بخش مراقبت ویژه نوزادان

بخش مراقبت ویژه نوزادان
نوزاد نارس درون انکوباتور، سال ۱۹۷۸، ایالات متحده
تخصص (پزشکی)نئوناتولوژی

بخش مراقبت ویژه نوزادان (به انگلیسی: neonatal intensive care unit)(کوته‌نوشت: NICU) یک بخش مراقبت ویژه است که در مراقبت از نوزادان بیمار یا نارس تخصص دارد. بخش مراقبت ویژه نوزادان از چند ناحیه تشکیل می‌شود، از جمله بخش مراقبت بحرانی برای نوزادانی که نیاز به پایش و مداخلهٔ دقیق دارند، بخش مراقبت میانی برای نوزادانی که وضعیت پایداری دارند اما هنوز به مراقبت تخصصی نیازمندند و بخش انتقالی که در آن نوزادان پیش از ترخیص نهایی از بیمارستان، مراقبت‌های تکمیلی دریافت می‌کنند.[۱]

واژهٔ «نوزادی» به ۲۸ روز نخست زندگی اشاره دارد. مراقبت‌های نوزادی که در پرستارخانه‌های تخصصی ارائه می‌شدند، از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی وجود داشته‌اند.[۲]

نخستین بخش مراقبت ویژهٔ نوزادان در ایالات متحده، که توسط لوئیس گلاک طراحی شد، در اکتبر ۱۹۶۰ در بیمارستان ییل نیوهِیوِن افتتاح گردید.[۳]

بخش ان‌آی‌سی‌یو معمولاً توسط یک یا چند نوزادشناس اداره می‌شود و پرسنل آن شامل پزشکان رزیدنت، پرستاران،[۴] پرستار متخصص، داروساز بالینی، دستیار پزشک، متخصص تنفس و متخصص تغذیه هستند. در واحدهای بزرگ‌تر، رشته‌ها و متخصصان وابستهٔ بسیاری نیز حضور دارند.

در عبارت انگلیسی Neonatal intensive care unit واژهٔ «نوزادی» از واژهٔ neo به معنی «نو» و natal به معنی «وابسته به تولد» گرفته شده است.[۵]

نقش‌ها و وظایف

پرستار متخصص نوزاد، پرستاری است که آموزش ویژه‌ای برای کمک در مراقبت از نوزادان دیده است. متخصص تغذیه اطمینان حاصل می‌کند که نوزاد مواد مغذی کافی برای رشد سالم دریافت می‌کند. درمانگر تنفسی در مدیریت اکسیژن و دستگاه‌های تنفسی کمک می‌کند. فیزیوتراپیست یا کاردرمانگر نیز روند رشد و تکامل نوزاد را تحت نظر دارد.[۶]

پرستاری و جمعیت‌های نوزادی

پرستار کودکان در حال بررسی نوزادان سه‌قلو در انکوباتور، بیمارستان اِوَنجِل اِکوا، جوس، نیجریه

مؤسسات بهداشتی و درمانی دارای الزامات متفاوتی برای پذیرش پرستاران نوزاد هستند. پرستاران نوزاد، پرستاران ثبت‌شده‌ای (RN) هستند که باید دارای مدرک کارشناسی علوم پرستاری (BSN) یا کاردانی علوم پرستاری (ASN) باشند. برخی کشورها یا مؤسسات ممکن است داشتن مدرک مامایی را نیز الزامی بدانند.[۷] بعضی از مؤسسات، پرستاران تازه‌فارغ‌التحصیل را پس از قبولی در آزمون ان‌کلکس می‌پذیرند، در حالی که برخی دیگر تجربهٔ کاری در زمینهٔ سلامت بزرگسالان یا پرستاری داخلی و جراحی را نیز لازم می‌دانند.[۸]

در برخی کشورها، مدارک تحصیلات تکمیلی در زمینهٔ پرستاری نوزاد ارائه می‌شود، مانند کارشناسی‌ارشد علوم پرستاری (MSN) یا انواع مدارک دکترا. همچنین ممکن است از پرستار متخصص خواسته شود که مدرک تحصیلات تکمیلی داشته باشد.[۷] انجمن ملی پرستاران نوزاد توصیه می‌کند که پرستاران پیش از ورود به دوره‌های تحصیلات تکمیلی، دو سال در بخش ان‌آی‌سی‌یو سابقهٔ کاری داشته باشند.[۸]

هیچ الزام رسمی برای تبدیل شدن به پرستار ثبت‌شده در بخش ان‌آی‌سی‌یو وجود ندارد، پرستاران نوزاد باید گواهی برنامه احیای نوزادان را داشته باشند. برخی از واحدها ترجیح می‌دهند پرستاران تازه‌کار را که تجربهٔ کار در بخش‌های دیگر ندارند، استخدام کنند تا به‌طور اختصاصی در این حوزه آموزش ببینند، در حالی که برخی دیگر پرستاران باتجربه‌تر را ترجیح می‌دهند. پرستاران مراقبت ویژه، علاوه بر دانش عمومی پرستاری، دوره‌های آموزشی فشردهٔ نظری و بالینی را طی می‌کنند تا بتوانند مراقبت بسیار تخصصی از بیماران بحرانی ارائه دهند. شایستگی‌های آنان شامل تجویز داروهای پرخطر، مراقبت از بیماران با شدت بیماری بالا که به پشتیبانی تهویه نیاز دارند، مراقبت‌های جراحی، احیا، مداخلات پیشرفته مانند اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری یا درمان هیپوترمی برای آنسفالوپاتی نوزادی و همچنین مراقبت‌های مزمن یا با شدت پایین‌تر مرتبط با نوزادان نارس مانند عدم تحمل تغذیه، نوردرمانی یا تجویز آنتی‌بیوتیک‌ها است. پرستاران ان‌آی‌سی‌یو هر سال در آزمون مهارت شرکت می‌کنند و برای حفظ استانداردهای روز، آموزش‌های تکمیلی می‌بینند.

