امپراتریس گو-ساکوراماچی

امپراتریس گو-ساکوراماچی
後桜町天皇
امپراتور ژاپن
سلطنت۱۵ سپتامبر ۱۷۶۲ – 9 ژانویه ۱۷۷۱
ژاپن۳۱ دسامبر ۱۷۶۳
پیشینامپراتور موموزونو
جانشینامپراتور گو-موموزونو
شوگونتوکوگاوا ایه‌هارو (1762–1771)
زادهToshiko (智子)
۲۳ سپتامبر ۱۷۴۰
شوگون‌سالاری توکوگاوا
درگذشته۲۴ دسامبر ۱۸۱۳ (۷۳ سال)
کیوتو، شوگون‌سالاری توکوگاوا
آرامگاه
Tsuki no wa no misasagi, کیوتو
فرزند(ان)امپراتور کوکاکو (پسرخوانده)
نام پسامرگ
نام پسامرگ:
امپراتریس گو-ساکوراماچی (後桜町院 یا 後桜町天皇)
خانداندودمان یاماتو
پدرامپراتور ساکوراماچی
مادرNijō Ieko
امضاء

امپراتریس گو-ساکوراماچی با نام کامل گو-ساکوراماچی تنو (به ژاپنی: 後桜町天皇 Go-Sakuramachi-tennō) ۱۱۷مین امپراتور ژاپن و در دوره‌های امپراتوری ژاپن وی ۸مین و آخرین امپراتریسِ فرمانروای ژاپن است.[۱]

زندگی

گو-ساکوراماچی در ۲۳ سپتامبر ۱۷۴۰ با نام توشیکو (智子, Toshiko) به دنیا آمد. وی دومین دختر امپراتور ساکوراماچی بود و امپراتور موموزونو برادر کوچکترش بود. خواهر بزرگتر او در جوانی درگذشت و در پی کناره‌گیری برادر کوچکش از امپراتوری با فرمان ویژه امپراتور موموزونو، خواهر بزرگترش توشیکو با نام گو-ساکوراماچی به امپراتوری رسید. در این زمان پسر برادرش با نام هیده‌هیتو (Hidehito) تنها ۵ سال داشت. بعدها هیده‌هیتو با نام گو-موموزونو (Go-Momozono) به امپراتوری می‌رسد.
از حکومت آخرین امپراتریس به نام میشو (明正天皇, Meishō Tennō) در ژاپن تا امپراتوری گو-ساکورا ماچی در ۱۵ سپتامبر ۱۷۶۲ مدت زمان ۱۱۹ سال فاصله زمانی وجود داشت. در ۲۳ می ۱۷۷۱ پس از نزدیک ۸ سال و ۴ ماه امپراتوری بر ژاپن، قدرت را بر اساس رسم سنتی خانواده سلطنتی به برادر زاده‌اش گو-موموزونو (後桃園天皇) واگذار کرد.
حکومت گو-موزومونو در ۱۶ دسامبر ۱۷۷۹ با مرگ وی به پایان رسید و مشاوران بلندپایه، موروهیتو (師仁) فرزند ششم شاهزاده کان‌این-نو-میا سوکه‌هیتو (閑院宮典仁) را که از حمایت مشاور اعظم کانپاکو (Kampaku) برخوردار بود را به عنوان فرزند خوانده امپراتور درگذشته معرفی کرده و بدین ترتیب موروهیتو با نام امپراتور کوکاکو (光格天皇) به امپراتوری رسید. و گو-ساکوراماچی از این پس نگهبان امپراتور جوان شد.[۲]
او کتابی با عنوان کینچو-ننجو نو کوتو (禁中年中の事)به معنی سوژه‌های سال‌های امپراتوری از خود برجای گذاشته که شامل اشعار و روزانه‌نگاری وی است. ساکوراماچی در سال ۱۸۱۳ در سن ۷۳ سالگی درگذشت.

پانویس

  1. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 120.
  2. Annales des empereurs du Japon, pp. 419–420

منابع