افسانه پی‌آوه

افسانهٔ پی‌آوه
به انگلیسی: La Leggenda del Piave
زنی که نماد ایتالیا است، پیروزی ایتالیا بر اتریش-مجارستان در جنگ جهانی اول را جشن می‌گیرد و پرچم سه‌رنگ را بر شهر تازه تصرف‌شده تریسته افراشته است.

سرود ملی پادشاهی ایتالیا
ترانه‌سراا. آ. ماریو، ۱۹۱۸
آهنگسازا. آ. ماریو، ۱۹۱۸
تاریخ رسمیتسپتامبر ۱۹۴۳
بی‌استفاده شدهژوئن ۱۹۴۴
سرود پیشین"مارچیا رِاله" (۱۹۴۳)
سرود پسین"مارچیا رِاله" (۱۹۴۴)

افسانهٔ پی‌آوه (به ایتالیایی: La Leggenda del Piave) که با نام «ترانهٔ پی‌آوه» نیز شناخته می‌شود، یک ترانهٔ میهن‌پرستانهٔ ایتالیایی است که توسط ئی.آ. ماریو پس از نبرد دوم رودخانهٔ پی‌آوه در ژوئن ۱۹۱۸ نوشته شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، امبرتو دوم، پادشاه آیندهٔ ایتالیا، این ترانه را به عنوان سرود ملی جدید انتخاب کرد و جایگزین «مارچیا رِاله» شد. این ترانه تا ژوئن ۱۹۴۴ سرود رسمی ایتالیا باقی ماند؛ زمانی که رم آزاد شد و دولت و پادشاه به پایتخت بازگشتند، «مارچیا رِاله» دوباره به عنوان سرود ملی بازگردانده شد و هم پس از انتصاب امبرتو، ولیعهد ساووی به عنوان فرمانده کل سلطنت و هم پس از تسلط او به تاج و تخت پادشاهی به قوت خود باقی ماند. پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، جمهوری تازه تأسیس ایتالیا سرود «آواز ایتالیایی‌ها» را جایگزین آن کرد. امروزه این ترانه در ایتالیا محبوب است و در روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) توسط یک گروه موسیقی نظامی اجرا می‌شود.

متن

این آهنگ به چهار بخش تقسیم شده و تاریخچه مختصری از جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را ارائه می‌دهد.

  1. راهپیمایی ارتش ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ از ونتو به خط مقدم.
  2. شکست ایتالیا در کاپورتو
  3. مقاومت در امتداد رودخانه پی‌اوه.
  4. نبرد نهایی در ویتوریو ونتو و پیروزی.

متن آهنگ

ایتالیایی[۱]
آرام و خاموش هنگام عبور

از نخستین پیاده‌نظام در بیست و چهارم ماه مه:

ارتش در حال حرکت بود

تا به مرز برسد،

و در برابر دشمن مانعی ایجاد کند…

در آن شب، پیاده‌نظام ساکت گذشت:

لازم بود سکوت کنند و به پیش روند…

در همین حال شنیده می‌شد

از سواحل محبوب،

به آرامی و نرم، رقص و شادمانی امواج.

این یک پیش‌نشانهٔ شیرین و دلپذیر بود…

رودخانهٔ پی‌آوه زمزمه کرد:

«دشمن عبور نخواهد کرد!»

آرام و آسوده در گذرگاه

و دشمن بازگشت

به دلیل غرور و گرسنگی،

می‌خواست همهٔ هوس‌های خود را خالی کند…

از بالا، دشت آفتابی را می‌دید،

و هنوز می‌خواست

همچنان مثل قبل سیر شود و شادی کند…

«نه!» – رودخانهٔ پی‌آوه گفت –

«نه!» – پیاده‌نظام گفت –

«دشمن هرگز یک قدم هم به جلو نگذارد!»

رودخانهٔ پی‌آوه دیده شد که سواحل خود را پر می‌کند،

و همان‌طور که پیاده‌نظام با امواج می‌جنگید…

پی‌آوه که سرخ از خون دشمن مغرور شده بود، فرمان داد:

«برگرد، برو، ای بیگانه!» و دشمن بازگشت

به دلیل غرور و گرسنگی،

می‌خواست تمام هوس‌ها و خواسته‌هایش را تخلیه کند…

از بالا، دشت آفتابی را می‌دید،

و هنوز می‌خواست

مثل گذشته سیر شود و شادمانی کند…

«نه!» – رودخانهٔ پی‌آوه گفت –

«نه!» – پیاده‌نظام گفت –

«دشمن هرگز یک قدم هم به جلو نگذارد!»

رودخانهٔ پی‌آوه دیده شد که سواحل خود را پر کرده،

و همان‌طور که پیاده‌نظام با امواج می‌جنگید…

پی‌آوه که سرخ از خون دشمن مغرور بود، فرمان داد:

«برگرد، ای بیگانه!»

تأثیر

این ترانه برای نخستین بار در پایان نبردی که در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۸ برگزار شد، اجرا شد. ژنرال آرماندو دیاز یک تلگرام شخصی به نویسنده فرستاد تا از سهم موسیقایی او در پیروزی نظامی ارتش ایتالیا تشکر کند.[۲]

در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، این آهنگ به سرودی اختصاص داده شده به مقاومت در طول جنگ تبدیل شد.

ماریو از دریافت پول از «افسانه پی‌آوه» خودداری کرد. در نوامبر ۱۹۴۱، او حلقه‌های ازدواج خود و همسرش را به همراه ۱۰۰ مدال طلای اول که به عنوان ادای احترام به این آهنگ توسط شهرهای کنار رودخانه پیاوه، انجمن‌های جانبازان جنگ و شهروندان عادی دریافت کرده بود، به طرح «طلا برای سرزمین پدری» اهدا کرد.[۳]

«افسانه پی‌آوه» یکی از نامزدهای سرود ملی جمهوری جدید ایتالیا بود. با این حال، «سرود ملی ایتالیا» به جای آن انتخاب شد.

امروزه، «افسانه پی‌آوه» هنوز هم بسیار محبوب است و معمولاً در مراسم رسمی برای یادآوری کشته‌شدگان و پیروزی نهایی نواخته می‌شود.

منابع

  1. ↑ "Italian Songs - Texts - La leggenda del Piave". www.napule-de-canzone.com. Retrieved 2023-08-07.
  2. ↑ "Il 24 maggio 1915 per l'Italia cominciava la prima guerra mondiale. La canzone del Piave del fratello E.A Mario immortalò quel momento". Grand Orient of Italy (in Italian). 24 May 2020.
  3. ↑ "Il Cerchio", by Franz Maria D'Asaro