تاریخچه

مسئلهٔ نوزادان نارس و دارای ناهنجاری‌های مادرزادی موضوع تازه‌ای نیست. حتی در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، مقالات علمی متعددی منتشر می‌شد که به اشتراک‌گذاری دانش در مورد روش‌های درمانی می‌پرداختند.[۹][۱۰][۱۱] با این حال، از سال ۱۹۲۲ بود که بیمارستان‌ها شروع به گروه‌بندی نوزادان در یک بخش اختصاصی کردند؛ محلی که امروزه به نام بخش مراقبت ویژه نوزادان (ان‌آی‌سی‌یو) شناخته می‌شود.[۱۲]

استفان تارنیه

پیش از انقلاب صنعتی، نوزادان نارس یا بیمار در خانه متولد می‌شدند و بدون مداخلهٔ پزشکی یا زنده می‌ماندند یا از بین می‌رفتند.[۱۳] در میانهٔ قرن نوزدهم، نخستین انکوباتور نوزادان بر پایهٔ انکوباتورهای مورد استفاده برای تخم‌مرغ ساخته شد.[۱۴] استفان تارنیه عموماً به‌عنوان پدر انکوباتور شناخته می‌شود. او در سال ۱۸۸۰ این دستگاه را برای گرم نگه داشتن نوزادان نارس در زایشگاه‌های پاریس توسعه داد.[۱۳] پیش از آن، روش‌های دیگری مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما این نخستین مدل بود. افزون بر این، او توانست دیگر پزشکان را قانع کند که این درمان به نوزادان نارس کمک می‌کند. فرانسه به‌دلیل نگرانی از کاهش نرخ زاد و ولد، پیشرو در حمایت از نوزادان نارس شد.[۱۳]

پس از بازنشستگی تارنیه، پیر-کنستان بودان راه او را ادامه داد و به محدودیت‌های نوزادان درون دستگاه‌های انکوباتور و اهمیت شیر مادر و پیوند عاطفی او با کودک اشاره کرد.[۱۵] بودان به‌عنوان پدر پری‌ناتولوژی مدرن شناخته می‌شود و اثر برجستهٔ او با عنوان «نوزاد» (Le Nourisson به زبان فرانسوی) نخستین اثری بود که به مراقبت از نوزادان می‌پرداخت.[۱۶] در سال ۱۸۹۰ میلادی، ساختار انکوباتورها در مارسی توسط «الکساندر لیون» ارتقا یافت. او در سال ۱۸۹۱ سازمانی با نام فعالیت‌های پرورشی و مراقبتی نوزادان در انکوباتورها را در نیس و در ژانویهٔ ۱۸۹۶ در پاریس بنیان گذاشت.[۱۷][۱۸][۱۹]

عامل مهم دیگر در توسعهٔ نوزادشناسی مدرن، «مارتین کنی» بود. او نوزادان نارس را در بیمارستان‌های کنی آیلند به‌صورت دائمی در انکوباتور قرار می‌داد. او که چهره‌ای بحث‌برانگیز بود، شاگرد بودان محسوب می‌شد و با نمایش نوزادان نارس به‌عنوان جاذبه‌های جانبی در کنی آیلند و نمایشگاه‌های جهانی نیویورک و شیکاگو در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۹، توجه عموم را به وضعیت و مشکلات نوزادان نارس جلب کرد.[۱۴] پیش‌تر نیز نوزادان در انکوباتور در ۱۸۹۷، ۱۸۹۸، ۱۹۰۱ و ۱۹۰۴ به نمایش گذاشته شده بودند.[۲۰]

سال‌های آغازین

بخش کودکان در بیمارستان «اسکار-زیتن»، برلین، در سال ۱۹۸۹

از قرن هجدهم به بعد، پزشکان نقش‌های بیشتری را در فرایند زایمان بر عهده گرفتند. بااین‌حال، مراقبت از نوزادان، چه بیمار و چه سالم، عمدتاً بر عهدهٔ مادران و ماماها باقی ماند. برخی انکوباتورهای نوزاد، مشابه دستگاه‌های جوجه‌کشی، در اواخر قرن نوزدهم ساخته شدند. در ایالات متحده، این دستگاه‌ها همراه با نوزادان درونشان، تا سال ۱۹۳۱ در نمایشگاه‌های تجاری به نمایش گذاشته می‌شدند. در همان سال، «ای. رابرت بائر» در بیمارستان هنری فورد در دیترویت، میشیگان، موفق شد ترکیبی از اکسیژن، گرما، رطوبت، دسترسی آسان و سهولت در مراقبت پرستاری را با یک انکوباتور جدید فراهم کند.[۲۱] در بریتانیا، نخستین واحدهای مراقبت ویژه نوزادان در بیرمنگام و بریستول افتتاح شدند؛ دومی تنها با هزینهٔ ۱۰۰ پوند راه‌اندازی شد. در بیمارستان ساوث‌مید بریستول، مقاومت اولیهٔ متخصصان زنان در برابر احداث چنین واحدهایی، پس از نجات موفقیت‌آمیز چهارقلوهایی که در سال ۱۹۴۸ در آنجا به دنیا آمده بودند، کاهش یافت. انکوباتورها بسیار گران‌قیمت بودند، بنابراین اغلب تمام اتاق را گرم نگه می‌داشتند. ترس زیادی از انتقال عفونت میان نوزادان وجود داشت. دستورالعمل‌های سختگیرانهٔ پرستاری شامل پوشیدن گان و ماسک توسط کارکنان، شست‌وشوی مداوم دست‌ها و حداقل تماس فیزیکی با نوزادان بود. والدین گاهی تنها اجازه داشتند از پشت پنجره‌های بخش نوزادان فرزندان خود را تماشا کنند. در این دوران، دانش ارزشمندی دربارهٔ تغذیه و دربارهٔ تنفس به دست آمد. اکسیژن تا پایان دههٔ ۱۹۵۰ آزادانه به نوزادان داده می‌شد، تا اینکه مشخص شد غلظت بالای اکسیژن درون انکوباتورها باعث نابینایی برخی نوزادان می‌شود. پایش شرایط درون انکوباتور و وضعیت نوزاد به یکی از حوزه‌های مهم پژوهش تبدیل شد. دههٔ ۱۹۶۰ دوران پیشرفت‌های سریع پزشکی، به‌ویژه در زمینهٔ پشتیبانی تنفسی بود، که سرانجام زنده‌ماندن نوزادان نارس را ممکن ساخت. پیش از آن، تعداد اندکی از نوزادان متولدشده پیش از هفتهٔ سی‌ودوم زنده می‌ماندند و بسیاری از بازماندگان دچار ناتوانی‌های عصبی می‌شدند. «هربرت بری» در لندن پیشگام پیشرفت‌هایی در احیای نوزادان بود. او مقالهٔ بنیادین خود را در این زمینه در نشریهٔ لانست در سال ۱۹۶۳ منتشر کرد.[۲۲] یکی از نگرانی‌های آن زمان این بود که فشار زیاد اکسیژن ممکن است به ریه‌های نوزاد آسیب برساند. بری در مدار اکسیژن، یک دریچهٔ ایمنی زیرآبی طراحی کرد. لوله‌ها در ابتدا از جنس لاستیک بودند، اما این جنس می‌توانست نای حساس نوزاد را تحریک کند؛ بنابراین، بری آن‌ها را با پلاستیک جایگزین کرد. این لوله درون‌نایی جدید، بر اساس طراحی بری، با نام «لوله سنت توماس» شناخته شد.[۲۳]

