برابانت شمالی

از نظر تاریخی، سرزمینی که اکنون استان برابانت شمالی را تشکیل می‌دهد، بخشی از دوک‌نشین برابانت بود. این دوک‌نشین در قرون وسطی شکل گرفت و قلمرو آن از سرتوخن‌بوس تا نیول در برابانت والونی امتداد داشت. برابانت منطقه‌ای مرفه و پیشرو بود. این وضعیت با آغاز شورش هلند به پایان رسید. بخش شمالی برابانت توسط نیروهای شورشی (Staatse) تصرف شد. در جریان صلح مونستر در سال ۱۶۴۸، این مناطق تصرف‌شده با نام برابانت دولتی به جمهوری هفت استان متحد هلند پیوست، در حالی که بخش جنوبی در دست پادشاه اسپانیا (که لقب دوک برابانت را نیز داشت) باقی ماند. در دوران جمهوری، برابانت دولتی یکی از «سرزمین‌های عمومی» (Generaliteitslanden) محسوب می‌شد و برای مدتی طولانی حق رای مستقلی در دولت ملی نداشت. این وضعیت تا سال ۱۷۹۶ ادامه یافت، زمانی که این منطقه با وضعیت خودمختار به جمهوری باتاو پیوست.

پس از پایان دوران ناپلئون و با تأسیس پادشاهی متحد هلند در سال ۱۸۱۵، در قلمرو دوک‌نشین سابق برابانت سه استان تشکیل شد: برابانت شمالی، آنتورپ و برابانت جنوبی. پس از آنکه بلژیک در سال ۱۸۳۰ طی انقلاب بلژیک از پادشاهی جدا شد، برابانت شمالی در قلمرو هلند باقی ماند، در حالی که دو استان دیگر «برابانتی» به خاک بلژیک ملحق شدند.

برابانت شمالی در سده نوزدهم رشد تدریجی رفاه را تجربه کرد. کشاورزی تا پیش از آغاز صنعتی‌سازی، بخش تعیین‌کننده اقتصاد بود. فرآیند صنعتی شدن از بخش‌های پیشین مانند دباغی‌های چرم و کارگاه‌های کفاشی آغاز شد. صنایع چرم و کفش به دلیل امکانات طبیعی در منطقه دی لانگسترات متمرکز شدند. همچنین صنایع سیگار برگ (به‌ویژه در منطقه کمپن) و صنعت تولید کفش‌های چوبی (در مئیری) شکوفا شدند. در مناطق رسی غرب برابانت شمالی، کشت چغندر قند و کارخانه‌های قند مرتبط با آن پدید آمدند.^[۲]

منطقه بارونی بردا برای کشت توت‌فرنگی شهرت یافت و رقم توت‌فرنگی "Scarlet" بردا از کیفیت بی‌نظیری برخوردار بود. با تأسیس کارخانه Hero، این منطقه به بزرگترین مرکز کشت توت‌فرنگی در هلند تبدیل شد.^[۳]

با ورود شرکت فیلیپس به آیندهوون در سال ۱۸۹۱، صنایع تولیدی نیز در برابانت شمالی شکل گرفت. در پایان سده نوزدهم، شهرهای آیندهوون، هلموند و تیلبورخ به عنوان شهرهای صنعتی نوظهور شناخته می‌شدند.^[۴]

در سال ۱۸۵۳، سلسله مراتب اسقفی احیا شد و دو قلمرو اسقفی در برابانت شمالی ایجاد گردید. کلیسای کاتولیک نفوذ شدیدی در استان پیدا کرد. فرقه‌های مذهبی کاتولیک بخش‌های بزرگی از بهداشت و درمان و آموزش را در اختیار گرفتند و کلیسا موفق شد در تقریباً تمامی سازمان‌های اجتماعی نقش «مشاور مذهبی» را به دست آورد. بدین ترتیب، کلیسا نقشی تأثیرگذار در زندگی عمومی و شخصی بسیاری از کاتولیک‌ها تضمین کرد.^[۵]

در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم، کشاورزی در برابانت شمالی با تأسیس تعاونی‌های کشاورزی، به‌ویژه انجمن کشاورزان مسیحی برابانت شمالی (NCB)، جان تازه‌ای گرفت. صنایع غذایی نیز اهمیت فزاینده‌ای یافت و شهر فخل به مرکز آن تبدیل شد.^[۶] زنجیره‌های بزرگی مانند Jumbo، Sligro و EMTÉ در این دوران شکل گرفتند.

در طول جنگ جهانی دوم، آسیب‌های بسیاری به صنعت و زیرساخت‌ها وارد شد. پس از آزادسازی استان در سال ۱۹۴۴، این خسارات در دوران بازسازی با موفقیت جبران شد. رفاه تا دهه ۱۹۶۰ افزایش یافت، اما پس از آن اشتغال در صنایع سنتی به شدت کاهش یافت و بسیاری از شرکت‌های نساجی و چرم‌سازی تعطیل شدند. چند دهه بعد، حتی صنایع مدرنی مانند فیلیپس و DAF نیز با بحران مواجه شدند.^[۷][۸]

در همان زمان، کلیسای کاتولیک جایگاه مسلط خود را در برابانت شمالی از دست داد. موج گسترده‌ای از دین‌گردی رخ داد که منجر به بسته شدن بسیاری از کلیساهای کاتولیک در استان شد و سازمان‌هایی مانند بیمارستان‌ها، مدارس و انجمن‌های ورزشی و هنری خود را از دخالت کلیسا رها کردند.^[۵]

در دهه‌های پایانی سده بیستم، دامپروری متمرکز در برابانت شمالی به شدت رشد کرد و منجر به تراکم بسیار بالای دام، به‌ویژه خوک و طیور، در منطقه شد.^[۹][۱۰]

در واکنش به اخراج‌های دسته‌جمعی در شرکت‌های داف، فیلیپس و تامین‌کنندگان آن‌ها، منطقه کلان‌شهری آیندهوون همکاری فشرده‌ای را بین شرکت‌ها، دولت و مؤسسات علمی ترویج کرد. شرکت آاس‌ام‌ال (ASML) به مهم‌ترین تامین‌کننده ماشین‌آلات صنعت نیمه‌رسانا در جهان تبدیل شد و سیل ورود شرکت‌های خارجی به منطقه آغاز گشت. به همین دلیل، بخش‌های رشد جدیدی مانند خودروسازی، طراحی صنعتی و خدمات تجاری توسعه یافتند. منطقه «برین‌پورت» (Brainport) آیندهوون در سال ۲۰۱۸ از نظر رشد، دومین منطقه اقتصادی برتر هلند پس از منطقه آمستردام بود.^[۱۱] برابانت شمالی به دلیل موقعیت مرکزی‌اش، توسط بسیاری از شرکت‌ها به عنوان محل احداث مراکز توزیع کالا انتخاب شده است.

برابانت شمالی از شمال با استان‌های هلند جنوبی و خلدرلاند، از غرب با زیلاند، از شرق با لیمبورخ و از جنوب با استان‌های بلژیکی آنتورپ و لیمبورخ هم‌مرز است. به جز خلدرلاند و افریسل، هیچ استان دیگری در هلند این تعداد «همسایه» ندارد. برابانت شمالی با مساحت خشکی ۵٬۰۸۱ کیلومتر مربع، پس از خلدرلاند، دومین استان بزرگ هلند از نظر وسعت است.

برابانت شمالی نسبتاً مسطح است و بخش عمده آن از مناطق ماسه پوششی تشکیل شده که توسط دره‌های جویباری قطع شده‌اند. مناطق رودخانه‌ای در مرزهای شمالی و غربی دارای خاک رس رودخانه‌ای هستند و در شمال غربی بقایای لایه‌های تورب (Hollandveen) قدیمی دیده می‌شود. همانند استان‌های شرقی، بخش بزرگی از برابانت شمالی بالاتر از سطح دریا قرار دارد. مقادیر زیادی از زمین‌های بایر گذشته اکنون به زیر کشت رفته‌اند و عمدتاً به عنوان جنگل و زمین کشاورزی استفاده می‌شوند. پس از خلدرلاند (۹۷٬۶۹۰ هکتار)، استان برابانت شمالی (۷۴٬۶۴۱ هکتار) بیشترین میزان جنگل‌کاری را در میان استان‌های هلند دارد.^[۱۲]

برخی از مناطق ماسه‌ای روان و پهنه‌های خلنگ‌زار حفظ شده‌اند، مانند پارک ملی لونسه و درونسه دوینن، استرابرختسه هیده و کامپینا. در شرق استان، بقایای تورب‌زار در ذخیره‌گاه‌های مختلف منطقه پیل یافت می‌شود. علاوه بر این، چندین منطقه جنگلبانی در برابانت شمالی وجود دارد.

برابانت شمالی دارای چهار پارک ملی است. علاوه بر پارک‌های ملی، ۲۱ منطقه در این استان به عنوان زیستگاه ناتورا ۲۰۰۰ مدیریت می‌شوند.^[۱۳] همچنین این استان دارای ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو با نام ماس‌هخن در نزدیکی فیرلینگزبیک است.^[۱۴]

چشم‌انداز استانی ده ماسهورست با مساحت ۳۵۰۰ هکتار، بزرگترین منطقه طبیعی پیوسته در برابانت شمالی است. هت خرونه واد (Het Groene Woud) تنها «منظره ملی» در این استان است و تلاش‌هایی برای به رسمیت شناختن آن به عنوان «پارک ملی سبک جدید» در جریان است.

• 
  ده بیسبوخ در شمال غربی برابانت
• 
  پارک مرزی ده زوم-کالمتاتسه هیده در جنوب غربی برابانت
• 
  ده لونسه و درونسه دوینن در برابانت مرکزی
• 
  هت خرونه وود، بین سرتوخن‌بوس، ایندهوون و تیلبورخ
• 
  ده خرونه پیل در جنوب شرقی برابانت
• 
  ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو «ماس‌هخن» در شمال شرقی برابانت
• 
  ده ماسهورست در شمال شرقی برابانت

برابانت شمالی شامل تعدادی از مناطق جغرافیایی پیوسته با ویژگی‌های زبانی، فرهنگی، جمعیتی یا نهادی خاص است که برخی از آن‌ها توسط نهادهای رسمی نیز به رسمیت شناخته شده‌اند. برخی از این نواحی با مناطق اداری یا شهرداری‌ها همپوشانی دارند. در گذشته، برخی از این نواحی دارای جایگاه اداری بودند. اغلب بین این مناطق همپوشانی وجود دارد و نواحی کوچکتر می‌توانند در دل نواحی بزرگتر قرار گیرند. برخی از این مناطق تنها در برابانت شمالی نیستند، بلکه به استان‌های همجوار یا بلژیک نیز امتداد می‌یابند. شناخته‌شده‌ترین مناطق برابانت شمالی عبارتند از:

• هشت سعادت (Acht Zaligheden - منطقه‌ای در کمپن)
• بارونی بردا
• بیسبوخ برابانت
• نوار شهرهای برابانت
• دیواره برابانت
• کمپن (مشترک با بلژیک)
• سرزمین کایک
• سرزمین هوسدن و آلتنا
• لانگسترات
• ماسلاند
• مارکیزنشین برخن اپ زوم
• مئیری سرتوخن‌بوس
• پیل (مشترک با لیمبورخ)
• منطقه رودخانه‌ای (مشترک با خلدرلاند، اوترخت و هلند جنوبی)
• وست‌هوک
• هفت قلمرو (مشترک با آنتورپ و لیمبورخ بلژیک)

استان برابانت شمالی سطح مدیریتی میان دولت مرکزی و شهرداری‌ها را تشکیل می‌دهد. در رأس استان، شورای استانی (Provinciale Staten) برابانت شمالی قرار دارد. این شورا دارای ۵۵ عضو است که در انتخابات استانی هر چهار سال یک‌بار انتخاب می‌شوند. شورا وظیفه مدیریت کلان استان را بر عهده دارد و یک هیئت اجرایی به نام «کالج استانی» (Gedeputeerde Staten) را انتخاب می‌کند. این هیئت متشکل از نمایندگان منتخب (Gedeputeerden) است که تحت ریاست کمیسر پادشاه فعالیت می‌کنند. نمایندگان منتخب همزمان با اعضای شورای استانی از سمت خود کنار می‌روند. کمیسر توسط ساکنان استان انتخاب نمی‌شود، بلکه توسط پادشاه (دولت) منصوب می‌گردد. این انتصاب برای یک دوره شش‌ساله است و امکان تمدید آن نیز وجود دارد.

استان دارای اختیارات و وظایف مشخصی در موضوعاتی نظیر آمایش سرزمین، حفاظت از محیط زیست و فرهنگ است. علاوه بر این، استان بر عملکرد شهرداری‌ها نظارت دارد و در بسیاری از زمینه‌ها نقش هماهنگ‌کننده را در همکاری شهرداری‌ها با یکدیگر و با سایر نهادها ایفا می‌کند.

این استان چندین منطقه همکاری دارد که در آن‌ها شهرداری‌ها با نهادهای دولتی مانند استان، سازمان‌های مدیریت آب (Waterschappen) و پلیس همکاری می‌کنند. همچنین همکاری‌های گسترده‌ای با بخش خصوصی و مؤسسات علمی صورت می‌گیرد. بسته به هدف همکاری، ترکیب این مناطق می‌تواند متفاوت باشد. مهم‌ترین اشکال همکاری عبارتند از: مناطق مدیریتی و مناطق ایمنی.

برابانت شمالی دارای چهار منطقه مدیریتی است که در آن‌ها استان با شهرداری‌ها همکاری می‌کند: برابانت غربی، برابانت مرکزی، برابانت شمال شرقی و برابانت جنوب شرقی. در این همکاری‌ها، سازمان‌های مدیریت آب فعال در استان شامل آ و ماس، د دومل، دلتا برابانت و ریورن‌لاند مشارکت دارند. زمینه‌های مورد تمرکز این همکاری‌ها شامل اقتصاد، فضا و جابجایی، انرژی، اقلیم، گذار کشاورزی، و غذا و سلامت است. این تقسیم‌بندی کاملاً صلب نیست: برای نمونه، شهرداری تولن از استان زیلاند بخشی از منطقه مدیریتی برابانت غربی است و شهرداری هوسدن عضو دو منطقه مدیریتی برابانت مرکزی و برابانت شمال شرقی می‌باشد.

علاوه بر این، استان تحت عنوان برابانتستاد (Brabantstad) با پنج شهر بزرگ برابانت شمالی یعنی آیندهوون، تیلبورخ، بردا، سرتوخن‌بوس و هلموند همکاری می‌کند. منطقه‌ای که این شبکه در آن فعالیت می‌کند، توسط برنامه‌ریزان شهری با نام نوار شهرهای برابانت (Brabantse Stedenrij) شناخته می‌شود. هدف از این همکاری، ایجاد یک شبکه شهری است که به یک منطقه دانش‌بنیان پیشرو تبدیل شود. این همکاری‌ها در زمینه‌های اقتصادی، فضایی، اجتماعی و فرهنگی صورت می‌گیرد.

جدا از استان، مناطق اغلب با بخش خصوصی و مؤسسات علمی نیز همکاری می‌کنند. به عنوان مثال، ۲۱ شهرداری در جنوب شرقی برابانت، منطقه کلان‌شهری ایندهوون را تشکیل می‌دهند و نه شهرداری در برابانت مرکزی تحت نام «منطقه قلب برابانت» با هم همکاری می‌کنند.

در برابانت شمالی سه «منطقه ایمنی» وجود دارد که در آن‌ها شهرداری‌ها با نهادهای مختلف همکاری می‌کنند: منطقه ایمنی برابانت مرکزی و غربی، منطقه ایمنی برابانت شمالی و منطقه ایمنی برابانت جنوب شرقی. این مناطق ایمنی دارای جایگاه حقوقی بوده و وظایفی در زمینه‌های آتش‌نشانی، مدیریت بحران و بلایا، خدمات درمانی اضطراری و نظم عمومی و امنیت بر عهده دارند. شهرداری‌ها در هر منطقه ایمنی با سازمان آتش‌نشانی و سازمان امداد پزشکی (GHOR) همکاری می‌کنند. پلیس، مانند سایر استان‌ها، رسماً بخشی از مناطق ایمنی نیست اما در شوراهای امنیتی شرکت می‌کند.

