اوبالدو سودو

اوبالدو سودو
زاده	۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ سالرنو
درگذشته	۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۹ (۶۶ سال) رم
وفاداری	پادشاهی ایتالیا (1904–1944) جمهوری سوسیال ایتالیا (۱۹۴۴–۱۹۴۵)
شاخه نظامی	ارتش پادشاهی ایتالیا
سال‌های خدمت	۱۹۰۴–۱۹۴۱
درجه	ژنرال
جنگ‌ها و عملیات‌ها	جنگ عثمانی و ایتالیا جنگ جهانی اول جبهه غربی جنگ جهانی دوم جنگ یونان و ایتالیا

اوبالدو سودو (انگلیسی: Ubaldo Soddu; ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ – ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۹) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم سمت معاون رئیس ستاد ارتش و معاون وزیر جنگ ایتالیا را بر عهده داشت. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، بلافاصله پس از آغاز خصومت‌ها با فرانسه و بریتانیا، او سمت معاون رئیس ستاد کل را بر عهده گرفت. او در ۸ نوامبر ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و جایگزین ژنرال سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده فرماندهی عالی نیروهای آلبانی در طول جنگ یونان و ایتالیا شد. به دلیل شکستی که نیروهای ایتالیایی بین ۲۲ تا ۲۳ نوامبر ۱۹۴۰ متحمل شدند، پس از چهار هفته فرماندهی، ژنرال اوگو کاوالرو، رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا، جایگزین او شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت.

زندگی‌نامه

سودو در ۲۳ ژوئیه ۱۸۸۳ در سالرنو متولد شد. پدرش یک افسر نظامی اهل ساردینیا بود.

سودو در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام در مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۴ فارغ‌التحصیل شد و با درجه ستوان دوم به ارتش سلطنتی ایتالیا که به نیروی پیاده‌نظام اختصاص داده شده بود، وارد خدمت شد. او در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ شرکت کرد.

جنگ جهانی اول

سودو متعاقباً در جنگ جهانی اول که ایتالیا از ماه مه ۱۹۱۵ تا نوامبر ۱۹۱۸ در آن شرکت داشت، خدمت کرد. او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در جبهه ایتالیا جنگید و در نبردهای ایسونزو و دومین نبرد رودخانه پیاوه شرکت داشت. او در ۸ نوامبر ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت، و ارشدیت او به ۷ اکتبر ۱۹۱۷ برمی‌گشت.

در سال ۱۹۱۸، سودو برای جنگ به جبهه غربی در فرانسه رفت و در ژوئیه ۱۹۱۸ به عنوان فرمانده گردان سوم، هنگ ۵۲ پیاده‌نظام، بخشی از تیپ آلپی در لشکر هشتم سپاه دوم ارتش، منصوب شد. او در جبهه غربی خود را متمایز کرد و دو مدال نقره شجاعت نظامی و یک صلیب لیاقت جنگی از ایتالیا و لژیون افتخار از فرانسه دریافت کرد.

سودو به موقع به ایتالیا بازگشت تا در نبرد ویتوریو ونتو، آخرین نبرد بزرگ جنگ در جبهه ایتالیا، شرکت کند.

بین دو جنگ جهانی

سودو تا ۱۶ اکتبر ۱۹۲۱ به هنگ ۲۱ پیاده‌نظام وابسته بود، سپس به کالج نظامی ناپل پیوست. در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۴ او مأموریت جدیدی را در آکادمی نظامی مودنا آغاز کرد - در ۵ دسامبر ۱۹۲۶ با ارشدیت ۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه کلنللو ("سرهنگی") ارتقا یافت - و در ۱ اکتبر ۱۹۲۷ به عنوان مربی ارشد آکادمی منصوب شد. او بعداً به دانشکده جنگ ارتش نقل مکان کرد تا دوره عملیات برای افسران ارشد را تدریس کند. از ۲۰ نوامبر ۱۹۳۰ تا ۷ سپتامبر ۱۹۳۳ او فرمانده هنگ ۸۹ پیاده‌نظام "سالرنو" بود. در ۷ سپتامبر ۱۹۳۳ فرماندهی مدرسه مرکزی پیاده‌نظام را بر عهده گرفت و این سمت را تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ حفظ کرد. متعاقباً در حالی که منتظر دستور بود، "در اختیار" وزارت جنگ قرار گرفت و در ۴ ژانویه ۱۹۳۴ رئیس ستاد وزارت جنگ شد. او در ۱۲ مارس ۱۹۳۴ به دلیل شایستگی استثنایی به درجه ژنرال دی بریگاتا ("سرتیپ") ارتقا یافت.

