الیزابت رودلان

الیزابت رودلان
کنتس هرفورد
الیزابت در شجره‌نامه‌ای خانوادگی از سدهٔ ۱۴
کنتس همسر هلند
تصدی۸ ژانویه ۱۲۹۷ – ۱۰ نوامبر ۱۲۹۹
زاده۷ اوت ۱۲۸۲
قلعه رادلن، دنبیشر
درگذشته۵ مه ۱۳۱۶ (۳۳ ساله)
کوئندون، اسکس
همسر(ان)
  • یوهان یکم، کنت هلند
    (ا. ۱۲۹۷–۱۲۹۹)
  • هامفری دو بوهون، ارل چهارم هرفورد
    (ا. ۱۳۰۲)
فرزند(ان)النور دو بوهون، کنتس ارموند
جان دو بوهون، ارل پنجم هرفورد
هامفری دو بوهون، ارل ششم هرفورد
مارگارت دو بوهون، کنتس دوون
ویلیام دو بوهون، ارل نخست نورث‌همپتن
خانداندودمان پلانتاژنه
پدرادوارد یکم
مادرالنور کاستیا

الیزابت رادلن (۷ اوت ۱۲۸۲ – ۵ مه ۱۳۱۶) هشتمین و کوچک‌ترین دختر ادوارد یکم و النور کاستیا بود و در قلعه رادلن در دنبیشر زاده شد. از میان همهٔ خواهر و برادرانش، به برادر کوچک‌ترش ادوارد دوم از همه نزدیک‌تر بود، چراکه تنها دو سال با هم اختلاف سن داشتند.[۱]

زندگی آغازین

الیزابت سال‌های نخست زندگی‌اش را با والدینش، به‌ویژه مادرش، گذراند. در ۱۲۸۴، هنگامی که برادر کوچک‌ترش ادوارد به دنیا آمد، او در قلعه کارنارون بود. یک سال بعد الیزابت و خانواده‌اش به جنوب انگلستان سفر کردند؛ نخست به زیارتگاه توماس بکت در کلیسای جامع کنتربری رفتند، سپس در قلعه لیدز اقامت کردند و سرانجام به ایمزبری رفتند که مادربزرگ پدری‌اش، النور پرووانسی، در آنجا می‌زیست. در ۱۲۸۶ الیزابت و ادوارد نزد مادربزرگشان ماندند و والدینشان برای میانجیگری صلح میان فرانسه و آراگون و به امید آغاز جنگ صلیبی دیگری راهی اروپای قاره‌ای شدند. هرچند جنگ صلیبی دیگری رخ نداد، ادوارد و النور تا ۱۲۸۹ چند سال در اروپا ماندند. هنگامی که به انگلستان بازگشتند، آشکار بود که مادربزرگ آن دو کودک را بیش از اندازه لوس کرده است. این موضوع مادرشان را نگران کرد که مبادا تاریخ در حال تکرار باشد، زیرا دختر بزرگ‌ترش جوآن آکر را نیز مادربزرگ مادری‌اش، ژان، کنتس پونتیو، بار آورده و لوس کرده بود و همین سبب شده بود آن کودک نافرمان و سرکش شود و «هیچ ترسی از والدینش نداشته باشد». با این حال پدرش ادوارد همچنان الیزابت را لوس می‌کرد، همان‌گونه که مادرش کرده بود، زیرا گمان می‌رود الیزابت فرزند محبوب او بوده است.

در اکتبر ۱۲۹۰ مادر الیزابت بیمار شد و الیزابت را برای دیدارش به کاخ شاه جان در کلیپستون در ناتینگهام‌شر فراخواندند. النور در ۲۸ نوامبر ۱۲۹۰ در هاربی، ناتینگهام‌شر درگذشت. الیزابت تنها هشت سال داشت. پادشاه پیکر همسر درگذشته‌اش را برای خاکسپاری به کلیسای وست‌مینستر در لندن بازگرداند و فرمان داد در هر جایی که در مسیر توقف کرده بودند، صلیبی سنگی برپا شود. این صلیب‌ها به صلیب‌های النور شهرت یافتند.

نخستین ازدواج

در آوریل ۱۲۸۵ مذاکراتی با فلوریس پنجم برای نامزدی الیزابت با پسرش یوهان یکم، کنت هلند انجام شد.[۲] این پیشنهاد پذیرفته شد و یوهان برای آموزش و تربیت به پادشاهی انگلستان فرستاده شد.[۳] در ۸ ژانویه ۱۲۹۷ الیزابت در ایپسوییچ با یوهان ازدواج کرد.[۴] در مراسم ازدواج، خواهر الیزابت مارگارت انگلستان، دوشس برابانت، پدرش ادوارد یکم، برادرش ادوارد دوم و هامفری دو بوهون (که بعدها همسر دوم الیزابت شد) حضور داشتند. پس از عروسی انتظار می‌رفت الیزابت همراه همسرش به هلند (منطقه) برود، اما او نمی‌خواست پدر و انگلستان را ترک کند و ناچار یوهان تنها راهی هلند شد. ثبت شده است که پادشاه، در واکنشی خشمگینانه به امتناع دخترش از همراهی با همسر، تاج کوچک او را در آتش انداخت.[۵] یک یاقوت بزرگ و یک زمرد بزرگ، که آدام زرگر آن‌ها را تأمین کرده بود، در نتیجهٔ این کار از میان رفتند.[۶]

