تاریخ اینترنت

تاریخ اینترنت از تلاش‌های دانشمندان و مهندسان برای ساخت و اتصال شبکه رایانه‌ای به یکدیگر سرچشمه گرفت. مجموعه پروتکل اینترنت، که مجموعه‌ای از قواعد برای برقراری ارتباط میان شبکه‌ها و دستگاه‌ها در اینترنت است، از پژوهش‌ها و توسعه‌هایی در ایالات متحده آمریکا پدید آمد و شامل همکاری‌های بین‌المللی، به‌ویژه با پژوهشگرانی در بریتانیا و فرانسه بود.

علوم رایانه در اواخر دهه ۱۹۵۰ رشته‌ای نوظهور بود که شروع به بررسی اشتراک زمانی میان کاربران رایانه و بعدها، امکان دستیابی به این هدف از طریق شبکه گسترده کرد. جی. سی. آر. لیکلایدر ایده یک شبکه جهانی را در دفتر فنون پردازش اطلاعات (IPTO) وابسته به آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته (ARPA) در وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا مطرح کرد. به‌طور مستقل، پل باران در رند کورپوریشن در اوایل دهه ۱۹۶۰ یک شبکه توزیع‌شده مبتنی بر داده‌ها در بلوک‌های پیام را پیشنهاد داد و دونالد دیویس در سال ۱۹۶۵ در آزمایشگاه ملی فیزیک (بریتانیا) (NPL) مفهوم راه‌گزینی بسته کوچک را ابداع کرد و یک شبکه داده تجاری ملی را در بریتانیا پیشنهاد داد.

دارپا در سال ۱۹۶۹ قراردادهایی را برای توسعه پروژه آرپانت منعقد کرد که توسط لارنس رابرت هدایت و توسط لارنس رابرت مدیریت می‌شد. آرپانت فناوری راه‌گزینی بسته کوچک پیشنهادی دیویس را پذیرفت و از باران نیز نظرخواهی کرد. شبکه پردازنده پیام رابط (IMP) توسط تیمی در ریتیون بی‌بی‌ان تکنالوجیز ساخته شد و طراحی و مشخصات آن توسط باب کان هدایت گردید. پروتکل میزبان‌به‌میزبان عمدتاً توسط دانشجویان تحصیلات تکمیلی به رهبری استیون دی کراکر در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، به همراه جان پاستل و دیگران مشخص شد. آرپانت به‌سرعت در سراسر ایالات متحده با اتصالاتی به بریتانیا و نروژ گسترش یافت.

چندین شبکه اولیه راه‌گزینی بسته کوچک در دهه ۱۹۷۰ پدید آمدند که به تحقیق و ارائه شبکه‌سازی داده‌ها پرداختند. لوئی پوزن و اوبرت زیمرمن پیشگام رویکرد ساده‌شده انتها-به-انتها برای بیناشبکه‌سازی در IRIA بودند. پیتر کرستین در سال ۱۹۷۳ بیناشبکه‌سازی را در کالج دانشگاهی لندن به مرحله اجرا درآورد. رابرت متکالف نظریه و عمل پشت اترنت و بسته جهانی پارک را توسعه داد. ابتکارات دارپا و کارگروه بین‌المللی شبکه‌سازی ایده‌هایی را برای بیناشبکه‌سازی توسعه و اصلاح کردند که در آن چندین شبکه جداگانه می‌توانستند به یک «شبکه شبکه‌ها» متصل شوند. وینتون سرف، که اکنون در دانشگاه استنفورد بود، و باب کان، که اکنون در دارپا بود، پژوهش خود را درباره بیناشبکه‌سازی در سال ۱۹۷۴ منتشر کردند. از طریق سری یادداشت آزمایش اینترنت و بعدها RFCها، این پژوهش به پروتکل هدایت انتقال (TCP) و آی‌پی، دو پروتکل از مجموعه پروتکل اینترنت، تکامل یافت. این طراحی بازتاب‌دهنده مفاهیمی بود که در پروژه فرانسوی سیکلادس به رهبری لوئی پوزن پیشگام‌شده بود. توسعه شبکه‌های راه‌گزینی بسته کوچک با کارهای ریاضی در دهه ۱۹۷۰ توسط لئونارد کلاین‌راک در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تکمیل شد.

