الساندرو مدیچی، دوک فلورانس

آلِساندرو دِ مدیچی دوران کودکی خود را در رم گذراند، جایی که تحت نظارت پاپ لئوی دهم و کاردینال جولیو دِ مدیچی، آموزش انسان‌گرایانه‌ای از پیریو والریانو بولتسانی دریافت کرد. در همین سال‌ها، چندین مرگ غیرمنتظره در شاخه اصلی خاندان مدیچی رخ داد: جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، در سال ۱۵۱۶؛ لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو، در سال ۱۵۱۹؛ و سرانجام خود پاپ لئوی دهم در سال ۱۵۲۱. این وقایع کاردینال جولیو را، که در آن زمان «گران ماسترو» فلورانس بود و بعدها به پاپ کلمنت هفتم تبدیل شد، بر آن داشت تا بازماندگان خاندان مدیچی را به پوجو آ کایانو، در نزدیکی فلورانس، منتقل کند: آلِساندرو؛ خواهر ناتنی‌اش کاترین، که بعدها ملکه فرانسه شد؛ و پسرعمویش ایپولیتو، که بعدها به معاونت صدارت کلیسای کاتولیک رسید..^[۱۱][۱۲] در سال ۱۵۲۲، کاردینال جولیو عنوان «دوک پنّه» را برای آلِساندرو از شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، خریداری کرد. این اقدام نه‌تنها جایگاه سیاسی آلِساندرو را تثبیت کرد، بلکه نشان‌دهنده تلاش خاندان مدیچی برای حفظ نفوذ و تداوم قدرت در شرایطی بود که با بحران‌های خانوادگی و سیاسی روبه‌رو بودند.

وقتی کاردینال جولیو در سال ۱۵۲۳ به مقام پاپ کلمنت هفتم رسید، رهبری فلورانس را به الساندرو و ایپولیتو، تحت نیابت کاردینال سیلویو پاسرینی، نماینده پاپ، واگذار کرد. متأسفانه، الساندرو و ایپولیتو «فقط از یک نظر شبیه هم بودند، نفرت متقابل از یکدیگر». ^[۱۳] آنها در طول زندگی کوتاه خود آشکارا با هم دشمنی می‌کردند. ^[۱۴] پاسرینی در میان جناح ضد مدیچی در فلورانس و همچنین اعضای خانواده مدیچی مانند کلاریس استروزی ، دختر پیرو نگون بخت ، بسیار منفور بود. او نه تنها پاسرینی، بلکه الساندرو را نیز بی‌اعتبار می‌دانست و او را شایسته نام خانوادگی نمی‌دانست. خشم از نیابت پاسرینی مورد حمایت مدیچی، چهار سال بعد منجر به شورش مردمی شد. ^[۱۵]

در جریان غارت رم در سال 1527، گروهی از فلورانسی‌ها، مدیچی‌ها را سرنگون کردند و یک جمهوری تئوکراتیک تحت تأثیر ساونارولا را تأسیس کردند. ^[۱۶] به الساندرو و ایپولیتو دِ مدیچی توصیه شد که به همراه کاردینال پاسرینی شهر را ترک کنند. بسیاری از حامیان اصلی مدیچی‌ها از فلورانس گریختند؛ اما کاترین دِ مدیچی هشت ساله جا ماند. ^[۱۷] الساندرو سه سال بعد را در تبعید گذراند.

در سال ۱۵۳۰، پس از حدود ده ماه محاصره فلورانس که با حمایت نیروهای اسپانیایی انجام شد، آلِساندرو دِ مدیچی به‌عنوان رئیس دولت منصوب شد. پاپ کلمنت هفتم او را به این مقام برگزید و از میان دو گزینه اصلی، ایپولیتو را کنار گذاشت و به مقام کاردینالی رساند. این انتخاب موجب تنش‌های شدید میان دو پسرعموی مدیچی شد؛ ایپولیتو تا پایان عمر خود آشکارا از تمایلش برای سرنگونی آلِساندرو و رهبری فلورانس سخن می‌گفت.