در سال ۱۹۶۴، «ویلیام نورث‌وی»، رادیولوژیست کودکان، هنگام گفت‌وگو با نوزادشناس «فیلیپ سان‌شاین» در مرکز پزشکی دانشگاه استنفورد، الگوی ثابتی از تغییرات کیستی در ریه‌های نوزادان نارس را در پرتونگاری مشاهده کرد. نورث‌وی دریافت که تمام این نوزادان غلظت بالای اکسیژن و تهویهٔ مکانیکی دریافت کرده بودند، که موجب آسیب شده بود. مقالهٔ او در سال ۱۹۶۷ منتشر شد که در آن اصطلاح دیسپلازی برونشی‌ریوی ابداع شد. در این مقاله او بیماری دیسپلازی برونشی‌ریوی و هم‌ابتلایی‌های آن را توصیف کرد. این کشف منجر به کاهش جهانی در میزان اکسیژن کمکی و فشار تهویه شد و نتایج سلامت نوزادان نارس را بهبود داد. این مقاله «یکی از مهم‌ترین، پرارجاع‌ترین و تأثیرگذارترین مقالات در تاریخ نوزادشناسی» توصیف شده است.[۲۴][۲۵]

اولین بخش‌های نوزادان در ابتدا تجهیزات اندکی داشتند و تنها اکسیژن و گرما فراهم می‌کردند و بیشتر به پرستاری دقیق و مشاهدهٔ بالینی وابسته بودند. در سال‌های بعد، پژوهش‌های بیشتر موجب شد فناوری نقش بزرگ‌تری در کاهش مرگ‌ومیر نوزادان ایفا کند. توسعهٔ سورفکتانت ریوی، که به اکسیژن‌رسانی و تهویهٔ ریه‌های نارس کمک می‌کند، تاکنون مهم‌ترین پیشرفت در زمینهٔ نوزادشناسی به‌شمار می‌رود.

افزایش فناوری

بخش مراقبت ویژه نوزادان (ان‌آی‌سی‌یو) در سال ۱۹۸۰

تا دههٔ ۱۹۷۰، بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان به بخشی ثابت از بیمارستان‌ها در کشورهای توسعه‌یافته تبدیل شده بودند. در بریتانیا، برخی از واحدهای اولیه، برنامه‌های اجتماعی اجرا می‌کردند و پرستاران باتجربه را برای کمک به مراقبت از نوزادان نارس به خانه‌ها می‌فرستادند. اما با پیشرفت فناوری در پایش و درمان، مراقبت ویژه از نوزادان به‌طور فزاینده‌ای در بیمارستان‌ها متمرکز شد. تا دههٔ ۱۹۸۰، بیش از ۹۰٪ زایمان‌ها در بیمارستان انجام می‌شد. انتقال اضطراری نوزاد از خانه به بخش مراقبت ویژه نوزادان با دستگاه انکوباتور حمل‌ونقل دیگر منسوخ شده بود، هرچند همچنان از انکوباتورهای حمل‌ونقل استفاده می‌شد. تجهیزات تخصصی و نیروی انسانی ماهر در همهٔ بیمارستان‌ها وجود نداشت و همین امر باعث شد تا استدلال‌هایی قوی برای ایجاد مراکز بزرگ و متمرکز بخش مراقبت ویژه نوزادان مطرح شود. با این حال، یکی از پیامدهای منفی این تمرکز، زمان طولانی سفر برای نوزادان آسیب‌پذیر و والدینشان بود. یک مطالعه در سال ۱۹۷۹ نشان داد که ۲۰٪ از نوزادانی که تا یک هفته در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری بودند، هرگز توسط هیچ‌یک از والدین خود ملاقات نشدند. تا دههٔ ۱۹۸۰ تقریباً هیچ‌کس در نقش نجات‌دهندهٔ این بخش‌ها تردید نداشت. حدود ۸۰٪ از نوزادان با وزن کمتر از ۱٫۵ کیلوگرم اکنون زنده می‌ماندند، در حالی که این رقم در دههٔ ۱۹۶۰ حدود ۴۰٪ بود. از سال ۱۹۸۲، پزشکان اطفال در بریتانیا می‌توانستند در زیرشاخهٔ پزشکی نوزادان آموزش ببینند و تخصص بگیرند.

بخش مراقبت ویژه نوزادان (ان‌آی‌سی‌یو) در سال ۲۰۰۹

اکنون نه‌تنها پرستاری دقیق بلکه ابزارها و روش‌های جدید نیز نقش اصلی را ایفا می‌کردند. مانند بخش‌های مراقبت ویژه بزرگسالان، استفاده از سیستم‌های پایش و پشتیبانی حیاتی به امری عادی تبدیل شده بود. این سیستم‌ها نیاز به تغییرات خاصی داشتند تا با بدن‌های کوچک و نارس نوزادان سازگار شوند. برای نمونه، دستگاه‌های تنفس مصنوعی بزرگسالان می‌توانستند به ریهٔ نوزادان آسیب بزنند؛ بنابراین روش‌های ملایم‌تر با فشار کمتر طراحی شدند. لوله‌ها و حسگرهای فراوان برای پایش وضعیت نوزاد، نمونه‌گیری از خون و تغذیهٔ مصنوعی، گاهی نوزاد را زیر انبوهی از تجهیزات پنهان می‌کرد. تا سال ۱۹۷۵، بیش از ۱۸٪ از نوزادان تازه‌متولد در بریتانیا در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری می‌شدند. برخی از بیمارستان‌ها همهٔ نوزادان متولدشده با عمل سزارین یا با وزن کمتر از ۲۵۰۰ گرم را بستری می‌کردند. این‌که این نوزادان تماس اولیهٔ نزدیک با مادرانشان را از دست می‌دادند، به نگرانی فزاینده‌ای بدل شده بود. در دههٔ ۱۹۸۰، دربارهٔ هزینه‌های انسانی و اقتصادی وابستگی بیش‌ازحد به فناوری پرسش‌هایی مطرح شد و سیاست‌های پذیرش تدریجاً محتاطانه‌تر گشت.

تغییر اولویت‌ها

مادری نوزاد نارس خود را در بخش مراقبت ویژه نوزادان کاپیولانی در هونولولو، هاوایی در آغوش گرفته است

بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان اکنون بر درمان نوزادان بسیار کوچک، نارس یا دارای بیماری‌های مادرزادی تمرکز دارند. برخی از این نوزادان حاصل زایمان‌های چندقلویی هستند، اما بیشترشان نوزادان تک‌قلوی نارس‌اند. زایمان زودرس و چگونگی پیشگیری از آن همچنان از مسائل پیچیدهٔ پزشکی به‌شمار می‌آید. گرچه پیشرفت‌های پزشکی امکان زنده‌ماندن نوزادان کم‌وزن را فراهم کرده است، اما تقریباً همیشه به‌تأخیر انداختن چنین زایمان‌هایی بهتر است.

