الیزابت مجارستان

الیزابت مجارستان
نقاشی الیزابت مجارستان توسط فرانسیسکو دی زورباران
بیوه و متدین
زادهٔ۷ ژوئیه ۱۲۰۷
شاروش‌پاتاک
درگذشتۀ۱۷ نوامبر ۱۲۳۱ (۲۴ سال)
ماربورگ
تکریم‌شده درکلیسای کاتولیک
عشای آنگلیکان
لوتریانیسم
قدیس‌شدن27 May 1235[۱][۲][۳]، پروجا، ایتالیا توسط گریگوری نهم
بارگاه اصلیکلیسای جامع سنت الیزابت، کوشیسه، اسلواکی
کلیسای الیزابت ( ماربورگ، آلمان)
بزرگداشت۱۷ نوامبر
۱۹ نوامبر (تقویم عمومی رومی ۱۹۶۰)[۴]
نمادهاگل رز، تاج، سبد غذایی
قدیس حامیبیمارستان‌ها، پرستاران، نانواها، عروس‌ها، کنتس‌ها، کودکان در حال مرگ، تبعیدیان، بی‌خانمان‌ها، توری‌سازان، بیوه‌ها، دوران اسقف سازی کلیسای کاتولیک و سومین دوره سنت فرانسیس

الیزابت مجارستان (آلمانی: Heilige Elisabeth von Thüringen , مجاری: Árpád-házi Szent Erzsébet؛ ۷ ژوئیه ۱۲۰۷–۱۷ نوامبر ۱۲۳۱)،[۵] همچنین به نام الیزابت تورینگیا یا سنت الیزابت تورینگیا معروف است، شاهزاده خانم پادشاهی مجارستان و دختز پادشاه مجارستان شاه آندریاس دوم و همسرش ملکه گرترود آندکسی بود، او همسر لودویگ از تورینگا، آلمان بود. روزی که در کلیسای کاتولیک به نام او نامگذاری شده روز ۱۹ نوامبر می باشد یعنی همان روزی که تشیع شد، او یک قدیس کاتولیک است که در ابتدا عضو مرتبه سوم سنت فرانسیس بود، و از او به عنوان قدیس حامی ایالات تورینگن و هسن کشور آلمان تجلیل می‌شود.[۶]

زندگی‌نامه

الیزابت شاهزاده ای از کشور مجارستان که در ۷ ژوییه سال ۱۲۰۷ میلادی احتمالاً در قلعه شاروش پاتاک متولد شد. او دختر پادشاه آندریاس دوم و ملکه کاترین بود خواهر مادرش هدویگ زیلزیا همسر دوک هاینریش اول سیلسیا بود. الیزابت چهارده سال سن داشت که با شاهزادهٔ ۲۱ سال ای به نام لویی (در آلمانی لودویگ) در شرق آلمان ازدواج کرد که به یکی از بهترین و خوشبخت‌ترین ازدواج‌های تاریخ مشهور است بین آن دو عشق فراوانی وجود داشت آن‌ها صاحب ۳ فرزند شدند لویی در جریان یکی از سفرهایش دچار بیماری مالاریا شد و درگذشت. پس از مرگ لویی او تمام ثروت خود را ترک نمود به انجمن سوم قدیس فرانسیس آسیزی پیوست او بیمارستانی به افتخار این قدیس تأسیس نمودو خود در آنجا به پرستاری مشغول بود. پس از مدتی در ۱۷ نوامبر ۱۲۳۱ در میان فقرا در سن ۲۴ سالگی درگذشت. پس از فوت ایشان کلیسای بزرگی در ماربورگ احداث و جسد وی در آن دفن شد او به سمبل خیریه مسیحی تبدیل شد و هنوز ۴ سال از مرگش نگذشته بود که در ۲۵ مه سال ۱۲۳۵ قدیس اعلام گردید .[۵][۷][۸][۹]

