امیلیو باتیستی
امیلیو باتیستی | |
|---|---|
| زاده | ۲۲ دسامبر ۱۸۸۹ میلان |
| درگذشته | ۲۳ نوامبر ۱۹۷۱ (۸۱ سال) بولونیا |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا ایتالیا |
| شاخه نظامی | ارتش سلطنتی ایتالیا نیروی زمینی ایتالیا |
| سال‌های خدمت | ۱۹۱۰–۱۹۵۳ |
| درجه | سپهبد |
| فرماندهی | هنگ ۷ آلپینی لشکر ۴۹ پارما |
| جنگ‌ها و عملیات‌ها | |
| نشان‌ها | |
امیلیو باتیستی (انگلیسی: Emilio Battisti; ۲۲ دسامبر ۱۸۸۹ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۱) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود.
زندگی‌نامه
او در ۲۲ دسامبر ۱۸۸۹ در میلان، فرزند سیلویو باتیستی و جوزپینا آکونچی، متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، به عنوان دانشجوی افسری در آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا شرکت کرد و در سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دومی در سپاه آلپینی فارغ‌التحصیل شد. او به گردان آلپینی «وستون» از هنگ هشتم آلپینی منصوب شد و چند ماه بعد، در سال ۱۹۱۱، در طول جنگ ایتالیا و ترکیه برای جنگ در لیبی عازم آنجا شد و دو نشان صلیب جنگی برای شجاعت نظامی دریافت کرد. او تا سال ۱۹۱۳ در شمال آفریقا ماند و سپس به وطن خود بازگردانده شد. در طول جنگ جهانی اول، با درجه سروانی، فرمانده گروهان ۲۴۱ از گردان آلپینی «وال بالتئا» تحت فرماندهی هنگ چهارم آلپینی بود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۷ کورنو دی کاونتو را فتح کرد. پس از ارتقاء به درجه سرگردی در اکتبر همان سال، تا پایان جنگ در گردان آلپینی «تبعیدیان» از هنگ سوم آلپینی بود. او در نبردهای مرزلی، وودیل، آداملو، کروزون دی لارس و لوبی شرکت کرد و به دریافت مدال نقره (برای فتح کورنو دی کاونتو) و مدال برنز شجاعت نظامی مفتخر شد.[۱][۲][۳]
پس از جنگ، او یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملی آلپینی شد و در سال ۱۹۲۰ اولین فرمانده گردان تازه تأسیس آلپینی «ترنتو» مستقر در گمونا دل فریولی بود. در ژانویه ۱۹۳۶، با درجه سرهنگی و فرمانده هنگ هفتم آلپینی (بخشی از لشکر پنجم آلپین پوستریا)، به شرق آفریقا رفت و در فتح اتیوپی شرکت کرد. او در جریان عملیات جنگی خود را متمایز کرد و به خاطر نقشش در نبرد مایچو، دومین مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد و در سال ۱۹۳۷ به ایتالیا بازگشت.[۴]
در سال ۱۹۳۸، او داوطلب جنگیدن در جنگ داخلی اسپانیا شد و در آنجا با درجه سرهنگی سرتیپ، فرماندهی لشکر لژیونر «بیست و سومین مرزو فیامه نره» از سپاه نیروهای داوطلب و سپس لشکر فلخاس وردس را بر عهده گرفت. در پایان جنگ، در سال ۱۹۳۹، او به خاطر شجاعت نظامی به دو مدال نقره دیگر مفتخر شد و به خاطر شایستگی‌های جنگی به درجه سرتیپ ارتقا یافت.
با ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی دوم، که در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد، او به عنوان رئیس ستاد گروه ارتش غرب منصوب شد و در عملیات جبهه فرانسه شرکت کرد. بین ۱ دسامبر ۱۹۴۰ و ۹ مارس ۱۹۴۱، او فرمانده لشکر ۴۹ پیاده‌نظام پارما بود که در جنگ یونان و ایتالیا می‌جنگید. در مارس ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده لشکر چهارم آلپاین کونینس منصوب شد که او نیز در جبهه آلبانی می‌جنگید. در ماه بعد، این لشکر در حمله محور به یوگسلاوی شرکت کرد و پس از آن تا بهار ۱۹۴۲ در شمال آلبانی مستقر بود، زمانی که برای آماده شدن برای انتقال به جبهه شرقی به عنوان بخشی از ارتش ایتالیا به کشور بازگردانده شد.
باتیستی در طول نبردهای رودخانه دن در تابستان و پاییز ۱۹۴۲، رهبری «کونینس» را بر عهده داشت؛ هنگامی که خطوط محور در زمستان توسط عملیات ساتورن کوچک شکسته شد و ارتش سرخ عقب‌نشینی دلخراش خود را از طریق استپ آغاز کرد، او از تخلیه با هواپیمایی که توسط فرماندهی آلمان در اختیارش قرار گرفته بود، خودداری کرد و تصمیم گرفت سرنوشت آلپینی خود را با او شریک شود. در شب بین ۲۶ و ۲۷ ژانویه ۱۹۴۳، ستاد لشکر توسط نیروهای شوروی محاصره شد و پس از شکست هر تلاشی برای نفوذ، تمام اعضای آن اسیر شدند. «کونینس» در این عقب‌نشینی کاملاً نابود شد و تنها ۱۶۰۰ نفر از ۱۷۰۰۰ نفر توانستند از محاصره فرار کنند. باتیستی ابتدا در زندان شوروی نگهداری شد، جایی که مدتی با فیلد مارشال آلمانی فریدریش پائولوس هم‌سلولی بود و سپس بیش از هفت سال در اردوگاه اسرای جنگی بود. او تنها در سال ۱۹۵۰ آزاد شد و در ۱۵ مه همان سال به همراه ژنرال‌های اومبرتو ریکانیو و اتل‌ولدو پاسکولینی و سی سرباز اس‌اس از تیرول جنوبی به ایتالیا بازگشت.
سپس او با درجه سپهبدی به خدمت در ارتش ایتالیا پس از جنگ بازگشت. او فرمانده ششمین فرماندهی نظامی منطقه‌ای (کومیلیتر) شد و در سال ۱۹۵۲ به عنوان رئیس شورای عالی نیروهای مسلح و فرمانده مرکز ارتش سوم در بولونیا منصوب شد. او در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۳ بازنشسته شد و به عنوان رئیس افتخاری مادام‌العمر بخش بولونیا-رومانیا ارتش ملی ایتالیا منصوب شد. او تا زمان مرگش در بولونیا در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۱ به شدت در فعالیت‌های ارتش ملی ایتالیا مشارکت داشت. مراسم تشییع جنازه او توسط کشیش نظامی انلیو فرانزونی، که او نیز در روسیه زندانی بود و مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرده بود، برگزار شد. در سال ۱۹۸۳، بقایای او طبق آخرین وصیتش، به آرامگاه کشته‌شدگان لشکر کونینس، واقع در کوله دی ناوا، منتقل شد.
منابع
- ↑ Andrea Bianchi, Gli Ordini militari di Savoia e d'Italia, p. 29
- ↑ "noialpini bolognesiromagnoli". www.noialpini.it. Archived from the original on 2019-08-21. Retrieved 2021-10-02.
- ↑ "Generale Emilio Battisti". www.alpini-cuneense.it.
- ↑ "Biography of Lieutenant-General Emilio Battisti (1889 – 1971), Italy". generals.dk.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Emilio Battisti». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵.