الیزابت بلانت

الیزابت بلانت
بارونس تیلبویز کایم
بارونس کلینتون
صفحهٔ برنجی سبک‌یافته با چهرهٔ بلانت[۱]
زادهحدود ۱۴۹۸–۱۵۰۲
کینلت، شراپشایر
درگذشتحدود ۱۵۴۰ (بین ۳۷ تا ۴۲ سالگی)
احتمالاً انگلستان
همسر(ها)گیلبرت تیلبویز، بارون اول تیلبویز کایم
ادوارد کلینتون، نهمین بارون کلینتون
فرزندان
هنری فیتزروی، دوک اول ریچموند و سامرست (نامشروع)
الیزابت تیلبویز، بارونس چهارم تیلبویز کایم
جورج تیلبویز، بارون دوم تیلبویز کایم
رابرت تیلبویز، بارون سوم تیلبویز کایم
بانو بریجت دایموک
کاترین کلینتون، بارونس برگ
مارگارت کلینتون، بارونس ویلوبی پارهام
پدرسر جان بلانت کینلت
مادرکاترین پیشال

الیزابت بلانت (حدود ۱۴۹۸[۲]/حدود ۱۵۰۰[۳]/حدود ۱۵۰۲[۴] – ۱۵۴۰)،[۴] که در زمان حیاتش معمولاً با نام بسی بلانت شناخته می‌شد، یکی از معشوقه‌های هنری هشتم پادشاه انگلستان بود.

زندگی آغازین

بلانت دختر سر جان بلانت و کاترین پیشال، اهل کینلت، بریج‌نورث، شراپشایر بود.[۵] سر جان بلانت خدمتگزاری وفادار، هرچند کم‌اهمیت، برای خاندان سلطنتی انگلستان بود و در سال ۱۵۱۳، هنگامی‌که هنری هشتم علیه لوئی دوازدهم وارد جنگ شد، او را تا فرانسه همراهی کرد. خاندان بلانت از طبقهٔ اشراف زمین‌دار بود، اما تا پیش از آن‌که بلانت هنری فیتزروی، تنها فرزند نامشروع به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ هنری هشتم را به دنیا آورد، هیچ نقش ملی واقعی نداشت.[۶]

والدین او، بر پایهٔ بازرسی پس از مرگ سر توماس بلانت کینلت، در کودکی، در سال ۱۴۹۱ ازدواج کرده بودند.[۷] پدرش، جان بلانت، از میان خانواده‌ای با نزدیک به بیست فرزند، پسر ارشد و وارث سر توماس بلانت کینلت در شراپشایر بود؛ کسی که در سال ۱۴۸۷، به‌مناسبت شکست لمبرت سیمنل، در نبرد استوک فیلد از سوی هنری هفتم شوالیه شده بود. مادرش، کاترین، وارث نایتلی در استافوردشر و بسیاری املاک دیگر در آن شهرستان بود؛ تنها فرزند (مشروع) سر هیو پیشال یا پرسال، سربازی بسیار برجسته که به‌عنوان شوالیهٔ تن هنری هفتم پیوسته در رکاب پادشاه بود.[۸]

سر هیو در تصنیف نبرد بازورث به همراه برادرزنش، سر هامفری استنلی، در میان «چهار شوالیهٔ نیک» که لرد استنلی شب پیش از نبرد به درخواست هنری ریچموند به او می‌سپارد، نام برده شده است. طرح کلی این روایت نشان از حقیقت دارد، هرچند به‌درستی، او تا پس از نبرد و برنهاده‌شدن تاج بر سر هنری، از سوی هنری ریچموند شوالیه نشده بود. در سه سال پس از این سال به‌یادماندنی ۱۴۸۵، نام سر هیو پیشال بارها در اسناد دولتی به‌عنوان دریافت‌کنندهٔ مبالغ هنگفت از هنری هفتم «به‌رسم پاداش» ظاهر می‌شود. او در سال ۱۴۸۸، در جوانی و هنگامی‌که دخترش کاترین کودکی خردسال بود، درگذشت. جان بلانت در زمان ازدواجش با کاترین پیشال گویا بیش از هفت سال نداشت؛ گفته می‌شود در سال ۱۵۲۴ «چهل‌ساله و بیشتر» بوده است.[۹]

ویلیام اس. چایلد-پمبرتون می‌نویسد:

جالب توجه است که در آغاز دوران تیودور، به‌جز چند خانواده مانند تالبوت‌ها، هاوارد‌ها و استنلی‌ها، بسیاری از خاندان‌های بزرگ ما هنوز به صحنه نیامده بودند و ستارهٔ راسل‌ها، کاوندیش‌ها و سسیل‌ها هنوز طلوع نکرده بود. با این‌حال، والدین الیزابت بلانت - داماد نوجوان و عروس وارث - هر دو از راه پیوندهای اجدادی‌شان نمایندهٔ اشرافیت باستانی انگلستان بودند و در تبار و املاک با یکدیگر برابر بودند. این ازدواج در ۱ اوت ۱۴۹۱ برگزار شد - نه، چنان‌که شاید گمان رود، در خانهٔ عروس، بلکه در کینلت، خانهٔ داماد. کلیسای کینلت از آن زمان که آن دو کودک، همراهی‌شده با بزرگ‌ترهایشان، با آیین از تالار به کلیسا رفتند تا پیمان زناشویی ببندند، دگرگونی چندانی نکرده است. خانهٔ ارباب قدیمی کینلت که در اوایل سدهٔ هجدهم ویران شد، حتی نزدیک‌تر از عمارت کنونی به کلیسا قرار داشت؛ اکنون، همچون آن زمان، هم کلیسا و هم خانه به‌طور کامل با پارک و جنگلی گسترده احاطه شده و از هر روستا یا دهکده‌ای دور بود. صلیب قدیمی در گورستان نزدیک ورودی جنوبی باید بسیار مرتفع بوده باشد؛ پایهٔ چهارضلعی آن، بی‌نظیر در طرح، بلند و کنگره‌دار، هنوز برجاست، هرچند زمان اندکی ویرانی بر آن نشانده و طاقچهٔ درون دیوارش دیرزمانی است که از تندیس قدیسی که زمانی در خود داشت خالی شده است. درگاه نورمن، کمان‌های گرد و ستون‌های سنگین کلیسا همچنان استوارند؛ در حالی‌که ناحیهٔ محراب و رواق‌های فراخ، که اجداد نیکوکار در سبک انگلیسی آغازین یا آراسته افزوده‌اند، هنوز از دوران قرون‌وسطا با ما سخن می‌گویند و در آن زمان که آن دسته‌جمعی عروسی پیش از محراب بزرگ درنگ کرد نیز کهن‌سال بودند. هنوز در پنجره‌های مشبک، در میان بقایای شیشه‌های کهن با رنگی بی‌همتا در تقلیدهای امروزی، تصویر رنگارنگ شوالیه‌ای زانوزده، کلاهخودپوش و در ردایی نقش‌شده با نشان خاندان کورنوال، همچنان دیده می‌شود که برای روح خود دعا می‌طلبد؛ درست همان‌گونه که در روزی که نوادهٔ او، جان کوچک، همراه کاترین در مراسم عروسی، چهارصد و بیست سال پیش، زانو زدند.[۱۰]

کلیسای کینلت - برگرفته از حکاکی‌ای در ۱۸۶۰

در دوران نوزادی الیزابت، والدین و خویشاوندانش با کاترین آراگون آشنا شدند، هنگامی‌که کاترین به‌عنوان عروس، در دوران ازدواج کوتاهش با آرتور، شاهزاده ولز، در قلعهٔ لادلو اقامت داشت. از میان کسانی که شتافتند تا احترام خود را به شاهزاده خانم جوان ولز ادا کنند، بلانت‌های کینلت بی‌گمان از نخستین‌ها بودند. لادلو، آن دژ مرزی بزرگ، شهری با اهمیتی بسیار در دوران تیودور، تنها در فاصلهٔ سه ساعت اسب‌سواری از خانهٔ بلانت‌ها بود - جاده‌ای که از آنجا به لادلو، در امتداد شیب‌ها و دره‌ها در کنارهٔ شرقی تپه‌های کلی می‌پیچید. ویلیام اس. چایلد-پمبرتون می‌نویسد: «شاید در سراسر انگلستان چشم‌اندازی رمانتیک‌تر از آنچه تپه‌های کلی را در دید نگه می‌دارد نتوان یافت؛ و کینلت، که هنوز به‌خاطر اندازه و کهنگی بلوط‌هایش - همان بلوط‌هایی که الیزابت کوچک در کودکی زیر آن‌ها بازی می‌کرد - شهره است، در دل همان سرزمینی قرار دارد که شاعری کهن دربارهٔ آن سروده است:[۱۱]

