امیلیو پراگا

او با این مجموعه شعری که به طرز چشمگیری موفق بود، خود را تثبیت کرد. این مجموعه شامل توصیفات مناظر است که حس زنده و امپرسیونیستی از رنگ را آشکار می‌کند. زبان این مجموعه نیز جالب است و از عبارات رایجی استفاده می‌کند که در زبان شعر سنتی ناشناخته هستند. همچنین ترکیباتی با بار اجتماعی، جدل علیه بورژوازی و فرقه پول، و علیه پیشرفت علمی و فنی که زیبایی را تهدید می‌کند، و همچنین اشعار "نفرین شده" که فساد جنسی، عیاشی، زنای با محارم و سوء مصرف الکل را ستایش می‌کنند، در این مجموعه وجود دارد.

در این مجموعه که دومین مجموعه شعر او بود، «نفرین» محوریت دارد؛ اما شاعر همچنین در سلامت عقل، طبیعت و چیزهای آشنا به دنبال آرامش است. زبان با استفاده از اصطلاحات به شدت واقع‌گرایانه، عمداً اغراق‌آمیز می‌شود: همانطور که می‌توان تصور کرد، این مجموعه، عموم مردم، به ویژه مخاطبان «سالن» را که پراگا اغلب به آنها حمله می‌کرد، رسوا کرد.

در مجموع، کل مجموعه مملو از ادای احترام و ارجاع به بودلر است: یک غزل نام خود را از بخش پنجم «گل‌های شر»، «شورش»، گرفته است، در حالی که شعر دیگری، «روح شراب»، عنوان دقیق خود را از تصنیفی در بخش سوم اثر شاعر پاریسی گرفته است. مقدمه آن نیز اعلامیه‌ای از شعر ضد مانزونی و ضد کاتولیک است: «شاعر پاکدامنی که ایتالیا او را می‌پرستد، / پیرمرد غرق در رؤیاهای مقدس، / تو می‌توانی بمیری! ... / این ساعتِ مُتَحَرِّمان است! / مسیح مرده است!»؛ پراگا، دوباره با پیروی از الگوهای فرانسوی و همراه با شعر «لوسیفر» اثر ماریو راپیساردی، تقریباً مفهوم نیچه از مرگ خدا را پیش‌بینی می‌کند.

پراگا در این مجموعه شاعرانه، تصمیم گرفت از شدت تحریک بکاهد و به مضامین عاشقانه و احساساتی بازگردد.

این اشعار که پس از مرگش در سال ۱۸۷۸ منتشر شدند، لحنی از تسلیم و اعتماد صمیمانه را منتقل می‌کنند، میلی به خلوص که در تداعی خاطرات کودکی منعکس شده است.

سرانجام،‌ مجموعه کامل شعرهای او در ۱۹۲۲ در میان به چاپ رسید.