بحران محرومیت (بریتانیا)

بحران محرومیت (به انگلیسی: Exclusion Crisis) در دوران سلطنت شاه چارلز دوم (پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند) از سال ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۱ ادامه داشت.

هدف سه لایحه‌ی محرومیت، محروم کردن برادر شاه و وارث مقدر، یعنی جیمز، دوک یورک، به تاج و تخت‌های انگلستان، اسکاتلند و ایرلند بود؛ با این استدلال که او یک کاتولیک رومی است. در نهایت هیچ‌یک از این لوایح به قانون تبدیل نشدند.

در طول این بحران، دو حزب جدید شکل گرفت:

1. توری‌ها (Tories) که با این محرومیت مخالف بودند.
2. حزب کشور (Country Party) که به زودی ویگ‌ها (Whigs) نامیده شدند و با این محرومیت موافق بودند.

با وجود اینکه موضوع محرومیت جیمز در دوران سلطنت چارلز دوم در پارلمان به سرانجام نرسید و او شاه شد، تنها سه سال پس از به سلطنت رسیدن، این اختلاف با انقلاب شکوهمند ۱۶۸۸ به اوج خود رسید و او سرنگون شد. در نهایت، قانون حل و فصل ۱۷۰۱ به طور قطعی حکم داد که کاتولیک‌های رومی از تاج و تخت انگلستان، اسکاتلند و ایرلند (و بعدها تاج و تخت بریتانیا) محروم شوند.^[۱]

1. ↑ "Exclusion Crisis". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-12.