بانکداری در ایتالیا
در ایتالیا سه نوع اصلی مؤسسه اعتباری و بانک وجود دارد. بانک تجاری که شامل سه بانک ملی، بانکهای موسسهای، بانکهای تعاونی و بانکهای خصوصی در سراسر کشور میشوند، رایجترین نوع هستند.
با این حال، بانکهای پسانداز که به صورت استانی یا منطقهای سازماندهی شدهاند، علاوه بر موسسات سرمایهگذاری که اوراق قرضه صادر میکنند و اعتبار کوتاهمدت و بلندمدت برای پروژههای عمومی و کشاورزی فراهم میکنند، خدمات مالی اضافی ارائه میدهند.[۱]
یونیکردیت یکی از بزرگترین بانکهای اروپا از نظر سرمایهگذاری است و جنرالی هفتمین بانک بزرگ جهان در فهرست بزرگترین بانکها محسوب میشود.
تاریخچه
تمدن اتروسک و رومیان اولیه برای قرنها سکه ضربشده نداشتند. با این حال، بدهی و بدهی بردهوار احتمالاً شایع بود. مالکان ثروتمند زمین، «وام پیشپرداخت» شامل بذر، مواد غذایی یا مایحتاج دیگر به مستاجران، مشتریان و کشاورزان کوچک ارائه میکردند و در عوض وعده خدمت کاری یا سهم قابل توجهی از محصول را دریافت میکردند. شرایط این «وامها» متخلفان را مجبور میکرد تا خود یا وابستگانشان را به طلبکار بفروشند یا اگر کشاورزان کوچک بودند، زمین خود را تسلیم کنند. مالکان اشرافی اتروسک و رومی با این شیوه، زمینها و خدمات اضافی با هزینه بسیار کم به دست آوردند.[۵] گفته شده است که این سیستم وامدهی میتواند نسخه اولیه بانکداری در دوران باستان محسوب شود.
با گسترش پولیسازی رومیان، مقامات مختلفی با بانکداری در روم باستان مرتبط شدند. این افراد شامل argentarii, mensarii, coactores و nummulari بودند که بسیاری از این نقشها از شیوههای اتروسک اقتباس شده بود. argentarii صراف بودند. نقش mensarii کمک به مردم در بحرانهای اقتصادی بود، coactores برای جمعآوری پول و تحویل آن به کارفرما استخدام میشدند و nummulari سکه ضرب و آزمایش میکردند. آنها اعتبار و وام ارائه میکردند. بین سالهای ۲۶۰ تا قرن چهارم میلادی، بانکداران رومی از منابع تاریخی ناپدید شدند که احتمالاً به دلیل مشکلات اقتصادی ناشی از کاهش ارزش پول بود.
ریشههای بانکداری مدرن را میتوان به قرون وسطی و آغاز رنسانس ایتالیا، به شهرهای ثروتمند شمال مانند فلورانس، لوکا, سیهنا، ونیز و جنوآ نسبت داد. خانوادههای بردی و Peruzzi در فلورانس قرن چهاردهم بانکداری را در دست داشتند و شعبههایی در دیگر نقاط اروپا تأسیس کردند.[۶]
یکی از معروفترین بانکهای ایتالیایی، بانک مدیچی بود که توسط جووانی دی بیچی د مدیچی در سال ۱۳۹۷ تأسیس شد.[۷] نخستین بانک دولتی و سپردهای شناختهشده، Banco di San Giorgio (بانک سنت جورج) در سال ۱۴۰۷ در جنوآ، ایتالیا تأسیس شد،[۸] در حالی که مونته دی پاسکی دی سیهنا، تأسیس ۱۴۷۲، قدیمیترین بانک فعال در جهان است.
در سال ۱۸۹۳ و پس از رسوایی Banca Romana scandal، دولت ایتالیا بانک ایتالیا، نخستین بانک مرکزی کشور را در قالب اصلاحات گسترده در بخش بانکداری تأسیس کرد.[۹]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ "Overview of Banks in Italy". Corporate Finance Institute.
- ↑ Fischer, Julia C. (26 July 2019). Art in Rome: From Antiquity to the Present (به انگلیسی). Cambridge Scholars Publishing. pp. 98–100. ISBN 978-1-5275-3752-1. Archived from the original on 2022-09-12. Retrieved 2022-08-05.
- ↑ Aicher, Peter J. (2004). Rome Alive: A Source-Guide to the Ancient City Volume II (به لاتین). Bolchazy-Carducci Publishers. p. 157. ISBN 978-0-86516-507-6. Archived from the original on 2022-09-12. Retrieved 2022-08-05.
- ↑ Elsner, Jaś (2005). "Sacrifice and narrative on the Arch of the Argentarii at Rome". Journal of Roman Archaeology. 18: 83–98. doi:10.1017/S1047759400007224. S2CID 188993120.
- ↑ رجوع شود به Cornell, صفحات ۲۸۱–۲۸۳
- ↑ Hoggson, N. F. (1926) Banking Through the Ages, نیویورک، Dodd, Mead & Company.
- ↑ Goldthwaite, R. A. (1995) Banks, Places and Entrepreneurs in Renaissance Florence, Aldershot, Hampshire, بریتانیا، Variorum
- ↑ Macesich, George (30 June 2000). "Central Banking: The Early Years: Other Early Banks". Issues in Money and Banking. [[وستپورت (کنتیکت)|]]: Praeger Publishers (گروه انتشاراتی گرینوود). p. 42. ISBN 978-0-275-96777-2. Retrieved 2009-03-12.
The first state deposit bank was the Bank of St. George in Genoa, which was established in 1407.
- ↑ Gigliobianco, Alfredo; Giordano, Claire. "No. 5 - Economic Theory and Banking Regulation: The Italian Case (1861-1930s)". Retrieved 5 August 2021.
| تاریخ |
|  | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| جغرافیا |
| |||||
| سیاست |
| |||||
| اقتصاد |
| |||||
| جامعه |
| |||||