در اواخر دهه ۱۹۷۰، شبکه داده عمومی ملی و بین‌المللی بر اساس پروتکل اکس ۲۵ که توسط رمی دسپره و دیگران طراحی‌شده بود، پدید آمدند. در ایالات متحده، بنیاد ملی علوم (NSF) بودجه مراکز ابررایانه ملی را در چندین دانشگاه در ایالات متحده تأمین کرد و در سال ۱۹۸۶ با پروژه ان‌اس‌اف‌نت امکان اتصال متقابل را فراهم نمود، که بدین ترتیب دسترسی شبکه به این سایت‌های ابررایانه‌ای برای سازمان‌های پژوهشی و دانشگاهی در ایالات متحده ایجاد شد. اتصالات بین‌المللی به ان‌اس‌اف‌نت، ظهور معماری‌هایی مانند سامانه نام دامنه، و پذیرش TCP/IP در شبکه‌های موجود در ایالات متحده و سراسر جهان، آغازگر اینترنت بود. رساننده خدمات اینترنتی (ISP) تجاری در سال ۱۹۸۹ در ایالات متحده و استرالیا پدید آمدند. اتصالات خصوصی محدود به بخش‌هایی از اینترنت توسط نهادهای رسماً تجاری تا اواخر ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ در چندین شهر آمریکا ظهور کرد. ستون فقرات نوری ان‌اس‌اف‌نت در سال ۱۹۹۵ از رده خارج شد و آخرین محدودیت‌ها بر استفاده از اینترنت برای حمل ترافیک تجاری برداشته شد، زیرا ترافیک به شبکه‌های نوری مدیریت‌شده توسط اسپرینت، ام‌سی‌آی و شرکت تلفن و تلگراف آمریکا در ایالات متحده منتقل شد.

پژوهش‌های انجام‌شده در سرن در سوئیس توسط دانشمند رایانه بریتانیایی، تیم برنرز-لی در سال‌های ۱۹۸۹–۱۹۹۰، منجر به پیدایش وب جهان‌گستر شد که اسناد ابرمتن را به یک سامانه اطلاعاتی پیوند می‌داد که از هر گره در شبکه قابل دسترسی بود. گسترش چشمگیر ظرفیت اینترنت که با ظهور مالتی‌پلکسینگ تقسیم طول‌موج (WDM) و توسعه کابل‌های فیبر نوری در اواسط دهه ۱۹۹۰ امکان‌پذیر شد، تأثیری انقلابی بر فرهنگ، تجارت و فناوری داشت. این امر ظهور ارتباطات تقریباً آنی از طریق رایانامه، پیام‌رسانی فوری، تماس‌های تلفنی صدا روی پروتکل اینترنت (VoIP)، خدمات تلفن تصویری و وب جهان‌گستر با تالار گفتگوها، وبلاگ‌ها، خدمات شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های خرید اینترنتی را ممکن ساخت. تا سال ۲۰۱۹، حجم فزاینده‌ای از داده‌ها با سرعت‌های بسیار بالا بر روی شبکه‌های فیبر نوری با سرعت ۱ گیگابیت بر ثانیه، ۱۰ گیگابیت بر ثانیه و ۸۰۰ گیگابیت بر ثانیه منتقل می‌شد. تسلط اینترنت بر چشم‌انداز ارتباطات جهانی از نظر تاریخی سریع بود: اینترنت در سال ۱۹۹۳ تنها ۱٪ از اطلاعاتی را که در شبکه‌های مخابراتی دوطرفه جریان داشت منتقل می‌کرد، این رقم تا سال ۲۰۰۰ به ۵۱٪ و تا سال ۲۰۰۷ به بیش از ۹۷٪ از اطلاعات مخابراتی رسید. اینترنت همچنان به رشد خود ادامه می‌دهد که ناشی از مقادیر روزافزون اطلاعات برخط، تجارت، سرگرمی و خدمات شبکه‌های اجتماعی است. با این حال، آینده شبکه جهانی ممکن است توسط تفاوت‌های منطقه‌ای شکل بگیرد.

بنیان‌ها

پیش‌درآمدها

==== تلگراف ====: رویه انتقال پیام بین دو مکان مختلف از طریق یک واسطه الکترومغناطیسی به تلگراف برقی در اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد که نخستین سامانه ارتباطی کاملاً دیجیتال بود. تلگراف بی‌سیم در اوایل قرن بیستم به صورت تجاری مورد استفاده قرار گرفت. تلکس در دهه ۱۹۳۰ به یک سرویس تله‌پرینتر عملیاتی تبدیل شد. چنین سامانه‌هایی به ارتباطات نقطه‌به‌نقطه بین دو دستگاه پایانی محدود بودند.