نوزاد نارس، لوله‌گذاری‌شده و وابسته به دستگاه تهویهٔ مکانیکی
نوزاد نارس با وزن ۹۹۰ گرم، لوله‌گذاری‌شده و متصل به دستگاه تهویهٔ مکانیکی در بخش مراقبت ویژه نوزادان

امروزه واحدهای مراقبت ویژه نوزادان بسیار «خانواده‌محورتر» شده‌اند و مشارکت حداکثری والدین را در مراقبت از نوزادان تشویق می‌کنند. استفاده از گان و ماسک دیگر معمول نیست و والدین ترغیب می‌شوند تا در مراقبت‌ها کمک کنند. در آغوش گرفتن و تماس پوست با پوست، که به‌عنوان مراقبت کانگورویی شناخته می‌شود، برای همهٔ نوزادان به‌جز نوزادان بسیار ضعیف مفید شمرده می‌شود. روش‌های کم‌استرس‌تری برای ارائهٔ مراقبت‌های پزشکی پیشرفته به این بیماران کوچک ابداع شده است، مانند حسگرهایی که سطح اکسیژن خون را از طریق پوست اندازه‌گیری می‌کنند یا روش‌هایی که میزان خون گرفته‌شده برای آزمایش را کاهش می‌دهند.

برخی از مشکلات عمدهٔ بخش مراقبت ویژه نوزادان تقریباً از بین رفته‌اند. تبادل خون، که در آن تمام خون بدن خارج و جایگزین می‌شود، اکنون به‌ندرت انجام می‌شود. بیماری ارهاش بین مادر و نوزاد تا حد زیادی قابل پیشگیری است و در گذشته شایع‌ترین دلیل انجام تبادل خون بود. با این حال، مشکلات تنفسی، خونریزی داخل‌بطنی، انتروکولیت نکروزان و عفونت‌ها همچنان جان بسیاری از نوزادان را می‌گیرند و موضوع پژوهش‌های جدید و جاری هستند.

چشم‌انداز بلندمدت برای نوزادان نارس که توسط بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان نجات یافته‌اند، همیشه مورد نگرانی بوده است. گزارش شده است که درصد بیشتری از این نوزادان در مقایسه با جمعیت عمومی با ناتوانی‌هایی مانند فلج مغزی و اختلالات یادگیری رشد می‌کنند. اکنون که درمان‌های مؤثری برای بسیاری از مشکلات نوزادان کوچک یا نارس در هفته‌های نخست زندگی وجود دارد، پیگیری بلندمدت و کاهش ناتوانی‌های ماندگار به محورهای اصلی پژوهش‌ها بدل شده‌اند.

علاوه بر نارس بودن و وزن بسیار پایین هنگام تولد، بیماری‌های رایجی که در بخش مراقبت ویژه نوزادان درمان می‌شوند شامل آسفیکسی پیرامون‌زایمان، ناهنجاری مادرزادی شدید، سپسیس، یرقان نوزادی و سندرم دیسترس تنفسی نوزادان در اثر نارس بودن ریه‌ها هستند. به‌طور کلی، عامل اصلی مرگ‌ومیر در این بخش‌ها انتروکولیت نکروزان است. عوارض نارس بودن شدید می‌تواند شامل خونریزی داخل‌جمجمه‌ای، دیسپلازی برونکوپولمونری مزمن (و سندرم دیسترس تنفسی نوزادان) یا رتینوپاتی نوزادان نارس باشد. نوزاد ممکن است تنها یک روز برای مشاهده در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری شود یا ماه‌ها در آن بماند.

نوزاد نارس در بخش مراقبت ویژه نوزادان در بیمارستان کودکان مک‌مستر

پزشکی نوزادان و بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان به‌طور چشمگیری بقای نوزادان با وزن بسیار پایین و نارس‌های شدید را افزایش داده‌اند. در دوران پیش از وجود این بخش‌ها، نوزادانی با وزن کمتر از ۱٬۴۰۰ گرم (۳٫۱ پوند)، که معمولاً حدود ۳۰ هفته سن بارداری داشتند، به‌ندرت زنده می‌ماندند. امروزه نوزادان ۵۰۰ گرم (۱٫۱ پوند) در ۲۶ هفته شانس قابل‌توجهی برای زنده‌ماندن دارند. تا تاریخ ۲۰۲۲، رکورد جهانی کمترین سن بارداری برای نوزاد زنده‌مانده متعلق به «کرتیس زای-کیت مینز» است که در ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در ایالات متحده و در ۲۱ هفته و ۱ روز بارداری با وزن ۴۲۰ گرم (۰٫۹۳ پوند) به دنیا آمد.[۲۶]

محیط بخش مراقبت ویژه نوزادان، در کنار مزایا، چالش‌هایی نیز دارد. عوامل استرس‌زا برای نوزادان می‌تواند شامل نور مداوم، سطح بالای صدا، جدایی از مادر، تماس فیزیکی کم، روش‌های دردناک و اختلال در فرصت شیر دادن باشد. پژوهش‌های بسیار اندکی دربارهٔ مداخلات کاهش نویز در این بخش‌ها انجام شده و هنوز مشخص نیست تأثیر آن‌ها بر رشد و تکامل نوزادان چیست.[۲۷] بخش مراقبت ویژه نوزادان همچنین برای کارکنان نیز محیطی پرفشار است. یکی از جنبه‌های خاص این فشار روانی برای والدین و کارکنان این است که نوزاد ممکن است زنده بماند، اما با آسیب به مغز، ریه یا چشم‌ها.[۲۸] هنگام ورود والدین به بخش مراقبت ویژه نوزادان، معمولاً بازدیدی راهنما از بخش و تجهیزات انجام می‌شود. در این بازدید، اطلاعاتی دربارهٔ انواع دستگاه‌های مورد استفاده مانند انکوباتورها، پایشگرها و دستگاه‌های تهویهٔ مکانیکی داده می‌شود و توضیح داده می‌شود که چگونه به سلامت و تندرستی نوزادان کمک می‌کنند. آشنایی والدین با بخش مراقبت ویژه نوزادان به کاهش اضطراب آن‌ها و افزایش رضایت از مراقبت کمک می‌کند.[۲۹]

ارتباط مؤثر بین ارائه‌دهندگان خدمات سلامت و والدین در بخش مراقبت ویژه نوزادان برای افزایش مشارکت والدین و کاهش استرس بسیار حیاتی است. به والدین اطلاعات داده می‌شود که نقطهٔ تماس اصلی آن‌ها چه کسی است و چگونه می‌توانند با تیم پزشکی مراقبت‌کننده از نوزادشان ارتباط برقرار کنند.[۳۰]

دوره‌های کارآموزی در بخش مراقبت ویژه نوزادان از جنبه‌های ضروری تخصص اطفال و زنان و زایمان هستند، اما تجربه در این بخش برای سایر تخصص‌ها مانند پزشکی خانواده، جراحی، داروسازی و پزشکی اورژانس نیز توصیه می‌شود.

تجهیزات

انکوباتور

یک انکوباتور اولیه، سال ۱۹۰۹.
یک انکوباتور در میچوآکان، مکزیک.

انکوباتور (یا isolette[۳۱] یا humidicrib) دستگاهی است که برای حفظ شرایط محیطی مناسب برای یک نوزاد (نوزاد تازه‌متولدشده) به‌کار می‌رود. این دستگاه در موارد زایمان پیش‌ازموعد یا برای برخی نوزادان تمام‌رس بیمار استفاده می‌شود.

