنترل میادین زغالسنگ و ایستگاه هواشناسی را به دست گرفت، هرچند بیشتر ساکنان جزیره روسی بودند و آلمان و اتحاد جماهیر شوروی تا ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ پیمان عدم تجاوز داشتند. با پایان یافتن پیمان عدم تجاوز، بریتانیا و کانادا نیروهای نظامی خود را به جزیره اعزام کردند تا تأسیسات آلمان، معادن زغالسنگ شوروی و ایستگاه هواشناسی آلمان را نابود کنند.[۱۱]
در سال ۱۹۴۳، نبردناو آلمانی تیرپیتس و یک ناوگروه اسکورت، ایستگاه هواشناسی متحدین را در عملیات زیترونلا گلولهباران و نابود کردند. در ۶ سپتامبر، اسکادرانی متشکل از تیرپیتس، نبردناو شارنهورست و نه ناوشکن از «آلتنفیورد» و «کافیورد» به سمت اسپیتسبرگن حرکت کردند تا به پایگاه متحدین حمله کنند. در سپیدهدم ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، تیرپیتس و شارنهورست آتش خود را علیه دو توپ ۳ اینچی که دفاع بارنتزبورگ را تشکیل میدادند باز کردند و ناوشکنها با نیروهای پیادهکننده به ساحل رفتند و انبار آذوقه و یک ایستگاه فرود را ویران کردند. تا ظهر، درگیریها به پایان رسید و نیروهای پیادهکننده به همراه تعدادی اسیر به کشتیها بازگشتند. کشتیهای آلمانی در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ به سلامت به پایگاههای خود بازگشتند. این آخرین عملیات جنگی نبردناو تیرپیتس بود.[۱۲]
پس از جنگ
در ۲۹ اوت ۱۹۹۶، پرواز شماره ۲۸۰۱ ونوکوو ایرلاینز در این جزیره سقوط کرد و تمام ۱۴۱ سرنشین آن کشته شدند.[۱۳]
دولت
.jpg)
پیمان سوالبارد مصوب ۱۹۲۰، حاکمیت کامل نروژ بر سوالبارد را تثبیت کرد. تمام ۴۰ کشور امضاکننده این پیمان حق دارند بدون تبعیض به فعالیتهای تجاری در این مجمعالجزایر بپردازند، اگرچه تمامی فعالیتها مشمول قوانین نروژ است. این پیمان حق نروژ برای جمعآوری مالیات را به تأمین مالی خدمات در سوالبارد محدود میکند. اسپیتسبرگن یک منطقه غیرنظامی است، زیرا این پیمان ایجاد تأسیسات نظامی را ممنوع کرده است. همچنین این پیمان نروژ را ملزم به حفاظت از محیط زیست طبیعی میکند.[۱۴] این جزیره توسط فرماندار سوالبارد اداره میشود که مسئولیتهای فرماندار استان و رئیس پلیس و همچنین اختیارات اعطا شده از سوی قوه مجریه را بر عهده دارد. اگرچه نروژ بخشی از منطقه اقتصادی اروپا (EEA) و پیمان شنگن است، سوالبارد جزئی از منطقه شنگن یا منطقه اقتصادی اروپا محسوب نمیشود.
ساکنان اسپیتسبرگن برای ورود به شنگن نیازی به ویزا ندارند، اما ورود آنها به سرزمین اصلی نروژ بدون ویزا ممنوع است. افرادی که فاقد درآمد کافی باشند، ممکن است توسط فرماندار از حق اقامت محروم شوند.[۱۵] شهروندان هر یک از کشورهای امضاکننده پیمان میتوانند بدون ویزا از جزیره بازدید کنند. روسیه همچنان یک کنسولگری در بارنتزبورگ دارد.
جمعیت
در سال ۲۰۰۹، اسپیتسبرگن ۲،۷۵۳ نفر جمعیت داشت که ۴۲۳ نفر از آنها روس یا اوکراینی، ۱۰ نفر لهستانی و ۳۲۲ نفر از اتباع غیرنروژی ساکن در سکونتگاههای نروژی بودند.[۱۶] بزرگترین گروههای غیرنروژی در لانگیربین در سال ۲۰۰۵ از کشورهای تایلند، سوئد، دانمارک، روسیه و آلمان بودند.[۱۷] اسپیتسبرگن از امنترین مکانهای روی زمین است و عملاً هیچ جرمی در آن رخ نمیدهد.