==== نظریه اطلاعات ====: کارهای نظری بنیادی در فناوری مخابرات توسط هری نایکوئیست و رالف هارتلی در دهه ۱۹۲۰ توسعه یافت. نظریه اطلاعات، آن‌گونه که توسط کلود شانون در سال ۱۹۴۸ بیان شد، یک زیربنای نظری محکم برای درک بده‌بستان‌های میان نسبت سیگنال به نویز، پهنای باند و انتقال بدون خطا در حضور نویز فراهم کرد.

==== رایانه‌ها و مودم‌ها ====: رایانه‌های اولیه با برنامه ثابت در دهه ۱۹۴۰، به‌صورت دستی و با وارد کردن برنامه‌های کوچک از طریق سوئیچ‌ها برای بارگذاری و اجرای مجموعه‌ای از دستورها کار می‌کردند. با تکامل فناوری ترانزیستور در دهه ۱۹۵۰، واحدهای پردازش مرکزی و ترمینال‌های کاربری تا سال ۱۹۵۵ به بهره‌برداری رسیدند. مدل بزرگ‌رایانه ابداع شد و مودم‌هایی مانند بل ۱۰۱، امکان انتقال داده دیجیتال را با سرعت پایین از طریق خط تلفن‌های معمولی و بدون تهویه در اواخر دهه ۱۹۵۰ فراهم کردند. این فناوری‌ها تبادل داده بین رایانه‌های از راه دور را ممکن ساختند. با این حال، همچنان به یک پیوند خط ثابت نیاز بود؛ مدل ارتباطی نقطه‌به‌نقطه، امکان ارتباط مستقیم بین هر دو سامانه دلخواه را فراهم نمی‌کرد. علاوه بر این، کاربردها خاص بودند و نه عمومی. نمونه‌هایی از این دست شامل سیج (۱۹۵۸) و سابری (۱۹۶۰) بودند.

==== اشتراک زمانی ====: کریستوفر استریچی، که نخستین استاد محاسبات در دانشگاه آکسفورد شد، در فوریه ۱۹۵۹ یک درخواست ثبت اختراع برای اشتراک زمانی در بریتانیا ثبت کرد. در ژوئن همان سال، او مقاله‌ای با عنوان «اشتراک زمانی در رایانه‌های بزرگ و سریع» را در کنفرانس پردازش اطلاعات یونسکو در پاریس ارائه کرد و در آنجا این مفهوم را به جی. سی. آر. لیکلایدر منتقل کرد. لیکلایدر، نایب‌رئیس شرکت بولت برانک اند نیومن (BBN)، ایده اشتراک زمانی را به عنوان جایگزینی برای پردازش دسته‌ای ترویج کرد. جان مک‌کارتی در ام‌آی‌تی، در سال ۱۹۵۹ یادداشتی نوشت که مفهوم اشتراک زمانی را برای دربرگرفتن نشست‌های تعاملی چند کاربره گسترش داد؛ این امر منجر به پیاده‌سازی سیستم اشتراک زمانی سازگار (CTSS) در ام‌آی‌تی شد. دیگر سامانه‌های بزرگ‌رایانه‌ای چندکاربره نیز توسعه یافتند، مانند پلاتو در دانشگاه ایلینوی شیکاگو. در اوایل دهه ۱۹۶۰، دارپا (ARPA) وابسته به وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، تحقیقات بیشتری را در زمینه اشتراک زمانی در ام‌آی‌تی از طریق Project MAC تأمین مالی کرد.

الهام‌بخشی

جی. سی. آر. لیکلایدر، در حالی که در شرکت BBN کار می‌کرد، در مقاله مارس ۱۹۶۰ خود با عنوان هم‌زیستی انسان و رایانه، یک شبکه رایانه‌ای را پیشنهاد داد:

شبکه‌ای از چنین مراکزی که توسط خطوط ارتباطی پهن‌باند به یکدیگر متصل شده‌اند [...] عملکردهای کتابخانه‌های امروزی به همراه پیشرفت‌های پیش‌بینی‌شده در ذخیره‌سازی و بازیابی اطلاعات و عملکردهای هم‌زیستی که پیش‌تر در این مقاله پیشنهاد شد.