تجهیزات اضافی مورد استفاده برای ارزیابی و درمان نوزادان بیمار شامل موارد زیر هستند:

  • فشارسنج خون: فشارسنج خون دستگاهی است که به یک کاف کوچک متصل می‌شود و این کاف به دور بازو یا پای نوزاد بسته می‌شود. این کاف به‌صورت خودکار فشار خون را اندازه‌گیری کرده و داده‌ها را برای بررسی توسط ارائه‌دهندگان مراقبت نمایش می‌دهد.
  • هود اکسیژن: هود اکسیژن جعبه‌ای شفاف است که روی سر نوزاد قرار می‌گیرد و اکسیژن را تأمین می‌کند. این وسیله برای نوزادانی استفاده می‌شود که همچنان قادر به تنفس هستند اما به مقداری حمایت تنفسی نیاز دارند.
  • ونتیلاتور: ونتیلاتور دستگاه تنفسی است که هوا را به ریه‌ها انتقال می‌دهد. نوزادانی که به‌شدت بیمار هستند این مداخله را دریافت می‌کنند. معمولاً ونتیلاتور نقش ریه‌ها را بر عهده می‌گیرد در حالی که درمان برای بهبود عملکرد ریه و گردش خون انجام می‌شود.

کارکردهای ممکن یک انکوباتور نوزادی عبارت‌اند از:

یک انکوباتور حمل‌ونقل دستگاهی از نوع انکوباتور در قالبی قابل‌انتقال است و زمانی استفاده می‌شود که یک نوزاد بیمار یا نارس جابه‌جا می‌شود؛ برای نمونه، از یک بیمارستان همگانی به یک مرکز درمانی بزرگ‌تر که دارای بخش مراقبت ویژهٔ نوزادان باشد. این دستگاه معمولاً دارای یک ونتیلاتور کوچک، پایشگر قلبی‌تنفسی، پمپ وریدی (IV pump)، پالس‌اکسی‌متر و منبع اکسیژن تعبیه‌شده درون ساختار خود است.[۳۳]

اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری (ECMO)

اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری برای نوزادانی به‌کار می‌رود که دارای مشکلات شدید تنفسی یا قلبی هستند. اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری معمولاً آخرین راه‌حل است زمانی که تمامی درمان‌های دیگر ناکام مانده باشند. این یک روش بسیار تهاجمی است، اما به‌طور چشمگیری شانس بقا را در نوزاد افزایش می‌دهد.

دو نوع متفاوت از اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری:

  • وریدی‌ـوریدی: بیشتر برای نارسایی ریوی استفاده می‌شود. خون از یک سیاهرگ نوزاد گرفته می‌شود، خارج از بدن اکسیژنه می‌گردد و سپس از طریق سیاهرگ دیگری به بدن بازگردانده می‌شود.
  • وریدی‌ـشریانی: برای نارسایی شدید قلب و ریه استفاده می‌شود. خون از یک سیاهرگ برداشت می‌شود، خارج از بدن اکسیژنه شده و سپس از طریق یک سرخرگ برای پشتیبانی از عملکرد قلب و ریه به بدن بازگردانده می‌شود.

مدیریت درد

مادر از روش رایج تماس پوست با پوست با نوزاد خود استفاده می‌کند.

در یک مطالعه، بسیاری از والدین نوزادانی که در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری بودند گزارش داده‌اند که مایل‌اند بیشتر دربارهٔ انواع دردهایی که نوزادشان تجربه می‌کند و چگونگی کمک به کاهش آن بیاموزند. نگرانی دیگر مطرح‌شده، پیامدهای احتمالی درازمدت درد بود.[۳۵]

کاهش درد

روش‌های متعددی برای مدیریت درد در نوزادان وجود دارد. نگه‌داشتن نوزاد در وضعیت کانگورو (تماس پوست با پوست) یا تغذیه با شیر مادر می‌تواند پیش از انجام یک اقدام پزشکی، نوزاد را آرام کند.[۳۶] روش‌های دیگر شامل اجازه دادن به نوزاد برای مکیدن انگشت پوشیده‌شده با دستکش و ایجاد محیطی آرام و راحت است.[۳۷]

جمعیت بیماران

تشخیص‌ها و آسیب‌شناسی‌های رایج در بخش مراقبت ویژه نوزادان شامل موارد زیر هستند:

سطوح مراقبت

مفهوم تعیین سطح برای امکانات بیمارستانی که از نوزادان مراقبت می‌کنند، بر اساس میزان پیچیدگی مراقبت ارائه‌شده، نخستین‌بار در ایالات متحده در سال ۱۹۷۶ مطرح شد.[۳۸] سطوح در ایالات متحده بر اساس رهنمودهای منتشرشده توسط آکادمی آمریکایی متخصصان کودکان (AAP) تعیین می‌شوند.[۳۹] در بریتانیا، این رهنمودها توسط انجمن پزشکی پیریناتال بریتانیا (BAPM) صادر می‌شوند و در کانادا، توسط انجمن متخصصان کودکان کانادا نگه‌داری می‌شوند.

مراقبت نوزادی به دسته‌ها یا سطوح مراقبتی تقسیم می‌شود. این سطوح بسته به نوع مراقبت موردنیاز تعریف می‌شوند و توسط نهاد ناظر در هر منطقه تعیین می‌گردند.

ایالات متحده

چیدمان آزمایشی طراحی جدید اتاقک در بخش مراقبت ویژه نوزادان در مرکز پزشکی نیروی دریایی سن‌دیگو

تعریف یک بخش مراقبت ویژه نوزادان بر اساس مرکز ملی آمار این است که «واحد یا بخش بیمارستانی که دارای نیروی انسانی و تجهیزات لازم برای ارائه پشتیبانی مداوم تهویه مکانیکی برای نوزاد است.»[۴۰] در سال ۲۰۱۲، آکادمی آمریکایی متخصصان کودکان بیانیهٔ سیاستی خود را به‌روزرسانی کرد و سطوح مختلف مراقبت نوزادی را مشخص نمود.[۴۱] یکی از تفاوت‌های عمده در بیانیهٔ سیاستی آکادمی آمریکایی متخصصان کودکان در سال ۲۰۱۲ نسبت به نسخهٔ سال ۲۰۰۴ حذف بخش‌های تخصصی برای سطوح دوم و سوم و افزودن سطح چهارم مراقبت ویژه نوزادان بود. چهار سطح متمایز مراقبت نوزادی که در جدیدترین بیانیهٔ سیاستی آکادمی آمریکایی متخصصان کودکان تعریف شده‌اند عبارت‌اند از:

  1. سطح یک، بخش نوزادان سالم
  2. سطح دو، بخش مراقبت ویژه نوزادان با نیازهای ویژه (مراقبت ویژه سطح متوسط)
  3. سطح سه، بخش مراقبت ویژه نوزادان
  4. سطح چهار، بخش مراقبت ویژه نوزادان منطقه‌ای

سطح یک (بخش نوزادان سالم)