با بازآرایی شهرداری‌ها در دهه نود میلادی، تعداد شهرداری‌ها در برابانت شمالی به شدت کاهش یافت. پس از آن نیز چندین شهرداری دیگر منحل شدند (مانند ماس‌دونک) یا از طریق ادغام به وجود آمدند (مانند مئیری‌ستاد). تا سال ۲۰۲۲، این استان دارای ۵۶ شهرداری است که از این نظر، پرشهرداری‌ترین استان هلند محسوب می‌شود. این شهرداری‌ها عبارتند از: الگو:کادر ستون‌ها

آمار مربوط به پنج شهر بزرگ (آیندهوون، تیلبورخ، بردا، سرتوخن‌بوس و هلموند) مربوط به شهرداری‌های مربوطه تا نوامبر ۲۰۲۴ است؛ به همین ترتیب برای فلد‌هوون، اتن-لور و فالکنس‌وارد. برای سایر شهرها، آمار مربوط به سکونتگاه (woonplaats) تا ۱ ژانویه ۲۰۲۳ ملاک است. شهرداری‌ها خود تعیین می‌کنند که آیا شهرداری از یک یا چند سکونتگاه تشکیل شده است. برای مثال، شهرداری تیلبورخ شامل روستاهایی مانند اودن‌هوت و بیزن‌مورتل به عنوان سکونتگاه‌های مجزا نیز می‌شود. در مقابل، آیندهوون مناطقی مانند آخت و مرهوون را بخشی از سکونتگاه «آیندهوون» به شمار می‌آورد. مورد ویژه در مورد سکونتگاه «فخل» این است که شامل چهار روستای مجزا (ارده، ماریاهیده، زی‌تارت و هسته اصلی فخل با ۲۸٬۹۰۰ ساکن) در دل شهرداری بزرگتر مئیری‌ستاد (۸۴٬۳۰۴ ساکن) است.

گویش برابانتی در کنار گویش هلندی، از سده شانزدهم میلادی نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری هلند معیار داشته است. پس از جنگ هشتادساله، اهمیت برابانتی کاهش یافت. در سده بیست و یکم، برابانتی در انواع منطقه‌ای خود در بخش‌های بزرگی از هلند و فلاندر صحبت می‌شود. برابانتی که در برابانت شمالی رایج است، دو گونه اصلی دارد: برابانتی شمال غربی (غرب برابانت) و برابانتی شرقی. لهجه برابانتی برای اکثر هلندی‌زبانان تا حد زیادی قابل درک است؛ اما در مورد گویش غلیظ برابانتی معمولاً این‌طور نیست. برخلاف زبان‌های فریزی، زبان لیمبورخی و زبان ساکسونی پایین، برابانتی به عنوان یک زبان اقلیت به رسمیت شناخته نشده است.

پژوهشی در سال ۲۰۰۵ نشان داد که بیش از ۹۰ درصد از ساکنان برابانت شمالی که دوازده سال و بیشتر سن دارند، زبان برابانتی را متوجه می‌شوند. بیش از ۷۰ درصد نیز می‌توانستند به صورت محلی یا به شکلی بین گویش و هلندی معیار صحبت کنند. اکثر آن‌ها هلندی معیار را با لهجه برابانتی صحبت می‌کردند و معمولاً به آن افتخار می‌کردند. گروه‌های سنی جوان‌تر کمتر قادر به صحبت به این گویش بودند (در مجموع حدود ۶۰ درصد). همچنین مشخص شد که گویشوران اغلب با فرزندان خود کمتر از شریک زندگی‌شان به گویش محلی صحبت می‌کنند.^[۲۰]

در تمام استان برابانتی صحبت نمی‌شود. در وست‌هوک به گویش «وست‌هوکی» صحبت می‌شود که اساساً یک گویش هلندی با ویژگی‌های برابانتی است. در لاند فان کایک گونه‌ای از گویش‌های کلیفرلاندی (Kleverlands) صحبت می‌شود، مشابه بخش‌های مجاور در خلدرلاند و لیمبورخ. در شهرداری کرانندونک به گویش «بودلس» صحبت می‌شود که با لیمبورخی غربی پیوند دارد. علاوه بر این، مناطقی خارج از استان وجود دارند که به دلیل تمرکز بر شهرهای بزرگ برابانت، گویش‌هایی با شباهت‌های خاص به برابانتی دارند، از جمله منطقه بومله‌روارد.

برابانت شمالی دارای سنت‌های بسیاری است که اغلب در قالب انجمن‌ها اجرا می‌شوند. در اصل، بیشتر این انجمن‌ها توسط کلیسای کاتولیک و بر اساس ساختار سلسله‌مراتبی کلیسا (در سطح محله، حوزه اسقفی و استان کلیسایی) سازماندهی شده بودند. در موارد اندکی، انجمن‌ها از طریق ابتکارات خصوصی شکل گرفتند، مانند شرکت فیلیپس در آیندهوون که کارمندان بسیاری را از خارج از برابانت جذب کرده بود. تقریباً هر منطقه‌ای یک یا چند ارکستر بادی (Harmonieorkest)، گروه‌های ماژورت (Majorette) و انجمن تئاتر دارد. از ویژگی‌های خاص برابانت شمالی می‌توان به انجمن‌های کارناوال، صنف‌های تیراندازی و حلقه‌های بوم‌شناسی محلی (Heemkundekring) اشاره کرد.^[۲۱][۲۲]

کارناوال

کارناوال در برابانت از زمان قرون وسطی جشن گرفته می‌شد. این جشن در روز قبل از آغاز دوره روزه برگزار می‌شد و با نام مناسب «فاستن‌آفوند» (Vastenavond - شب روزه) شناخته می‌شد. بسیاری از اسناد قرون وسطایی گواه پرداخت‌هایی برای برگزاری جشن‌ها و تهیه غذا و نوشیدنی اضافی در آن روز هستند. هیرونیموس بوش و پیتر بروگل از تم «شب روزه» برای نقاشی‌های خود استفاده کردند. در سده‌های هفدهم و هجدهم، برگزاری مراسم مذهبی کاتولیک در برابانت شمالی ممنوع شد و این جشن مردمی از فضای عمومی ناپدید گشت.

این جشن برای نزدیک به دو سده در پشت درهای بسته باقی ماند و در سده نوزدهم، زمانی که آزادی مذهبی در هلند برقرار شد، دوباره شکوفا گشت. به‌ویژه در شهرهایی مانند بردا، سرتوخن‌بوس و برخن اپ زوم، کارناوال چندین روز به صورت عمومی جشن گرفته می‌شد، در حالی که در روستاها اغلب به جشنی در جمع خانوادگی در روز قبل از چهارشنبه خاکستر محدود می‌شد. پس از جنگ جهانی دوم، در تقریباً تمام شهرها و روستاها انجمن‌ها و بنیادهای کارناوال شکل گرفتند که تعداد آن‌ها به بیش از ۲۵۰ مورد می‌رسد.^[۲۳] این جشن سال به سال بزرگتر شد و دوره طولانی‌تری را در بر گرفت.

در برابانت شمالی عمدتاً «کارناوال بورگوندی» جشن گرفته می‌شود. مناطق نام‌های خاصی برای کارناوال دارند که در این میان «اوتل‌دونک» (Oeteldonk) برای سرتوخن‌بوس یکی از معروف‌ترین آن‌هاست. بسیاری از انجمن‌های کارناوال هر سال یک شعار انتخاب می‌کنند که برای تزئین گردونه‌ها و گروه‌های رژه استفاده می‌شود. دوره کارناوال در ۱۱ نوامبر (یازدهمین روز از یازدهمین ماه) آغاز می‌شود. گروه‌های دوستانه ساخت گردونه‌ها را برای رژه آغاز می‌کنند، نام‌های «پرنس» یا «پرنسس» جدید و همراهانشان اعلام می‌شود و انجمن‌ها مسابقات طنزگویی (Tonpraten) برگزار می‌کنند. جشن اصلی کارناوال از جمعه پیش از چهارشنبه خاکستر شروع شده و به طور سنتی تا نیمه‌شب سه‌شنبه ادامه دارد. بسیاری از انجمن‌ها مراسم «عروسی روستایی» (Boerenbruiloft) برگزار می‌کنند. شرکت‌کنندگان در کافه‌ها و تالارها جشن می‌گیرند و بسیاری از آن‌ها از مکانی به مکان دیگر می‌روند (که به آن dweilen می‌گویند) و اغلب گروه‌های موسیقی کوچک کارناوال آن‌ها را همراهی می‌کنند. برگزاری می‌س کارناوال در روز یکشنبه، دریافت «صلیب خاکستری» (Askruisje) و سنت شاه‌ماهی‌خوری (Haringhappen) در روز چهارشنبه نیز بخشی از این مراسم هستند، هرچند پیوند این جشن‌های مسیحی شده با آیین‌های کاتولیک به آرامی در حال کمرنگ شدن است.