در ۱ آوریل ۱۹۳۴، سودو به عنوان فرمانده موقت لشکر ۲۱ گراناتیری دی ساردنیاً منصوب شد. در ۶ ژوئیه ۱۹۳۶، سودو به دلیل شایستگی استثنایی به درجه ژنرال دی دیویژن ("ژنرال لشکر") ارتقا یافت و از ۱۵ آوریل ۱۹۳۶ ارشدیت یافت و در همان روز به عنوان فرمانده دائمی لشکر منصوب شد. در ۱ دسامبر ۱۹۳۷، او معاون رئیس ستاد کل ارتش شد. در نوامبر ۱۹۳۸، ژنرال آلبرتو پاریانی به او مأموریت داد تا طرح عملیاتی تهیه شده توسط فرماندار کل لیبی، ایتالو بالبو، را برای حمله به مصر در صورت جنگ با فرانسه و بریتانیا بررسی کند. این طرح، تمرکز نیروهای ایتالیایی موجود در شرق لیبی و حفظ موضع دفاعی در غرب لیبی در مرز تونس را پیش‌بینی می‌کرد. سودو در یک گزارش رسمی اظهار داشت که هیچ جایگزینی برای حمله به مصر وجود ندارد «زیرا رویکرد دفاعی در مرز شرقی به نفع تمرکز نیروهای انگلیسی خواهد بود.» با این حال، در یک یادداشت شخصی همراه، اضافه کرد که یک طرح تهاجمی جدی تنها با در دسترس بودن «فوری» نیروهای کافی در لیبی برای اجرای آن قابل اجرا است. او در ۱ آوریل ۱۹۳۹ به درجه ژنرال دی کورپو دارماتا («سپاه عمومی ارتش») ارتقا یافت.

ایتالیا در ابتدا در جنگ جهانی دوم که با حمله آلمان نازی به لهستان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، بی‌طرف ماند. در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ سودو به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت جنگ منصوب شد و این سمت را در ۳ نوامبر ۱۹۳۹ به عهده گرفت. در ۳۱ مارس ۱۹۴۰، او یادداشتی محرمانه از نخست‌وزیر بنیتو موسولینی دریافت کرد که در آن موسولینی قصد خود را برای ورود به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان نازی علیه فرانسه و بریتانیا اعلام کرده بود. این یادداشت بسیار محرمانه در همان روز به پادشاه ویکتور امانوئل سوم و متعاقباً به وزیر امور خارجه، گالئاتزو چیانو؛ رئیس ستاد کل، مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو؛ رئیس ستاد ارتش سلطنتی، مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی؛ رئیس ستاد رجیا مارینا ("نیروی دریایی سلطنتی") آمیراگلیو د آرماتا ("دریاسالار نیروی دریایی") دومنیکو کاواناری؛ تحویل داده شد. رئیس ستاد نیروی هوایی سلطنتی ("ژنرال بخش هوایی") فرانچسکو پریکولو؛ وزیر آفریقای ایتالیا، آتیلیو تروتزی؛ و دبیر حزب ملی فاشیست، اتوره موتی.

در ۱۰ آوریل ۱۹۴۰، سودو عنوان فرمانده نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. در آوریل ۱۹۴۰، او سرویس اطلاعات نظامی را سازماندهی مجدد کرد و ترتیب داد که شاخه‌ای که با ضد جاسوسی و ضد خرابکاری سروکار داشت، سرویس جدیدی به نام سرویس‌های ضد جاسوسی و ویژه نظامی تشکیل دهد. این سرویس که تحت فرماندهی سرهنگ سانتو امانوئل قرار داشت، برای انجام وظایف ضد جاسوسی و «خدمات ویژه» مانند خرابکاری، حملات ویژه، تروریسم و حذف فیزیکی دشمنان در نظر گرفته شده بود.

جنگ جهانی دوم

ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ با حمله به فرانسه توسط گروه ارتش سلطنتی ایتالیا در غرب، در کنار قدرت‌های محور وارد جنگ جهانی دوم شد. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، سودو وظایف دیگری را به عنوان معاون رئیس ستاد کل عالی و فرمانده آرماتا تریتوریال ("ارتش سرزمینی") بر عهده گرفت. سپس او به گراتزیانی در یک تور بازرسی از جبهه در جنوب فرانسه پیوست. نبرد فرانسه با شکست فرانسه و آتش‌بس فرانسه-ایتالیا که در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰ به اجرا درآمد، پایان یافت.

