امیلی گرین بالچ

امیلی گرین بالچ
زادهٔ۸ ژانویهٔ ۱۸۶۷
بوستون، ماساچوست
درگذشت۹ ژانویهٔ ۱۹۶۱ (۹۴ سال)
کمبریج، ماساچوست
ملیتآمریکایی
پیشه(ها)نویسنده، اقتصاددان، استاد دانشگاه
شناخته‌شده
برای		جایزه صلح نوبل در ۱۹۴۶

امیلی گرین بالچ (به انگلیسی: Emily Greene Balch؛ ۸ ژانویهٔ ۱۸۶۷ – ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۱) اقتصاددان، جامعه‌شناس و صلح‌طلب آمریکایی بود. او در کالج ولسلی استاد اقتصاد و علوم اجتماعی بود و هم‌زمان علاقهٔ جدی به مسائل اجتماعی چون فقر، کار کودکان و مهاجرت داشت و در جنبش خانه‌های اجتماع برای بهبود شرایط مهاجران فقیر و کاهش بزهکاری نوجوانان فعالیت می‌کرد.[۱]

او در آغاز جنگ جهانی اول (۱۹۱۴) به جنبش صلح پیوست و با جین آدامز همکاری نزدیک داشت. بالچ از رهبران «اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی» (WILPF) بود و به‌پاسِ کوشش‌هایش در سال ۱۹۴۶ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد.[۱]

زندگی و تحصیلات

بالچ در محلهٔ جامائیکا پلین در بوستون، ماساچوست، در خانواده‌ای سرشناس یانکی به‌دنیا آمد. پدرش «فرانسیس وی. بالچ» وکیل موفق و زمانی منشی سناتور چارلز سامنر بود. او در ۱۸۸۹ از کالج برین ماور فارغ‌التحصیل شد و سپس در پاریس به‌صورت تحصیلات تکمیلی به مطالعهٔ اقتصاد و سیاست اجتماعی پرداخت و پژوهش خود را با عنوان Public Assistance of the Poor in France (۱۸۹۳) منتشر کرد. پیش از انتخاب مسیر دانشگاهی، مدتی در خانه‌های اجتماع در بوستون کار داوطلبانه انجام داد.[۲]

فعالیت دانشگاهی و اجتماعی

بالچ از ۱۸۹۶ در کالج ولسلی به تدریس پرداخت و تمرکز او بر مهاجرت، مصرف، و نقش‌های اقتصادی زنان بود. در ۱۹۱۳ پس از کناره‌گیری کاترین کومن، به استاد اقتصاد و سپس به استاد اقتصاد سیاسی و علوم سیاسی و اجتماعی ارتقا یافت.[۳][۴] از آثار پژوهشی مهم او کتاب همشهریان اسلاو ما (Our Slavic Fellow Citizens) در ۱۹۱۰ است.[۵]

کنشگری صلح

بالچ از صلح‌طلبان دیرین بود و در «کنگرهٔ بین‌المللی زنان» (لاهه، ۱۹۱۵) شرکت کرد و سپس در «حزب صلح زنان» با جین آدامز همکاری داشت. او در کمیتهٔ بین‌المللی میانجی‌گری هنری فورد نیز مشارکت کرد. پس از جنگ، در ۱۹۱۹ نقشی محوری در بازسازمان‌دهی «کنگرهٔ زنان» ایفا کرد که نام خود را به «اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی» تغییر داد و در ژنو مستقر شد. بالچ نخستین دبیر-خزانه‌دار بین‌المللی اتحادیه شد و در راه‌اندازی «مدرسه‌های تابستانی آموزش صلح»، گسترش شعب در بیش از ۵۰ کشور و همکاری با جامعهٔ ملل در حوزه‌های مواد مخدر، هوانوردی، پناهندگان و خلع سلاح نقش داشت.[۶][۷]

قطع همکاری با ولسلی و گرایش‌های دینی

بالچ که در مکاتبه‌ای با رئیس ولسلی پیروی از «راه‌های عیسی» را یادآور شده بود، در نقد اقتصاد آمریکا نوشت که این نظام «با اصول اعلامی عیسی در هماهنگی نیست». قرارداد او در ۱۹۱۹ تمدید نشد و مدتی به‌عنوان دبیر تحریریهٔ مجلهٔ نیشن فعالیت کرد.[۸] او در ۱۹۲۱ از یونیتارینیسم به کوئیکرها گروید.[۹]

