ایکاریا (سرده)

ایکاریا محدودهٔ زمانی: ادیاکاران، ۵۶۰ تا ۵۵۵ میلیون سال پیش پرکامبرین کامبرین اردویسین سیلورین دوونین کربنیفر پرمین تریاس ژوراسیک کرتاسه پالئوژن نئوژن ۰ ۵۶۰ ۵۵۵
بازسازی هنری
رده‌بندی علمی
Missing taxonomy template (fix):	Ikaria
گونه نماد
†Ikaria wariootia اوانز و همکاران، ۲۰۲۰

گروهی از Ikaria wariootia

ایکاریا یک سردهٔ منقرض‌شدهٔ تک‌گونه از یک جانور کرم‌مانند و احتمالاً دوسوئی است. سنگواره‌های آن در سنگ‌های عضو ادیاکارا در استرالیای جنوبی یافت می‌شوند که سن آن‌ها بین ۵۶۰ تا ۵۵۵ میلیون سال تخمین زده می‌شود. این سرده تنها با یک گونه، Ikaria wariootia، شناخته می‌شود. ایکاریا که یکی از نمایندگان زیواگان ادیاکاران است، در دورهٔ ادیاکاران، تقریباً ۱۵ میلیون سال پیش از کامبرین، می‌زیست؛ یعنی زمانی که انفجار کامبرین رخ داد و شواهد سنگواره‌ای گسترده‌ای از آرایه‌های دوسوئیان مدرن در ثبت سنگواره‌ها پدیدار شد.

کشف

اسکات دی. اوانز، ایان وی. هیوز، جیمز جی. گهلینگ و مری ال. دروزر مقاله‌ای را در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا در ۲۳ مارس ۲۰۲۰ منتشر کردند که در آن یافته‌ها و شناسایی I. wariootia را شرح دادند.

سن

سن لایه‌های عضو ادیاکارا از طریق تاریخ‌سنجی رادیومتریک به‌خوبی تعریف نشده است و عمدتاً به‌طور مقایسه‌ای با سایر مجموعه‌های زیواگان ادیاکاران تخمین زده می‌شود که احتمالاً در بازهٔ ۵۶۲ تا ۵۴۲ میلیون سال پیش قرار دارند. اثرسنگواره‌های برزیلی مرتبط با دوسوئیان بعدی که ۳۰–۴۰ متر (۹۸–۱۳۱ فوت) بالای یک لایه یافت شده‌اند که از طریق رادیومتری حدود ۵۵۵ میلیون سال قدمت دارد، احتمالاً جوان‌تر از ایکاریا هستند.

ریشه‌شناسی

نام سرده از واژهٔ آدنیاماتانها به معنی «محل گردهمایی» ("Ikara"، که همچنین نام ویلپنا پاوند در همان نزدیکی است) گرفته شده است، به‌پاس قدردانی از مردم بومی که در اصل در منطقه‌ای که سنگواره‌ها جمع‌آوری شده‌اند زندگی می‌کردند. نام گونه به جویبار واریوتا، محل نوع، اشاره دارد.

ویژگی‌ها

بیش از ۱۰۰ سنگوارهٔ ایکاریا یافت شده است. این‌ها آثاری ساده شبیه به یک دانهٔ کوچک برنج هستند — به طول ۱٫۹ تا ۶٫۷ میلیمتر (۰٫۰۷۵ تا ۰٫۲۶۴ اینچ) — که به‌تدریج به سمت یک انتها ضخیم‌تر می‌شوند. تمایز "قدامی"/"خلفی" ممکن است نشان دهد که ایکاریا یک جانور متقارن دوطرفه بوده است. هیچ جزئیات دیگری از کالبدشناسی ایکاریا بر روی سنگواره‌هایش یافت نشده است.

بر روی همان لایهٔ ماسه‌سنگ، تعداد زیادی اثر سنگواره از نوع هلمینتوئیدیکنیتس وجود دارد. جانوری که چنین آثاری را تولید کرده است، از میان لایه‌های نازکی از ماسهٔ خوب اکسیژن‌دار در کف اقیانوس حرکت کرده یا نقب زده است، در حالی که به دنبال غذا می‌گشت و به نظر می‌رسد رفتار حسی و جستجوگرانه از خود نشان می‌داده و هنگام حرکت تغییر جهت می‌داده است. تصور می‌شود که این جانور با حرکت کرمی (peristalsis) حرکت می‌کرده و عضلات را بر روی اسکلت هیدرواستاتیک خود منقبض می‌کرده و ممکن است دارای یک سلوم، دهان، مخرج و لولهٔ گوارشی سرتاسری بوده باشد، مشابه یک کرم.

نویسندگان توصیف ایکاریا دریافته‌اند که اندازه و ریخت‌شناسی ایکاریا با پیش‌بینی‌ها برای تولیدکنندهٔ اثرسنگوارهٔ هلمینتوئیدیکنیتس مطابقت دارد. حداقل یکی از سنگواره‌های ایکاریا که در این مطالعه شناسایی شده، در نزدیکی هلمینتوئیدیکنیتس یافت شده است، که کاشفان آن را به حرکت عمودی جاندار درون رسوب پیش از مرگ نسبت می‌دهند — با ذکر این نکته که به دلیل روش‌های متفاوت حفظ‌شدگی، بعید است که هر دو اثر و سنگوارهٔ بدن بتوانند به‌طور هم‌زمان شکل گرفته باشند. با این حال، این موضوع به‌طور کامل احتمال اشتباه بودن ارتباط ایکاریا با هلمینتوئیدیکنیتس را از میان نمی‌برد.

اهمیت

این کشف قابل توجه است، زیرا در حالی که از دیرباز گمان می‌رفت دوسوئیان در ادیاکاران فرگشت یافته‌اند، برای نمونه تمنوکسا و کیمبرلا، اکثریت قریب به اتفاق سنگواره‌های زیواگان ادیاکاران بسیار متفاوت از جانورانی هستند که از کامبرین تا به امروز بر زندگی بر روی زمین غالب شده‌اند.

سایر پژوهشگران نسبت به این‌که آیا ایکاریا واقعاً نمایانگر یک دوسوئی بر اساس شواهد ریخت‌شناسی موجود است یا خیر، و نیز نسبت به صحت ارتباط آن با اثرسنگوارهٔ هلمینتوئیدیکنیتس تردید داشتند.

جستارهای وابسته

• زیواگان ادیاکاران