جنگ یونان و ایتالیا در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰ آغاز شد، زمانی که نیروهای ایتالیایی در آلبانیِ تحت الحمایه ایتالیا به یونان حمله کردند. در ۸ نوامبر ۱۹۴۰، پس از عملکرد ناامیدکننده نیروهای ایتالیایی، سودو جایگزین ژنرال دِژاتو ("ژنرال-دِژاتو") سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده فرماندهی نیروهای عالی آلبانی (سپاه ارتش بیست و ششم) شد. طبق منابع مختلف، او همزمان با حفظ سمت‌های خود به عنوان معاون وزیر جنگ و معاون رئیس ستاد کل، در تاریخ ۴ یا ۸ نوامبر ۱۹۴۰ به درجه ژنرال دِژاتو دِآرماتا ("ژنرال منصوب ارتش") ارتقا یافت. سودو دستور داشت که عقب‌نشینی ایتالیا را متوقف کرده و جبهه را تثبیت کند، سپس در اسرع وقت حمله را از سر بگیرد.

به محض ورود به آلبانی، اولین دستور سودو این بود که حمله ضعیف ایتالیا را متوقف کرده و در حالی که منتظر رسیدن نیروهای کمکی قابل توجه بود، موضع دفاعی بگیرد. او تصمیم گرفت که حمله نهایی را برای حل و فصل جنگ به نفع ایتالیا، تنها در زمانی دیگر، زمانی که نیروهای بیشتری در دسترس بودند، آغاز کند. در طول بازرسی که در ۱۷ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد، پریکولو با سودو ملاقات کرد و در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که سودو - که هیچ تجربه قبلی در فرماندهی چیزی بزرگتر از یک گردان، چه رسد به یک ارتش میدانی، در زمان جنگ نداشت - نسبت به اوضاع ناامن و ترسیده بود و نوشت که «او نگرانی و اعتماد به نفس متناوب نشان می‌داد.» ویسکونتی پراسکا، که پس از ورود سودو فرماندهی ارتش یازدهم در آلبانی را بر عهده گرفت، از تدارکات دفاعی سودو انتقاد کرد. طبق منابع مختلف، تنها پس از چند روز فرماندهی ارتش یازدهم، ویسکونتی پراسکا به ایتالیا فراخوانده شد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۰ توسط ژنرال کارلو گلوسو جایگزین شد. سودو، که به عنوان سرگرمی و شغل پاره وقت، برای استودیوی فیلم ایتالیایی چینه‌چیتا موسیقی متن فیلم می‌ساخت، اغلب ساعت‌ها در خلوت به دنبال آرامش در آهنگسازی می‌گشت و زیردستان خود را بدون رهبر رها می‌کرد، زیرا نیروهای ایتالیایی در یونان و آلبانی متحمل شکست‌های مداوم می‌شدند.

در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰، ارتش یونان به فرماندهی ژنرال الکساندر پاپاگوس اولین حمله خود را در جنگ آغاز کرد و نبرد موراوا-ایوان را آغاز کرد. یونانی‌ها با نیرویی متشکل از چهار لشکر و یک تیپ، به بخش شمال غربی جبهه مقدونیه که توسط نیروهای ایتالیایی مستقر در امتداد رودخانه دوول، به ویژه بین رشته کوه مورووا و کوه ایوان، با هدف تصرف کورچه، آلبانی، در دست بود، حمله کردند. با ورود دو لشکر دیگر یونانی به منطقه جنگی، وضعیت جبهه برای ایتالیایی‌ها ناپایدار شد و سودو، از ترس پیشروی یونانی‌ها، تصمیم به عقب‌نشینی حدود ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) گرفت و کورچه را به یونانی‌ها واگذار کرد. فتح شهر منجر به تظاهرات عمومی و شادی در خیابان‌های یونان شد و پیامدهای سیاسی و نظامی عمده‌ای در ایتالیا داشت. در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰، روزی که سودو به ژنرال دآرماتا ("ژنرال ارتش") ارتقا یافت، ژنرال آلفردو گوتزونی جایگزین او در سمت‌های معاون رئیس ستاد کل و معاون وزیر جنگ شد. گلوسو، فرمانده ارتش یازدهم، پیشنهاد داد که جبهه اپیروس، برای جلوگیری از محاصره احتمالی، ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) نیز به شمال سارانده و گیروکاستر عقب‌نشینی کند. سودو توصیه گلوسو را نپذیرفت و بین ۱ و ۲ دسامبر ۱۹۴۰ یونانی‌ها از جبهه ایتالیا در بخش پرمت عبور کردند و تهدید کردند که بندر حیاتی آلبانیایی ولوره را تصرف خواهند کرد.