پدید آمدن انگیزه

در پایان قرن دوازدهم، یک جنبش گسترده مذهبی در اروپا شکل گرفت. این جنبش، از جمله در بگینن توم،[۱۰] نمود پیدا کرد. زنان عادی غیر دینی طبق آرمان رسولی، بدون تسلیم شدن به قوانین یک فرقه مذهبی، در فقر و عفت زندگی می‌کردند و از طریق کارهای خیریه امرار معاش می‌کردند. یکی از برجسته‌ترین نمایندگان آن، ماریا اوینی، یک زن اشرافی فرانسوی بود که در سال 1213 درگذشت. او شوهرش را متقاعد کرد که از تمام ثروت خود چشم‌پوشی کند و در نهایت خود را به همراه سایر زنان، وقف مراقبت از جذامیان در اوینی کرد. در سال 1216، پاپ هونوریوس سوم به روحانیون اجازه داد تا از چنین جوامع پرهیزگاری از زنان که بارها به ارتداد متهم شده بودند، حمایت و مراقبت‌های روحانی ارائه دهند. تعدادی از فرقه‌های مذهبی جدید نیز از این جنبش فقر، از جمله دومینیکن‌ها و فرانسیسکن‌ها، ظهور کردند. فرقه فرانسیسکن ها مشروعیت خود را به عنوان یک فرقه رهبانی در سال 1210 از پاپ اینوسنت سوم دریافت کردند.[۱۱] از اوایل سال ۱۲۲۳، رودگر، یکی از پیروان فرانسیسکن، مشاور معنوی الیزابت تورینگن بود و او را با آرمان‌های فرانسیس آسیزی آشنا کرده بود، که خواستار زندگی فقیرانه، اطاعت و پاکدامنی بود.[۱۲] این آموزه‌ها برای الیزابت که حتی در جوانی از شکوه و جلال دربار تورینگن انتقاد می‌کرد، زمینه‌ساز شد. او احتمالاً در ابتدا لباس توبه را زیر لباس درباری خود می‌پوشید[۱۳] و سپس لباس‌ها و جواهرات گران‌قیمت خود را به طور سخاوتمندانه ای می‌بخشید.

این پذیرش فقر شدید در سبک زندگی چشمگیر بودند: مراسم تطهیر کلیسا برای زنی که تازه زایمان کرده بود باید انجام می‌شد، اینگونه مراسمها معمولاً فرصتی برای اشراف آلمانی بود تا با شکوه و تشریفات فراوان به کلیسا بروند. الیزابت این را نپذیرفت و با پوشیدن یک لباس پشمی ساده، به همراه نوزادش، به همراه ندیمه هایش- احتمالاً گودا و ایزنترود فون هورسِلگا - به کلیسایی دوردست رفت که فقط از طریق یک مسیر سنگی قابل دسترسی بود. بره ای که او در بدو تولد فرزندش به محراب تقدیم کرد، گرانبهاترین هدیه او بود.[۱۴] او همچنین در سایر مراسم کلیسا پابرهنه و با لباسی بافته شده از پشم زبر شرکت می‌کرد.[۱۵] اینگونه رفتارها،الیزابت را به طور فزاینده‌ای در تضاد با تعهداتش به عنوان لندگراوین (همسر یک لندگراو) قرار می داد. افسانه‌های متعددی پیرامون این رفتارهای او پرداخته‌ شده اند: بعضی از آنها روایت می‌کنند که خداوند او را هنگامی که تمام لباسهای اشرافی خود را به فقرا بخشیده بود و بنابراین نمی‌توانست فرستادگان پدرش را با لباس مناسب دربار بپذیرد، با لباسی فاخر ظاهر کرد. در هنرهای تجسمی، در تصویری بنام "معجزه شنل" „Mantelwunder“ حتی این روایت به تصویر کشیده شده است:اینکه آیا این صرفاً یک افسانه است یا اینکه خدمتکاران به سادگی آن را از گدا پس گرفتند و این داستان را اختراع کردند، هنوز مشخص نیست.[۱۶]


کارهای خیریه او

سکه ۱۰ یورویی یادبود ۸۰۰ سال تولدالیزابت فون تورینگن سال ۲۰۰۷ آلمان

الیزابت حتی در طول سال‌های سلطنتش، دیگر به صدقه دادن بسنده نمی‌کرد، بلکه شروع به انجام کارهای طاقت‌فرسا در خدمت به بیماران و نیازمندان کرد، کارهایی که معاصرانش آنها را تحقیرآمیز می‌دانستند. او پشم می‌ریسید و به همراه خدمتکارانش، پارچه‌هایی از آن می‌بافت که بین فقرا توزیع می‌کرد. او مردگان را می‌شست و لباس می‌پوشاند و مراسم تدفین آنها را ترتیب می‌داد. از سال ۱۲۲۶ به بعد، او شخصاً در مراقبت از بیماران در بیمارستانی که در پای قلعه وارتبورگ ساخته بود، کمک می‌کرد و خود را وقف کسانی می‌کرد که بیماری‌شان به طور خاص چهره‌شان را بدشکل می‌کرد.[۱۷] منابع، مراقبت عاشقانه او را به ویژه برای کودکان توصیف می‌کنند: او حتی جذامیان، کودکان کثیف و معلول را در آغوش می‌گرفت و نوازش می‌کرد و برای آنها حلقه‌های شیشه‌ای و گلدان‌های کوچک به عنوان اسباب‌بازی می‌خرید.[۱۸] الیزابت در آغاز سال ۱۲۲۶، زمانی که قحطی شدید منجر به فقر گسترده شد، بیمارستان را در پای قلعه وارتبورگ تأسیس کرد. قحطی زمستان ۱۲۲۵/۱۲۲۶ تلاش امدادی گسترده او را برانگیخت، که تا به حال، همچنان در چارچوب سنتی امدادرسانی به فقرا باقی مانده است.[۱۹] در حالی که شوهرش در دربار امپراتور در کرمونا بود، او انبارهای غله لندگراو را در سراسر کشور باز کرد تا به جمعیت گرسنه کمک کند. به کسانی که هنوز قادر به کار بودند، ابزار و لباس‌های محکم برای تأمین مایحتاج خود داد.[۲۰] این اقدامات که در دربار تورینگن مورد انتقاد قرار گرفته بود، به صراحت توسط لویی تورینگن هنگام بازگشت به قلعه وارتبورگ مورد تأیید قرار گرفت.[۲۱]