«سه‌بار خوشبخت است آن‌که

میان سِوِرن و کلی [زندگی کند].»[۱۱]

پدربزرگ الیزابت، سر توماس بلانت کینلت، به دربار شاهزادهٔ ولز رفت‌وآمد داشت - هم در قلعهٔ لادلو، جایی که پسرک در مقام لرد رئیس نواحی مرزی ولز در حاشیهٔ قلمرو خود اقامت داشت، و هم در تیکنل یا تیکنال (بودلی)، که پدرش، هنری هفتم، برایش نزدیک کرانه‌های رود سِوِرن و در لبهٔ جنگلی که مرز شهرستان‌های ووستر و شراپشایر را می‌سازد، بنا کرده بود. سر توماس بلانت مباشر پارک سلطنتی و ملک بودلی بود، که تیکنل ضمیمهٔ آن به‌شمار می‌رفت، و کینلت تنها چند مایل با بودلی در سمت شراپشایر فاصله دارد. اقامتگاه سلطنتی تیکنل صحن و باغی بزرگ و چندین ساختمان جانبی داشت که در دو سوی آن گسترده بودند. در نمازخانهٔ بودلی بود که شاهزاده آرتور در ۱۹ مه ۱۴۹۹ با نمایندهٔ کاترین آراگون پیمان زناشویی بست.[۱۱]

النور کرافت (زادهٔ کورنوال بورفورد)، خویشاوندی که همسرش نیز مدت‌ها با دربار پیوند داشت، در شجره‌نامه‌های کهن کورنوال با عنوان «بانو مربی شاهزادگان جوان در قلعهٔ لادلو» (احتمالاً شاهزادگان یورکی ادوارد چهارم و ادموند، ارل روتلند)، و نیز «بانو مربی شاهزاده آرتور در لادلو» توصیف شده است.[۱۲]

هنگامی‌که شاهزاده آرتور درگذشت، از میان چهار «پرچم‌دار» در مراسم به‌خاک‌سپاری، سر توماس بلانت «در گوشهٔ سایبان» بود و «پرچم رنج مسیح» را بر دوش داشت؛ و در میان شوالیه‌هایی که پیکر را از لادلو به بودلی، در راه آرامگاه نهایی‌اش در کلیسای جامع ووستر بردند، سر توماس بلانت نیز حضور داشت - «در پلشت‌ترین روز سرد، بادخیز و بارانی»، به‌قول وقایع‌نگار، «و بدترین روزی که تا آن زمان دیده بودم - آری، و در بسیاری جاها ناچار شدند گاوها را برای کشیدن ارابه به‌کار گیرند، چندان که راه ناهموار بود.» دسته‌جمعی تشییع در راه، شب را در بودلی گذراند و تابوت را «در کر» نمازخانهٔ سلطنتی آنجا نهادند. روز بعد، از بودلی، سر ریچارد کرافت و سر ویلیام یووِدیل پیشاپیش به سوی ووستر تاختند و «تا هنگام رسیدن جسد، کسی را از دروازهٔ شهر راه ندادند.»[۱۳]

در همین حال، والدین بسی بلانت کوچک، اندکی پس از مرگ شاهزاده آرتور، از پیرامون لادلو کوچ کردند. پس از مرگ پدربزرگ مادری کاترین، هامفری پیشال، در مه ۱۵۰۲، او توانست عموی ناتنی‌اش، ریچارد، را کنار بزند و حق خود بر املاک اجدادی را برقرار سازد. خانواده اکنون به ملک او در نایتلی، در استافوردشر، نقل مکان کردند.[۱۴]

ویلیام اس. چایلد-پمبرتون می‌نویسد:

ویلیام کامدن در کتاب بریتانیا می‌نویسد: «نام بلانت‌ها در این نواحی بسیار مشهور بود و بر گیسوان طلایی‌شان دلالت داشت. این خاندانی بسیار کهن و شریف است که شاخه‌هایش را گسترده است.»[۱۵]

از سال‌های آغازین زندگی الیزابت بلانت چیز چندانی دانسته نیست، جز شهرتش به زیبایی[۱۶] و رابطهٔ مشهورش با پادشاه هنری هشتم (زادهٔ ۱۴۹۱؛ حدود هفت سال از بسی بزرگ‌تر بود). هیچ پرترهٔ شناخته‌شده‌ای از او در دست نیست، اما صفحه‌ای برنجیِ سبک‌یافته با چهرهٔ او موجود است.[۱۷] او در دوران دخترکی به دربار پادشاه آمد و به‌عنوان خدمتکار درباری همسر آن زمان پادشاه، کاترین آراگون، خدمت کرد.[۵] بسی رقصنده و خواننده‌ای بااستعداد بود و در «همهٔ سرگرمی‌های نیک» بر همگان برتری داشت و شور و انرژی فراوانی داشت. در دههٔ بیست و سی زندگی‌اش، توصیف شده که «شادابی بسیار خوبی» داشته و به همراهِ رقص محبوب پادشاه بدل شده بود.[۱۸]

