اشغال فرانسه توسط ایتالیا
| اداره نظامی ایتالیا در فرانسه Amministrazione militare italiana in Francia (زبان ایتالیایی) Administration militaire italienne en France (زبان فرانسوی) | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ارتش سلطنتی ایتالیا | |||||||||||
| ۱۹۴۰–۱۹۴۳ | |||||||||||
_crowned.svg.png) پرچم ایتالیا
.svg.png) نشان
| |||||||||||
 | |||||||||||
| مرکز | منتون | ||||||||||
| تاریخچه | |||||||||||
| دولت | |||||||||||
| نوع | مدیریت نظامی | ||||||||||
| فرمانده | |||||||||||
• ۱۹۴۰ | آلفردو گوتزونی | ||||||||||
• ۱۹۴۰–۱۹۴۱ | ماریو کاراچیولو | ||||||||||
• ۱۹۴۱–۱۹۴۳ | ماریو ورچلینو | ||||||||||
| دوران تاریخی | جنگ جهانی دوم | ||||||||||
| ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ | |||||||||||
• آتش‌بس فرانسه و ایتالیا | ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ | ||||||||||
| ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ | |||||||||||
| ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ | |||||||||||
| |||||||||||
.svg.png){kind=small}
اشغال فرانسه توسط ایتالیا (انگلیسی: Italian occupation of France) یا فرانسه تحت اشغال ایتالیا منطقه‌ای در جنوب شرقی فرانسه و موناکو بود که بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمان، توسط پادشاهی ایتالیا اشغال شد. این اشغال دو مرحله داشت که در نوامبر ۱۹۴۲ توسط پرونده آنتون به دو مرحله تقسیم شد و در آن منطقه تحت اشغال ایتالیا به‌طور قابل توجهی گسترش یافت.
اشغال اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد؛ سپس در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت.
حمله آلمان علیه فرانسه در ۱۰ مه آغاز شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه بودند. تا آغاز ژوئن، نیروهای بریتانیایی در حال تخلیه از منطقه تحت اشغال در شمال فرانسه بودند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا علیه فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. ده روز بعد، ارتش ایتالیا به فرانسه حمله کرد.
نیروهای ایتالیایی در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا از فرانسه عقب‌نشینی کردند و نیروهای ورماخت آلمان مناطق متروکه را تا زمان آزادسازی (عملیات دراگون، ۱۹۴۴) اشغال کردند.[۱]
اشغال توسط ایتالیا
اشغال اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد؛ سپس در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت.
حمله آلمان علیه کشورهای سفلی و فرانسه در ۱۰ مه آغاز شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه بودند. در آغاز ژوئن، نیروهای بریتانیایی در حال تخلیه از منطقه تحت کنترل در شمال فرانسه بودند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا علیه فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. ده روز بعد، ارتش ایتالیا به فرانسه حمله کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، پس از سقوط فرانسه، ایتالیا و فرانسه، دو روز پس از توقف خصومت‌ها بین فرانسه و آلمان، آتش‌بس فرانسوی-ایتالیایی را امضا کردند و بر سر منطقه اشغالی ایتالیا به توافق رسیدند.
این منطقه اشغالی اولیه که رسماً به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شد، ۸۳۲ کیلومتر مربع (۳۲۱ مایل مربع) مساحت داشت و ۲۸۵۰۰ نفر جمعیت داشت. بزرگ‌ترین شهری که در منطقه اولیه اشغال ایتالیا قرار داشت، منتون بود. شهر اصلی در داخل «منطقه غیرنظامی» به طول ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) از مرز سابق با دیوار آلپ ایتالیا، نیس بود.
