اعتراض در اشپایر

اعتراض در اشپیر (به آلمانی: Protestation zu Speyer) سندی تاریخی است که توسط شش شاهزاده و چهارده شهر آزاد امپراتوری مقدس روم در ۱۹ آوریل ۱۵۲۹ در

Protestierende-Speyer Worms Lutherdenkmal (37a)

مجلس امپراتوری (دیت) اشپیر ارائه شد. این سند در اعتراض به ممنوعیت مجدد آموزه‌های مارتین لوتر و لغو مصوبات قبلی که به ایالات اجازه می‌داد در مسائل مذهبی مختار باشند، تنظیم شد. واژه «پروتستان» (به معنای معترض) از همین واقعه تاریخی ریشه گرفته است.^[۱]

پیش‌زمینه و دیت ۱۵۲۶

در رژیم امپراتوری قبلی در سال ۱۵۲۶، تصمیمی اتخاذ شد که به هر یک از ایالات امپراتوری اجازه می‌داد تا زمان تشکیل یک شورای عمومی، به گونه‌ای رفتار کنند که در پیشگاه خداوند و امپراتور پاسخگو باشند. این تصمیم در عمل به شاهزادگان آلمانی اجازه داد تا اصلاحات مذهبی را در قلمرو خود اجرا کنند. اما در سال ۱۵۲۹، امپراتور کارل پنجم و برادرش فردیناند، با هدف سرکوب جنبش اصلاح‌گری، سعی در لغو این آزادی‌ها و بازگشت به «فرمان ورمس» (که لوتر را مرتد خوانده بود) داشتند.^[۲]

محتوای اعتراض و دفاع از آزادی وجدان

هنگامی که اکثریت کاتولیک در دیت اشپیر به لغو مصوبات سال ۱۵۲۶ رأی دادند، اقلیت لوتری بیانیه‌ای رسمی قرائت کردند. استدلال اصلی آن‌ها این بود که در مسائل مربوط به ایمان و نجات روح، هر فرد مستقیماً در برابر خداوند مسئول است و هیچ اکثریتی حق ندارد وجدان مذهبی اقلیت را نادیده بگیرد. آن‌ها اعلام کردند که «در امور مربوط به جلال خداوند و نجات جان ما، هر کس باید به تنهایی در برابر خدا بایستد و پاسخگو باشد.»^[۳]

معترضان و شهرهای شرکت‌کننده

شش شاهزاده‌ای که این اعتراض را امضا کردند شامل ایالت‌های قدرتمندی چون زاکسن، هسن و براندنبورگ-آنسباخ بودند. همچنین چهارده شهر آزاد از جمله استراسبورگ، نورنبرگ و اولم به این بیانیه پیوستند. این اتحاد نشان‌دهنده شکاف عمیق سیاسی و مذهبی در آلمان بود که دیگر تنها با دستورات امپراتور قابل حل نبود.^[۴]

اهمیت و میراث سیاسی

این واقعه نقطه عطفی در تاریخ اروپا بود؛ زیرا نه تنها نام «پروتستان» را وارد ادبیات سیاسی کرد، بلکه مفهوم «حق مقاومت» در برابر قدرت حاکم بر اساس وجدان فردی را تقویت کرد. این اعتراض زمینه‌ساز تشکیل اتحاد شمالکالدیک و در نهایت صلح مذهبی آوگسبورگ شد که به قانونی شدن مذهب لوتری در امپراتوری انجامید.^[۵]

جستارهای وابسته

منابع

↑ Blickle, Peter. The Communal Reformation, Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0521380805, p. 110.
↑ Cameron, Euan. The European Reformation, Oxford University Press, 2012, ISBN 978-0199547852, p. 165.
↑ MacCulloch, Diarmaid. The Reformation: A History, Viking Adult, 2004, ISBN 978-0670032969, p. 172.
↑ Wolgast, Eike. Die Religionsfrage als Problem des Widerstandsrechts, Sitzungsberichte der Heidelberger Akademie der Wissenschaften, 1980, ISBN 978-3533028821, p. 88.
↑ Roper, Lyndal. Martin Luther: Renegade and Prophet, Random House, 2016, ISBN 978-0812996197, p. 310.

[1] Blickle, Peter. The Communal Reformation, Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0521380805, p. 110.

[2] Cameron, Euan. The European Reformation, Oxford University Press, 2012, ISBN 978-0199547852, p. 165.

[3] MacCulloch, Diarmaid. The Reformation: A History, Viking Adult, 2004, ISBN 978-0670032969, p. 172.

[4] Wolgast, Eike. Die Religionsfrage als Problem des Widerstandsrechts, Sitzungsberichte der Heidelberger Akademie der Wissenschaften, 1980, ISBN 978-3533028821, p. 88.

[5] Roper, Lyndal. Martin Luther: Renegade and Prophet, Random House, 2016, ISBN 978-0812996197, p. 310.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]