او تا بهار ۱۵۱۲ به دربار رسیده بود. در فهرست «سالنامهٔ پادشاه» برای سال بعد، یادداشتی به‌تاریخ دربار گرینویچ، یکشنبه ۸ مه ۱۵۱۳، آمده که صد شیلینگ به الیزابت بلانت بدهکار است، «بر پایهٔ حواله‌ای امضاشده برای دستمزد سال گذشتهٔ او که در بشارت بانوی ما پایان یافت.»[۱۹]

در همان دربار بود که این زن جوان نظر پادشاه را جلب کرد و در سال‌های ۱۵۱۴ یا ۱۵۱۵ معشوقهٔ او شد؛ رابطه‌ای که پس از فاش‌شدن گمانهٔ آن، حدود هشت سال ادامه یافت.[۲۰][۲۱][۲۲]

پیکرتراشی از الیزابت بلانت بر آرامگاه والدینش در کلیسای کینلت.

معشوقهٔ سلطنتی

چارلز براندون، دوک اول ساوفولک از فرانسه، در بووه، ۲۵ اکتبر ۱۵۱۴، برای هنری هشتم نامه نوشت و در پی‌نوشتی، دوک این پیام را برایش می‌فرستد: «و از اعلی‌حضرت خواهانم که به بانو بلانت و بانو کارو بگویید که دفعهٔ بعد که برایشان می‌نویسم یا هدیه‌ای می‌فرستم، یا به من نامه بنویسند یا هدیه‌ای بازپس فرستند.»[۲۳]

رابطهٔ بلانت با هنری هشتم، در مقایسه با دیگر روابط او که معمولاً کوتاه‌مدت و بی‌اقرار بودند، مدتی طولانی دوام یافت.[۲۴]

نام این دو الیزابت بار دیگر در سالنامه‌های ۱۵۱۴ به هم پیوند می‌خورد؛ هر دو در فهرست بازیگران نمایش کریسمس آن سال، در گرینویچ، جایی که دربار در آن زمان اقامت داشت، حضور دارند. هم بانو الیزابت بلانت و هم بانو کارو، همسر جوان، در فهرستی که سررشته‌دار جشن‌های سلطنتی پادشاه، ریچارد گیبسون، با دست‌خط خود از صورت‌حساب لباس‌هایی که برای پادشاه تهیه کرده، همراه با نام بازیگران، نگاشته، دیده می‌شوند.[۲۵]

هر چهار بانو به‌یک‌سان در ردا‌های اطلس سفید «ساوویزن»، با کمربندهایی از اطلس سفید آستر آبی، و شنل‌های «ساوویزن» از مخمل آبی آراسته شده بودند. آن‌ها کلاه‌های مخملی آبی و کلاهک‌هایی از پارچهٔ طلایی‌دار دمشقی و نوارهایی از طلای دمشقی بر سر داشتند.[۲۵]

ویلیام اس. چایلد-پمبرتون می‌نویسد:

می‌توان تصور کرد که زیبایی بور دخترک الیزابت بلانت، که با لباس آبی و سفیدش به کمال جلوه‌گر شده بود، موضوع تحسین عمومی در این جشن‌های کریسمس بوده باشد، در حالی‌که او، به‌گمان ما، در آن زمان بیش از چهارده سال نداشت. شاید خودِ ملکه در این صحنهٔ خاص حضور نداشته، چراکه تازگی زایمان کرده و «فرزندی پسر مرده به‌دنیا آورده بود، به‌غایت اندوه کل دربار». اما در بسیاری مناسبت‌های مشابه، بی‌گمان ملکه بر تخت میان تماشاگران نشسته و همراه بانوانش، رضایت خود را ابراز و به چمبرلینش، لرد مانتجوی، دربارهٔ سیما و رفتار خویشاوند جوانش تبریک می‌گفته است. بار دیگر به سالنامه‌های ادوارد هال بازمی‌گردیم و می‌یابیم که این «دوشیزه در آواز، رقص و همهٔ سرگرمی‌های نیک بر همه برتری داشت». این هنرها سرانجام تا چه اندازه فریبنده از آب درآمدند.[۲۶]