صنف‌های تیراندازی

صنف‌های تیراندازی (Schuttersgilden) نیز سنتی دارند که به قرون وسطی بازمی‌گردد. بسیاری از این صنف‌ها که در طول سده‌ها از بین رفته بودند، پس از جنگ جهانی دوم دوباره احیا شدند. برابانت شمالی از آن زمان تاکنون بیش از دویست صنف تیراندازی دارد که ترکیب‌های بسیار متفاوتی دارند و سنت‌ها و آداب آن‌ها می‌تواند در هر صنف متفاوت باشد. در چندین صنف، اعضای زن نیز فعال هستند. هر صنف تیراندازی به نام یک قدیس نامگذاری شده است که روز نامگذاری او با جشن و سرور گرامی داشته می‌شود.

یکی از فعالیت‌های مهم که حداقل یک بار در سال در تقریباً هر صنفی رخ می‌دهد، «تیراندازی شاهانه» (Koningsschieten) یا تیراندازی به پرنده است. یک تیرک تیراندازی (Schutsboom) نصب می‌شود که بر بالای آن یک پرنده چوبی قرار دارد و تیراندازان به نوبت به آن شلیک می‌کنند. تیراندازی که آخرین قطعه پرنده را بیندازد، «شاه» نامیده می‌شود. او در مراسم رسمی یک پرنده نقره‌ای یا مدال نقره بر تن می‌کند. علاوه بر سازماندهی جلسات خود، این صنف‌ها اغلب در رژه‌های مذهبی شرکت می‌کنند و با لباس‌های مخصوص صنف در رویدادهای جشنی مانند عروسی طلایی یا مراسم دریافت نشان پادشاهی حضور می‌یابند و به عنوان ادای احترام، نمایشی از پرچم‌گردانی (Vendelzwaaien) اجرا می‌کنند.^[۲۴]

فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو

چندین سنت برابانت شمالی در لیست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو در هلند ثبت شده‌اند:^[۲۶]

• مسابقه هشت خام (Acht van Chaam)
• کارناوال گل فالکنس‌وارد
• کارناوال گل زوندرت
• مراسم مذهبی باکس‌میر
• روز برابانت در هیزه
• نان سوسیس برابانت (Brabants worstenbroodje)
• آواز سه پادشاه در برابانت مرکزی
• رژه خون مقدس بوکستل
• یاس د کیستامپر (عروس شهر بوکستل)
• مسابقه متروست (Metworstrennen) در باکس‌میر
• صنف‌های تیراندازی برابانت شمالی
• مسابقات رقص در نیو-فوسه‌میر
• سنت تبرک گل‌های سنت جان در لیندرسترایپ
• صندلی‌بافی در زوندرت
• ماهیگیری سنتی (Weervisserij) در برخن اپ زوم

}}

برخلاف شمال پروتستان، پس از اصلاحات پروتستانی، مذهب کاتولیک در برابانت شمالی به عنوان دین غالب باقی ماند. تنها مناطقی که پیش‌تر به استان هلند تعلق داشتند، مانند سرزمین هوسدن و آلتنا و روستاهای اسپرانگ-کاپله و اس‌خرافنمور، عمدتاً پروتستان بودند. در پایان سده نوزدهم و نیمه نخست سده بیستم، روحانیون کاتولیک از طریق انجمن‌های مذهبی و سازمان‌های دیگر نفوذ بسیاری بر مردم داشتند، به طوری که زندگی اجتماعی و شخصی تقریباً تمام ساکنان با ایمان کاتولیک عجین شده بود.

کاتولیک‌های برابانت به احزاب سیاسی کاتولیک رأی می‌دادند، مجله «کاتولیک ایلوسیتراتسی» می‌خواندند، به برنامه‌های رادیویی کاتولیک (KRO) گوش می‌دادند، فرزندانشان را به مدارس کاتولیک می‌فرستادند، بازی آن‌ها را با کودکان غیرکاتولیک ممنوع می‌کردند، مغازه‌دارانی که تکلیف مذهبی یکشنبه را انجام نمی‌دادند تحریم می‌کردند و عضو انجمن‌های کاتولیکی بودند که یک مشاور مذهبی هدایت اخلاقی آن‌ها را بر عهده داشت. حتی مسابقات فوتبال کاتولیک وجود داشت که فقط تیم‌های کاتولیک در آن شرکت می‌کردند و تماشای مسابقات تیم‌های غیرکاتولیک مانند پی‌اس‌وی و ویلم دوم توسط روحانیون به شدت منع می‌شد.^[۵]

تصویر برابانت شمالی کاتولیک از دهه ۱۹۶۰ به طور چشمگیری تغییر کرده است. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴، کلیسای کاتولیک در هلند یک‌چهارم اعضای خود را از دست داد و این زوال در برابانت شمالی نیز رخ داد.^[۲۷] در سال ۲۰۱۵، تعداد کاتولیک‌ها به ۴۸ درصد جمعیت کاهش یافت، در حالی که تعداد ساکنانی که اعلام کردند به هیچ دینی تعلق ندارند به ۳۸٫۸ درصد افزایش یافت. سهم پروتستان‌ها در جمعیت ۵٫۶ درصد، مسلمانان ۴٫۴ درصد و سایر ادیان ۳٫۳ درصد بود.^[۲۸]

در دوک‌نشین برابانت، چندین سبک معماری توسعه یافت که هنوز در فضای شهری برابانت شمالی کنونی قابل مشاهده است. معماری ریشه گرفته از برابانت در خارج از این استان نیز یافت می‌شود.

در هر دو کشور بلژیک و هلند، سبک گوتیک برابانتی دیده می‌شود که حدود سال ۱۳۰۰ در شهر مشلان (بلژیک) پدید آمد. بسیاری از کلیساها و ساختمان‌های شهرداری در دوک‌نشین سابق به این سبک ساخته شده‌اند. نمونه‌های آن در برابانت شمالی عبارتند از کلیسای جامع سنت جان در سرتوخن‌بوس، کلیسای بزرگ یا اونوه-لیوه-فرائوه (Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk) در بردا و کاخ شهری مارکیزن‌هوف در برخن اپ زوم.

گوتیک کمپن (Kempense gotiek) سبک معماری دیگری در برابانت است. این سبک در سده پانزدهم در منطقه کمپن پدید آمد و ویژگی آن ساده‌سازی شدید سبک گوتیک کلاسیک است. از این سبک که در خارج از منطقه کمپن کاربرد چندانی نداشت، تعدادی برج و تنها چند کلیسا باقی مانده است. نمونه‌های آن در برابانت شمالی عبارتند از برج کلیسای سابق سنت میخائیل در بیک ان دونک و باسیلیکای سنت پتروس در آیرسخوت.

سومین جریان معماری که در برابانت پدید آمد، مکتب بوش (Bossche School) است. نام این جریان از دوره سه ساله «معماری کلیسایی» گرفته شده که از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۳ در ساختمان کرویت‌هوز (Kruithuis) در سرتوخن‌بوس تدریس می‌شد. دلیل برگزاری این دوره، وجود کلیساهای بسیاری بود که در طول جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دیده یا کاملاً ویران شده بودند. این جریان در خارج از حوزه کلیساسازی نیز پیروانی یافت. نمونه‌های آن در برابانت شمالی عبارتند از کلیسای بانوی ما ملکه صلح در تیلبورخ و دبیرستان سنت جان در سرتوخن‌بوس.

• 
  کاخ شهری به سبک گوتیک برابانتی، مارکیزن‌هوف در برخن اپ زوم
• 
  کلیسای سنت پتروس به سبک گوتیک کمپن در هیلوارنبک
• 
  کلیسای سنت سالواتور در سرتوخن‌بوس به سبک مکتب بوش
• 
  ساختمان اوولوئون (Evoluon) در ایندهوون به سبک بین‌المللی
• 
  کلیسای سنت جان به سبک نئوبیزانسی در والویک
• 
  خانه‌های کروی (Bolwoningen) به سبک ساختارگرایی در سرتوخن‌بوس
• 
  خانه‌های مکعبی به سبک ساختارگرایی در هلموند

در دوره پیش از شکل‌گیری برابانت شمالی کنونی، دو نویسنده شایان ذکر شناخته شده‌اند. مهم‌ترین نویسنده برابانتی آن زمان، گئورگیوس ماکروپدیوس (Georgius Macropedius) است که در سال ۱۴۸۷ در خمرت متولد شد. او یک انسان‌گرا و مربی مشهور بین‌المللی و «بزرگترین نمایشنامه‌نویس لاتین سده شانزدهم» بود. آدریان پورترس (Adriaan Poirters) نیز شاعر و نثرنویس دوران ضد اصلاحات در سده هفدهم بود. حدود سیصد سال بعد، در ۱۷۶۶، استفانوس هانه‌وینکل (Stephanus Hanewinkel) در نونن متولد شد؛ او کشیش بود و سفرنامه‌هایی درباره سفرهایش در منطقه مئیری نوشت.