در نوامبر ۱۹۴۲، همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمان در کیس آنتون، ارتش سلطنتی ایتالیا منطقه اشغال خود را گسترش داد. نیروهای ایتالیایی کنترل تولون و تمام پرووانس را تا رودخانه رون، به همراه جزیره کورسیکا (که مورد ادعای الحاق‌گرایان ایتالیایی بود) به دست گرفتند. قرار بود نیس و کورسیکا به ایتالیا ملحق شوند (همان‌طور که در سال ۱۹۴۰ با منتون اتفاق افتاد)، تا آرزوهای الحاق‌گرایان ایتالیایی (از جمله گروه‌های محلی مانند ایتالیایی‌های نیزاردو و ایتالیایی‌های کورسیکایی) برآورده شود. اما این امر به دلیل آتش‌بس ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ که آلمانی‌ها مناطق اشغالی ایتالیا را تصرف کردند، تکمیل نشد.
منطقه جنوب شرقی فرانسه که در واقع توسط ایتالیایی‌ها اشغال شده بود، مورد بحث بوده است. مطالعه‌ای در مورد تاریخ پستی این منطقه، اطلاعات جدیدی را در مورد بخشی از فرانسه که توسط ایتالیایی‌ها و آلمانی‌ها کنترل می‌شد، ارائه داده است. این مطالعه با مطالعه نامه‌هایی که توسط قدرت اشغالگر سانسور شده بودند، نشان داد که ایتالیایی‌ها بخش شرقی را تا «خطی» که تولون - گپ - گرنوبل - شامبری - آنسی - ژنو را به هم متصل می‌کرد، اشغال کرده بودند. مکان‌های اشغال شده توسط ایتالیایی‌ها در غرب این منطقه، کم یا گذرا بودند.
ویژگی‌ها
ارتش اشغالگر ایتالیا در جنوب فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲ از چهار لشکر پیاده‌نظام با ۱۳۶۰۰۰ سرباز و ۶۰۰۰ افسر تشکیل شده بود، در حالی که در کورسیکا ۶۶۰۰۰ سرباز با ۳۰۰۰ افسر حضور داشتند. تا تابستان ۱۹۴۳ عملاً هیچ جنگ چریکی علیه ایتالیایی‌ها در فرانسه وجود نداشت. رژیم ویشی که جنوب فرانسه را کنترل می‌کرد، با ایتالیا دوستانه رفتار می‌کرد و به دنبال امتیازاتی از آن نوع بود که آلمان هرگز در منطقه اشغالی خود نمی‌داد.
آواره
هزاران یهودی برای فرار از آزار و اذیت نازی‌ها در ویشی فرانسه به منطقه اشغالی ایتالیا نقل مکان کردند. تقریباً ۸۰٪ از ۳۰۰۰۰۰ یهودی فرانسوی باقی مانده پس از نوامبر ۱۹۴۲ به آنجا پناه بردند. کتاب «ویشی فرانسه، گارد قدیمی، نظم جدید» نوشته رابرت او. پاکستون شرح می‌دهد که چگونه منطقه ایتالیایی به عنوان پناهگاهی برای یهودیانی که در طول اشغال از آزار و اذیت در ویشی فرانسه فرار می‌کردند، عمل می‌کرد.
آنجلو دوناتی، بانکدار یهودی ایتالیایی، نقش مهمی در متقاعد کردن مقامات نظامی و غیرنظامی ایتالیا برای محافظت از یهودیان در برابر آزار و اذیت فرانسوی‌ها داشت.
در ژانویه ۱۹۴۳، ایتالیایی‌ها از همکاری با نازی‌ها در جمع‌آوری یهودیان ساکن در منطقه اشغالی فرانسه تحت کنترل آنها خودداری کردند و در ماه مارس مانع از اخراج یهودیان توسط نازی‌ها در منطقه خود شدند. یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه آلمان، به موسولینی شکایت کرد که «محافل نظامی ایتالیا درک درستی از مسئله یهودیان ندارند.»
با این حال، هنگامی که ایتالیایی‌ها با متفقین آتش‌بس امضا کردند، نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به منطقه سابق ایتالیا حمله کردند و حملات وحشیانه‌ای را آغاز کردند. آلوئیس برونر، مسئول اس‌اس در امور یهودیان، در رأس واحدهایی قرار گرفت که برای جستجوی یهودیان تشکیل شده بودند. ظرف پنج ماه، ۵۰۰۰ یهودی دستگیر و اخراج شدند.
