اورلیوس ریدیتو
| اورلیوس ریدیتو | |
|---|---|
| اسقف ریدیتو (ارمنستان) | |
| درگذشته | ح. ۴۷۵ میلادی ارمنستان |
| آرامگاه | میلان؛ بعدها صومعه هرساو |
اورلیوس ریدیتو (به آلمانی: Aurelius von Riditio) اسقف ارمنی قرن پنجم میلادی و قدیس حامی قدیمی‌ترین بخش‌های صومعه هرساو است. بر اساس سنت‌های کلیسایی، او اسقف شهر ناشناخته‌ای به نام ریدیتو در ارمنستان کوچک بود که پس از مرگش در حدود سال ۴۷۵ میلادی، بقایای او ابتدا به میلان منتقل شد. او در سنت مسیحی جنوب آلمان به عنوان قدیسی شناخته می‌شود که برای شفای بیماری‌های سر و مغز مورد استغاثه قرار می‌گیرد.
انتقال بقایا به منطقه هرساو
در حدود سال ۸۳۰ میلادی، کنت ارلافرید از کالو[الف] به تشویق پسرش که اسقف ورچلی بود، بقایای اورلیوس را از میلان به منطقه هرساو منتقل کرد. این اقدام با هدف ایجاد یک کانون معنوی برای صومعه‌ای انجام شد که در املاک موروثی خاندان کالو در حال شکل‌گیری بود[۱]. این انتقال باعث شد تا هرساو به یکی از مراکز مهم زیارتی در قلمرو سوابیا تبدیل شود.
کشف مجدد و شکوه زیارتگاه
پس از یک دوره بی‌خبری، در جریان بازسازی صومعه در سال ۱۰۴۹ میلادی، بقایای اورلیوس دوباره کشف و با احترام فراوان به محراب کلیسا منتقل شدند. این واقعه منجر به موج جدیدی از تکریم این قدیس در قرون وسطی گردید[۲]. در سال ۱۴۸۹ میلادی، بقایای او از کلیسای اورلیوس[ب] به کلیسای بزرگ سنت پیتر و پل منتقل شد تا در معرض دید زائران بیشتری قرار گیرد که از سراسر امپراتوری مقدس روم به این مکان می‌آمدند.
سرنوشت بقایا پس از اصلاحات پروتستانی
با وقوع اصلاحات پروتستانی در قرن شانزدهم و ممنوعیت پرستش قدیسان در پادشاهی وورتمبرگ، آیین‌های مربوط به اورلیوس متوقف شد. در سال ۱۵۵۵ میلادی، دوک اولریش بقایای این قدیس را به خاندان تسیمرن واگذار کرد[۳]. بخشی از این اشیاء مقدس بعدها به صومعه تسوآیفالتن[پ] منتقل شد و امروزه کلیسای کاتولیک سنت اورلیوس در هرساو همچنان به عنوان یادبودی از پیوند تاریخی ارمنستان و آلمان پابرجاست.
جایگاه در فرهنگ مذهبی و تقویم
روز ۹ نوامبر (به آلمانی: 9. November) در تقویم مذهبی صومعه هرساو به عنوان سالروز درگذشت اورلیوس و روز جشن او گرامی داشته می‌شد. زائران به طور سنتی برای توسل در امور مربوط به دردهای عصبی و بیماری‌های سر به زیارتگاه او می‌رفتند[۴]. سنت‌های شفابخشی مرتبط با او باعث شد تا نام اورلیوس در نام‌گذاری بسیاری از بیمارستان‌ها و مراکز درمانی قدیمی در منطقه بادن-وورتمبرگ مورد استفاده قرار گیرد.
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ Greiner, Karl (1998). Kloster Hirsau. Schauenburg. p. 12. ISBN 978-3794602377.
- ↑ Lorenz, Sönke (1997). Das Haus Württemberg. Kohlhammer. p. 10. ISBN 978-3170136052.
- ↑ Thomsen, Sabine (2006). Die württembergischen Königinnen. Silberburg-Verlag. p. 35. ISBN 978-3874077149.
- ↑ Rau, Margit (2015). Die Grabkapelle auf dem Württemberg. Staatliche Schlösser und Gärten. p. 98. ISBN 978-3422024106.