پس از مدتی گشت‌وگذار در انگلستان در ۱۲۹۷، تصمیم گرفته شد که الیزابت به همسرش بپیوندد. پدرش او را همراهی کرد و از هلند جنوبی و شهرهای آنتورپ، مشلان، لوون و بروکسل گذشتند و سرانجام به خنت رسیدند.[۷] آن‌ها چند ماه در آنجا ماندند و کریسمس را با دو خواهر الیزابت، النور انگلستان (کنتس بار) و مارگارت، گذراندند.[۸] در ۱۰ نوامبر ۱۲۹۹ یوهان بر اثر دیسانتری درگذشت، هرچند شایعاتی دربارهٔ قتل او نیز وجود داشت. این ازدواج وارثی برجای نگذاشت.[۹]

ازدواج دوم

در سفر بازگشت به انگلستان، الیزابت از دوک‌نشین برابانت گذشت تا خواهرش مارگارت را ببیند.[۱۰] چون به انگلستان رسید، با نامادری‌اش مارگارت فرانسه آشنا شد که ادوارد در زمان حضور الیزابت در هلند (منطقه) با او ازدواج کرده بود. در ۱۴ نوامبر ۱۳۰۲ الیزابت در کلیسای وست‌مینستر با هامفری دو بوهون، ارل چهارم هرفورد، ارل سوم اسکس و همچنین کنستابل انگلستان، ازدواج کرد.[۱۱][۱۲]

در ۱۳۰۳ الیزابت باردار بود و از دیر دانفرملین در اسکاتلند به تایموث سفر کرد.[۱۳] او نخستین فرزندش، مارگارت دو بوهون، را در سپتامبر به دنیا آورد، در حالی که یادگار مقدس کمربند مریم باکره که به‌طور ویژه از کلیسای وست‌مینستر آورده شده بود، او را یاری می‌کرد.[۱۴] مارگارت در خردسالی درگذشت،[۱۵] اما الیزابت خانواده‌ای پرشمار داشت و فرزندان بسیاری را پیاپی به دنیا آورد،[۱۶] هرچند تنها هفت تن از آنان به بزرگسالی رسیدند. از آن هفت تن نیز فقط چهار نفر خود فرزندانی داشتند.

فرزندان

فرزندان الیزابت و هامفری دو بوهون، ارل چهارم هرفورد عبارت بودند از:

  1. مارگارت دو بوهون (زادهٔ ۱۳۰۲ – درگذشتهٔ ۷ فوریه ۱۳۰۴)[۱۷]
  2. هامفری دو بوهون (زادهٔ حدود اکتبر ۱۳۰۳ – درگذشتهٔ حدود اکتبر ۱۳۰۴)[۱۸]
  3. بانو النور دو بوهون (۱۷ اکتبر ۱۳۰۴ – ۱۳۶۳)
  4. جان دو بوهون، ارل پنجم هرفورد (۲۳ نوامبر ۱۳۰۶ – ۲۰ ژانویه ۱۳۳۶)
  5. هامفری دو بوهون، ارل ششم هرفورد (۶ دسامبر حدود ۱۳۰۹ – ۱۳۶۱)
  6. مارگارت دو بوهون، کنتس دوم دوون (۳ آوریل ۱۳۱۱ – ۱۳۹۱)
  7. ویلیام دو بوهون، ارل نخست نورث‌همپتن (۱۳۱۲–۱۳۶۰)
  8. ادوارد دو بوهون (۱۳۱۲–۱۳۳۴)، دوقلوی ویلیام
  9. اگنس، همسر رابرت دو فررز، بارون دوم بارون فررز چارتلی، پسر جان دو فررز، بارون نخست فررز چارتلی[۱۹]
  10. اِنیاس دو بوهون (۱۳۱۴ – پس از ۱۳۲۲)؛ نام او در وصیت‌نامهٔ پدرش آمده است.
  11. ایزابل دو بوهون (زاده و درگذشته در ۵ مه ۱۳۱۶)

سال‌های پایانی زندگی

با وجود نزدیکی الیزابت به برادر کوچک‌ترش، دوستی ادوارد با پیرز گاوستون مشکلاتی پدید آورد و چند سالی خواهر و برادر تا حدی از هم دور شدند. همسر الیزابت، هامفری (که لرد کنستابل عالی انگلستان بود)، گاوستون را خائن می‌دانست و در ۱۳۱۰/۱۳۱۱ به دلیل نفرت از این محبوب دربار حاضر نشد در اسکاتلند بجنگد. دو بوهون از رهبرانی بود که سرانجام گاوستون را برکنار کردند، اما خود نیز سرانجام عفو سلطنتی گرفت.