لانگیربین بزرگترین سکونتگاه جزیره، مقر فرماندار و تنها شهر رسمی آن است. این شهر دارای بیمارستان، مدرسه ابتدایی و متوسطه، دانشگاه، مرکز ورزشی با استخر، کتابخانه، مرکز فرهنگی، سینما،[۱۸] حملونقل اتوبوسی، هتلها، بانک و چندین موزه است. هفتهنامه سوالباردپوستن در این شهر منتشر میشود. تنها بخش کوچکی از فعالیتهای معدنی در لانگیربین باقی مانده است؛ در عوض، کارگران به اسواگرووا (یا اسوا) میروند که شرکت «استور نورسکه» در آنجا معدن دارد. اسواگرووا یک شهر خوابگاهی است و کارگران به صورت هفتگی از لانگیربین به آنجا رفتوآمد میکنند.
از سال ۲۰۰۲، شورای محلی لانگیربین بسیاری از مسئولیتهای یک شهرداری از جمله خدمات عمومی، آموزش، تأسیسات فرهنگی، آتشنشانی، جادهها و بنادر را بر عهده داشته است.[۱۹] خدمات مراقبتی یا خانههای سالمندان و همچنین پرداختهای رفاهی در دسترس نیست. ساکنان نروژی حقوق بازنشستگی و پزشکی خود را از طریق شهرداریهای سرزمین اصلی خود حفظ میکنند. بیمارستان بخشی از بیمارستان دانشگاهی شمال نروژ است، در حالی که فرودگاه توسط شرکت دولتی «آوینور» اداره میشود. نی-آلسوند و بارنتزبورگ شهرهای شرکتی هستند که تمام زیرساختهای آنها به ترتیب متعلق به شرکتهای «کینگز بی» و «آرکتیکوگل» است. سایر ادارات دولتی مستقر در سوالبارد شامل اداره معادن نروژ، مؤسسه قطبی نروژ، سازمان امور مالیاتی نروژ و کلیسای نروژ هستند.
نی-آلسوند یک سکونتگاه دائمی است که کاملاً بر پایه تحقیقات بنا شده است. این شهر که قبلاً یک شهر معدنی بود، هنوز یک شهر شرکتی است که توسط شرکت دولتی نروژی «کینگز بی» اداره میشود. در حالی که گردشگری محدودی در این دهکده وجود دارد، مقامات نروژی دسترسی به این پایگاه را برای به حداقل رساندن تأثیر بر کارهای علمی محدود میکنند. نی-آلسوند در زمستان ۳۵ نفر و در تابستان ۱۸۰ نفر جمعیت دارد. لهستان نیز ایستگاه قطبی لهستان را در هورنسوند با ده ساکن دائمی اداره میکند.
بارنتزبورگ تنها سکونتگاه باقیمانده روسیه پس از متروکه شدن پیرامیدن در سال ۱۹۹۸ است. تمام تأسیسات این شهر شرکتی متعلق به «آرکتیکوگل» است که یک معدن زغالسنگ را اداره میکند. علاوه بر تأسیسات معدنی، این شرکت یک هتل و فروشگاه صنایع دستی برای گردشگرانی که از لانگیربین میآیند افتتاح کرده است. این دهکده دارای امکاناتی مانند مدرسه، کتابخانه، مرکز ورزشی، مرکز محلی، استخر، مزرعه و گلخانه است. پیرامیدن نیز امکانات مشابهی دارد؛ هر دو شهر با سبک معماری خاص شوروی ساخته شدهاند و محل قرارگیری دو شمالیترین مجسمه لنین در جهان و سایر آثار هنری رئالیسم سوسیالیستی هستند.