بوردو
در اوت ۱۹۴۰، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا یک پایگاه زیردریایی در بوردو، خارج از فرانسه اشغالی ایتالیا، تأسیس کرد.
سی و دو زیردریایی ایتالیایی که از بوردو فعالیت می‌کردند، در نبرد اقیانوس اطلس شرکت کردند. این زیردریایی‌ها تا سپتامبر ۱۹۴۳، ۱۰۹ کشتی تجاری متفقین (۵۹۳٬۸۶۴ تن) و ۱۸ کشتی جنگی (۲۰٬۰۰۰ تن) را غرق کردند. یازده فروند از این زیردریایی‌ها از دست رفتند.
ادعاهای ارضی ایتالیا
علاوه بر نیس/نیتزا و کورسیکا، ایتالیایی‌ها ادعاهای ارضی بیشتری را برای فرانسه شکست خورده پیش‌بینی کردند. در سال ۱۹۴۰، کمیسیون آتش‌بس ایتالیا دو طرح دقیق در مورد آینده سرزمین‌های اشغالی فرانسه تهیه کرد. طرح «الف» اشغال نظامی ایتالیا را تا رودخانه رون ارائه می‌داد که در آن فرانسه تمامیت ارضی خود را به جز کورسیکا و نیتزا حفظ می‌کرد. طرح «ب» که توسط سناتور فرانچسکو سالاتا، مدیر بخشی از ISPI که به ادعاهای ارضی ایتالیا اختصاص داشت، پیشنهاد شده بود، شامل الحاق آلپ ماریتایمز (شامل شاهزاده‌نشین موناکو) و بخش‌هایی از آلپ-دو-اوت-پروانس، اوت آلپ و ساووا به ایتالیا می‌شد. این سرزمین به عنوان منطقه جدید ایتالیایی آلپی غربی با شهر بریانسون به عنوان مرکز استان اداره می‌شد.
در داستان‌های عامه‌پسند
فیلم فرانسوی «لئون مورن، کشیش» محصول ۱۹۶۱ شامل صحنه‌هایی از اشغال یک شهر فرانسوی در آلپ توسط آلپینی و برسالیری است. همچنین به نبرد ایتالیایی‌ها با آلمانی‌ها در شهر پس از آتش‌بس ایتالیا با متفقین اشاره شده است. ژان پیر ملویل، کارگردان فیلم که عضوی از گروه مقاومت بود، رمان زندگینامه‌ای بئاتریکس بک را «دقیق‌ترین تصویری که از زندگی تحت اشغال خوانده‌ام» نامید.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Militärgeschichtliches Forschungsamt. Germany and the Second World War – Volume 2: Germany's Initial Conquests in Europe, pg. 311
- Ghetti, Walter. Storia della Marina Italiana nella seconda guerra mondiale. (Volume secondo). De Vecchi editore. Roma, 2001
- Rainero, R. Mussolini e Petain. Storia dei rapporti tra l'Italia e la Francia di Vichy. (10 giugno 1940-8 settembre 1943), Stato Maggiore dell'Esercito-Ufficio Storico, Roma, 1990
- Rochat, Giorgio. Le guerre italiane 1935–1943. Dall'impero d'Etiopia alla disfatta Einaudi editore. Torino, 2002
- Schipsi, Domenico. L'occupazione Italiana dei territori metropolitani francesi (1940–1943), Stato Maggiore dell'Esercito-Ufficio Storico, Roma, 2007
- Sica, Emanuele Mussolini's Army In the French Riviera, the Italian occupation of France, University of Illinois Press, 2016
- Varley, Karine. "Between Vichy France and Fascist Italy: Redefining Identity and the Enemy in Corsica during the Second World War", فصلنامه تاریخ معاصر ۴۷:3 (2012), ۵۰۵–۲۷.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Italian occupation of France». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
