السمیریه

السمیریه
السُمیریه
Someleria, Katasir
روستای پیشین
پل آب‌نما در السمیریه
پل آب‌نما در السمیریه
ریشه‌شناسی: «گندمگون» یا «قهوه‌ای»
نقشه دهه ۱۸۷۰
نقشه دهه ۱۹۴۰
نقشه معاصر
نقشه دهه ۱۹۴۰ با پوشش معاصر
مجموعه نقشه‌های تاریخی منطقه پیرامون السمیریه (دکمه‌ها را کلیک کنید)
السمیریه در قیمومت بریتانیا بر فلسطین واقع شده
السمیریه
السمیریه
مختصات: ۳۲°۵۸′۲۲″ شمالی ۳۵°۰۵′۳۶″ شرقی / ۳۲٫۹۷۲۷۸°شمالی ۳۵٫۰۹۳۳۳°شرقی / 32.97278; 35.09333
شبکه مختصات فلسطین۱۵۹/۲۶۴
واحد سیاسیقیمومت بریتانیا بر فلسطین
بخشعکا
تاریخ تخلیه جمعیت۱۴ مه ۱۹۴۸
مساحت
 • کل۸٬۵۴۲ دونوم (۸٫۵۴۲ کیلومتر مربع یا ۳٫۲۹۸ مایل مربع)
جمعیت
 (۱۹۴۵)
 • کل۷۶۰
دلایل تخلیهحمله نظامی نیروهای یه‌شو
شهرک‌های کنونیرگبا، لوحمی هگتائوت، شومرات

السمیریه (السُمیریه، در دوران کنعانی کاتاسیر و در دوره صلیبیون سوملریا) روستایی فلسطینی بود که در شش کیلومتری شمال عکا قرار داشت. این روستا در ۱۴ مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد و ساکنانش آواره گشتند. ویرانه‌های روستا امروزه در حاشیه موشاو اسرائیلی رگبا واقع است.

السمیریه در سال ۱۹۴۵ جمعیتی بالغ‌بر ۷۶۰ نفر داشت که همگی مسلمان بودند و زمین‌های آن ۸٬۵۴۲ دونوم وسعت داشت. روستا دارای یک مسجد و یک مدرسه ابتدایی پسرانه بود. در تپه باستانی السمیریه بقایایی از دوره‌های گوناگون تاریخی از جمله سنگ‌های تراشیده، کف موزاییکی، گورها و ستون‌های سنگی یافت شده‌است.

پیشینه

السمیریه، ۱۹۴۸
گورستان قدیمی السمیریه، ژوئیه ۲۰۰۸

تپه السمیریه دربرگیرندهٔ سنگ‌های تراشیده، کف موزاییکی، گورها، ستون‌ها و سرستون‌های سنگی است. خربه ابو عتبه نیز شامل زیارتگاهی اسلامی و قطعات سفالی است.[۱]

دوره صلیبیون

در دوران دولت‌های صلیبی، السمیریه در سال ۱۲۷۷ میلادی با نام «سوملریا» یاد شده‌است.[۲] در آن زمان روستا متعلق به شوالیه‌های معبد بود.[۳] در هدنه ۱۲۸۳ میان منصور قلاوون و صلیبیون، السمیریه هنوز زیر فرمان صلیبیون بود[۴][۵] اما در سال ۱۲۹۱ به دست ممالیک افتاد.[۶]

ساختمانی با حیاط به ابعاد ۶۰٫۵ در ۵۷ متر از دوره صلیبیون در روستا شناسایی شده و یک کارگاه شیشه‌سازی از سده سیزدهم میلادی نیز در آن کاوش شده‌است.[۷]

دوره عثمانی

السمیریه در دفتر امپراتوری عثمانی برای سال ۱۵۵۵–۱۵۵۶ با نام «سمیریه» ذکر شده و در ناحیه عکا از لوای صفد قرار داشت. زمین آن «صاحی» یعنی متعلق به سلطان بود.[۸]

در سال ۱۷۳۸ میلادی ریچارد پوکاک از این مکان دیدن کرد و آن را «سمارس» نامید. او گمان می‌کرد نام آن از «سنت مری» گرفته شده و بقایای دیواری از سنگ تراشیده را که دید متعلق به صومعه‌ای دانست.[۹]

نقشه‌ای از پیر ژاکوتن در جریان لشکرکشی ناپلئون در سال ۱۷۹۹ این مکان را با نام «ال اسمریه» نشان می‌دهد.[۱۰]

