اوراکامی
اوراکامی (به ژاپنی: 浦上 Urakami)، منطقه‌ای در بخش شمالی شهر ناگاساکی، ژاپن بود.
تاریخ
در سال ۱۶۱۴، به دستور توکوگاوا آیه یاسو، رهبر شوگون‌ها، مسیحیت در ژاپن ممنوع شد تا نفوذ اروپا سرکوب شود و از تضعیف دولت ژاپن جلوگیری شود. اکثر مسیحیان ژاپنی که آشکارا در مورد دین خود صحبت می‌کردند، در معرض پیگرد قانونی قرار می‌گرفتند و با رفتارهای بسیار خشنی مانند شکنجه یا مصلوب شدن مواجه می‌شدند. در نتیجه، اوراکامی به دژی برای مؤمنان مظلومی تبدیل شد که در خفا و با استواری به دین خود پایبند بودند.[۱]
در این دوره زمانی، کلیسای جامع اورا نقش مهمی به عنوان حامی معنوی مسیحیان در اوراکامی ایفا کرد. وجود مسیحیان در منطقه اوراکامی باعث شد که دولت ژاپن برای اجرای این ممنوعیت، سرکوبی را آغاز کند. در اول سپتامبر ۱۷۹۰، اولین آزار و اذیت در اوراکامی آغاز شد؛ مسیحیان مخفی کشف و دستگیر شدند، اگرچه هیچ کشته‌ای وجود نداشت. در سال ۱۸۳۹، موج جدیدی از آزار و اذیت در اوراکامی آغاز شد، اگرچه این نیز منجر به مرگ کسی نشد. در سومین «کوزوره» (به معنای واقعی کلمه «تجزیه») که در سال ۱۸۵۹ انجام شد، بیش از ۱۰ نفر زیر شکنجه جان باختند. چهارمین و آخرین آزار و اذیت بین سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۳ انجام شد که بیشتر با نام اوراکامی یوبان کوزوره شناخته می‌شود.[۲]
در طول این روند، ۶۸ نفر از ساکنان اوراکامی دستگیر و مجبور به ترک کامل دین خود شدند. این امر منجر به اعتراض کنسول‌های خارجی شد و شوگون‌سالاری توکوگاوا کوتاه آمد. با این حال، اندکی پس از پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا و در فوریه ۱۸۶۸، دولت جدید دولت میجی ساوا نوبویوشی را به عنوان مسئول نظم عمومی در کیوشو منصوب کرد. بیزاری او از همه چیزهای خارجی کاملاً آشکار بود و پس از مشورت، تصمیم گرفت یک بار برای همیشه با این مشکل مقابله کند. طرح او برای تبعید کل روستا در ۲۵ آوریل توسط شورای امپراتوری تصویب و در دو مرحله اجرا شد: ابتدا رهبران هاگی، تسوانو و فوکویاما و سپس بقیه روستا. خانواده‌ها از هم پاشیدند و در مجموع ۳۴۱۴ مرد، زن و کودک مسیحی به سراسر ژاپن تبعید شدند: ۵۰۰ نفر به کانازاوا، ۱۶۰ نفر به تسوانو، ۱۵۰ نفر به ساتسوما، ۱۱۷ نفر به تسورو شیما، اوکایاما و غیره.[۳]
با این حال، تحت فشار و با هدف حفظ رابطه با ایالات متحده و کشورهای اروپایی، به ویژه پس از آنکه دولت ژاپن در دهه ۱۸۵۰ درهای خود را به روی جهان گشود، این ممنوعیت در سال ۱۸۷۳ لغو شد و مسیحیان ژاپنی سرانجام توانستند به اوراکامی بازگردند. در سال ۱۸۹۵، مسیحیان کلیسای جامع «مقدس، ناگازاکی|اولین کلیسای جامع]» را در ژاپن در منطقه اوراکامی ساختند. ساخت کلیسای جامع در سال ۱۹۲۵ به‌طور کامل به پایان رسید.
در ۹ اوت ۱۹۴۵، نزدیک به پایان جنگ جهانی دوم، اوراکامی به محل نقطه صفر تبدیل شد، زمانی که بمب اتمی در ارتفاع حدود ۵۰۰ متر (۱٬۶۰۰ فوت) منفجر شد. خسارات ناشی از پرتوهای گرما و انفجار تقریباً به‌طور کامل به این منطقه محدود شد، در حالی که منطقه ناکاشیما به خوبی توسط تپه‌ها محافظت می‌شد. با این حال، ۳۶٪ از کل سازه‌ها در هر دو منطقه آسیب دیدند. کلیسای جامع اوراکامی نیز در طول انفجار به شدت آسیب دید.
پس از جنگ، اوراکامی بازسازی شد و اکنون محل کلیسای جامع آسیب دیده قبلی را در خود جای داده است.[۱]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 A stronghold for believers of a banned Christian faith. The center of Nagasaki that experienced an atomic bomb blast.
- ↑ Under the Sign of Assumption
- ↑ Izumi Interview in, Photo-Documentary of Christian history in Japan with Concentration on Hidden Christians, Eagan, B. , St. Olaf College (2006). Retrieved 2009-09-15. http://www.stolaf.edu/depts/asian-studies/projects/kakurekirishitan/transcripts.html بایگانی‌شده در ۲۰۱۳-۰۲-۰۳ توسط Wayback Machine