از زمان تأسیس استان در سال ۱۸۱۳، نویسندگان متعددی در برابانت شمالی متولد شده یا مدت طولانی در آنجا زندگی کرده‌اند:

• آ.ام. ده یونگ (۱۸۸۸)، کتاب‌های کودک و رمان
• آنتون روت‌هارت (۱۸۹۶)، رمان
• آنتون کولن (۱۸۹۷)، رمان‌های منطقه‌ای و داستان
• والتر بریدفلد (۱۹۰۱)، رمان‌های منطقه‌ای
• آنتون فان دوین‌کرکن (۱۹۰۳)، جستار و شعر
• آ. ویرولی (۱۹۰۵)، رمان و داستان
• تون کورتومز (۱۹۱۶)، کتاب‌های کودک و رمان
• برت فوتن (۱۹۱۸)، شعر
• یان نایکنز (۱۹۱۹)، کتاب‌های کودک و نمایشنامه
• مارگا مینکو (۱۹۲۰)، رمان و داستان
• فرانس بابیلون (۱۹۲۴)، شعر
• ایوو ده ویس (۱۹۴۵)، شعر و ترانه
• خیرتن مِـیسینگ (۱۹۵۰)، رمان و داستان
• آ.اف.تی. فان در هیدن (۱۹۵۱)، رمان و داستان
• اوک ده یونگ (۱۹۵۲)، رمان و داستان
• فونه فان در میر (۱۹۵۲)، رمان و داستان
• تد فان لیس‌هوت (۱۹۵۵)، کتاب‌های کودک و شعر
• ماریا خوس (۱۹۵۶)، فیلمنامه‌نویس (تئاتر، فیلم، سریال)
• پتر فان لیر (۱۹۶۰)، شعر
• استر فرهوف (۱۹۶۸)، رمان‌های جنایی و داستان
• سرژ فان دوینهوفن (۱۹۷۰)، شعر و ناداستان
• مارتین بندرز (۱۹۷۱)، شعر
• فراوکیه توین‌مان (۱۹۷۴)، شعر، رمان و داستان

قدیمی‌ترین نقاشانی که در منطقه‌ای که بعدها برابانت شمالی را تشکیل داد متولد شدند، در دوران عصر طلایی برابانت (حدود ۱۵۰۰) فعالیت می‌کردند. چهره‌های پیشرو عبارت بودند از پتروس کریستوس (بارله، ۱۴۱۰)، هیرونیموس بوش (سرتوخن‌بوس، ۱۴۵۰) و پیتر بروگل مهتر (برخل یا بردا، بین ۱۵۲۵ و ۱۵۳۰). در طول سده شانزدهم، یان سونس (حدود ۱۴۵۷)، لوکاس خاسل (۱۴۸۸) و ویلم کی (۱۵۱۶) شناخته‌شده‌ترین نقاشان بودند، هرچند عمدتاً در خارج از کشور فعالیت می‌کردند.

دوران آغاز جنگ هشتادساله برای نقاشی در این منطقه ثمر کمتری داشت، هرچند نقاشانی چون آبراهام فان دیپن‌بیک (۱۵۹۶)، تئودور فان تولدن (۱۶۰۶) و توماس ویلبورتس بوشارت (۱۶۱۳) موفق بودند. به‌ویژه آثار تمثیلی و تاریخی آن‌ها مشهور است.^[۲۹]

در سده نوزدهم، پتروس فان شندل (۱۸۰۶) و توماس فان لنت (۱۸۰۷) با صحنه‌های نقاشی شده در نور شمع به شهرت رسیدند. مشهورترین نقاش این سده، وینسنت ون گوگ (زوندرت ، ۱۸۵۳) است. آثار او در سبک پسادریافتگری دسته‌بندی می‌شود. موزه‌های متعددی در هلند به این نقاش اختصاص یافته‌اند، از جمله موزه ون گوگ در آمستردام، خانه ون گوگ در زوندرت و مرکز ون گوگ در نونن. همچنین ساختمان‌ها و آثار هنری متعددی در فضای عمومی برابانت شمالی به عنوان «بناهای یادبود ون گوگ» تعیین شده‌اند.^[۳۰]

• 
  پرتره یک زن جوان، اثر پتروس کریستوس
• 
  باغ لذت دنیوی، اثر هیرونیموس بوش
• 
  رینالدو و آرمیدا، اثر یان سونس
• 
  هارمونی و ازدواج، اثر تئودور فان تولدن
• 
  بازار شبانه، اثر پتروس فان شندل
• 
  طبیعت بی‌جان اثر کورنلیس فان اسپاندونک
• 
  خودنگاره اثر وینسنت ون گوگ
• 
  نقاشی با موضوع گاوبازی، اثر رنه دانیلز

هنرمندان تجسمی مشهور بین‌المللی از برابانت شمالی عبارتند از خریت فان باکل (Gerrit van Bakel) و یوپ فان لیس‌هاوت (Joep van Lieshout). فان باکل برای اشیای جنبشی و ماشین‌مانند ساخته شده از فولاد که با نیروهای طبیعت کار می‌کردند به شهرت رسید. فان لیس‌هوت در سال ۱۹۹۵ «آتلیه فان لیس‌هوت» را در روتردام تأسیس کرد که در آن اشیایی در مرز بین هنرهای تجسمی و کاربردی خلق می‌شوند.

تقریباً در تمام مناطق برابانت شمالی، تندیس‌هایی در فضای عمومی دیده می‌شود؛ این تندیس‌ها شامل مجسمه‌های قدیسان، شخصیت‌های تاریخی و آثار مدرن هستند.

• 
  کاتارینای اسکندریه مقدس
  لداکر، ۱۸۹۶
• 
  فواره اژدها
  سرتوخن‌بوس، ۱۹۰۳
• 
  بنای یادبود ویلم دوم
  تیلبورخ، ۱۹۲۴
• 
  وینسنت و تئو ون گوگ
  زوندرت، ۱۹۶۴
• 
  آسیابان (De Mulder)
  لیس‌هوت، ۱۹۸۹
• 
  پرچم (Wimpel)
  اتن-لور، ۱۹۹۵
• 
  پین‌های پرنده (Flying Pins)
  آیندهوون، ۲۰۰۰
• 
  کارخانه شیر (De Melkfabriek)
  اس‌بیک، ۲۰۱۸

در زمینه هنرهای نمایشی، دو گروه حرفه‌ای در برابانت شمالی مستقر هستند: «تئاتر جنوبی» (Het Zuidelijk Toneel) و «فیلارمونیک جنوب هلند» (philharmonie zuidnederland). تئاتر جنوبی که در تیلبورخ مستقر است، در هلند و فلاندر با تمرکز ویژه بر برابانت شمالی اجرا می‌کند. گروه موسیقی فیلارمونیک جنوب هلند نیز از ادغام ارکستر برابانت با ارکستر سمفونیک لیمبورخ پدید آمده است.