در حالی‌که هنری و همسر نخستش در تولد وارث پسر ناکام بودند، هنری از بلانت پسری سالم داشت که این نخستین بارداری او و تنها فرزندش از پادشاه بود.[۲۴] در ۱۵ ژوئن ۱۵۱۹، بلانت پسری نامشروع برای پادشاه به دنیا آورد که نامش را هنری فیتزروی گذاشتند و بعدها به عنوان دوک ریچموند و سامرست و ارل ناتینگهام برگزیده شد. او تنها فرزندی بود که پادشاه فرزند خود دانست.[۲۷] پس از تولد کودک، رابطه به دلایلی نامعلوم پایان یافت، هرچند گمان می‌رود که این فرزند بیش از آنکه اقدامی برای پیشرفت باشد، اتفاقی خوشایند بود.[۱۸] از آنجا که ثابت شد پادشاه هنری توانایی پدرشدن پسرانی سالم را دارد، الیزابت بلانت باعث رواج ضرب‌المثلی محبوب شد: «برکت بر تو، بسی بلانت»، که در این دوران و پس از آن بسیار شنیده می‌شد.

اندکی پس از تولد پسرش، پادشاه رابطه‌ای با ماری بولین آغاز کرد که شاید بخشی از دلیل برکناری بلانت باشد. همچون بلانت، بولین نیز هرگز رسماً به‌عنوان معشوقهٔ پادشاه شناخته نشد و جایگاه علنی معشوقهٔ رسمی هرگز از سوی هنری جز به آن بولین پیشنهاد نشد، که او نیز آن را رد کرد.[۲۸]

زندگی متأخر

در سال ۱۵۲۲، بلانت وارد ازدواجی از پیش‌تعیین‌شده با گیلبرت تیلبویز، بارون اول تیلبویز کایم (که گاه «تالبویز» نیز نوشته می‌شود) شد، خانواده‌ای که برخی می‌گفتند سابقهٔ جنون در آن وجود داشته. زوج در لینکلن‌شر ساکن شدند و بعدها سه فرزند داشتند.[۲۹] پس از ازدواجش، بلانت دیگر چندان در امور روزمرهٔ سلطنت دودمان تودور یا اسناد رسمی نمود ندارد. نقش او در زندگی فرزند سلطنتی‌اش کمتر ثبت شده، هرچند نامه‌ای از سال ۱۵۲۹ از سوی جان پالزگریو، آموزگار هنری فیتزروی، به او، نشان می‌دهد که مشارکتش در پرورش دوک بیش از آن بوده که پیش‌تر گمان می‌رفت.[۲۹] مشارکت پادشاه در پرورش فرزندش نیز به «افراط در محبت» توصیف شده است.[۱۸]

در ۲۳ ژوئیه ۱۵۳۶، هنری فیتزروی، فرزند بلانت، احتمالاً بر اثر سل («تحلیل‌رفتگی») درگذشت. همسرش، گیلبرت، لرد تیلبویز، نیز پیش از او، در سال ۱۵۳۰ درگذشته بود و او را بیوه‌ای با دارایی قابل‌قبول باقی گذاشت. از ازدواج با تیلبویز، او سه فرزند دیگر داشت: دو پسر، جورج و رابرت، و یک دختر، الیزابت.[۵]

پس از مرگ تیلبویز، لرد لئونارد گری بی‌نتیجه به خواستگاری بلانت رفت.[۳۰] او سپس با مردی جوان‌تر که املاکش در لینکلن‌شر همسایهٔ املاک او بود، ادوارد کلینتون یا فینس، نهمین بارون کلینتون، ازدواج کرد و بدین‌ترتیب الیزابت فینس نام گرفت.

ویلیام اس. چایلد-پمبرتون می‌نویسد:

تاریخ تقریبی این رویداد عاشقانه با سند نثرگونهٔ اعطایی از پادشاه، به‌تاریخ ۱۲ فوریه، در بیست‌وششمین سال سلطنتش (۱۵۳۴–۱۵۳۵)، تأیید می‌شود: «سه بشکه شراب گاسکونی سالانه از عوارض بندر بوستون، لینکلن‌شر، به الیزابت، بانوی سابق تیلبویز، اکنون همسر لرد کلینتون.»[۳۱]

آن‌ها زمانی میان سال‌های ۱۵۳۳ و ۱۵۳۵ ازدواج کردند و این پیوند سه دختر به بار آورد.