در سال ۱۸۷۵ ویکتور گرن جمعیت روستا را ۴۰۰ نفر مسلمان برآورد کرد.[۱۱] در سال ۱۸۸۱ گزارش بررسی فلسطین غربی متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را با خانه‌هایی از خشت و سنگ توصیف کرد که در دشتی محصور میان درختان زیتون و انجیر و زمین‌های کشاورزی واقع بود و دو یا سه آبانبار و آبراهه‌ای در نزدیکی آن آب خوب فراهم می‌کرد.[۱۲] سرشماری سال ۱۸۸۷ جمعیت روستا را در حدود ۲۷۰ نفر نشان داد که همگی مسلمان بودند.[۱۳]

دوره قیمومت بریتانیا

بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که به دست مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، «سماریه» جمعیتی برابر با ۳۰۷ نفر داشت؛ ۳۰۰ مسلمان و ۷ مسیحی.[۱۴] همه مسیحیان مارونی بودند.[۱۵] در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۳۹۲ نفر رسید: ۳۹۰ مسلمان، ۱ مسیحی و ۱ یهودی در مجموع ۹۲ خانه.[۱۶]

السمیریه دارای مدرسه ابتدایی پسرانه بود که در سال ۱۹۴۳ بنیان نهاده شد و در سال ۱۹۴۵ شصت دانش‌آموز داشت. روستا همچنین یک مسجد داشت که هنوز بخشی از آن باقی‌ست.[۱۷]

بر پایه آمار ۱۹۴۴/۱۹۴۵ جمعیت روستا ۷۶۰ نفر مسلمان بود[۱۸] و مساحت کل زمین‌هایش ۸٬۵۴۲ دونوم بود.[۱۹] از این میزان ۶٬۸۵۴ دونوم به کشت غلات، ۳۵۴ دونوم به باغ‌ها و اراضی آبی[۲۰] و ۲۸ دونوم به بافت ساخته‌شده اختصاص داشت.[۲۱]

جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن

در آغاز سال ۱۹۴۵ همه ۷۶۰ ساکن السمیریه مسلمان عرب بودند. ساکنان در پی حمله تیپ ۲ کارملی در ۱۴ مه ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات بن‌عامی — یک روز پیش از آغاز رسمی جنگ اعراب و اسرائیل — از روستا گریختند.[۲۲] مهاجمان روستا را از شمال‌غرب و جنوب بمباران کردند و جانب شرقی را باز گذاشتند تا ساکنان به آن سو بگریزند. پس از سقوط حیفا و صفد در روزهای پیش‌تر، روحیه فلسطینیان افت کرده بود و بخشی از اهالی پیش از حمله روستا را ترک کردند. شماری از مقاومان محلی (۲۰ تا ۳۰ نفر) کوشیدند حمله را دفع کنند اما پس از تمام‌شدن مهماتشان ناکام ماندند.[۲۳]

روستا — همراه با روستاهای همسایه البصه و الزیب که آنها نیز در همین عملیات تسخیر شدند — ویران گردید، به‌جز مسجد آن.[۲۴] در ژوئن ۱۹۴۸ صندوق ملی یهود با اجازه بن‌گوریون بقایای روستا را به‌طور کامل تخریب کرد.[۲۵]

لوحمی هگتائوت و شومرات هر دو بر زمین‌های روستا بنا شده‌اند.[۲۶] بنی موریس نوشته‌است که بوستان هگلیل نزدیک محل روستا ساخته شد،[۲۷] در حالی که ولید خالدی بوستان هگلیل را بر زمین‌های المنشیه دانسته‌است.[۲۸] شاوی صهیون و رگبا نزدیک مرزهای شمالی السمیریه هستند اما بر زمین‌هایی ساخته شده‌اند که پیش‌تر به روستای مزرعه تعلق داشت.[۲۹]

از السمیریه امروز تنها بخشی از مسجد — که ورودی و پنجره‌هایش مسدود شده — و گورستان روستا که اکنون حصارکشی شده باقی مانده‌است. محل خانه‌های روستا خالی و بهره‌برداری‌نشده‌است و ویرانه‌های بناهای تخریب‌شده در اطراف بقایای دژی باستانی در مرکز روستا پراکنده‌اند.[۳۰]