برابانت شمالی در مجموع ۱۲۴ موزه دارد که سالانه نزدیک به ۲ میلیون بازدیدکننده را پذیرا هستند. اکثر آن‌ها بر موضوعات باستان‌شناسی، تاریخ فرهنگی و هنرهای تجسمی تمرکز دارند. ۱۰ موزه پربازدید برابانت شمالی در سال ۲۰۱۵ عبارت بودند از:

• موزه برابانت شمالی (Het Noordbrabants Museum)، سرتوخن‌بوس
• موزه فان آبه (Van Abbemuseum)، آیندهوون
• موزه جنگ اوفرلون (Oorlogsmuseum Overloon)
• موزه شهری بردا (Stedelijk Museum Breda)
• موزه طراحی سرتوخن‌بوس (Design Museum Den Bosch)
• د پونت (De Pont)، تیلبورخ
• مارکیزن‌هوف (Markiezenhof)، برخن اپ زوم
• موزه طبیعت برابانت (Natuurmuseum Brabant)، تیلبورخ
• موزه ایندهوون (Eindhoven Museum)
• موزه نساجی (TextielMuseum)، تیلبورخ

هنرهای نمایشی را می‌توان در برابانت شمالی در تئاترهایی مانند پارک‌تئاتر آیندهوون (Parktheater Eindhoven) و مرکز موسیقی فریتس فیلیپس در آیندهوون، تئاترهای تیلبورخ و سالن کنسرت تیلبورخ در تیلبورخ، تئاتر شاسه (Chassé Theater) و نیو فسته (Nieuwe Veste) در بردا، تئاتر آن ده پاراد و فرکاده‌فابریک در سرتوخن‌بوس و تئاتر اسپیل‌هویز (Theater 't Speelhuis) در هلموند مشاهده کرد. همچنین در اکثر شهرها و روستاهای میان‌جثه نیز تئاترهایی یافت می‌شوند که معمولاً سالن‌های کوچک‌تری دارند.

برابانت شمالی دارای چندین سالن موسیقی پاپ (poppodia) مشهور است. سالن 013 در تیلبورخ و افنار (Effenaar) در آیندهوون کنسرت‌هایی از هنرمندان پاپ مشهور بین‌المللی برنامه‌ریزی می‌کنند. سکوهای کوچک‌تر مانند مز (Mezz) در بردا، دبلیو۲ پوپودیوم (W2 Poppodium) در سرتوخن‌بوس، موزیک‌کافه هلموند و خبو-تی (Gebouw-T) در برخن اپ زوم، اجراهایی از هنرمندان نوظهور یا نام‌های بزرگتر را در فضایی صمیمی ارائه می‌دهند. شهرهای متوسط و روستاها نیز اغلب سکوهایی در اختیار دارند.

الگو:نقشه مکان+ برابانت شمالی دارای هشت باشگاه فوتبال حرفه‌ای است. چهار باشگاه از آن‌ها در لیگ برتر فوتبال هلند (Eredivisie) بازی می‌کنند که عبارتند از پی‌اس‌وی، آراس‌کی والویک، ناک بردا و ویلم دوم. در لیگ دسته اول فوتبال هلند (Eerste divisie) تیم‌های اف‌سی دن بوش، تاپ اس، اف‌سی آیندهوون، هلموند اسپورت و یانگ پی‌اس‌وی حضور دارند. در لیگ دسته دوم نیز یک باشگاه برابانتی به نام کوزاکن بویز بازی می‌کند.

در هلند، به‌ویژه دوچرخه‌سواران برابانت غربی بودند که در اواسط سده بیستم به موفقیت‌های ملی و بین‌المللی دست یافتند. برای بسیاری از آن‌ها، دوچرخه ابزاری برای رهایی از فقر بود.^[۳۱] پیشکسوت آن‌ها ویم فان است (زاده فین‌آرت، ۱۹۲۳) بود که به عنوان نخستین هلندی، پیراهن طلایی تور دو فرانس را بر تن کرد و برنده مسابقه دوچرخه‌سواری دور فلاندر شد. او دوران ورزشی خود را در ۲۳ سالگی آغاز کرد؛ پیش از آن او یک قاچاق‌بر بود.^[۳۲] هم‌ولایتی او، ووت واختمانز (زاده روکفن، ۱۹۲۹) سه بار پیراهن طلایی تور دو فرانس را پوشید و برنده سه مرحله در جیرو دیتالیا شد. رینی واختمانز (زاده سینت ویلبرورد، ۱۹۴۶)، برادرزاده ووت واختمانز، برنده چندین مرحله در تور دو فرانس بود و یک روز پیراهن طلایی را بر تن داشت. آدری فان در پول (زاده برخن اپ زوم، ۱۹۵۹) از جمله شش پیروزی در مسابقات کلاسیک و مقام قهرمانی مسابقات جهانی سیکلوکراس را در کارنامه دارد. ژان-پل فان پوپل (زاده تیلبورخ، ۱۹۶۲)، در مجموع ۲۲ پیروزی مرحله‌ای در سه تور بزرگ به دست آورد و هفده بار پیراهن سبز تور دو فرانس را پوشید.

در سده بیست و یکم نیز دوچرخه‌سواران برابانت شمالی فعال هستند. در درجه اول لئونتین فان مورسل (زاده بوکل، ۱۹۷۰) که چهار بار قهرمان المپیک شد. همچنین لارس بوم (زاده فلیمن، ۱۹۸۵) که در سال ۲۰۰۸ قهرمان جهان در رشته سیکلوکراس شد. نفر سوم استیون کرایسویک (زاده نونن، ۱۹۸۷) است که نخستین هلندی تاریخ بود که در هر سه تور بزرگ در جمع ۵ نفر برتر قرار گرفت (رتبه ۴ در جیرو دیتالیا ۲۰۱۶، رتبه ۴ در تورووئلتا ۲۰۱۸ و رتبه ۳ در تور دو فرانس ۲۰۱۹). در نهایت ماریانه فوس (زاده سرتوخن‌بوس، ۱۹۸۷)؛ او قهرمان جهان در پیست، جاده و سیکلوکراس و قهرمان المپیک در دوچرخه‌سواری پیست و جاده است. فوس تاکنون در دوران ورزشی خود ۱۲ پیروزی در پیست، ۱۳ پیروزی در کوهستان، ۱۱۸ پیروزی در سیکلوکراس و ۳۰۱ پیروزی در جاده به دست آورده است. بدین ترتیب او پس از ریک فان لوی و ادی مرکس در رتبه سوم بیشترین پیروزی‌های جاده‌ای تاریخ قرار دارد. با احتساب سایر رشته‌ها، تنها مرکس بالاتر از او در تعداد کل پیروزی‌های دوچرخه‌سواری تاریخ ایستاده است.

سوارکاران برابانت شمالی نیز به موفقیت‌های بین‌المللی دست یافته‌اند. مشهورترین آن‌ها آنکی فان گرونسون (زاده ارپ، ۱۹۶۸) است که سه بار مدال طلای انفرادی المپیک را در رشته درساژ به دست آورد و در مجموع نُه مدال المپیک کسب کرد. تینکه بارتلس (زاده آیندهوون، ۱۹۵۱) دو مدال نقره المپیک در درساژ به دست آورد. سوارکار پرش، پیت رای‌ماکرز (زاده آستن، ۱۹۵۶) نیز چندین مدال المپیک کسب کرد. همکاران او یان تاپس (زاده فالکنس‌وارد، ۱۹۶۱) و مایکل فان در فلوتن (زاده خلدرپ، ۱۹۸۸)، هر دو مدال طلای تیمی المپیک را برنده شدند. سوارکار پارالمپیک درساژ، سانه فوتس (زاده رسمالن، ۱۹۸۶)، در کلاس درجه ۴ (grade IV) به مدال طلا دست یافت.

برابانت شمالی چندین قهرمان بین‌المللی در هنرهای رزمی دارد. نمونه‌های مشهور در رشته جودو عبارتند از آنیتا استاپس (زاده تیلبورخ، ۱۹۶۱) که در نخستین مسابقات جهانی جودو ۱۹۸۰ طلا گرفت؛ ایرنه ده کوک (زاده آیندهوون، ۱۹۶۳) که دو بار در مسابقات جهانی طلا و یک بار در المپیک برنز گرفت؛ و آنجلیک سریزه (زاده زون‌برخن، ۱۹۶۸) که یک بار طلای مسابقات جهانی را به دست آورد. در کیک‌بوکسینگ نیز برابانتی‌ها موفق بوده‌اند. پتر آرتس (زاده آیندهوون، ۱۹۷۰) سه بار برنده مسابقات کی-وان (K-1 World Grand Prix) شد. رامون دکرز هشت بار قهرمان جهان در موی تای و کیک‌بوکسینگ بود. اندی سور سه بار برنده تورنمنت جهانی شوت‌بوکسینگ شد. نیکی هولزکن در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ قهرمان جهان در وزن ولتر در سازمان گلوری بود. در همان سازمان، ریکو ورهوفن (زاده برخن اپ زوم، ۱۹۸۹) در سال ۲۰۱۴ قهرمان جهان در دسته سنگین‌وزن شد.

اگرچه از نظر تعداد کمتر هستند، اما برابانتی‌ها در شنا و اسکیت سرعت نیز نام‌آور بوده‌اند. شناگر پیتر فان دن هوخنباند (زاده ماستریخت، ۱۹۷۸) که در خلدرپ بزرگ شده است، از جمله سه بار قهرمان المپیک، شانزده بار قهرمان اروپا و یک بار قهرمان جهان شد. اسکیت‌باز مسافت طولانی، جانی رومه (زاده لاخه زوالووه، ۱۹۷۳)، مدال طلای المپیک در ۵ و ۱۰ کیلومتر را کسب کرد و ایرین ووست (زاده خورله، ۱۹۸۶)، جوان‌ترین قهرمان المپیک هلند در تاریخ بازی‌های زمستانی و نخستین ورزشکاری بود که در پنج المپیک مختلف مدال طلای انفرادی به دست آورد. با برگزاری تورنمنت تنیس روزمالن برای حرفه‌ای‌های زن و مرد، برابانت شمالی (که خود قهرمان تنیسی معرفی نکرده است) نقشی در دنیای بین‌المللی تنیس ایفا می‌کند.

اینکه برابانت شمالی استانی نسبتاً مرفه است، تا حدودی به دلیل تمرکز صنایع با فناوری پیشرفته و زیرساخت‌های مناسب است. منطقه برابانت غربی موقعیت مطلوبی بین آنتورپ و روتردام دارد، در حالی که بخش شرقی استان پیوندهای خوبی با راندستاد و همچنین بلژیک و آلمان دارد. در فهرست «قطب لجستیکی سال» در هلند، منطقه تیلبورخ-والویک در سال ۲۰۱۹ رتبه اول و منطقه برابانت غربی رتبه سوم را کسب کردند.^[۳۳] همچنین مناطق اس-فخل-سرتوخن‌بوس (رتبه ۷) و آیندهوون-هلموند (رتبه ۸) در میان ۱۰ منطقه برتر لجستیکی هلند قرار دارند. نه تنها حمل‌ونقل جاده‌ای، بلکه کشتیرانی داخلی نیز از این موقعیت بهره‌مند می‌شود.^[۳۴]

یکی از فعالیت‌های مهم اقتصادی، صنعت فلزات و الکترونیک است که تا حدودی به عنوان شاخه‌های جانبی شرکت فیلیپس توسعه یافته است. خود شرکت فیلیپس در سطح جهانی با موفقیت فعالیت می‌کند، همان‌طور که شرکت‌های جدا شده از آن مانند کنسرسیوم روشنایی سینیفای و تولیدکننده تراشه ان‌اکس‌پی عمل می‌کنند. شرکت آاس‌ام‌ال (ASML) که از یک ادغام پدید آمده، جایگاه مسلطی در دنیای ماشین‌های تولید تراشه به دست آورده است. در خارج از حوزه الکترونیک نیز شرکت‌های برابانتی در صنایع تولیدی فعال هستند، مانند تولیدکننده کامیون داف، شرکت فاندرلانده در زمینه سیستم‌های لجستیک خودکار و وی‌دی‌ال گروپ با چندین زیرمجموعه در زمینه پردازش فلزات.^[۹]

بخش نسبتاً جوان در برابانت شمالی، صنایع فرایندی است که از دهه ۱۹۷۰ در موئردیک توسعه یافته است. ابتدا شرکت شل سه کارخانه پتروشیمی را در یک منطقه صنعتی ۲۵۰۰ هکتاری بنا کرد. بعدها چندین شرکت دیگر از جمله یک واحد بازیافت زباله، تولیدکننده گلوله‌های زیست‌سوخت، یک واحد زباله‌سوز کود، یک شرکت فرآوری لجن، یک نیروگاه برق و چندین شرکت لجستیکی در آنجا مستقر شدند. در سال ۲۰۱۸، بیش از ۳۵۰ شرکت با مجموع نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ کارمند در این منطقه فعال بودند.^[۳۵]

موفقیت برابانت شمالی در زمینه‌های تکنولوژیک مدیون قدرت نوآوری در این استان است. شرکت‌های با فناوری پیشرفته، از جمله ده‌ها استارتاپ، خوشه‌هایی را در هشت پردیس نوآوری باز برابانت شمالی تشکیل می‌دهند که پردیس فناوری‌های پیشرفته آیندهوون یکی از آن‌هاست. هزینه‌های تحقیق و توسعه (R&D) در این استان به طور ساختاری بالاتر از سایر استان‌هاست. شرکت‌های برابانتی در سال ۲۰۱۷ در مجموع ۳۶۵۵ درخواست ثبت اختراع ارائه کردند که این استان را در میان ۵ منطقه برتر اروپایی قرار داد.^[۳۳][۳۶]

بخش کشاورزی که تحت فشارهای سیاسی و اجتماعی برای پایدارسازی فعالیت‌ها قرار دارد، جایگاه مهمی در برابانت شمالی دارد. به‌ویژه واحدهای پرورش خوک و مرغ و نهالستان‌ها سهم بزرگی در کشاورزی هلند دارند. در سال ۲۰۱۸، حدود ۵۰ درصد از جمعیت خوک‌های هلند در برابانت شمالی نگهداری می‌شدند، برای مرغ‌ها این میزان ۴۰ درصد و برای زمین‌های نهالستان ۴۷ درصد بود. تعداد واحدهای کشاورزی در استان در دوره ۲۰۰۹–۲۰۱۸ از نزدیک ۱۳٬۰۰۰ به ۹٬۶۰۰ واحد کاهش یافت (کاهش ۳۳ درصدی). به‌ویژه در کشت گلخانه‌ای و پرورش خوک، بسیاری از واحدها تعطیل شدند. با این حال، در همین دوره افزایش مقیاس به گونه‌ای رخ داد که ظرفیت تولید در همان سطح باقی ماند. تعداد خوک‌ها حتی به طور قابل توجهی افزایش یافت و در سال ۲۰۱۸ به سطح نزدیک به ۶ میلیون رأس رسید.^[۹]

سهم شرکت‌های نوآور در کشاورزی برابانت شمالی کمتر از ۱ درصد است که از میانگین هلند پایین‌تر است. نوآوری عمدتاً در کشت گلخانه‌ای رخ می‌دهد که نمونه موفق آن نوسازی محصول در کشت گوجه‌فرنگی است. سایر بخش‌ها عمدتاً بر کاهش قیمت تمام‌شده تمرکز دارند.^[۳۷]

در سال ۲۰۱۸، استان برابانت شمالی ۴.۱ میلیون مهمان اقامتی داشت. از این میان، ۲.۴ میلیون نفر در هتل‌ها و ۱.۷ میلیون نفر در سایر واحدهای تفریحی اقامت کردند. اکثریت مهمانان (۲.۸ میلیون نفر) از داخل خود کشور بودند. از ۱.۳ میلیون مهمان خارجی، تقریباً نیمی از آن‌ها از کشورهای همسایه یعنی بلژیک یا آلمان بودند. گردشگران داخلی در سال ۲۰۱۸ به طور متوسط ۱۷۷ یورو برای هر تعطیلات در برابانت شمالی هزینه کردند که ارزش اقتصادی کل آن نزدیک به ۵۰۰ میلیون یورو بود. به طور متوسط مهمانان خارجی (گردشگران و مسافران تجاری با هم) حدود ۴۹۳ یورو برای اقامت خود هزینه کردند که در مجموع بیش از ۶۱۵ میلیون یورو می‌شود. گردشگری یک بخش در حال رشد است؛ در سال ۲۰۱۸ تعداد مهمانان اقامتی خارجی ۴۵ درصد بیشتر از سال ۲۰۱۲ بود.^[۳۸]

دولت استانی از گردشگری حمایت می‌کند، زیرا بخش اوقات فراغت نه تنها درآمد مستقیم ایجاد می‌کند، بلکه برای ایجاد فضای مناسب کسب‌وکار و جذب استعدادها نیز اهمیت دارد. در این راستا، تمرکز بر محورهای موضوعی مانند «ون گوگ» و «طراحی» (Design) و همچنین بازار بین‌المللی تفریحات خانوادگی و سفرهای کوتاه (Familyfun-Shortbreak) قرار گرفته است. به همین منظور، کمپین عمومی سالانه «برابانت باز است» (Brabant is Open) سازماندهی شده است.^[۳۹]

جاذبه‌های مهم گردشگری عبارتند از:

• شهربازی‌ها
  افتلینگ در کاتس‌هوفل در سال ۲۰۱۷ بیش از ۵.۱ میلیون بازدیدکننده داشت و در صدر فهرست جاذبه‌های روزانه کشور قرار گرفت. در رتبه ۱۴، پارک سافاری بیکسه برخن در هیلوارنبک با بیش از ۱.۱ میلیون بازدیدکننده قرار داشت.^[۴۰]
• رویدادهای سالانه
  پیشتاز در تعداد بازدیدکنندگان در دسته رویدادهای رایگان، شهربازی تیلبورخ (Tilburgse Kermis) است که سالانه حدود ۱.۴ میلیون بازدیدکننده جذب می‌کند. جشنواره‌های آیندهوون مانند جشنواره نور گلو (رتبه ۸) و هفته طراحی هلند (رتبه ۱۹) سالانه به ترتیب حدود ۷۵۰٬۰۰۰ و ۳۳۵٬۰۰۰ بازدیدکننده دارند. جشنواره جاز بردا (رتبه ۳۱) با حدود ۲۵۰٬۰۰۰ بازدیدکننده، یک رویداد موسیقی پرطرفدار است. همچنین کارناوال گل در زوندرت (رتبه ۴۷) و فالکنس‌وارد با حدود ۷۰٬۰۰۰ و ۴۰٬۰۰۰ بازدیدکننده از جاذبه‌های گردشگری هستند.^[۴۱] رویداد «روز برابانت» در هیزه نیز حدود ۴۰٬۰۰۰ بازدیدکننده جذب می‌کند.^[۴۲]
  در رویدادهای غیررایگان، استان با جشنواره‌های موسیقی پاس‌پاپ (Paaspop) (رتبه ۳۸)، بست کِپت سکرت (Best Kept Secret) (رتبه ۴۴) و ویش اوت‌دور (Wish Outdoor) (رتبه ۴۹) حضور دارد.
• پارک‌های ملی
  طبق پژوهش‌ها، سالانه حدود ۱.۲ میلیون نفر از لونسه و درونسه دوینن بازدید می‌کنند که در رتبه دوم کشوری قرار دارد. پارک ملی بیسبوخ با بیش از ۱.۱ میلیون بازدیدکننده در رتبه بعدی است. پارک ملی ده خرونه پیل نیز سالانه حدود ۲۷۰٬۰۰۰ بازدیدکننده دارد.^[۴۳]
• دروازه‌های طبیعت برابانت
  با ابتکار استان، شبکه «دروازه‌های طبیعت برابانت» (Brabantse Natuurpoorten) با مشارکت ۲۳ شهرداری، ۴ پارک ملی و سایر نهادها تأسیس شده است. این شبکه شامل ۲۹ دروازه طبیعت در سراسر استان است که نقاط شروع مسیرهای دوچرخه‌سواری یا پیاده‌روی در طبیعت برابانت هستند.^[۴۴]
• کارناوال
  در طول کارناوال ۲۰۱۹، برابانت شمالی شاهد ۳۸۲ رژه کارناوال بود.^[۴۵]

بخش اوقات فراغت در برابانت شمالی که سال‌ها رشد پیوسته‌ای داشت، به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ دچار انقباض قابل توجهی شد و در سه ماهه دوم سال ۲۰۲۰ کاهشی بیش از ۷۳ درصدی در تعداد گردشگران نسبت به دوره مشابه در سال ۲۰۱۹ گزارش شد.^[۴۶]

در قلمرو برابانت شمالی جاده‌های ملی (Rijkswegen) به طول کل ۸۷۴ کیلومتر قرار دارند که بیش از ۱۶ درصد از کل شبکه جاده‌های ملی هلند را شامل می‌شود.^[۵۰] این شبکه شامل دوازده بزرگراه است که استان را به سایر استان‌های هلند و به کشور بلژیک متصل می‌کند. بخش مربوط به برابانت شمالی در شبکه بزرگراهی کشور دارای چندین نقطه کور ترافیکی است و به طور مداوم در فهرست ده جاده پر‌ترافیک هلند قرار دارد.^[۵۱]

پرازدحام‌ترین مسیرهای شمال به جنوب عبارتند از: بزرگراه A2 که از آمستردام می‌آید و از طریق سرتوخن‌بوس و ایندهوون به مرز بلژیک می‌رسد؛ بزرگراه A16 که روتردام را از طریق بردا به آنتورپ متصل می‌کند؛ بزرگراه A27 که از بردا به سمت اوترخت و آلمیره می‌رود؛ و بزرگراه A50 که از آیندهوون شروع شده و به سمت شمال کشور ادامه می‌یابد. مسیرهای پرتردد شرق به غرب نیز شامل بزرگراه‌های A58، A59 و A67 هستند که بلژیک را به آلمان متصل می‌کنند.

علاوه بر این، برابانت شمالی حدود ۶۱۰ کیلومتر جاده استانی دارد.^[۵۰] برخی از آن‌ها جریان ترافیکی بزرگی را جابجا می‌کنند، مانند جاده N69 که آیندهوون را به مرز بلژیک متصل می‌کند و جاده N279 که عمدتاً در امتداد کانال زاید-ویلمزفارت ساخته شده است.

شش فرودگاه در این استان واقع شده‌اند. یکی از آن‌ها، فرودگاه آیندهوون، هم برای مقاصد نظامی و هم برای هوانوردی غیرنظامی استفاده می‌شود و بزرگترین فرودگاه منطقه‌ای هلند است.^[۵۲] سه فرودگاه دیگر صرفاً کاربرد نظامی دارند: پایگاه هوایی خیلزه-رین، پایگاه هوایی فولکل و پایگاه هوایی ونس‌درخت. دو فرودگاه باقی‌مانده، یعنی فرودگاه بین‌المللی بردا و فرودگاه کمپن، حجم ترافیک اندکی دارند که عمدتاً شامل پروازهای تجاری، تفریحی و آموزشی است.

دو شریان مهم برای ترافیک کشتی‌رانی در برابانت شمالی وجود دارد. اولی کانال زاید-ویلمزفارت (Zuid-Willemsvaart) که سرتوخن‌بوس را به لویک (لیژ) متصل می‌کند. شریان دوم کانال ویلهلمینا (Wilhelminakanaal) است که از خیرت‌رویدن‌برخ به سمت شرق استان کشیده شده است. همچنین در امتداد مرز غربی استان، کانال شلده-راین قرار دارد که آنتورپ را به روتردام متصل می‌کند.

برابانت شمالی دارای پانزده بندر صنعتی بزرگ است که حدود ۱۰ درصد از کل بارگیری و تخلیه کالا در بندرهای داخلی هلند را به خود اختصاص می‌دهند. بنادر برخن اپ زوم، بردا، کایک، خیرت‌رویدن‌برخ، موئردیک، اس، سرتوخن‌بوس و فخل هر کدام در حوزه فعالیت خود جزو ۵ بندر برتر داخلی هلند هستند. سرتوخن‌بوس بزرگترین پایانه کانتینری در میان بندرهای داخلی هلند را داراست.^[۵۳]

سهم قطار در جابجایی مسافر در برابانت شمالی با ۲ درصد از سفرها و ۷ درصد از کیلومتر طی شده توسط مسافران، محدود است. اهمیت ترافیک ریلی کالا برای اقتصاد استان نیز اندک است؛ بخش عمده حمل‌ونقل ریلی کالا به صورت عبوری است و سهم بزرگی از آن را ترافیک بار میان بندرهای دریای شمال و آلمان تشکیل می‌دهد.^[۵۴]

ایستگاه مرکزی آیندهوون و ایستگاه بردا قطب‌های اصلی راه‌آهن در استان هستند. ایستگاه بردا به شبکه خطوط تندرو به سمت روتردام و آنتورپ متصل است.

برابانت شمالی بر اساس قانون حمل‌ونقل مسافر ۲۰۰۰، خدمات اتوبوس‌رانی را به شرکت‌های خصوصی واگذار می‌کند. استان برای این منظور به سه منطقه واگذاری (West-Brabant، Oost-Brabant و Zuidoost-Brabant) تقسیم شده است. قراردادهای جاری عبارتند از:

تمامی اتوبوس‌هایی که تحت این قراردادها در برابانت فعالیت می‌کنند، با نام تجاری براوو (Bravo) و با شعار «برابانت ما را جابجا می‌کند» فعالیت می‌کنند.