در کریسمس ۱۳۱۵ الیزابت، که با یازدهمین فرزندش باردار بود، میزبان دیدار زن‌برادرش، ملکه ایزابلای فرانسه بود. در ۵ مه ۱۳۱۶ او درد زایمان گرفت و دخترش ایزابلا را به دنیا آورد. الیزابت و دخترش ایزابلا اندکی پس از زایمان درگذشتند.[۲۰]

الیزابت را همراه دختر نوزادش و دیگر اعضای خاندان دو بوهون در کلیسای والتم در اسکس به خاک سپردند.[۲۱] همسرش هامفری شش سال بیشتر از او زیست و پس از مرگ او دچار افسردگی شد. او در نبرد بوروبریج کشته شد و برخلاف درخواست وصیت‌نامه‌اش که می‌خواست کنار همسرش در کلیسای والتم دفن شود، در کلیسای برادران واعظ در یورک به خاک سپرده شد.

تبار

پانویس

  1. ↑ Green 1857, p. 4.
  2. ↑ Green 1857, p. 6.
  3. ↑ Green 1857, p. 7.
  4. ↑ Green 1857, p. 13.
  5. ↑ Green 1857, p. 15.
  6. ↑ T.H. Turner (ed.), Manners and Household Expenses of England in the Thirteenth and Fifteenth Centuries, Illustrated by Original Records (William Nicol/Shakspeare Press, London 1841), pp. lxxvi–vii, note (اینترنت آرشیو).
  7. ↑ Green 1857, p. 18.
  8. ↑ Green 1857, p. 20.
  9. ↑ Green 1857, p. 30.
  10. ↑ Green 1857, p. 32.
  11. ↑ Weir, Alison (2011). Britain's Royal Families (New ed.). New York: Pimlico. p. 85. ISBN 9781446449110. Retrieved 23 Oct 2022.
  12. ↑ Green 1857, p. 37.
  13. ↑ Green 1857, p. 38.
  14. ↑ Green 1857, p. 39.
  15. ↑ Green 1857, p. 47.
  16. ↑ Green 1857, p. 50.
  17. ↑ دوگلاس ریچاردسون. Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families, vol. 1, 2nd ed., (2011): p. 306 (نویسنده می‌نویسد: «مارگارت دو بوهون، زادهٔ ۱۳۰۲، درگذشتهٔ ۷ فوریه ۱۳۰۴ در ۱٫۵ سالگی، و در دیر وست‌مینستر به خاک سپرده شد»).
  18. ↑ Richardson, Douglas. Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families, vol. 1, 2nd ed., (2011): p. 306 (نویسنده می‌نویسد: «هامفری دو بوهون، نخستین پسر، اندکی پیش از ۳۰ اکتبر ۱۳۰۳ زاده شد. او تا پایان اکتبر ۱۳۰۴ درگذشت و در دیر وست‌مینستر به خاک سپرده شد»).
  19. ↑ جان برک (نسب‌شناس), Esq. A General and Heraldic Dictionary of the Peerages of England, Ireland, and Scotland, Extinct, Dormant and in Abeyance. London: Henry Colburn and Richard Bentley, 1831. (p. 196) googlebooks
  20. ↑ Green 1857, p. 55.
  21. ↑ Green 1857, p. 56.
  22. ↑ Selby, Walford Dakin; Harwood, H. W. Forsyth; Murray, Keith W. (1895). "The Seize Quartiers of the Kings and Queens of England". The genealogist. Vol. XI. London: George Bell & Sons. pp. 30–31.

منابع

  • Green, Mary Anne Everett (1857). Lives of the Princesses of England. Vol. III. London: Henry Colburn. pp. 1–59. Retrieved 2 November 2023.
  • Verity, Brad. "The Children of Elizabeth, Countess of Hereford, Daughter of Edward I of England", Foundations, Volume 6, June 2014, pages 3–10.

برای مطالعهٔ بیشتر

  • Cutter, William Richard (1910). Genealogical and Personal Memoirs Vol. III. New York: Lewis Historical. p. 1399. Retrieved 2 November 2023.
  • Weir, Alison (2002). Britain's Royal Family: A Complete Genealogy. London, U.K.: The Bodley Head. pp. 83–85. ISBN 0-7126-4286-2.
  • Weis, Frederick Lewis (2004). Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700. Genealogical Publishing. ISBN 0-8063-1752-3. خطوط ۶-۲۹، ۶-۳۰، ۷-۲۹، ۷-۳۰، ۱۵-۲۹، ۱۵-۳۰، ۹۷-۳۱، ۹۷-۳۲.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.