این فاجعه باعث استرس عاطفی زیادی در سودو شد. سودو در تماس تلفنی با گوتزونی در ۴ دسامبر ۱۹۴۰، حتی پیشنهاد داد که موسولینی با پیشنهاد آتش‌بس، مناقشه را از طریق دیپلماتیک حل کند. موسولینی می‌توانست این تماس را خیانت و دلیلی برای صدور دستور اعدام سودو بداند، اما علاقهٔ شدید موسولینی به سودو باعث شد که ژنرال اوگو کاوالرو - که پس از استعفای بادولیو در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۰، رسماً در ۴ دسامبر ۱۹۴۰ رئیس ستاد کل شد - را به آلبانی بفرستد تا به سودو کمک کند و عملکرد او را ارزیابی کند. سودو و ژنرال ماریو ورچلینو، فرمانده ارتش نهم ایتالیا، بعدازظهر ۴ دسامبر ۱۹۴۰، هنگامی که کاوالرو به ستاد ورچلینو در الباسان، آلبانی رسید، از او استقبال کردند و از آن پس سودو فقط به صورت اسمی به عنوان فرمانده خدمت کرد در حالی که کاوالرو از طریق او عملیات جنگی را هدایت می‌کرد. کاوالرو سرانجام رسماً در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۰ یا ۱۳ ژانویه ۱۹۴۱، جایگزین سودو در فرماندهی نیروها شد. برکناری سودو از فرماندهی تا حدی ناشی از تمرین او در ساخت موسیقی متن فیلم حتی در زمان جنگ بود که موسولینی آن را نامناسب می‌دانست.

سودو به ایتالیا فراخوانده شد و در آنجا به وزارت جنگ پیوست. او در ۱ مه ۱۹۴۱ از ارتش بازنشسته شد.

حرفه سیاسی

سودو به عنوان عضو حزب ملی فاشیست، در سال ۱۹۳۹ در دوره سی‌ام مجلس قانونگذاری ایتالیا به عضویت یا «مشاور ملی» مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها درآمد و در طول جنگ جهانی دوم نیز عضو این مجلس باقی ماند. رژیم فاشیستی موسولینی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پایان یافت و در ۸ اوت ۱۹۴۳ سودو پارلمان را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد، اگرچه به عنوان ناظر ویژه دولت اول بادولیو که جانشین رژیم موسولینی شد، خدمت می‌کرد.

پادشاهی ایتالیا در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ تسلیم متفقین شد و به سمت متفقین تغییر موضع داد. آلمان بلافاصله بخش‌هایی از ایتالیا را که هنوز تحت کنترل متفقین نبود، به زور اشغال کرد و یک دولت دست نشانده در شمال ایتالیا، جمهوری اجتماعی ایتالیا به رهبری موسولینی، تأسیس کرد که به جنگ در سمت محور ادامه داد و منجر به جنگ داخلی ایتالیا بین نیروهای وفادار به پادشاهی ایتالیا و وفاداران به جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. سودو دستگیر و مدت کوتاهی در فورته بوچه‌آ در رم زندانی شد، اما پس از آنکه آلمانی‌ها کنترل رم را به دست گرفتند، فرمانده کل آلمان در ایتالیا، ژنرال فلدمارشال ("فیلد مارشال") آلبرت کسلرینگ، دستور آزادی او را در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ صادر کرد. در مارس ۱۹۴۴، سودو به جمهوری اجتماعی ایتالیا سوگند وفاداری یاد کرد و همچنان همدردی خود را با رژیم فاشیستی ایتالیا و اتحاد آن با قدرت‌های محور نشان داد. با این حال، فاشیست‌های ایتالیایی از او خوششان نمی‌آمد و در نتیجه او هیچ خدمت فعالی در جمهوری اجتماعی ایتالیا ندید. سیاستمدار فاشیست، جیووانی پرزیوسی، بین دسامبر ۱۹۴۴ و مارس ۱۹۴۵ در مجله لا ویتا به شدت به سودو حمله کرد و او را به فراماسون بودن و خرابکاری عمدی در عملیات نظامی در یونان در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ متهم کرد. سودو به موسولینی اعتراض کرد، اما موسولینی ادعاهای پرزیوسی را کم‌اهمیت جلوه داد و گفت که الان زمان تحقیقات نیست.