فرزندان

سه فرزند از ازدواج الیزابت و لودویگ تورینگن متولد شدند:

هرمان تورینگن (۱۲۲۲–۱۲۴۱)، که بعدها جانشین پدرش به تخت حکمرانی نشست و با هلنه برانسویک-لونبورگ (۱۲۳۱–۱۲۷۳) ازدواج کرد؛

سوفی تورینگن (۱۲۲۴–۱۲۷۵)، که بعدها با هنری دوم، دوک برابانت، ازدواج کرد. پسر آنها هنری (به آلمانی هاینریش) اولین لندگراف هسن بود، به همین دلیل الیزابت اغلب مادر خاندان هسن در نظر گرفته می‌شود. همه نوادگان زنده الیزابت از نسل سوفی هستند.

گرترود (۱۲۲۷–۱۲۹۷)، که پس از مرگ پدرش به دنیا آمد. او در صومعه پرمونستراتنسیان آلتنبرگ در نزدیکی وتزلار بزرگ شد و در سن ۲۱ سالگی راهبه آنجا شد. او در سال ۱۳۴۸ توسط پاپ کلمنت ششم به عنوان شخصی مبارک خوانده شد.

منابع و پاورقی

  1. ↑ Wolf, Kenneth Baxter, ed. (24 November 2010). The Life and Afterlife of St. Elizabeth of Hungary: Testimony from her Canonization Hearings. Oxford University Press. p. x. ISBN 978-0-19-973258-6. Retrieved 22 December 2013.
  2. ↑ Hackett, Mary, ed. (1848). The life of Saint Elizabeth of Hungary, Dutchess of Thuringia. Books.google.com. p. 244. Retrieved 22 December 2013.
  3. ↑ Paolo Bonavoglia. "Perpetual calendar". Astro.bonavoglia.eu. Retrieved 22 December 2013.
  4. ↑ Calendarium Romanum (Libreria Editrice Vaticana 1969), p. 108
  5. 1 2
    Bihl, Michael (1909). "St. Elizabeth of Hungary" . In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. Vol. 5. New York: Robert Appleton Company.
  6. ↑ "Saint Elizabeth of Hungary". Encyclopædia Britannica. Retrieved 5 November 2017.
  7. ↑ Albrecht, Thorsten; Atzbach, Rainer (2007). Elisabeth von Thüringen: Leben und Wirkung in Kunst und Kulturgeschichte. Petersberg: Michael Imhof Verlag. p. 7.
  8. ↑ Ohler, Norbert (2006). Elisabeth von Thüringen: Fürstin im Dienst der Niedrigsten. Gleichen: Muster-Schmidt Verlag. p. 15.
  9. ↑ Zippert, Christian; Gerhard Jost (2007). Hingabe und Heiterkeit: Vom Leben und Wirken der heiligen Elisabeth. Kassel: Verlag Evangelischer Medienverband. p. 9.
  10. ↑ Beginentum
  11. ↑ Helmut Zimmermann, Eckhard Bieger: Elisabeth – Heilige der christlichen Nächstenliebe. Verlagsgemeinschaft Topos plus, Kevelaer 2006, ISBN 3-7867-8598-8, OCLC 466938968, S. 124 und 106–109.
  12. ↑ Libellus, wiedergegeben von: Walter Nigg (Hrsg.): Elisabeth von Thüringen. Patmos Verlag, Düsseldorf 1967, OCLC 720486871, S. 79.
  13. ↑ Renate Kroos: Zu frühen Schrift- und Bildzeugnissen über die heilige Elisabeth als Quellen zur Kunst- und Kulturgeschichte. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 185.
  14. ↑ Otto Gerhard Oexle: Armut und Armenfürsorge um 1200. Ein Beitrag zum Verständnis der freiwilligen Armut bei Elisabeth von Thüringen. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 80.
  15. ↑ Daria Barow-Vassilevitch: Elisabeth von Thüringen – Heilige, Minnekönigin, Rebellin. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-0177-4, OCLC 751222629, S. 68–69.
  16. ↑ Daria Barow-Vassilevitch: Elisabeth von Thüringen – Heilige, Minnekönigin, Rebellin. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-0177-4, OCLC 751222629, S. 71–72.
  17. ↑ Daria Barow-Vassilevitch: Elisabeth von Thüringen – Heilige, Minnekönigin, Rebellin. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-0177-4, OCLC 751222629, S. 71–72.
  18. ↑ Raoul Manselli: Fürstliche Heiligkeit und Alltagsleben bei Elisabeth von Thüringen: Das Zeugnis der Dienerinnen. In: Udo Arnold, Heinz Liebing (Hrsg.): Elisabeth, der Deutsche Orden und ihre Kirche. Elwert Verlag, Marburg 1983, ISBN 3-7708-0754-5, OCLC 185363533, S. 14.
  19. ↑ Otto Gerhard Oexle: Armut und Armenfürsorge um 1200. Ein Beitrag zum Verständnis der freiwilligen Armut bei Elisabeth von Thüringen. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 91.
  20. ↑ Otto Gerhard Oexle: Armut und Armenfürsorge um 1200. Ein Beitrag zum Verständnis der freiwilligen Armut bei Elisabeth von Thüringen. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 92.
  21. ↑ Helmut Zimmermann, Eckhard Bieger: Elisabeth – Heilige der christlichen Nächstenliebe. Verlagsgemeinschaft Topos plus, Kevelaer 2006, ISBN 3-7867-8598-8, OCLC 466938968, S. 48–49.
Daria Barow-Vassilevitch: Elisabeth von Thüringen – Heilige, Minnekönigin, Rebellin. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-0177-4, OCLC 751222629, S. 71–72.