در اوت ۱۹۶۲، لیکلایدر و ولدِن کلارک مقاله‌ای با عنوان «ارتباط برخط انسان و رایانه» منتشر کردند که یکی از نخستین توصیف‌ها از آینده شبکه‌ای بود.

در اکتبر ۱۹۶۲، لیکلایدر توسط جک روینا به عنوان مدیر اداره فنون پردازش اطلاعات (IPTO) که به‌تازگی در دارپا تأسیس‌شده بود، استخدام شد. مأموریت او اتصال رایانه‌های اصلی وزارت دفاع ایالات متحده در کوهستان شاین، پنتاگون و ستاد فرماندهی هوایی استراتژیک بود. او در آنجا گروهی غیررسمی را در درون دارپا برای پیشبرد تحقیقات رایانه‌ای تشکیل داد. او کار خود را با نوشتن یادداشت‌هایی در سال ۱۹۶۳ آغاز کرد که در آن‌ها یک شبکه توزیع‌شده را برای کارکنان IPTO توصیف می‌کرد؛ کارکنانی که او آن‌ها را «اعضا و وابستگان شبکه کامپیوتری بین کهکشانی» می‌نامید.

اگرچه او در سال ۱۹۶۴، پنج سال پیش از راه‌اندازی آرپانت، IPTO را ترک کرد، اما دیدگاه او درباره شبکه‌سازی جهانی بود که انگیزه لازم را برای یکی از جانشینانش، رابرت تیلور، فراهم کرد تا توسعه آرپانت را آغاز کند. لیکلایدر بعدها در سال ۱۹۷۳ بازگشت تا به مدت دو سال رهبری IPTO را بر عهده بگیرد.

راه‌گزینی بسته کوچک

«بلوک پیام» که توسط پل باران در سال ۱۹۶۲ طراحی و در ۱۹۶۴ اصلاح شد، نخستین پیشنهاد برای یک بسته شبکه است.

مقالهٔ اصلی: راه‌گزینی بسته کوچک

زیرساخت سامانه‌های تلفن در آن زمان بر پایه مدارگزینی بود که نیازمند تخصیص پیش‌دستانه یک خط ارتباطی اختصاصی برای مدت زمان مکالمه بود. خدمات تلگراف، فنون مخابراتی ذخیره و ارسال را توسعه داده بودند. سامانه خودکار سوئیچینگ تلگراف وسترن یونیون موسوم به Plan 55-A بر پایه تعویض پیام استوار بود. شبکه AUTODIN ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۶۲ عملیاتی شد. این سامانه‌ها، مانند SAGE و SBRE، همچنان نیازمند ساختارهای مسیریابی صلب بودند که در معرض نقطه تکی شکست قرار داشتند.

این فناوری برای استفاده‌های راهبردی و نظامی آسیب‌پذیر تلقی می‌شد، زیرا در صورت قطع یک پیوند، مسیر جایگزینی برای ارتباط وجود نداشت. در اوایل دهه ۱۹۶۰، پل باران از رند کورپوریشن پژوهشی درباره شبکه‌های تاب‌آور برای ارتش ایالات متحده در صورت وقوع جنگ هسته‌ای انجام داد. اطلاعات قرار بود در یک شبکه «توزیع‌شده» منتقل شود و به آنچه او «بلوک‌های پیام» می‌نامید، تقسیم گردد. طرح باران برای انتقال داده دیجیتالِ پرسرعتِ پیام‌های صوتی با استفاده از سخت‌افزارهای ارزان‌قیمت در نظر گرفته شده بود؛ این طرح هرگز پیاده‌سازی نشد.

علاوه بر آسیب‌پذیری در برابر نقطه تکی شکست، فنون تلگرافی موجود ناکارآمد و انعطاف‌ناپذیر بودند. از سال ۱۹۶۵، دونالد دیویس در آزمایشگاه ملی فیزیک (بریتانیا) در بریتانیا، به‌طور مستقل پیشنهاد مشابهی از این مفهوم را توسعه داد که برای انتقال داده پرسرعت در شبکه‌های رایانه‌ای طراحی شده بود و او آن را راه‌گزینی بسته کوچک نامید؛ اصطلاحی که در نهایت پذیرفته شد.