جستارهای وابسته

  • مکان‌های تخلیه‌شده فلسطینی در اسرائیل

منابع

  1. ↑ Khalidi، W. (۱۹۹۲). All That Remains: The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in ۱۹۴۸. Institute for Palestine Studies. ص. ۳۰. شابک ۰-۸۸۷۲۸-۲۲۴-۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ Röhricht, 1893, RRH, pp. 366-367, No. 1413; cited in Pringle, 1998, pp. 332-333
  3. ↑ Pringle، D. (۱۹۹۷). Secular buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem: an archaeological Gazetter. Cambridge University Press. ص. ۹۶. شابک ۹۷۸۰۵۲۱۴۶۰۱۰۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ Raynaud, 1887, p. 243, no. 490
  5. ↑ Barag, 1979, p. 205, no. 26
  6. ↑ Raynaud, 1887, p. 243, no. 490; cited in Pringle, 1998, pp. 332-333
  7. ↑ Pringle، D. (۱۹۹۷). Secular buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem: an archaeological Gazetter. Cambridge University Press. ص. ۹۶. شابک ۹۷۸۰۵۲۱۴۶۰۱۰۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ Rhode، H. (۱۹۷۹). Administration and Population of the Sancak of Safed in the Sixteenth Century. Columbia University. ص. ۹۷.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ Pococke، R. (۱۷۴۵). A description of the East, and some other countries. ج. ۲. Printed for the author, by W. Bowyer. ص. ۷۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ Karmon, Y. (۱۹۶۰). «An Analysis of Jacotin's Map of Palestine». Israel Exploration Journal. ۱۰: ۱۶۲.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ Guérin، V. (۱۸۸۰). Description Géographique Historique et Archéologique de la Palestine. L'Imprimerie Nationale. ص. ۱۶۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ Conder، C.R. (۱۸۸۱). The Survey of Western Palestine: Memoirs of the Topography, Orography, Hydrography, and Archaeology. ج. ۱. Committee of the Palestine Exploration Fund. ص. ۱۴۷.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. ↑ Schumacher, G. (۱۸۸۸). «Population list of the Liwa of Akka». Quarterly Statement - Palestine Exploration Fund. ۲۰: ۱۷۲.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ Barron، J. B. (۱۹۲۳). Palestine: Report and General Abstracts of the Census of ۱۹۲۲. Government of Palestine. ص. ۳۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ Barron، J. B. (۱۹۲۳). Palestine: Report and General Abstracts of the Census of ۱۹۲۲. Government of Palestine. ص. ۴۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  16. ↑ Mills، E. (۱۹۳۲). Census of Palestine ۱۹۳۱. Population of Villages, Towns and Administrative Areas. Government of Palestine. ص. ۱۰۳.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. ↑ Khalidi، W. (۱۹۹۲). All That Remains: The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in ۱۹۴۸. Institute for Palestine Studies. ص. ۳۰. شابک ۰-۸۸۷۲۸-۲۲۴-۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  18. ↑ Village Statistics, April, ۱۹۴۵. Government of Palestine, Department of Statistics. ۱۹۴۵. ص. ۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  19. ↑ Hadawi، S. (۱۹۷۰). Village Statistics of ۱۹۴۵: A Classification of Land and Area ownership in Palestine. Palestine Liberation Organization Research Center. ص. ۴۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ Hadawi، S. (۱۹۷۰). Village Statistics of ۱۹۴۵. Palestine Liberation Organization Research Center. ص. ۸۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  21. ↑ Hadawi، S. (۱۹۷۰). Village Statistics of ۱۹۴۵. Palestine Liberation Organization Research Center. ص. ۱۳۱.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  22. ↑ «Welcome to Al-Sumayriyya». Palestine Remembered. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۱۲-۰۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  23. ↑ «السمیریة قریة فلسطینیة مهجرة». بوابة اللاجئین الفلسطینیین. ۲۰۲۲-۰۶-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۳-۰۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  24. ↑ Tal، D. (۲۰۰۴). War in Palestine, ۱۹۴۸: Strategy and Diplomacy. Routledge. ص. ۱۰۴-۱۰۵. شابک ۰-۷۱۴۶-۵۲۷۵-X.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  25. ↑ «قریة السمیریة المهجرة». موقع عرب ۴۸. ۲۰۲۳-۰۴-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۴-۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  26. ↑ Khalidi، W. (۱۹۹۲). All That Remains. Institute for Palestine Studies. ص. ۳۱. شابک ۰-۸۸۷۲۸-۲۲۴-۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  27. ↑ Morris، B. (۲۰۰۴). The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited. Cambridge University Press. ص. xxi. شابک ۹۷۸-۰-۵۲۱-۰۰۹۶۷-۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  28. ↑ Khalidi، W. (۱۹۹۲). All That Remains. Institute for Palestine Studies. ص. ۲۳. شابک ۰-۸۸۷۲۸-۲۲۴-۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  29. ↑ Khalidi، W. (۱۹۹۲). All That Remains. Institute for Palestine Studies. ص. ۳۱. شابک ۰-۸۸۷۲۸-۲۲۴-۵.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  30. ↑ «قریة السمیریة قضاء عکا». فلسطیننا. ۲۰۲۳-۰۶-۲۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۳-۰۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون