براندنبورگ-آنسباخ

مارگراف‌نشین براندنبورگ-آنسباخ/شاهزاده‌نشین آنسباخ

*Markgrafschaft Brandenburg-Ansbach/Fürstentum Ansbach* (آلمانی)
Ansbach
مارگراف‌نشین براندنبورگ-آنسباخ/شاهزاده‌نشین آنسباخ; Markgrafschaft Brandenburg-Ansbach/Fürstentum Ansbach (آلمانی); Ansbach
۱۳۹۸–۱۷۹۱
	نشان ملی
	شاهزاده‌نشین براندنبورگ-آنسباخ در سال ۱۷۹۱، منطبق بر مرزهای مدرن.
وضعیت	شاهزاده‌نشین
پایتخت	آنسباخ
زبان(های) رایج	آلمانی فرانکی شرقی
دین(ها)	کاتولیک رومی
دوره تاریخی	دوران مدرن نخستین
• نورنبرگ شهر آزاد; امپراتوری شد	; ۱۲۱۹
• تقسیم; بورگ‌گراف‌نشین نورنبرگ	; ۲۱ ژانویه ۱۳۹۸
• اتحاد شخصی با; براندنبورگ	; ۱۴۱۵–۴۰
• اتحاد مجدد با; بایرویت	; ۱۱ ژوئن ۱۴۲۰
• تقسیم مجدد	۲۱ سپتامبر ۱۴۴۰
• احیای; اتحاد شخصی	; ۱۴۷۰–۸۶
• فروش مارگراف‌نشین; به پروس	; ۲ دسامبر ۱۷۹۱
• الحاق رسمی	۲۸ ژانویه ۱۷۹۲
پیشین	پسین
	بورگ‌گراف‌نشین نورنبرگ
پادشاهی پروس
امروز بخشی از	آلمان

شاهزاده‌نشین آنسباخ (به آلمانی: Fürstentum Ansbach) یا مارگراف‌نشین براندنبورگ-آنسباخ، یکی از قلمروهای مهم در امپراتوری مقدس روم بود که توسط شاخه‌ای از دودمان هوهن‌تسولرن اداره می‌شد. مرکز این شاهزاده‌نشین شهر آنسباخ بود و قلمرو آن در منطقه استراتژیک فرانکونی (در ایالت بایرن امروزی) قرار داشت.^[۱]

تاریخچه و جدایی از بورگ‌گراف‌نشین نورنبرگ

ریشه‌های این شاهزاده‌نشین به سال ۱۳۹۸ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که قلمرو خاندان هوهن‌تسولرن در جنوب آلمان میان دو پسر فریدریش پنجم، بورگ‌گراف نورنبرگ تقسیم شد. بخش کوهستانی (Oberland) به مرکزیت کولمباخ و بخش پست (Unterland) به مرکزیت آنسباخ شکل گرفت. در سده‌های پانزدهم و شانزدهم، حکام آنسباخ با لقب «مارگراف» (Margrave) شناخته می‌شدند و نقش فعالی در سیاست‌های لوتری و نظامی امپراتوری ایفا می‌کردند.^[۲]

عصر اصلاحات و شکوفایی فرهنگی

در دوران اصلاحات پروتستانی، شاهزاده‌نشین آنسباخ تحت رهبری جورج، مارگراف براندنبورگ-آنسباخ (معروف به جورج متدین) به یکی از نخستین حامیان لوتریسم تبدیل شد. وی از امضاکنندگان اصلی اعتراض در اشپایر بود. در سده هجدهم، این منطقه شاهد یک شکوفایی بزرگ فرهنگی و معماری بود. مارگراف‌های آنسباخ با ساخت کاخ‌های باشکوه به سبک باروک و تأسیس کارخانه‌های چینی‌سازی، این شهر را به یکی از مراکز هنری آلمان تبدیل کردند.^[۳]

سربازان آنسباخ در جنگ استقلال آمریکا

یکی از وقایع جالب در تاریخ این شاهزاده‌نشین، اجاره دادن سربازان توسط آخرین مارگراف، کارل الکساندر، به بریتانیا برای جنگ در جنگ استقلال آمریکا بود. حدود ۲۵۰۰ سرباز از آنسباخ و بایرویت به قاره آمریکا فرستاده شدند که پس از پایان جنگ، بسیاری از آن‌ها در ایالات متحده ماندگار شدند و هرگز به آلمان بازنگشتند.^[۴]

پایان استقلال و الحاق به پروس و بایرن

در سال ۱۷۹۱ میلادی، کارل الکساندر که فرزندی نداشت، طی قراردادی مخفیانه شاهزاده‌نشین خود را به خویشاوندانش در پادشاهی پروس واگذار کرد و در مقابل مستمری دریافت نمود. پس از جنگ‌های ناپلئونی و بر اساس پیمان پاریس (۱۸۰۶)، پروس ناچار شد این منطقه را به پادشاهی بایرن واگذار کند. از آن زمان، آنسباخ به عنوان بخشی از منطقه میانی فرانکونی در بایرن باقی مانده است.^[۵]

جستارهای وابسته

منابع

↑ Mertens, Dieter. The Hohenzollerns in Franconia, Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0199273105, p. 88.
↑ Stievermann, Dieter. Geschichte Frankens, Kohlhammer Verlag, 2006, ISBN 978-3170183636, p. 112.
↑ Wand, Helge. Ansbach: A Princely Residence, Böhlau Verlag, 2014, ISBN 978-3412222659, p. 45.
↑ Scott, Tom. The German Mercenaries, Humanities Press, 1991, ISBN 978-0391036857, p. 156.
↑ Rauch, James. The Holy Roman Empire: A Political History, Yale University Press, 2018, ISBN 978-0300188479, p. 298.

[رده:سرزمینهای امپراتوری مقدس روم]]

[1] Mertens, Dieter. The Hohenzollerns in Franconia, Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0199273105, p. 88.

[2] Stievermann, Dieter. Geschichte Frankens, Kohlhammer Verlag, 2006, ISBN 978-3170183636, p. 112.

[3] Wand, Helge. Ansbach: A Princely Residence, Böhlau Verlag, 2014, ISBN 978-3412222659, p. 45.

[4] Scott, Tom. The German Mercenaries, Humanities Press, 1991, ISBN 978-0391036857, p. 156.

[5] Rauch, James. The Holy Roman Empire: A Political History, Yale University Press, 2018, ISBN 978-0300188479, p. 298.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]