جنگ جهانی دوم در اروپا و جنگ داخلی ایتالیا در ماه مه ۱۹۴۵ با تسلیم آلمان به متفقین غربی در ۸ مه ۱۹۴۵ و تسلیم به اتحاد جماهیر شوروی در ۹ مه و انحلال جمهوری اجتماعی ایتالیا پایان یافت. پس از جنگ، سودو به دلیل حمایت از جمهوری اجتماعی ایتالیا با هیچ پیامد انضباطی خاصی روبرو نشد، تا حدی به این دلیل که در آن زمان سال‌ها در حاشیه سیاست ایتالیا بود.

زندگی شخصی

سودو، یک فراماسون، در سال ۱۹۱۲ به عضویت لژ «نیکولا فابریزی - سکورا فیدس» مودنا درآمد. او علاوه بر سرگرمی‌اش که آهنگسازی برای فیلم بود، در طول دوران حرفه‌ای خود به خاطر علاقه‌اش به غذا و شراب مرغوب شهرت پیدا کرد. او یک بار دوران نظامی خود را با این جمله توصیف کرد: «وقتی یک بشقاب پاستای خوب و کمی موسیقی دارید که مادام‌العمر تضمین شده است، به چیز بیشتری نیاز ندارید.»

منابع

• Antonello Biagini; Alessandro Gionfrida (1997). Lo stato maggiore generale tra le due guerre (in Italian). Rome: Ufficio Storico dello Stato Maggiore dell'Esercito.
• Antonello Biagini; Fernando Frattolillo; Silvio Saccarelli (1985). Verbali delle riunioni tenute dal capo di SM generale: raccolta di documenti della seconda guerra mondiale, Volume 1 (in Italian). Rome: Ufficio storico dello Stato maggiore dell'Esercito.
• ماریو کروی (1965). Storia della guerra di Grecia (in Italian). Milan: Rizzoli Editore.
• Emilio Gin (1947). L'ora segnata dal destino: gli alleati e Mussolini da Monaco all'intervento. Settembre 1938-Giugno 1940 (in Italian). Rome: Edizioni Nuova Cultura. ISBN 88-6134-831-9. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
• David M. Kennedy (2007). The Library of Congress World War II Companion. New York: Simon & Schuster. ISBN 1-4165-5306-1.
• McGregor Knox (1982). Mussolini Unleashed, 1939–1941: Politics and Strategy in Fascist Italy's Last War. Cambridge, England: Cambridge University Press. ISBN 0-521-33835-2.
• Fortunato Minniti (2000). Fino alla guerra. Strategie e conflitto nella politica di potenza di Mussolini 1923-1940. Rome: Esi.
• Mario Montanari (1980). La campagna di Grecia (in Italian). Rome: Ufficio Storico dello Stato Maggiore dell'Esercito.
• Murray, Williamson (January 1983). Strategy for Defeat: The Luftwaffe 1933–1945 (PDF). Maxwell Air Force Base, Alabama: Air University Press. ISBN 1-58566-010-8.
• Owen Pearson (2006). Albania in the Twentieth Century, A History: Volume II: Albania in Occupation and War. New York: IB Tauris & Co, Ltd. ISBN 1-84511-104-4.
• Francesco Pricolo (1946). Ignavia contro eroismo: l’avventura italo-greca: ottobre 1940 – aprile 1941 (in Italian). Rome: Ruffolo Editore. ISBN 88-428-1604-3. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
• Giorgio Rochat (2008). Le guerre italiane 1935-1943: dall’Impero d’Etiopia alla disfatta (in Italian). Turin: Einaudi Editore.
• John Joseph Timothy Sweet (2006). Iron Arm: The Mechanization of Mussolini's Army, 1920-1940. Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books. ISBN 0-8117-3351-3.
• سباستیانو ویسکونتی پراسکا (1947). Io ho aggredito la Grecia (in Italian). Milan: Rizzoli Editore.
• Andrea Vento (2010). In silenzio gioite e soffrite: storia dei servizi segreti italiani dal Risorgimento alla Guerra Fredda (in Italian). Milan: Il Saggiatore. ISBN 88-428-1604-3.
• Giovanni Cecini (2016). I generali di Mussolini (in Italian). Rome: Newton & Compton Editori. ISBN 8-85419-868-4.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ubaldo Soddu». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.