سطح یک معمولاً به‌عنوان «بخش نوزادان سالم» شناخته می‌شود. بخش‌های نوزادان سالم توانایی انجام احیای نوزادی در هر زایمان، ارزیابی و ارائه مراقبت‌های پس از تولد برای نوزادان سالم، تثبیت و مراقبت از نوزادانی را دارند که در سن ۳۵ تا ۳۷ هفته بارداری به دنیا آمده‌اند و از نظر فیزیولوژیک پایدار باقی مانده‌اند؛ همچنین این بخش‌ها نوزادان بیمار یا نوزادان متولدشده پیش از ۳۵ هفته را تا زمان انتقال به مرکزی که بتواند سطح مناسب مراقبت نوزادی را فراهم کند، تثبیت می‌نمایند. انواع ارائه‌دهندگان خدمات موردنیاز در بخش‌های نوزادان سالم شامل پزشکان کودکان، پزشکان خانواده، پرستاران متخصص و سایر پرستاران ارشد دارای صلاحیت پیشرفته هستند.[۴۱]

سطح دو (بخش مراقبت ویژه نوزادان)

پیش‌تر، واحدهای سطح دو بر اساس توانایی ارائه تهویه کمکی از جمله فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) به دو دسته (سطح IIA و سطح IIB) تقسیم می‌شدند.[۴۲] واحدهای سطح دو که با نام بخش مراقبت ویژه نوزادان نیز شناخته می‌شوند، دارای تمامی قابلیت‌های یک بخش سطح یک هستند.[۴۱] علاوه‌بر ارائه مراقبت نوزادی سطح یک، واحدهای سطح دو قادر به انجام موارد زیر هستند:

  • مراقبت از نوزادانی که در سن بارداری ۳۲ هفته یا بیشتر به دنیا آمده‌اند و وزن آن‌ها ۱۵۰۰ گرم یا بیشتر است و دچار نارسایی فیزیولوژیک بوده یا به‌طور متوسط بیمار هستند و مشکلات آن‌ها انتظار می‌رود به‌سرعت برطرف شود و به خدمات فوق‌تخصصی فوری نیاز نداشته باشند
  • مراقبت از نوزادانی که در حال تغذیه و تقویت شده یا پس از مراقبت‌های ویژه دوران نقاهت را سپری می‌کنند
  • ارائه تهویه مکانیکی برای مدت کوتاه (کمتر از ۲۴ ساعت) یا فشار مثبت مداوم راه هوایی
  • تثبیت نوزادانی که پیش از ۳۲ هفته بارداری و با وزن کمتر از ۱۵۰۰ گرم به دنیا آمده‌اند تا زمان انتقال به یک مرکز مراقبت ویژه نوزادان
  • بخش‌های سطح دو باید تحت مدیریت و نظارت یک پزشک کودکان اداره شوند، با این حال بسیاری از این بخش‌ها توسط نوزادپزشکان و پرستار متخصص نوزادان اداره می‌شوند.[۴۳]

سطح سه (بخش مراقبت ویژه نوزادان)

راهنمای سال ۲۰۰۴ AAP واحدهای سطح سه را به سه دسته (سطح IIIA, IIIB و IIIC) تقسیم کرده بود.[۴۲] واحدهای سطح سه ملزم به داشتن جراحان کودکان علاوه بر ارائه‌دهندگان خدمات موردنیاز برای سطح دو (پزشکان بیمارستانی کودکان، نوزادپزشکان و پرستاران متخصص نوزادان) و سطح یک (پزشکان کودکان، پزشکان خانواده، پرستاران متخصص و سایر پرستاران ارشد) هستند. همچنین، انواع ارائه‌دهندگان خدماتی که باید یا در محل حضور داشته باشند یا از طریق توافق مشاوره‌ای با یک مؤسسه نزدیک قابل دسترسی باشند شامل فوق‌تخصص‌های پزشکی کودکان، متخصصان بیهوشی کودکان و چشم‌پزشکان کودکان هستند.[۴۱] علاوه بر ارائه مراقبت و داشتن توانایی‌های بخش‌های سطح یک و دو، واحدهای سطح سه مراقبت ویژه نوزادان (NICU) قادر به انجام موارد زیر هستند:[۴۱]

  • ارائه پشتیبانی مداوم حیاتی
  • ارائه مراقبت جامع برای نوزادانی که پیش از ۳۲ هفته بارداری به دنیا آمده و وزنشان کمتر از ۱۵۰۰ گرم است
  • ارائه مراقبت جامع برای نوزادانی با هر سن بارداری و وزن تولد که دچار بیماری بحرانی هستند
  • دسترسی سریع و آماده به تمامی فوق‌تخصص‌های پزشکی کودکان، جراحان کودکان، متخصصان بیهوشی کودکان و چشم‌پزشکان کودکان
  • ارائه طیف کامل حمایت‌های تنفسی شامل تهویهٔ معمولی و/یا فرکانس بالا و گاز نیتریک اکساید استنشاقی
  • انجام تصویربرداری پیشرفته با تفسیر فوری، شامل سی‌تی اسکن، ام‌آرآی و اکوکاردیوگرافی

سطح چهار (بخش مراقبت ویژه نوزادان منطقه‌ای)

بالاترین سطح مراقبت نوزادان در واحدهای مراقبت ویژه نوزادان منطقه‌ای یا سطح چهار ارائه می‌شود. واحدهای سطح چهار علاوه بر ارائه‌دهندگان خدمات سطح سه، باید دارای فوق‌تخصص‌های جراحی کودکان باشند.[۴۱] واحدهای منطقه‌ای تمامی توانایی‌های واحدهای سطح یک، دو و سه را دارا هستند. علاوه بر ارائه بالاترین سطح مراقبت، واحدهای سطح چهار:

  • در مؤسسه‌ای مستقر هستند که توانایی جراحی اصلاح شرایط مادرزادی یا اکتسابی پیچیده را داشته باشد
  • دارای طیف کامل فوق‌تخصص‌های پزشکی کودکان، فوق‌تخصص‌های جراحی کودکان و متخصصان بیهوشی کودکان در محل باشند
  • انتقال بیماران را تسهیل کرده و آموزش‌های بیرون‌مرکزی ارائه دهند

بریتانیا

معیارهای متفاوتی برای تعیین مراقبت ویژه و مراقبت متمرکز نوزادان به‌صورت محلی و ملی استفاده می‌شود.[۴۴]

واحدهای نوزادی سطح ۱

همچنین با نام بخش نوزادان با مراقبت ویژه (SCBU) شناخته می‌شوند. این واحدها از نوزادانی مراقبت می‌کنند که نیاز به مراقبت بیشتری نسبت به نوزادان سالم دارند اما نسبتاً پایدار و رسیده هستند. در بخش نوزادان با مراقبت ویژه ممکن است تغذیه لوله‌ای، اکسیژن‌درمانی، آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت و فتوتراپی برای یرقان ارائه شود. در یک بخش نوزادان با مراقبت ویژه، یک پرستار می‌تواند حداکثر از چهار نوزاد مراقبت کند.

