بالاگریوه
بالاگِریوِه نام منطقهای در غرب ایران است، که محدودهای از جنوب استانهای کنونی لرستان و ایلام، و شمال خوزستان کنونی را شامل میشود. وسعت آن از غرب تا کبیر کوه و از جنوب تا بخش الوار گرمسیری امتداد دارد.[۱] بالاگریوه سکونتگاه طوایفی از قبیل پاپی و بازگیر و هداوند و ساکی و دیناروند و کاید خورده و هن مینی (به فارسی هندمینی)و زیودار(زیودار های پلدختر و خوزستان)و کوشکی دریکوند، بهاروند، رشنو، جودکی، و قلاوندو ایل زینیوند و طوایف مستقلی مانند هلدی است محل سکونت ایلات بالاگریوه اندیمشک، شوش، دزفول، خرم آباد ، پلدختر ،دورود ، بروجرد(بخشی از دشت سیلاخور)،معمولان، کوهدشت(رشنو و کوشکی)،رومشگان (رشنو)،دره شهر ، آبدانان ، دهلران ، بدره، ایلام (رشنو)، شهرستان چگنی(پاپی شنبه ها و خادم ها که از ایل پاپی هستند) اهواز (به صورت مهاجر) کهکیلویه و بویراحمد(طایفه نخود و پاپی معمولی ایل پاپی در چند روستا و شهر) ارومیه (نواده های پاپی فلاح در ارومیه) جنوب همدان و بخشی از مرکزی ، تهران (مهاجر و تبعیدی در تمام شهرستان ها)،سمنان (هداوند های تبعیدی) قزوین (ایل جودکی در روستای جودکی و مهاجران ) آشخانه(تبعیدی ها در زمان رضا شاه) فارس (ایلات بالاگریوه مانند بهاروند که با کریم خان رفتند و ماندند ) عراق (بسیاری از طوایف زیودار و دیناروند و دریکوند و پاپی در عراق زندگی میکنند) جمهوری آذربایجان(شهرک پاپی و فامیلی یاراحمدی دارند) و شهر کرمانشاه( به صورت مهاجر) سلسه(ایلات رشنو و ساکی در سلسله)
تاریخ
پیش از طوایف میر، جودکی و قلاوند و تا دوره حکومت قاجارها منطقه بالاگریوه جزئی از سکونتگاه طایفه ساکی بود. سکوندها مهمترین ایل لرستان بودند که در شکلگیری حکومت زندیان به کریمخان زند کمک کرده و همراه وی به شیراز رفتند اما پس از انقراض سلسله زندیه به لرستان برگشتند.[۲]
پس از بازگشت سکوند ها از شیراز، این ایل همراه سایر طوایف بالاگریوه(قلاوند،جودکی،پاپی،نجفوند)علیه ساکیها برای تصرف منطقه بالاگریوه به نبرد پرداخت که نتیجه آن کشته شدن حسینخان ساکی رئیس طایفه ساکی و تصرف منطقه بالاگریوه بود.[۲][۲]
پانویس
- ↑ «بالاگریوه، بسته کاملی از گذشته ایران». ایسنا. ۲۰۱۶-۰۳-۰۳. دریافتشده در ۲۰۲۲-۰۵-۲۴.
- 1 2 3 چگنی, فرهاد (خانجان) (Winter 1378). "ایل سگوند، نام و تاریخ آن". کیهان فرهنگی. 161 (16): 66–67.