بل سیستم

بل سیستم
صنعتمخابرات
سرنوشتفروپاشی بل سیستم
جانشینانشرکت‌های عامل منطقه‌ای بل
شرکت تلفن و تلگراف آمریکا
بنا نهاده۱۸۷۷ (۱۸۷۷-خطا: زمان نامعتبر}})
بنیانگذارانالکساندر گراهام بل
از بین رفته۸ ژانویه ۱۹۸۴ (۱۹۸۴-0۸}})
دفتر مرکزینیویورک، نیویورک، ایالات متحده
تعداد کارکنان+۱٬۰۰۰٬۰۰۰
مادرشرکت تلفن بل (۱۸۷۷–۱۸۸۵)
شرکت تلفن و تلگراف آمریکا (۱۸۸۵–۱۹۸۳)

بل سیستم (به انگلیسی: Bell System) نام شبکهٔ یکپارچهٔ ارائه‌دهندگان خدمات تلفن در ایالات متحده و کانادا بود که از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۸۴ تحت مالکیت و مدیریت مستقیم یا غیرمستقیم AT&T فعالیت می‌کرد. این سیستم شامل American Telephone and Telegraph Company به‌عنوان شرکت مادر، وسترن الکتریک به‌عنوان واحد تولید تجهیزات، و چندین شرکت عامل منطقه‌ای بود.[۱]

تاریخچه

آغاز و شکل‌گیری (۱۸۷۷–۱۸۹۹)

بل سیستم ریشه در تأسیس American Bell Telephone Company توسط الکساندر گراهام بل و سرمایه‌گذارانش در بوستون دارد. این شرکت با هدف توسعه و تجاری‌سازی اختراع تلفن بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۸۸۱ با خرید وسترن الکتریک ظرفیت تولید تجهیزات خود را گسترش داد.[۲]

تثبیت و سلطه بازار (۱۹۰۰–۱۹۸۳)

با تأسیس رسمی AT&T در سال ۱۸۹۹، بل سیستم به شکلی متمرکز سازمان یافت. این شرکت با استفاده از سیاست «خدمات تلفنی همگانی» (Universal Service) گسترش خطوط و خدمات را تسریع کرد. ساختار بل سیستم به‌گونه‌ای بود که همهٔ بخش‌ها، از تولید تجهیزات تا خدمات مشتری، تحت کنترل یک نهاد قرار داشت.[۳]

واحدهای اصلی

  • AT&T – شرکت مادر و اداره‌کنندهٔ ارتباطات راه دور
  • وسترن الکتریک – تولیدکنندهٔ تجهیزات مخابراتی
  • Bell Labs – مرکز تحقیقات و نوآوری، مبدع اختراعات مهمی مانند ترانزیستور
  • شرکت‌های عامل منطقه‌ای – ارائه‌دهندهٔ خدمات محلی تلفن در ایالات و مناطق مختلف

نوآوری‌ها و دستاوردها

بل سیستم با واحد پژوهشی خود، آزمایشگاه‌های بل (Bell Laboratories)، نقش مهمی در توسعهٔ فناوری‌های زیر ایفا کرد:

  • ابداع ترانزیستور (۱۹۴۷)[۴]
  • توسعهٔ مدار مجتمع
  • پیشگامی در سیستم‌های مخابرات ماهواره‌ای (Telstar)
  • بهبود فناوری کابل‌های فیبر نوری

تجزیه در سال ۱۹۸۴

در پی شکایت وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا علیه AT&T به اتهام انحصارطلبی، توافق‌نامهٔ ۱۹۸۲ منجر به تقسیم بل سیستم به AT&T و هفت شرکت منطقه‌ای جدید (Baby Bells) شد. این تجزیه از ژانویهٔ ۱۹۸۴ عملیاتی شد و ساختار یکپارچهٔ آن پایان یافت.[۵]

تأثیر و میراث

بل سیستم الگوی کلاسیک یک انحصار کنترل‌شده بود که با وجود انتقادات، نقش برجسته‌ای در گسترش سریع شبکهٔ تلفنی و نوآوری‌های ارتباطی ایفا کرد. بسیاری از پیشرفت‌های فناوری مخابراتی قرن بیستم، مستقیم یا غیرمستقیم از فعالیت‌های این سیستم سرچشمه گرفتند.[۶]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Brooks، John (۱۹۷۵). Telephone: The First Hundred Years. Harper & Row. ص. ۹۵. شابک ۹۷۸-۰۰۶۰۱۰۵۴۰۳ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک).
  2. ↑ Pascal، Herbert C. (۱۹۸۵). The Bell System and Its Impact on Communications. University of Illinois Press. ص. ۱۴.
  3. ↑ Gosling، Sue (۱۹۹۳). «Monopoly and Innovation: The Bell System in the 20th Century». Business History Review. ۶۷ (۳): ۳۵۸–۳۸۵.
  4. ↑ Hoddeson، Michael Riordan (۱۹۹۷). Crystal Fire: The Birth of the Information Age. W.W. Norton. ص. ۹۰. شابک ۹۷۸-۰۳۹۳۰۴۱۲۴۸.
  5. ↑ «The Breakup of the Bell System: History and Impact». Telecommunications Policy. ۹ (۳): ۲۲۵–۲۴۰. ۱۹۸۵.
  6. ↑ Chesley، Edward H. (۱۹۸۸). From Telephones to Transistors: Western Electric's Technological Odyssey. McGraw-Hill. ص. ۱۳.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.