بلینی (کوکتل)
| کوکتلهای رسمی آیبیای | |
|---|---|
![]() بلینی چیپریانی | |
| نوع | Wine cocktail |
| سرو | تگرگی; بدون یخ |
| جام استاندارد | فلوت |
| آیبیای عنصرهای مشخصشده | |
| تهیه | پوره هلو را در لیوان خنک بریزید و سپس شراب گازدار اضافه کنید. بهآرامی هم بزنید. |
| توضیحات | بهطور سنتی، بلینی با هلو سفید تهیه میشود. |
بلینی یک کوکتل است که با پروسکو و پوره یا نکتار هلو تهیه میشود. این نوشیدنی در ونیز، ایتالیا به وجود آمد.
تاریخچه
بلینی بین سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۸[۱][۲][۳] توسط جوزپه چیپریانی، بنیانگذار هریز بار در ونیز ابداع شد. او این نوشیدنی را به خاطر رنگ صورتی خاصش که او را به یاد نقاشیای از جیووانی بلینی، هنرمند ونیزی قرن پانزدهم میانداخت، بلینی نامگذاری کرد.[۴]
این نوشیدنی در ابتدا بهعنوان یک ویژهبرنامه فصلی در بار هری عرضه میشد.[۴] بعدها در شعبه نیویورک این بار هم محبوب شد. پس از آنکه یک تاجر فرانسوی کسبوکاری برای ارسال پوره هلو سفید تازه به هر دو مکان راهاندازی کرد، بلینی به نوشیدنیای چهار فصل تبدیل شد.[۱]
بلینی یکی از کوکتلهای رسمی آیبیای است. همچنین گونههای مشابهی دارد مانند:
طرز تهیه و سرو
بلینی از پوره هلو سفید و پروسکو (شراب گازدار ایتالیایی) تشکیل میشود. خیساندن هلو تازه در شراب، سنتی ایتالیایی است.[۱] دستور اصلی شامل مقدار کمی آب تمشک یا گیلاس برای ایجاد درخشش صورتی نیز بود.[۳] به دلیل کمیاب بودن هلو سفید و پروسکو، گونههای مختلفی از این نوشیدنی وجود دارد.
در کالیفرنیا نوعی هلو سفید تولید میشود که برای بلینی مناسب است.[۵] همچنین میتوان از هلو زرد یا نکتار هلو بهعنوان جایگزین استفاده کرد، بهویژه زمانی که هلو خارج از فصل و بیمزه باشد. گاهی هم از میوههای دیگر یا لیکورهای طعمدار مانند شنپس هلو استفاده میشود.
خانوادهٔ چیپریانی پایهٔ آمادهٔ بلینی را برای استفاده در کوکتلهای ویژهٔ رستورانهای بار هری تولید میکنند. این پایهٔ آماده به میهمانان و آشپزان امکان میدهد تا نوشیدنیهای کلاسیک و خلاقانه را با سرعت و سهولت بیشتری تهیه کنند و تجربهای همیشگی و استاندارد از طعم بلینی ارائه دهند.[۶]
اغلب از دیگر شرابهای گازدار بهجای پروسکو استفاده میشود، هرچند شامپاین فرانسوی پرطعم چندان با مزهٔ سبک و میوهای بلینی سازگار نیست. برای نسخهٔ غیرالکلی، از آب گازدار یا آب میوه گازدار بهجای شراب استفاده میشود.[۷]
کوکتلهای مشابه
در کوبا، کوکتل آدالور یکی از نوشیدنیهای کلاسیک و محبوب است که طعمی تازه و میوهای دارد و از هلو تازه و شامپاین تهیه میشود.[۸] برای آماده کردن آن، هلو ابتدا با چنگال له میشود تا بافتی نرم و شبیه پوره پیدا کند و سپس با شامپاین ترکیب میشود تا نوشیدنی نهایی علاوه بر طعم شیرین و طبیعی هلو، حالت گازدار و خنک نیز داشته باشد. این دستور تهیه در سال ۱۹۲۷ در یک کتاب راهنمای نوشیدنی کوبایی منتشر شد و به سرعت میان مردم و در میهمانیها محبوب شد، زیرا علاوه بر ساده بودن، نمایانگر طعمهای تازه و بومی کوبا بود. [۹] نوشیدنی آدالور کاپ نیز نوعی پانچ مشابه است که در آن از میوهای به نام «ملوکوتون» که معادل هلو است، استفاده میشود. این نسخه در باشگاه کانتینروس کوبا در سال ۱۹۳۰ ثبت شده و نشاندهنده تنوع و خلاقیت در تهیهٔ نوشیدنیهای میوهای کوبایی است. این نوشیدنیها علاوه بر ارائه طعمهای لذیذ، معمولاً در مهمانیها و اجتماعات اجتماعی سرو میشوند و بهعنوان نمادی از سبک زندگی و فرهنگ پذیرایی کوبایی شناخته میشوند، و تجربهای شیرین و تازه از سنتهای آشپزی و نوشیدنی کوبا را به مصرفکنندگان ارائه میدهند.
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 "3000 Drinks > Bellini". ThatsTheSpirit.com. n.d. Archived from the original on July 23, 2012. Retrieved February 5, 2007.
- ↑ Jo' Pratt. Food – Recipes – Bellini cocktail. Undated. bbc.co.uk. Retrieved February 5, 2007.
- 1 2 Bellini Cocktail Recipe[usurped!]. Undated. GourmetSleuth.com. Retrieved February 5, 2007.
- 1 2 Sicard, Cheri. Featured Cocktail – Bellini بایگانیشده در فوریه ۱۸, ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Undated. Fabulous Foods. Retrieved February 5, 2007.
- ↑ Featured Recipe: Peach Bellini Cocktail or Mocktail. Undated. Freshipes. California Tree Fruit Agreement. Retrieved February 5, 2007.
- ↑ "Civilization in a Glass". NewYorkFirst.com. Archived from the original on April 19, 2010. Retrieved 27 June 2017.
- ↑ Chiarello, Michael. Bellini Cocktail بایگانیشده در ۲۰۰۷-۰۱-۲۶ توسط Wayback Machine, from the "Lazy Breakfast in Bed" episode of Easy Entertaining with Michael Chiarello. Scripps Networks, Inc. Retrieved February 5, 2007.
- ↑ "Cuba's Overlooked Role in Cocktail History". punchdrink.com. Retrieved 4 March 2019.
- ↑ MANUAL OFICIAL. 1930. p. 76.