اقتصاد
«اسکوتهوتا» در پتونیابوکتا، اسپیتسبرگن؛ پایگاه قطبی دانشگاه آدام میتسکیهویچ پوزنان لهستان
سه صنعت اصلی در اسپیتسبرگن عبارتند از استخراج زغالسنگ، گردشگری و پژوهش. در سال ۲۰۰۷، ۴۸۴ نفر در بخش معدن، ۲۱۱ نفر در بخش گردشگری و ۱۱۱ نفر در بخش آموزش مشغول به کار بودند. در همان سال، معدنکاری درآمدی بالغ بر ۲،۰۰۸ میلیون کرون نروژ، گردشگری ۳۱۷ میلیون کرون و پژوهش ۱۴۲ میلیون کرون ایجاد کردند.[۱۹] تقریباً تمام واحدهای مسکونی متعلق به کارفرمایان و مؤسسات مختلف است و به کارکنان آنها اجاره داده میشود؛ تنها تعداد کمی خانه شخصی وجود دارد که بیشتر آنها کلبههای تفریحی هستند. به همین دلیل، زندگی در اسپیتسبرگن بدون کار کردن برای یک مؤسسه مستقر تقریباً غیرممکن است.[۱۵]
از زمان اسکان مجدد اسپیتسبرگن در اوایل سده بیستم، استخراج زغالسنگ فعالیت تجاری غالب بوده است. شرکت استور نورسکه، از شرکتهای تابعه وزارت تجارت و صنعت نروژ، معادن «اسوا نورد» در اسواگرووا و «معدن ۷» در لانگیربین را اداره میکند. مقامات نروژی به دلایل زیستمحیطی اجازه حفاری نفت در دریا را نمیدهند و زمینهایی که قبلاً در آنها حفاری آزمایشی انجام شده بود، اکنون به عنوان ذخیرهگاه طبیعی یا پارک ملی محافظت میشوند.[۱۹]
اسپیتسبرگن از لحاظ تاریخی پایگاهی برای صید نهنگ و ماهیگیری بوده است. نروژ در سال ۱۹۷۷ یک منطقه انحصاری اقتصادی ۲۰۰ مایل دریایی در اطراف سوالبارد اعلام کرد.[۲۰] گردشگری در این جزیره بر محیط زیست متمرکز است و مرکز آن لانگیربین است. فعالیتها شامل پیادهروی، قایقرانی کایاک، پیادهروی در غارهای یخی و سفاری با خودروهای برفی و سورتمه سگها است. ترافیک گردشگری به شدت بین ماههای مارس و اوت متمرکز است.[۱۹]
پژوهش در سوالبارد بر لانگیربین و نی-آلسوند متمرکز است. نروژ به هر کشوری اجازه انجام تحقیقات در سوالبارد را میدهد که منجر به ایجاد ایستگاه قطبی لهستان، ایستگاه «هیمادری» هند، و «ایستگاه رود زرد» چین شده است.[۲۱] مرکز دانشگاهی سوالبارد در لانگیربین دورههای آموزشی در علوم مختلف قطبی، به ویژه زیستشناسی، زمینشناسی و ژئوفیزیک ارائه میدهد.[۲۲]
خزانه جهانی بذر سوالبارد یک بانک بذر برای ذخیره نمونه بذر از انواع محصولات کشاورزی جهان است. این انبار در دل سنگهای نزدیک لانگیربین حفر شده و دما را در سطح طبیعی ۶- درجه سانتیگراد نگه میدارد و بذرها را تا ۱۸- درجه سانتیگراد منجمد میکند.[۲۳]
آرشیو جهانی قطب، یک مرکز بزرگ بایگانی دیجیتال که توسط شرکت خصوصی نروژی «Piql» و شرکت دولتی استخراج زغالسنگ «استور نورسکه» اداره میشود، در مارس ۲۰۱۷ افتتاح شد.[۲۴]
ترابری
کشتیهایی مانند «اماس هوریزونت»، روشی رایج برای جابجایی دانشمندان در جزیره هستند.