آلِساندرو در ۱۴ تیر ۱۵۳۱ وارد فلورانس شد تا حکومت را در دست گیرد. نه ماه بعد، شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، او را به‌عنوان دوک موروثی فلورانس منصوب کرد، چرا که توسکانی از نظر حقوقی بخشی از امپراتوری محسوب می‌شد. این انتصاب، به‌طور رسمی به جمهوری فلورانس پایان داد و آغاز بیش از دویست سال سلطنت خاندان مدیچی را رقم زد—دوره‌ای که ساختار سیاسی، فرهنگی و اجتماعی شهر را به‌کلی دگرگون ساخت.

قانون اساسی فلورانس در سال ۱۵۳۲ قدرت دوک آلِساندرو دِ مدیچی را تثبیت کرد. در دوران حیات پاپ کلمنت هفتم، آلِساندرو با مشورت شوراهای منتخب حکومت می‌کرد و تلاش داشت تا آرامش را به جمهوری‌خواهان شکست‌خورده بازگرداند. با این حال، هرچه دوران حکومت او پیش رفت، گرایش‌های استبدادی‌اش آشکارتر شد.

در سال ۱۵۳۴، آلِساندرو فرمان ساخت دژ فورتتزا دا باسو را صادر کرد؛ بنایی نظامی که هدف آن تثبیت کنترل خاندان مدیچی بر شهر پس از بازگشت‌شان از محاصره فلورانس بود. این دژ همچنین به‌عنوان محل استقرار نیروهای نظامی گسترده‌ای طراحی شد. ساخت چنین بنایی نه‌تنها نماد قدرت‌نمایی مدیچی‌ها بود، بلکه نشان‌دهنده گذار فلورانس از یک جمهوری شهری به یک دولت متمرکز با ساختار سلطنتی و نظامی بود—تحولی که چهره سیاسی و شهری فلورانس را برای قرن‌ها دگرگون ساخت.

حکومت دوک آلِساندرو دِ مدیچی با واکنش‌های متضادی روبه‌رو شد. از یک‌سو، «درایت و حس عدالت‌خواهی‌اش دل مردم را به‌دست آورد» و بنا بر روایت ترانه‌ها و داستان‌های عامیانه، «جایگاهی به‌عنوان حامی فقرا و ناتوانان» کسب کرد. او همچنین حامی هنر بود و آثار برجسته‌ای را از هنرمندانی چون جورجو وازاری، جاکوپو پونتورمو، بن‌ونوتو چلینی و آنتونیو دا سانگالو جوان سفارش داد. در مقابل، جامعهٔ تبعیدیان فلورانسی که در خارج از شهر فعال بودند، حکومت او را سرکوبگر، فاسد و بی‌کفایت می‌دانستند—برداشتی که میان مورخان محل بحث است. در سال ۱۵۳۵، این تبعیدیان کاردینال ایپولیتو را مأمور کردند تا با امپراتور شارل پنجم دیدار کرده و شکایت‌هایی علیه حکومت آلِساندرو مطرح کند. اما ایپولیتو در مسیر این دیدار، در شرایطی مشکوک درگذشت. شایعاتی منتشر شد مبنی بر آن‌که او به دستور آلِساندرو مسموم شده است. پس از آن‌که تبعیدیان شکایات خود را به شارل پنجم رساندند، فرانچسکو گوئیچاردینی، دیپلمات فلورانسی، در پاسخ گفت: «فضیلت اعلی‌حضرت، شهرت او، دیدگاه عمومی شهر دربارهٔ خردمندی و منش نیکوی او، پاسخ کافی است». امپراتور شارل نیز این شکایات را رد کرد و همچنان از آلِساندرو حمایت به‌عمل آورد.

این فصل از تاریخ فلورانس، بازتابی از کشاکش میان مشروعیت سلطنتی و خاطرهٔ جمهوری‌خواهی بود؛ جایی که هنر، شایعه، دیپلماسی و مرگ‌های مشکوک، همگی در شکل‌گیری روایت قدرت نقش داشتند.

در سال ۱۵۳۶، امپراتور چارلز با ازدواج دخترش، مارگارت اتریشی ، با دوک آلساندرو، به وعده خود به پاپ کلمنت عمل کرد. ^[۱۸] به نظر می‌رسد او به معشوقه‌ای به نام تادئا مالاسپینا وفادار مانده است که دو فرزند برایش به دنیا آورده است: جولیو دِ مدیچی (حدود ۱۵۳۳/۳۷-۱۶۰۰) و جولیا دِ مدیچی .^[۱۹]