راه‌گزینی بسته کوچک، فنی برای انتقال داده‌های رایانه‌ای از طریق تقسیم آن‌ها به قطعات بسیار کوتاه و استاندارد، الصاق اطلاعات مسیریابی به هر یک از این قطعات و انتقال مستقل آن‌ها از طریق یک شبکه رایانه‌ای است. این روش نسبت به مدارگزینی سنتی که در تلفن استفاده می‌شود، بهره‌وری پهنای باند بهتری فراهم می‌کند و امکان اتصال رایانه‌هایی با نرخ‌های انتقال و دریافت متفاوت را ممکن می‌سازد. این مفهوم با تعویض پیام متفاوت است.

شبکه‌هایی که به اینترنت منجر شدند

شبکه ان‌پی‌ال

مقالهٔ اصلی: شبکه ان‌پی‌ال

در پی گفتگوهایی با جی. سی. آر. لیکلایدر در سال ۱۹۶۵، دونالد دیویس به انتقال داده برای شبکه‌های رایانه‌ای علاقه‌مند شد. اواخر همان سال، در آزمایشگاه ملی فیزیک (NPL) در بریتانیا، دیویس یک شبکه داده تجاری ملی مبتنی بر راه‌گزینی بسته کوچک را طراحی و پیشنهاد کرد. سال بعد، او استفاده از «گره‌های سوئیچینگ» برای ایفای نقش به عنوان روتر در یک شبکه ارتباطات دیجیتال را توصیف کرد. این پیشنهاد در سطح ملی پذیرفته نشد، اما او طرحی برای یک شبکه محلی ارائه داد تا نیازهای آزمایشگاه ملی فیزیک را برآورده کند و امکان‌سنجی راه‌گزینی بسته کوچک را با استفاده از انتقال داده با سرعت بالا اثبات نماید. برای مقابله با جایگشت بسته‌ها (به دلیل اولویت‌های مسیریابی که به‌صورت پویا به‌روزرسانی می‌شدند) و از دست رفتن دیتاگرام‌ها (که هنگام ارسال داده از منابع سریع به مقصدهای کند اجتناب‌ناپذیر بود)، او فرض کرد که «همه کاربران شبکه، خودشان نوعی کنترل خطا را فراهم خواهند کرد»، و بدین ترتیب آنچه را که بعدها به عنوان اصل انتها تا انتها شناخته شد، ابداع کرد. در سال ۱۹۶۷، او و تیمش نخستین کسانی بودند که واژه «پروتکل» را در بافت مدرن انتقال داده به کار بردند.

در سال ۱۹۶۸، دیویس ساخت شبکه راه‌گزینی بسته کوچک «مارک ۱» را برای تأمین نیازهای آزمایشگاه چندرشته‌ای خود و اثبات فناوری در شرایط عملیاتی آغاز کرد. توسعه این شبکه در کنفرانسی در سال ۱۹۶۸ توصیف شد. بخش‌هایی از این شبکه در اوایل سال ۱۹۶۹ عملیاتی شدند، که نخستین پیاده‌سازی راه‌گزینی بسته کوچک بود، و شبکه ان‌پی‌ال نخستین شبکه‌ای بود که از پیوندهای پرسرعت استفاده کرد. بسیاری از شبکه‌های راه‌گزینی بسته کوچک دیگر که در دهه ۱۹۷۰ ساخته شدند، «تقریباً از همه جهات» شبیه به طرح اصلی دیویس در سال ۱۹۶۵ بودند. نسخه «مارک ۲» که از سال ۱۹۷۳ کار می‌کرد، از یک معماری پروتکل لایه‌بندی‌شده استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۷۷، تقریباً ۳۰ رایانه، ۳۰ دستگاه جانبی و ۱۰۰ ترمینال نمایشگر ویدئویی وجود داشتند که همگی قادر بودند از طریق شبکه ان‌پی‌ال با یکدیگر تعامل داشته باشند. تیم ان‌پی‌ال کارهای شبیه‌سازی را بر روی شبکه‌های بسته‌ای گسترده، از جمله دیتاگرام‌ها و کنترل ازدحام؛ و همچنین پژوهش‌هایی در زمینه بیناشبکه‌سازی و ارتباطات امن انجام دادند. این شبکه در سال ۱۹۸۶ جایگزین شد.

