بارون آریزونا
| بارون آریزونا | |
|---|---|
 پوستر اکران سینمایی | |
| کارگردان | ساموئل فولر |
| تهیه‌کننده | کارل هیتلمن تهیه‌کننده اجرایی: رابرت ال. لیپرت تهیه‌کننده وابسته: سام وایت |
| فیلمنامه‌نویس | ساموئل فولر |
| بر پایه | مقاله ۱۹۴۹ در د امریکن ویکلی اثر
|
| بازیگران | وینسنت پرایس الن درو |
| موسیقی | پل دانلپ |
| فیلم‌بردار | جیمز وانگ هو |
| تدوین‌گر | آرتور هیلتون |
شرکت تولید | دیپوتی کورپوریشن |
| توزیع‌کننده | لیپرت پیکچرز |
تاریخ‌های انتشار | |
مدت زمان | ۹۷ دقیقه |
| کشور | ایالات متحده |
| زبان | انگلیسی |
| هزینهٔ فیلم | ۱۳۵٬۰۰۰ دلار[۳] |
بارون آریزونا (انگلیسی: The Baron of Arizona) یک فیلم مستقل آمریکایی[۴] در ژانر وسترن محصول سال ۱۹۵۰ به کارگردانی ساموئل فولر و با نقش‌آفرینی وینسنت پرایس و الن درو است.[۵]
داستان فیلم مربوط به تلاش یک جاعل حرفه‌ای برای استفاده از اسناد جعلی جهت ادعای مالکیت بر قلمرو آریزونا در اواخر قرن نوزدهم است. این فیلم بر اساس پرونده واقعی جیمز ریویس ساخته شده است،[۶] کسی که نقشه زیرکانه‌اش تا مرز موفقیت پیش رفت، هرچند بسیاری از جزئیات فیلم داستانی شده‌اند.
خلاصه داستان
تلاش بدنام جیمز ریویسِ کلاهبردار برای ادعای مالکیت کل قلمرو آریزونا به نام خودش، پیش از آنکه آریزونا در سال ۱۹۱۲ به عنوان یک ایالت پذیرفته شود، سال‌ها بعد توسط جان گریف، کارمند وزارت کشور ایالات متحده بازگو می‌شود.
در سال ۱۸۷۲، ریویس برای جعل اسناد در اسپانیا و ایجاد این توهم که حق قانونی برای ادعای مالکیت آریزونا را دارد، تلاش‌های زیادی می‌کند. او با جست‌وجوی پپیتو آلوارز شروع می‌کند تا دربارهٔ سوفیا، نوزادی که سال‌ها قبل توسط ریویس رها شده بود، تحقیق کند. ریویس سوفیا را با خود به خانه می‌برد، معلم سرخانه‌ای به نام لوما مورالس را برای آموزش و تربیت او استخدام می‌کند و سپس با او ازدواج می‌کند. او با استفاده از مدارک ساختگی، سوفیا را به عنوان «بارونس» برحق آریزونا معرفی می‌کند. دولت فدرال که مشکوک شده اما قادر به رد کردن ادعای ریویس نیست، به او ۲۵ میلیون دلار بابت حقوق زمین پیشنهاد می‌دهد، اما او نمی‌پذیرد.
میلر، نقشه‌بردار کل، اطمینان دارد که ریویس به نوعی در اسناد دست برده است. او از جان گریف که کارشناس تشخیص جعل است کمک می‌گیرد. پس از اینکه ریویس به مهاجران و خانواده‌ها دستور می‌دهد زمین‌ها را تخلیه کنند، یک دامدار آواره بمبی به دفتر او پرتاب می‌کند. ریویس منصرف نمی‌شود، بنابراین پپیتو تهدید می‌کند که فاش خواهد کرد والدین سوفیا بارون‌های زمین‌دار اسپانیایی نبوده‌اند، بلکه از سرخ‌پوستان بومی بوده‌اند.
در نهایت دست ریویس به عنوان یک شیاد رو می‌شود. او موفق می‌شود با زبان‌بازی از اعدام دسته‌جمعی جان سالم به در ببرد، اما سر از زندان درمی‌آورد. پس از گذراندن دوران محکومیت، او آزاد شده و دوباره به سوفیا می‌پیوندد.