واحدهای نوزادی سطح ۲

همچنین به‌نام واحدهای نوزادی محلی شناخته می‌شوند و قادر به مراقبت از نوزادانی هستند که نیاز به حمایت پیشرفته‌تری دارند، مانند تغذیه وریدی و فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP). این واحدها ممکن است نوزادانی را نیز تحت مراقبت کوتاه‌مدت ویژه، مانند تهویه مکانیکی، قرار دهند. نوزادانی که نیاز به مراقبت بلندمدت یا پیچیده‌تر دارند، مانند نوزادان بسیار نارس، معمولاً به واحد سطح سه منتقل می‌شوند.

نوزادان در واحد سطح دو ممکن است از نظر پرستاری به دسته‌های «مراقبت ویژه»، «وابستگی بالا (HDU)» که در آن پرستار تا دو نوزاد را مراقبت می‌کند، یا «مراقبت ویژه یک‌به‌یک» قرار گیرند.[۴۵]

واحدهای نوزادی سطح ۳

همچنین به نام «واحدهای مراقبت ویژه نوزادان (NICU)» شناخته می‌شوند – اگرچه واحدهای سطح دو نیز ممکن است واحدهای مراقبت ویژه نوزادان خود را داشته باشند. این واحدها از کوچک‌ترین، نارس‌ترین و بیمارترین نوزادان مراقبت می‌کنند و اغلب پوشش منطقه‌ای گسترده‌ای دارند. درمان‌هایی مانند تهویه مکانیکی طولانی‌مدت، هیپوترمی درمانی، جراحی نوزادی و استنشاق نیتریک اکساید معمولاً در واحدهای سطح سه ارائه می‌شوند، اگرچه همه واحدها به همه درمان‌ها دسترسی ندارند. برخی از نوزادان تحت مراقبت در واحدهای سطح سه ممکن است نیاز به درمان کمتری داشته باشند و در واحدهای اچ‌دی‌یو یا بخش نوزادان با مراقبت ویژه در همان محل نگهداری شوند. ان‌اچ‌اس اینگلند در دسامبر ۲۰۱۹ توصیه کرد که این واحدها باید حداقل از ۱۰۰ نوزاد با وزن کمتر از ۱٫۵ کیلوگرم مراقبت کنند و معمولاً بیش از ۲۰۰۰ روز مراقبت ویژه در سال ارائه دهند.[۴۶]

هند

هند دارای سیستم سه‌سطحی بر اساس وزن و سن بارداری نوزاد است.[۴۷]

مراقبت سطح یک

نوزادانی که وزن آن‌ها بیش از ۱۸۰۰ گرم باشد یا سن بارداری آن‌ها ۳۴ هفته یا بیشتر باشد، تحت مراقبت سطح یک قرار می‌گیرند. این مراقبت شامل مراقبت‌های پایه در زمان تولد، فراهم کردن گرما، حفظ استریل بودن و تشویق به شیردهی است. این نوع مراقبت می‌تواند در خانه، زیرمرکز و مرکز بهداشت اولیه ارائه شود.

مراقبت سطح دو

نوزادانی که وزن آن‌ها بین ۱۲۰۰ تا ۱۸۰۰ گرم باشد یا سن بارداری آن‌ها ۳۰–۳۴ هفته باشد، تحت مراقبت سطح دو قرار می‌گیرند و توسط پرستاران آموزش‌دیده و پزشکان کودکان مراقبت می‌شوند. تجهیزات و امکانات مورد استفاده در این سطح مراقبت شامل تجهیزات احیاء، حفظ محیط با دمای مناسب، تزریق وریدی، تغذیه با لوله، فتوتراپی و تعویض خون است. این نوع مراقبت می‌تواند در واحدهای ارجاع اولیه، بیمارستان‌های منطقه‌ای، مؤسسات آموزشی و خانه‌های پرستاری ارائه شود.

مراقبت سطح سه

نوزادانی که وزن آن‌ها کمتر از ۱۲۰۰ گرم باشد یا سن بارداری آن‌ها کمتر از ۳۰ هفته باشد، تحت مراقبت سطح سه قرار می‌گیرند. این مراقبت در مؤسسات پیشرفته و مراکز پیریناتال منطقه‌ای که مجهز به امکانات مرکزی اکسیژن و ساکشن، انکوباتورهای سرووکنترل، مانیتورهای علائم حیاتی، مانیتورهای پوستی، ونتیلاتورها، پمپ‌های تزریق و غیره هستند، ارائه می‌شود. این نوع مراقبت توسط پرستاران ماهر و نوزادپزشکان انجام می‌گیرد.