او برای مدتی کوتاه ندیمهٔ چهارمین همسر هنری، آن کلیو، بود.[۳۲][۳۳] بنا به گفتهٔ آگنس استریکلند، او یکی از بانوان بزرگ دربار کاترین هاوارد بود.[۳۴][note ۱] بلانت به املاک همسرش بازگشت، جایی که اندکی پس از ژوئیهٔ ۱۵۴۰ درگذشت. به‌طور سنتی گفته شده که علت مرگش سل بوده است. او در کنار هیچ‌یک از دو همسرش به خاک سپرده نشد.[۲۹]

اهمیت

در مقایسه با دو همسر نخست هنری، کاترین آراگون و آن بولین، اهمیت بلانت در تاریخ به‌گمانی ناچیز است.[۳۵] با این‌حال، جایگاه او به‌عنوان مادر هنری فیتزروی، اهمیتی چشمگیر در میان معشوقه‌های هنری هشتم به او می‌بخشد. بلانت مادر تنها فرزند نامشروع به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ هنری بود و در نقطه‌ای از دههٔ ۱۵۲۰ حتی پیشنهاد شد پسرش وارث قانونی پادشاه نامیده شود.[۳۶] هرچند این نقشه‌ها به جایی نرسید، اما اینکه او مادر چنین فرزند مهمی بود، او را به موضوع علاقهٔ بسیاری از هم‌روزگارانش بدل ساخت.

این واقعیت که هنری با الیزابت پسری سالم به دنیا آورد، بعدها در جریان «مسئلهٔ بزرگ» پادشاه اهمیت پیدا کرد. کاترین در دوران ازدواجش با هنری دست‌کم هفت بار باردار شد. کاترین در سال ۱۵۱۱ پسری به‌نام هنری، دوک کورنوال به دنیا آورد، اما شاهزاده تنها هفت هفته بعد به دلایلی نامعلوم درگذشت. پس از تولد دختر کاترین و هنری، ماری یکم، ملکه انگلستان - تنها فرزندشان که از دوران نوزادی جان سالم به‌در برد - همهٔ بارداری‌های بعدی کاترین به سقط جنین یا مرده‌زایی انجامید. بسیاری گفته‌اند که تولد هنری فیتزروی بیشتر خواستهٔ هنری برای پایان‌دادن به ازدواجش با کاترین را تقویت کرد. تولد فیتزروی نشانی بود از توانایی هنری در پدرشدنِ پسری زنده، هرچند نامشروع، و همین بر شک و نگرانی هنری دربارهٔ اعتبار ازدواجش با کاترین افزود.

فرزندان

از پادشاه هنری هشتم:

  1. هنری فیتزروی، دوک اول ریچموند، یورک‌شر شمالی و شهرستان سامرست، ارل اول ناتینگهام، زادهٔ ۱۵۱۹، درگذشتهٔ ۱۵۳۶. ازدواج‌کرده با بانو مری هاوارد. بدون فرزند.[۳۷]

از ازدواج نخست با گیلبرت تالبویز، بارون اول تیلبویز کایم:[۳۰]

  1. الیزابت تیلبویز، بارونس چهارم تیلبویز کایم، زادهٔ حدود ۱۵۲۰، درگذشتهٔ ۱۵۶۳، که با مرگ برادرش، بارون سوم، بارونس چهارم تیلبویز کایم شد. نخست با توماس ویمبیش، از ناکتون (درگذشتهٔ ۱۵۵۳)، ازدواج کرد که مدعی این لقب به‌حق همسرش بود. با این‌حال، تصمیم گرفته شد که شوهر نمی‌تواند لقب همسرش را حمل کند مگر آنکه از او فرزندی داشته باشد؛ این حکم تصمیم نهایی در این موضوع بود. سپس، حدود سال ۱۵۵۲، به‌عنوان همسر دوم آمبروز دادلی، ارل سوم واریک (حدود ۱۵۳۰–۱۵۹۰) درآمد. او در سال ۱۵۶۳ درگذشت و چون فرزندی نداشت، بارونی منقرض شد.
  2. جورج تیلبویز، بارون دوم تیلبویز کایم، زادهٔ حدود ۱۵۲۳، که به‌عنوان بارون دوم تیلبویز کایم جانشین شد و در ۶ سپتامبر ۱۵۴۰ درگذشت. در سال ۱۵۳۹ با مارگارت اسکیپویت ازدواج کرد. بدون فرزند.
  3. رابرت تیلبویز، بارون سوم تیلبویز کایم، لرد کایم به‌حق قانونی، زادهٔ حدود ۱۵۲۳، درگذشتهٔ ۱۵۴۱.