جایزهٔ نوبل

در ۱۹۴۶ بالچ برای کار در اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی، به‌طور مشترک با جان مت جایزه نوبل صلح را دریافت کرد و سهم خود از مبلغ جایزه را به WILPF بخشید. او در سخنرانی‌اش بر نقد ملی‌گرایی و لزوم کوشش برای صلح بین‌المللی تأکید کرد.[۱][۱۰]

زندگی شخصی و درگذشت

بالچ هرگز ازدواج نکرد. او یک روز پس از نودوچهارمین زادروزش، در ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۱ در کمبریج (ماساچوست) درگذشت.[۱]

آثار برگزیده

  • Public Assistance of the Poor in France (۱۸۹۳).[۱۱]
  • A Study of Conditions of City Life: with Special Reference to Boston, A Bibliography (۱۹۰۳).[۱۲]
  • Our Slavic Fellow Citizens (۱۹۱۰).[۱۳]
  • Women at the Hague: The International Congress of Women and Its Results، با جین آدامز و آلیس همیلتون (۱۹۱۵).[۱۴]
  • Approaches to the Great Settlement (با Pauline Knickerbocker Angell)، ۱۹۱۸.[۱۵]

پانویس

  1. 1 2 3 4 «Emily Greene Balch – Biographical». وبگاه جایزه نوبل. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  2. ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Emily Greene Balch». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  3. ↑ «Farewell dinner to Miss Coman» (PDF). نیویورک تایمز. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  4. ↑ «New Wellesley Dean» (PDF). نیویورک تایمز. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  5. ↑ بالچ، امیلی گرین (۱۹۱۰). Our Slavic Fellow Citizens. چارلز اسکریبنرز سانز.
  6. ↑ «Women at the Hague: The International Congress of Women and Its Results». انتشارات دانشگاه ایلینوی. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  7. ↑ رندال، مرسدس (۱۹۶۴). Improper Bostonian: Emily Greene Balch, Nobel Peace Laureate, 1946. Twayne. صص. ۳۶۴، ۳۷۸.
  8. ↑ نیمایر، سوزان (۱۹۹۰). Research Guide to American Historical Biography, Vol. IV. سنت جیمز پرس. صص. ۱۸۰۶–۱۸۱۴.
  9. ↑ «Emily Greene Balch, Pioneering Peacemaker». Friends Journal. ۱ ژوئن ۲۰۰۱. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  10. ↑ «Nomination Archive: Emily Greene Balch». وبگاه جایزه نوبل. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۵.
  11. ↑ بالچ، امیلی گرین (۱۸۹۳). Public Assistance of the Poor in France. American Economic Association.
  12. ↑ بالچ، امیلی گرین (۱۹۰۳). A Study of Conditions of City Life….
  13. ↑ بالچ، امیلی گرین (۱۹۱۰). Our Slavic Fellow Citizens. Charles Scribner's Sons.
  14. ↑ آدامز، جین؛ همیلتون، آلیس (۱۹۱۵). Women at the Hague: The International Congress of Women and Its Results. Macmillan. بیش از یک پارامتر |نام خانوادگی1= و |نام خانوادگی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نام1= و |نام= داده‌شده است (کمک)
  15. ↑ بالچ، امیلی گرین (۱۹۱۸). Approaches to the Great Settlement. The Huebsch. بیش از یک پارامتر |نام خانوادگی1= و |نام خانوادگی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نام1= و |نام= داده‌شده است (کمک)

منابع

فهرست منابع عمومی

  • رندال، مرسدس موریتس (۱۹۶۴). Improper Bostonian: Emily Greene Balch, Nobel Peace Laureate, 1946. Twayne.
  • گوین، کریستن ای. (۲۰۱۰). Emily Greene Balch: The Long Road to Internationalism. انتشارات دانشگاه ایلینوی. شابک ۹۷۸۰۲۵۲۰۹۰۱۵۸.
  • سالومون، باربارا میلر (۱۹۸۰). Balch, Emily Greene, in Notable American Women: The Modern Period. هاروارد. صص. ۴۱–۴۵.
  • کلارک، جودیت فریمن (۱۹۸۷). سالنامهٔ زنان آمریکایی در قرن بیستم. پرنتیس هال. ص. ۸۸. شابک ۹۷۸-۰-۱۳-۰۲۲۶۵۸-۷.

پیوند به بیرون


پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ امیلی گرین بالچ موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.