آرپانت

مقالهٔ اصلی: آرپانت

رابرت تیلور در سال ۱۹۶۶ به ریاست «دفتر فنون پردازش اطلاعات» (IPTO) در «دارپا» (ARPA) منصوب شد. او قصد داشت ایده‌های «جی. سی. آر. لیکلایدر» را برای یک سامانه شبکه‌ای به‌هم‌پیوسته محقق کند. به عنوان بخشی از نقش IPTO، سه ترمینال شبکه نصب‌شده بود: یکی برای «شرکت توسعه سیستم» در «سانتا مونیکا (کالیفرنیا)»، یکی برای «پروژه جینی» در «دانشگاه کالیفرنیا، برکلی» و دیگری برای پروژه «سیستم اشتراک زمانی سازگار» در «موسسه فناوری ماساچوست» (MIT). نیاز تیلور به شبکه‌سازی با مشاهده هدررفت منابع برای او آشکار شد.

برای هر یک از این سه ترمینال، من سه مجموعه متفاوت از دستورهای کاربری داشتم. بنابراین اگر به‌صورت برخط با کسی در S.D.C صحبت می‌کردم و می‌خواستم در این مورد با کسی که در برکلی یا ام‌آی‌تی می‌شناختم صحبت کنم، باید از ترمینال S.D.C بلند می‌شدم، به سراغ ترمینال دیگر می‌رفتم، وارد آن می‌شدم و با آن‌ها تماس می‌گرفتم... من گفتم، اوه مرد، کاری که باید انجام شود واضح است: اگر این سه ترمینال را دارید، باید یک ترمینال وجود داشته باشد که به هر کجا که می‌خواهید بروید و در آنجا محاسبات تعاملی دارید، متصل شود. آن ایده، آرپانت است.

او با آوردن «لارنس رابرت» از ام‌آی‌تی در ژانویه ۱۹۶۷، پروژه‌ای را برای ساخت چنین شبکه‌ای آغاز کرد. رابرت و توماس مریل در حال تحقیق بر روی «اشتراک زمانی» رایانه‌ای از طریق «شبکه‌های گسترده» (WAN) بودند. شبکه‌های گسترده در اواخر دهه ۱۹۵۰ پدیدار شدند و در طول دهه ۱۹۶۰ تثبیت گشتند. در نخستین «سمپوزیوم اصول سیستم‌های عامل» انجمن ماشین‌های حسابگر در اکتبر ۱۹۶۷، رابرت پیشنهادی را برای «آرپا نت» ارائه کرد که بر اساس ایده «وسلی کلارک» برای استفاده از «پردازنده پیام رابط» (IMP) جهت ایجاد یک شبکه «تعویض پیام» بود. در این کنفرانس، «راجر اسکانلبری» کار «دونالد دیویس» را بر روی یک شبکه ارتباطات دیجیتال سلسله‌مراتبی با استفاده از «راه‌گزینی بسته کوچک» ارائه کرد و به کار «پل باران» در «رند کورپوریشن» ارجاع داد. رابرت مفاهیم راه‌گزینی بسته کوچک پیشنهادی دیویس را در طراحی آرپانت گنجاند. او سرعت ارتباطات پیشنهادی را از ۲. ۴ کیلوبیت بر ثانیه به ۵۰ کیلوبیت بر ثانیه ارتقا داد و از باران نظرخواهی کرد.

دارپا قرارداد ساخت این شبکه را به «ریتیون بی‌بی‌ان تکنالوجیز» واگذار کرد. «بچه‌های IMP» به رهبری «فرانک هارت» و «باب کان»، مسیریابی، کنترل جریان، طراحی نرم‌افزار و کنترل شبکه را توسعه دادند. نخستین پیوند آرپانت در ساعت ۲۲: ۳۰ روز ۲۹ اکتبر ۱۹۶۹ بین مرکز اندازه‌گیری شبکه در «دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس» (UCLA) «دانشکده مهندسی و علوم کاربردی هنری ساموئلی» به رهبری «لئونارد کلاین‌راک» و سامانه NLS در «اس‌آرآی اینترنشنال» (SRI) به رهبری «داگلاس انگلبارت» در «منلو پارک (کالیفرنیا)» برقرار شد. کلاین‌راک با اشاره به اقدامات دانشجویان تحصیلات تکمیلی و کارشناسی که با IMPها کار می‌کردند، گفت:

"ما یک اتصال تلفنی بین خودمان و بچه‌های SRI برقرار کردیم..."، کلاین‌راک در مصاحبه‌ای گفت: "ما حرف L را تایپ کردیم و از پشت تلفن پرسیدیم:

"آیا L را می‌بینید؟"

"بله، ما L را می‌بینیم،" پاسخ آمد.