در داخل لانگیربین، بارنتزبورگ و نی-آلسوند سیستمهای جادهای وجود دارد، اما آنها به یکدیگر متصل نیستند. حملونقل موتوری آفرود بر روی زمینهای بدون برف ممنوع است، اما از خودروی برفی به طور گسترده در زمستان استفاده میشود. جابجایی از لانگیربین به بارنتزبورگ (۴۵ کیلومتر) و پیرامیدن (۱۰۰ کیلومتر) در زمستان با خودروی برفی یا در تمام طول سال با کشتی امکانپذیر است. تمام سکونتگاهها دارای بندر هستند و لانگیربین دارای سیستم اتوبوسرانی است.[۲۵]
فرودگاه سوالبارد لانگیربین، تنها فرودگاهی است که حملونقل هوایی را برای جزیره فراهم میکند. هواپیمایی اسکاندیناوی خدمات برنامهریزیشده روزانه به ترومسو و اسلو دارد. همچنین بالگردها به طور مکرر توسط فرماندار و تا حد کمتری توسط شرکت معدنی آرکتیکوگل استفاده میشوند.[۲۶]
اقلیم
_11.jpg)
برف در تمام طول سال رایج است.
اقلیم سوالبارد تحت تأثیر عرض جغرافیایی بالای آن است، به طوری که میانگین دمای تابستان ۴ تا ۶ درجه سانتیگراد و میانگین دمای ژانویه ۱۲- تا ۱۶- درجه سانتیگراد است.[۲۷] جریان اطلس شمالی دمای اسپیتسبرگن را به ویژه در زمستان تعدیل میکند و باعث میشود دمای آن تا ۲۰ درجه سانتیگراد بالاتر از عرضهای جغرافیایی مشابه در روسیه و کانادا باشد. این امر باعث میشود آبهای اطراف در بیشتر ایام سال باز و قابل کشتیرانی باقی بمانند. بارشها مکرر اما در مقادیر کم هستند و معمولاً کمتر از ۴۰۰ میلیمتر در سال در غرب اسپیتسبرگن است.[۲۸]
طبیعت
.jpg)
شقایق سوالبارد
سه گونه پستاندار زمینی در جزیره زندگی میکنند: روباه قطبی، گوزن شمالی سوالبارد و ول جنوب که به طور تصادفی وارد شده است.[۲۹] حدود پانزده تا بیست نوع پستاندار دریایی از جمله نهنگها، دلفینها، خوکهای دریایی، گراز دریایی و خرس قطبی نیز در این منطقه یافت میشوند.[۲۹]
خرسهای قطبی نماد شاخص اسپیتسبرگن و یکی از جاذبههای اصلی گردشگری هستند.[۳۰] در حالی که آنها تحت حفاظت هستند، افرادی که به خارج از سکونتگاهها میروند ملزم به حمل تفنگ برای دفاع از خود در صورت حمله خرس هستند.[۳۱]
حدود سی نوع پرنده در اسپیتسبرگن یافت میشود که بیشتر آنها مهاجر هستند. دریای بارنتز از جمله مناطقی در جهان است که بیشترین پرندگان دریایی را دارد. رایجترین آنها عبارتند از ماهیگیرک کوچک، مرغ باران شمالی، منقارقلمی و کیتیویک پاسیاه. تنها دو پرنده آوازخوان برای تولیدمثل به اسپیتسبرگن مهاجرت میکنند: زردپره برفی و چکچک کوهی. باقرقره صخره تنها پرندهای است که زمستان را در اینجا سپری میکند.[۳۲]
گوزن شمالی سوالبارد
در سال ۲۰۰۸، دو اسکلت جزئی از پلیوسور فنکی مربوط به دوره ژوراسیک کشف شد. این بزرگترین خزنده دریایی دوره مزوزوئیک است که تاکنون یافت شده؛ یک پلیوسور که طول آن تقریباً ۱۵ متر تخمین زده میشود.[۳۳] سوالبارد دارای خاک منجمد و توندرا است. ۱۶۵ گونه گیاهی در این مجمعالجزایر یافت شده است.[۲۹]
شش پارک ملی در اسپیتسبرگن وجود دارد: «ایندره ویدهفیوردن»، «لند نوردنسکیولد»، «لند نورد ایسفیوردن»، «اسپیتسبرگن شمال غربی»، «لند ساسن-بونسو» و «اسپیتسبرگن جنوبی».[۳۴] تمام آثار انسانی متعلق به قبل از سال ۱۹۴۶ به طور خودکار تحت حفاظت هستند. سوالبارد در فهرست موقت نروژ برای ثبت در میراث جهانی یونسکو قرار دارد.[۳۵]
جستارهای وابسته
- زبان روسینروژی
- فهرست جزیرههای نروژ
منابع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Spitsbergen». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۸.