بازیگران
- وینسنت پرایس در نقش جیمز ریویس
- الن درو در نقش سوفیا
- ولادیمیر سوکولوف در نقش پپیتو
- بولا بوندی در نقش لوما
- رید هدلی در نقش گریف
- رابرت برت در نقش قاضی
- رابین شورت در نقش لنسینگ
- تینا پاین در نقش ریتا
- کارن کستر در نقش کودکی سوفیا
- مارجیا دین در نقش مارکسا
- جاناتان هیل در نقش فرماندار
- ادوارد کین در نقش میلر
- باربارا وودل در نقش خانم لنسینگ
- آی. استنفورد جالی در نقش آقای ریچاردسون
- فرد کوهلر جونیور در نقش دمینگز
- تریسترام کافین در نقش مک‌کلری
- جین روث در نقش پدر روحانی
- آنجلو روسیتو در نقش آنجی (کولی)
- اد ایست در نقش هنک
- جوزف جی. گرین در نقش آقای گونتر
تولید
ساموئل فولر کارگردان فیلم، اولین بار این داستان را در دهه ۱۹۳۰ شنیده بود.[۷] فیلم‌برداری در ۲۰ اوت ۱۹۴۹ آغاز شد و ۱۵ روز ادامه یافت. رابرت ال. لیپرت، تهیه‌کننده اجرایی، ۱۰۰٬۰۰۰ دلار برای نقش اول اختصاص داد و ۱۰۰٬۰۰۰ دلار نیز صرف تبلیغ فیلم کرد. نسخه‌ای از این فیلم در موزه هنر مدرن (نیویورک) نگهداری می‌شود.[۸]
این فیلم یکی از اولین کارهای اد وود، کارگردان فیلم‌های درجه ب، به عنوان بدل‌کار محسوب می‌شود.[۹]
بازخورد
منتقد نیویورک تایمز، ای.اچ. وایلر، در نقدی معاصر نوشت: «در این درام تاریخی، هیجان یا تعلیق کمی وجود دارد. فیلم‌نامه اصلی ساموئل فولر در مواقعی فاضلانه به نظر می‌رسد، درست مانند شخصیت‌های اصلی‌اش، اما همه چیز به آرامی و بدون ویژگی برجسته‌ای انجام شده است.»[۲]
نقدی در لس آنجلس تایمز چنین نتیجه‌گیری کرد: «دقیقاً گفته نشده که منابع ساموئل فولر چه بوده‌اند، اما قطعاً او و ستاره فیلم، وینسنت پرایس، بارون را به شخصیتی درخشان، مدبر و جذاب تبدیل کرده‌اند و ماجراجویی‌های او گیرا است.»[۱]
می تینی، منتقد شیکاگو تریبون نوشت: «اگر وینسنت پرایس این‌قدر اغراق‌آمیز بازی نمی‌کرد… این فیلم می‌توانست باورپذیرتر و سرگرم‌کننده‌تر باشد. کارگردانی شلخته است، به خصوص در بخش پایانی… داستان که ظاهراً بر اساس واقعیت است، نکات مثبتی دارد و بازیگران مکمل عالی هستند. این فیلم می‌توانست فیلم خوبی باشد، اما متأسفانه نیست.»[۱۰]
منابع
- 1 2 "Adventures of 'Baron' Absorbing". لس آنجلس تایمز. 1950-04-17. p. 6, Part III.
- 1 2 Weiler, A. H. (1960-06-23). "Skulduggery in Arizona Land Office". نیویورک تایمز. p. 29.
- ↑ Goodman, Ezra (February 28, 1965). "Low-Budget Movies With POW!; Most fans never heard of director Sam Fuller, but to some film buffs he has real class". New York Times.
- ↑ Eclipse Series 5: The First Films of Samuel Fuller|The Criterion Collection
- ↑ From the Eclipse Shelf: The Baron of Arizona|Criterion Collection
- ↑ "Film Tells of Arizona Baron". Wichita Daily Times. March 26, 1950.
- ↑ A third face: My tale of writing, fighting, and filmmaking. 2002. ISBN 978-0-375-40165-7.
- ↑ "'WEAKER' SEX LAUGHS LAST". Los Angeles Times. July 7, 1949. ProQuest 165943266.
- ↑ The Baron of Arizona (1950)-The Hunt for Edward D. Wood, Jr
- ↑ Tinee, Mae (1950-05-22). "A Ham Acting Star's Antics Ruin This Film". شیکاگو تریبون. p. 13, Part 3.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «The Baron of Arizona». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۶.