ما حرف O را تایپ کردیم و پرسیدیم، "آیا O را می‌بینید؟"

"بله، ما O را می‌بینیم."

سپس حرف G را تایپ کردیم و سیستم کرش کرد...

با این حال، انقلابی آغاز شده بود"....

تمبر پستی آذربایجان (۲۰۰۴): ۳۵ سال اینترنت، ۱۹۶۹–۲۰۰۴

در سال ۱۹۶۹، تیلور به تأمین مالی «آلوها نت» کمک کرد؛ سامانه‌ای که توسط استاد «نرمن آبرامسن» و دیگران در «دانشگاه هاوایی در مانوا» طراحی‌شده بود و داده‌ها را از طریق رادیو بین هفت رایانه در چهار جزیره در «هاوایی» منتقل می‌کرد.

تا دسامبر ۱۹۶۹، یک شبکه سه گره‌ای با افزودن یک رایانه IBM 360/۷۵ با استفاده از سیستم‌عامل OS/MVT از مرکز ریاضیات تعاملی کالر-فرید در «دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا» متصل شد و به دنبال آن چهارمین گره، یک رایانه DEC PDP-۱۰ با استفاده از سیستم‌عامل Tenex در بخش گرافیک «دانشگاه یوتا» اضافه گردید.

استیون دی کراکر، دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، «کارگروه شبکه» را در سال ۱۹۶۹ تشکیل داد. او با همکاری جان پاستل و دیگران، فرایند درخواست توضیح (RFC) را آغاز و مدیریت کرد که هنوز هم برای پیشنهاد و توزیع مشارکت‌ها استفاده می‌شود. نخستین RFC با عنوان «نرم‌افزار میزبان»، توسط کراکر نوشته و در ۷ آوریل ۱۹۶۹ منتشر شد. پروتکل برقراری پیوند بین سایت‌های شبکه در آرپانت، یعنی برنامه کنترل شبکه (NCP)، در سال ۱۹۷۰ تکمیل شد. این سال‌های آغازین در فیلم سال ۱۹۷۲ با عنوان شبکه‌های رایانه‌ای: پیام‌آوران اشتراک منابع مستند شده‌اند.

رابرتز ایده راه‌گزینی بسته کوچک را به متخصصان ارتباطات ارائه کرد و با خشم و خصومت مواجه شد. پیش از آنکه آرپانت عملیاتی شود، آن‌ها استدلال می‌کردند که بافرهای روتر به‌سرعت پر خواهند شد. پس از عملیاتی شدن آرپانت، آن‌ها استدلال کردند که راه‌گزینی بسته کوچک بدون یارانه دولتی هرگز اقتصادی نخواهد بود. باران با همین طردشدگی مواجه‌شده بود و در نتیجه نتوانست ارتش را برای ساخت یک شبکه راه‌گزینی بسته کوچک متقاعد کند.

همکاری‌های بین‌المللی اولیه از طریق آرپانت اندک بود. در سال ۱۹۷۳، اتصالاتی به نروژ (NORSAR)، از طریق یک پیوند ماهواره‌ای در ایستگاه زمینی تانوم در سوئد، و به گروه تحقیقاتی پیتر کرستین در کالج دانشگاهی لندن برقرار شد که دروازه‌ای به شبکه‌های دانشگاهی بریتانیا فراهم کرد؛ این نخستین شبکه بین‌المللی ناهمگون برای اشتراک منابع بود. در طول دهه ۱۹۷۰، لئونارد کلاین‌راک نظریه ریاضی را برای مدل‌سازی و اندازه‌گیری عملکرد فناوری راه‌گزینی بسته کوچک توسعه داد و بر کارهای پیشین خود در زمینه کاربرد نظریه صف در سیستم‌های تعویض پیام بنا نهاد. تا سال ۱۹۸۱، تعداد میزبان‌ها به ۲۱۳ عدد رسیده بود. آرپانت به هسته فنی آنچه که بعدها اینترنت نام گرفت تبدیل شد و ابزاری اصلی در توسعه فناوری‌های مورد استفاده بود.