Raoul Manselli: Fürstliche Heiligkeit und Alltagsleben bei Elisabeth von Thüringen: Das Zeugnis der Dienerinnen. In: Udo Arnold, Heinz Liebing (Hrsg.): Elisabeth, der Deutsche Orden und ihre Kirche. Elwert Verlag, Marburg 1983, ISBN 3-7708-0754-5, OCLC 185363533, S. 14.

Otto Gerhard Oexle: Armut und Armenfürsorge um 1200. Ein Beitrag zum Verständnis der freiwilligen Armut bei Elisabeth von Thüringen. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 91.
Otto Gerhard Oexle: Armut und Armenfürsorge um 1200. Ein Beitrag zum Verständnis der freiwilligen Armut bei Elisabeth von Thüringen. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 92.

Helmut Zimmermann, Eckhard Bieger: Elisabeth – Heilige der christlichen Nächstenliebe. Verlagsgemeinschaft Topos plus, Kevelaer 2006, ISBN 3-7867-8598-8, OCLC 466938968, S. 48–49.

Daria Barow-Vassilevitch: Elisabeth von Thüringen – Heilige, Minnekönigin, Rebellin. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-0177-4, OCLC 751222629, S. 11–16.
Helmut Zimmermann, Eckhard Bieger: Elisabeth – Heilige der christlichen Nächstenliebe. Verlagsgemeinschaft Topos plus, Kevelaer 2006, ISBN 3-7867-8598-8, OCLC 466938968, S. 124 und 106–109.
Libellus, wiedergegeben von: Walter Nigg (Hrsg.): Elisabeth von Thüringen. Patmos Verlag, Düsseldorf 1967, OCLC 720486871, S. 79.
Renate Kroos: Zu frühen Schrift- und Bildzeugnissen über die heilige Elisabeth als Quellen zur Kunst- und Kulturgeschichte. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 185.
Otto Gerhard Oexle: Armut und Armenfürsorge um 1200. Ein Beitrag zum Verständnis der freiwilligen Armut bei Elisabeth von Thüringen. In: Philipps-Universität Marburg (Hrsg.): Sankt Elisabeth: Fürstin – Dienerin – Heilige. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1981, ISBN 3-7995-4035-0, OCLC 263120699, S. 80.
Daria Barow-Vassilevitch: Elisabeth von Thüringen – Heilige, Minnekönigin, Rebellin. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-0177-4, OCLC 751222629, S. 68–69.

Beginentum

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.