منابع

  1. ↑ "A Brief History of Advances in Neonatal Care". NEONATAL INTENSIVE CARE AWARENESS MONTH (به انگلیسی). Retrieved 2023-03-09.
  2. ↑ "Nurses for a Healthier Tomorrow". www.nursesource.org. Retrieved 2017-10-28.
  3. ↑ Gluck L (7 October 1985). Conceptualization and initiation of a neonatal intensive care nursery in 1960 (PDF). Neonatal intensive care: a history of excellence. National Institutes of Health. Archived from the original (PDF) on 25 October 2021. Retrieved 18 November 2014.
  4. ↑ Whitfield JM, Peters BA, Shoemaker C (July 2004). "Conference summary: a celebration of a century of neonatal care". Proceedings. 17 (3): 255–258. doi:10.1080/08998280.2004.11927977. PMC 1200660. PMID 16200108.
  5. ↑ Harper, Douglas. "neonatal". Online Etymology Dictionary. Douglas Harper. Retrieved October 26, 2010.
  6. ↑ "The Neonatal Intensive Care Unit (NICU)". Stanford Childrens'.
  7. 1 2 "Frequently Asked Questions". Global Unity for Neonatal Nurses. Boston: Council of International Neonatal Nurses. 2009. Archived from the original on 2010-08-26. Retrieved October 26, 2010.
  8. 1 2 "Neonatal Nurse". Nurses for a Healthier Tomorrow. Retrieved October 26, 2010.
  9. ↑ "Digitale Bibliothek - Münchener Digitalisierungszentrum". digitale-sammlungen.de.
  10. ↑ "Neonatology on the Web: Cadogan - An Essay upon Nursing - 1749". neonatology.org. Archived from the original on 24 January 2022. Retrieved 17 April 2011.
  11. ↑ ABREGE HISTORIQUE DE L'ETABLISSEMENT DE L'HOPITAL DES ENFANS-TROUVES A PARIS
  12. ↑
  13. 1 2 3 Baker JP (2000). "The incubator and the medical discovery of the premature infant". Journal of Perinatology. 20 (5): 321–328. doi:10.1038/sj.jp.7200377. PMID 10920793.
  14. 1 2 Philip AG (October 2005). "The evolution of neonatology". Pediatric Research. 58 (4): 799–815. doi:10.1203/01.PDR.0000151693.46655.66. PMID 15718376. S2CID 207051353.
  15. ↑ Dunn PM (November 1995). "Professor Pierre Budin (1846-1907) of Paris, and modern perinatal care". Archives of Disease in Childhood. Fetal and Neonatal Edition. 73 (3): F193–F195. doi:10.1136/fn.73.3.F193. PMC 2528458. PMID 8535881.
  16. ↑ "Neonatology on the Web: Pierre Budin - The Nursling". neonatology.org.
  17. ↑ Un Bébé en Couveuse, Le Petit Marseillais, 21 May 1890, retronews.fr.
  18. ↑ James Walter Smith (30 December 2023). "Baby Incubators, The Strand Magazine (London), 12, pp. 770-776, 1896". neonatology.net.
  19. ↑ Docteur Maurice de Fleury (27 February 1896). "Les couveuses d'enfants, Le Figaro, 27 February 1896, p. 2". retronews.fr.
  20. ↑ Harvey G, ed. (6 August 1904). "Incubator Graduates". Harper's Weekly. New York: Harper & Brothers. p. 1225 – via harpweek.com.
  21. ↑ J Am Med Assoc. 1937;108(22):1874
  22. ↑ Barrie H (March 1963). "Resuscitation of the newborn". Lancet. 1 (7282): 650–655. doi:10.1016/s0140-6736(63)91290-x. PMID 13969541.
  23. ↑ "Dr Herbert Barrie". The Times (به انگلیسی). 2017-05-08. ISSN 0140-0460. Retrieved 2018-03-08.
  24. ↑ Abman, Steven H.; Bancalari, Eduardo; Jobe, Alan (February 15, 2017). "The Evolution of Bronchopulmonary Dysplasia after 50 Years". American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine. 195 (4): 421–424. doi:10.1164/rccm.201611-2386ED. ISSN 1073-449X. PMID 28199157.
  25. ↑ Merritt, T. Allen; Northway, William H.; Boynton, Bruce R., eds. (1988). "Chapter 1". Bronchopulmonary Dysplasia. Contemporary Issues in Fetal and Neonatal Medicine. Boston: Blackwell Scientific Publications. ISBN 978-0-86542-047-2 – via Internet Archive.
  26. ↑ "UAB Hospital delivers record-breaking premature baby". UAB News (به انگلیسی). Retrieved 2024-06-30.
  27. ↑ Sibrecht G, Wróblewska-Seniuk K, Bruschettini M (May 2024). "Noise or sound management in the neonatal intensive care unit for preterm or very low birth weight infants". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2024 (5). doi:10.1002/14651858.CD010333.pub4. PMC 11137833. PMID 38813836. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  28. ↑ "Neonatal Intensive-Care Unit" (PDF).
  29. ↑ Mosher SL (January 2017). "Comprehensive NICU Parental Education: Beyond Baby Basics". Neonatal Network. 36 (1): 18–25. doi:10.1891/0730-0832.36.1.18. PMID 28137349. S2CID 22133255.
  30. ↑ Haward MF, Lantos J, Janvier A (June 2020). "Helping Parents Cope in the NICU". Pediatrics. 145 (6). doi:10.1542/peds.2019-3567. PMID 32471844.
  31. ↑ "Medical Definition of ISOLETTE". www.merriam-webster.com (به انگلیسی). Retrieved 2024-04-30.
  32. ↑ Rodriguez RJ, Martin RJ, and Fanaroff, AA. Respiratory distress syndrome and its management. Fanaroff and Martin (eds.) Neonatal-perinatal medicine: Diseases of the fetus and infant; 7th ed. (2002):1001-1011. St. Louis: Mosby.
  33. 1 2 neonatology.org --> Equipment in the NICU بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۴-۱۳ توسط Wayback Machine Created 1/25/2002 / Last modified 6/9/2002. Retrieved on September 2, 2009
  34. ↑ Humidity control tool for neonatal incubator بایگانی‌شده در ۲۰۱۶-۰۳-۰۹ توسط Wayback Machine 1998: Abdiche M; Farges G; Delanaud S; Bach V; Villon P; Libert J P, Medical & biological engineering & computing 1998;36(2):241-5.
  35. ↑ Franck LS, Oulton K, Bruce E (March 2012). "Parental involvement in neonatal pain management: an empirical and conceptual update". Journal of Nursing Scholarship. 44 (1): 45–54. doi:10.1111/j.1547-5069.2011.01434.x. PMID 22339845. ProQuest 940915801.
  36. ↑ Phillips R (June 2013). "The Sacred Hour: Uninterrupted Skin-to-Skin Contact Immediately After Birth". Newborn and Infant Nursing Reviews. Hot Topic (به انگلیسی). 13 (2): 67–72. doi:10.1053/j.nainr.2013.04.001. ISSN 1527-3369.
  37. ↑ Querido DL, Christoffel MM, Almeida VS, Esteves AP, Andrade M, Amim Junior J (March 2, 2018). "Assistance flowchart for pain management in a Neonatal Intensive Care Unit". Revista Brasileira de Enfermagem. 71 (suppl 3): 1281–1289. doi:10.1590/0034-7167-2017-0265. PMID 29972525.
  38. ↑ Stark AR (November 2004). "Levels of neonatal care". Pediatrics. 114 (5): 1341–1347. doi:10.1542/peds.2004-1697. PMID 15520119. S2CID 73328320.
  39. ↑ Toward Improving the Outcome of Pregnancy (1993)
  40. ↑ Martin JA, Menacker F (April 2007). "Expanded health data from the new birth certificate, 2004". National Vital Statistics Reports. 55 (12): 1–22. PMID 17489475.
  41. 1 2 3 4 5 6 Barfield WD, Papile L, Baley JE, Benitz W, Cummings J, Carlo WA, Kumar P, Polin RA, Tan RC, Wang KS, Watterberg KL (September 2012). "Levels of neonatal care". Pediatrics. 130 (3): 587–597. doi:10.1542/peds.2012-1999. PMID 22926177. S2CID 35731456.
  42. 1 2 Stark AR (November 2004). "Levels of neonatal care". Pediatrics. 114 (5): 1341–1347. doi:10.1542/peds.2004-1697. PMID 15520119. S2CID 73328320.
  43. ↑ Kilpatrick J. Guidelines for perinatal care (Eighth ed.). Elk Grove Village, IL. ISBN 978-1-61002-088-6. OCLC 1003865165.
  44. ↑ Bliss website http://www.bliss.org.uk/different-levels-of-care
  45. ↑ Milligan DWA, Carruthers P, Mackley B, Ward Platt MP, Collingwood Y, Wooler L, Gibbons J, Draper E, Manktelow BN. 'Nursing Workload in UK tertiary neonatal units' in Archives of Disease in Childhood published online 30 Jun 2008.
  46. ↑ "NHS England: More centralisation needed to cut neonatal deaths". Health Service Journal. 19 December 2019. Retrieved 23 February 2020.
  47. ↑ Singh, Meharban (2010). Care of the Newborn. pp. 4-5.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بخش مراقبت ویژه نوزادان موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.