- ↑ «خرس قطبی مردی را در نروژ کشت».
- ↑ بیبیسی انگلیسی
- ↑ "No Man's Land". CUP Archive. 1982.
- ↑ "Old World Auctions – Auction Lot Detail". Archived from the original on 10 August 2016. Retrieved 4 January 2019.
- ↑ Hudson, Henry; Georg Michael Asher (1860). Henry Hudson the Navigator: The Original Documents in which His Career is Recorded, Collected, Partly Translated, and Annotated. London: Hakluyt Society. pp. clix–clx.
- ↑ William Martin Conway, (1906). No Man's Land: A History of Spitsbergen from Its Discovery in 1596 to the Beginning of the Scientific Exploration of the Country. Cambridge, At the University Press.
- ↑ pp. 18–20 in Már Jónsson. "Denmark-Norway as a Potential World Power in the Early Seventeenth Century", Itinerario, Volume 33, Issue 02, July 2009, pp 17–27.
- ↑ Pernille Ipsen and Gunlög Fur. "Introduction to Scandinavian Colonialism", Itinerario, Volume 33, Issue 02, July 2009, pp 7–16.
- ↑ Knowles, Daniel (2018) Tirpitz:The Life And Death of Germany's Last Great Battleship (Stroud:Fonthill Media)
- ↑ "Northern Townships: Spitsbergen", Hidden Europe magazine, 10 (September 2006), pp.2–5
- ↑ "Spitsbergen Operation", Lone Sentry website
- ↑ Asmussen, John. "Tirpitz – The History – Operation "Sizilien"". www.bismarck-class.dk.
- ↑ Ranter, Harro. "29 Aug 1996". Aviation Safety Network. Flight Safety Foundation. Retrieved 26 August 2010.
- ↑ "Svalbard Treaty". Wikisource. 9 February 1920. Retrieved 24 March 2010.
- 1 2 "Entry and residence". Governor of Svalbard. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Population in the settlements. Svalbard". Statistics Norway. 22 October 2009. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Non-Norwegian population in Longyearbyen, by nationality. Per 1 January. 2004 and 2005. Number of persons". Statistics Norway. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "10 Longyearbyen og øvrige lokalsamfunn". St.meld. nr. 22 (2008–2009): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 17 April 2009. Retrieved 24 March 2010.
- 1 2 3 4 "9 Næringsvirksomhet". St.meld. nr. 22 (2008–2009): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 17 April 2009. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "7 Industrial, mining and commercial activities". Report No. 9 to the Storting (1999–2000): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 29 October 1999. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "8 Research and higher education". Report No. 9 to the Storting (1999–2000): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 29 October 1999. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Arctic science for global challenges". University Centre in Svalbard. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Life in the cold store". BBC News. 26 February 2008. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ Vincent, James (4 April 2017). "Keep your data safe from the apocalypse in an Arctic mineshaft". The Verge. Retrieved 13 August 2020.
- ↑ Umbriet (1997): 63–67
- ↑ "11 Sjø og luft – transport, sikkerhet, redning og beredskap". St.meld. nr. 22 (2008–2009): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 17 April 2009. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Temperaturnormaler for Spitsbergen i perioden 1961 – 1990". Norwegian Meteorological Institute. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ Torkilsen (1984): 101
- 1 2 3 "Protected Areas in Svalbard". Norwegian Directorate for Nature Management. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ Torkildsen (1984): 174
- ↑ Umbriet (2005): 132
- ↑ Torkilsen (1984): 162
- ↑ "Enormous Jurassic Sea Predator, Pliosaur, Discovered in Norway". Science Daily. 29 February 2008. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Norges nasjonalparker". Norwegian Directorate for Nature Management. Retrieved 24 March 2010.
- ↑ "Svalbard". UNESCO. Retrieved 24 March 2010.
پیوند به بیرون