از ازدواج دوم با ادوارد کلینتون، ارل اول لینکن:

  1. بانو بریجت کلینتون (زادهٔ حدود ۱۵۳۶). او حدود سال ۱۵۵۶ با رابرت دایموک (۱۵۳۱–۱۵۸۰)، اهل اسکریوِلزبی، لینکلن‌شر، ازدواج کرد و ده فرزند داشتند. دایموک (که گاه دایموک یا دایموکی نیز نوشته می‌شود) کاتولیکی مؤمن بود و پس از مرگش شهید نامیده شد.
  2. بانو کاترین کلینتون (زادهٔ حدود ۱۵۳۸ - درگذشتهٔ ۱۴ اوت ۱۶۲۱). او با ویلیام برگ، بارون دوم برگ از گینزبرو (حدود ۱۵۲۲ - ۱۰ اکتبر ۱۵۸۴)، پسر توماس برگ، بارون اول برگ، ازدواج کرد.[۳۸][۳۹] سه پسر و سه دختر داشت که یکی از آن‌ها توماس برگ، بارون سوم برگ بود.[۳۹][۴۰]
  3. بانو مارگارت کلینتون (زادهٔ حدود ۱۵۳۹). او با چارلز ویلوبی، بارون دوم ویلوبی پارهام (درگذشتهٔ ۱۶۰۳) ازدواج کرد و پنج فرزند داشتند.

یادداشت‌ها

  1. ↑ این دو فهرست چندان به هم شبیه‌اند که گمان می‌رود در واقع یکی باشند، جز جایگزینی دوشس نورفک به‌جای دوشس ساوفولک در فهرست مربوط به کاترین هاوارد. ویلیام اس. چایلد-پمبرتون نیز در صفحات ۲۴۲–۲۴۳ به این موضوع پرداخته است. افزون بر این، فهرست اصلی خط خورده است، بنگرید به Letters & Papers. و می‌دانیم که آن کلیو بانوانی داشته که در فهرست نبوده‌اند، از جمله خودِ کاترین هاوارد و مادر لو. کاترین هاوارد نیز چنین بود، از جمله جوان بالمر در میان آن‌ها. با این‌حال، فاصلهٔ زمانی میان آن کلیو و کاترین هاوارد چندان کوتاه بود که این فهرست‌ها می‌توانستند بسیار به هم شبیه باشند، در حالی‌که جایی برای تعدیل بر پایهٔ سلیقهٔ شخصی بانوان موردنظر باقی می‌گذاشتند. می‌توانست به‌گونه‌ای «الگو» بوده باشد. دربار هنری هشتم نیز عمدتاً از همان افراد تشکیل می‌شد، پس چندان غیرطبیعی نیست که بسیاری از همان افراد به‌ترتیب برای ملکه‌هایش برگزیده و خدمت‌گزار شوند.

منابع

  1. ↑ "Palimpsest; Monumental Brass." The British Museum, https://www.britishmuseum.org/collection/object/H_1990-0105-1.
  2. ↑ Norton, Elizabeth., Bessie Blount: Mistress to Henry VIII (Stroud, 2011) p. 47
  3. ↑ Karen Lindsey, xv, Divorced, Beheaded, Survived, Perseus Books, 1995
  4. 1 2 Weir, Alison (1 June 2001). Henry VIII: King and Court. Jonathan Cape Ltd. ISBN 978-0-224-06022-6.
  5. 1 2 3 Murphy, Beverley (2004-09-23). "Blount [married names Tailboys, Fiennes de Clinton], Elizabeth". In Matthew, H. C. G.; Harrison, B. (eds.). Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford: Oxford University Press. pp. ref:odnb/73234. doi:10.1093/ref:odnb/73234. Retrieved 2023-02-15. (Subscription or UK public library membership required.)
  6. ↑ Norton, Elizabeth. “Elizabeth Blount of Kinlet : An Image of Henry VIII's Mistress Identified.” Transactions of the Shropshire Archaeological and Historical Society, vol. 84, 2011, pp. 21–26.
  7. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, p. 25. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  8. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 25–26. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  9. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 26–27. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  10. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 34–37. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  11. 1 2 3 Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 39–41. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  12. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 41–43. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  13. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 46–47. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  14. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, p. 48. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  15. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, p. 30. Publisher: Eveleigh Nash, London.
  16. ↑ Hall's Chronicle
  17. ↑ "palimpsest; monumental brass | British Museum". The British Museum. Retrieved 2023-04-25.
  18. 1 2 3 Fraser, Antonia (1993). The Wives of Henry VIII. New York: Knopf.
  19. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 51–52. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  20. ↑ Hart, Kelly (6 March 2009). The Mistresses of Henry VIII. The History Press. p. 7. ISBN 978-0-7524-4835-0.
  21. ↑ Childe-Pemberton, William Shakespere. Elizabeth Blount and Henry VIII with some account of her surroundings. 1913.
  22. ↑ Hart, Kelly. The Mistresses of Henry VIII. History Press, 2009.
  23. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 60–61. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  24. 1 2 Whitley, Catrina Banks, and Kyra Kramer. “A New Explanation for the Reproductive Woes and Midlife Decline of Henry VIII.” The Historical Journal, vol. 53, no. 4, 2010, pp. 827–848., https://doi.org/10.1017/s0018246x10000452.
  25. 1 2 Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 66–69. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  26. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, pp. 71–72. Publisher: Eveleigh Nash, London.Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  27. ↑ Weir, Alison (10 January 1991). The Six Wives of Henry VIII. Grove Press. ISBN 978-0-8021-3683-1.
  28. ↑ Ives, Eric (30 June 2004). The Life and Death of Anne Boleyn. WileyBlackwell. ISBN 978-0-631-23479-1.
  29. 1 2 3 Murphy, Beverley A. "Blount [married names Tailboys, Fiennes de Clinton], Elizabeth (c. 1500–1539x41), royal mistress." Oxford Dictionary of National Biography. 03. Oxford University Press. Date of access 29 Mar. 2023. https://www-oxforddnb-com/view/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-73234.
  30. 1 2  "Talboys, William" . فرهنگ زندگی‌نامه ملی. لندن: اسمیت، الدر اند کو. 1885–1900.
  31. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, p. 210. Publisher: Eveleigh Nash, London.
  32. ↑ Elizabeth Blount and Henry the Eighth: With Some Account of Her Surroundings (1913) by William S. Childe-Pemberton, p. 242. Publisher: Eveleigh Nash, London.
  33. ↑ "Henry VIII: January 1540, 1-10 | British History Online". www.british-history.ac.uk. Retrieved 2025-02-16.
  34. ↑ Strickland, Agnes (1854). Lives of the Queens of England, from the Norman Conquest. Now First Published from Official Records and Other Authentic Documents, Private as well as Public (PDF) (Fourth edition with All the Late Improvements Embellished with Portraits of Every Queen ed.). London: Published for Henry Colburn, by his Successors, Hurst and Blackett, Great Marlborough Street. p. 122.
  35. ↑ Lindsey, Karen (12 April 1996). Divorced Beheaded Survived; A Feminist Reinterpretation of the Wives of Henry VIII. Da Capo Press Inc. ISBN 978-0-201-40823-2.
  36. ↑ Scarisbrick, J. J. (May 1968). Henry VIII (English Monarchs Series). Methuen Publishing Ltd. ISBN 978-0-413-25600-3. J. J. Scarisbrick, Henry VIII (1968)
  37. ↑ Hobden, Heather. Tudor bastard : Henry Fitzroy, Duke of Richmond and Somerset and his mother Elizabeth Blount. Lincoln: Cosmic Elk, 2001.
  38. ↑ Charles Mosley, editor, Burke's Peerage, Baronetage & Knightage, 107th edition, 3 volumes (Wilmington, Delaware, U.S.A.: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 2003), volume 1, page 587.
  39. 1 2 George Edward Cokayne. Complete peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, extant, extinct, or dormant, Volume 2, G. Bell & sons, 1889. pp. 76–77. Google eBook
  40. ↑ John Burke. A General and Heraldic Dictionary of the Peerages of England, Ireland, and Scotland, Extinct, Dormant, and in Abeyance, Google eBook

برای مطالعهٔ بیشتر

  • Haeger, Diane. The Queen's Rival
  • Hart, Kelly. The Mistresses of Henry VIII
  • Murphy, Beverley A. Bastard Prince: Henry VIII's Lost Son
  • Norton, Elizabeth. Bessie Blount: Mistress to Henry VIII

بازنمایی‌های داستانی

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.