سیکلادس

مقالهٔ اصلی: سیکلادس

سیکلادس یک شبکه تحقیقاتی فرانسوی بود که توسط لوئی پوزن طراحی و هدایت می‌شد. در سال ۱۹۷۲، او پیاده‌سازی ایده‌های خود را برای بنا نهادن بر کار دونالد دیویس و بررسی جایگزین‌هایی برای طراحی اولیه آرپانت آغاز کرد. هدف او امکان‌پذیر ساختن بیناشبکه‌سازی بود که آن را «کت‌نت» (catenet) نامید. این نخستین شبکه‌ای بود که اصل انتها تا انتها را با مسئول دانستن میزبان‌ها برای تحویل مطمئن داده‌ها — به جای خود شبکه — و با استفاده از دیتاگرام‌های غیرمطمئن، پیاده‌سازی کرد. مفاهیم پیاده‌سازی‌شده در این شبکه بر پیشنهاد اولیه «برنامه کنترل انتقال» تأثیر گذاشت، و در معماری بعدی TCP/IP بازتاب یافت.

اکس ۲۵ و شبکه‌های داده عمومی

مقاله‌های اصلی: اکس ۲۵ و شبکه داده عمومی

بر اساس ابتکارات پژوهشی بین‌المللی، به‌ویژه مشارکت‌های رمی دسپره، استانداردهای شبکه راه‌گزینی بسته کوچک توسط «سی‌سی‌آی‌تی‌تی» (CCITT) که اکنون با نام اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU-T) شناخته می‌شود، در قالب اکس ۲۵ و استانداردهای مرتبط توسعه یافت. اکس ۲۵ بر پایه مفهوم مدار مجازی ساخته‌شده است که اتصالات تلفنی سنتی را شبیه‌سازی می‌کند. استاندارد اولیه «آی‌تی‌یو» در مورد اکس ۲۵ در مارس ۱۹۷۶ تصویب شد. شبکه‌های موجود، مانند تله‌نت در ایالات متحده، اکس ۲۵ را پذیرفتند؛ همچنین شبکه‌های داده عمومی جدیدی مانند داتاپک در کانادا و ترنس‌پک در فرانسه از آن استفاده کردند. این پروتکل، پایه و اساس شبکه «اس‌ای‌آرسی‌نت» (SERCnet) را میان سایت‌های دانشگاهی و پژوهشی بریتانیا تشکیل داد که در دهه ۱۹۸۰ به جنت، شبکه ملی پژوهش و آموزش پرسرعت بریتانیا، تبدیل شد.

اداره پست بریتانیا، وسترن یونیون و تایم‌نت در سال ۱۹۷۸ برای ایجاد نخستین شبکه بین‌المللی راه‌گزینی بسته کوچک با نام سرویس بین‌المللی راه‌گزینی بسته کوچک (IPSS) همکاری کردند. این شبکه از اروپا و ایالات متحده گسترش یافت و تا سال ۱۹۸۱ کانادا، هنگ‌کنگ و استرالیا را پوشش داد. تا دهه ۱۹۹۰، این شبکه زیرساخت شبکه‌ای جهانی را فراهم می‌کرد.

اکس ۲۵ با پروتکل اکس ۷۵ تکمیل شد که امکان بیناشبکه‌سازی میان شبکه‌های «پی‌تی‌تی» (PTT) ملی در اروپا و شبکه‌های تجاری در آمریکای شمالی را فراهم می‌کرد.

برخلاف آرپانت و پروتکل‌های آن، اکس ۲۵ برای استفاده تجاری در دسترس بود. در سال ۱۹۷۹، «کامپیوسرو» (CompuServe) به نخستین سرویسی تبدیل شد که قابلیت‌های رایانامه تجاری و پشتیبانی فنی را به کاربران رایانه‌های شخصی ارائه داد. این شرکت در سال ۱۹۸۰ با ارائه نخستین گفتگوی هم‌زمان از طریق «سی‌بی سیمولاتور» (CB Simulator)، گام‌های تازه‌ای برداشت. تله‌نت سرویس رایانامه «تله‌میل» (Telemail) خود را ارائه کرد که برخلاف سیستم رایانامه شبکه آرپانت، برای استفاده سازمانی هدف‌گذاری‌شده بود. دیگر شبکه‌های بزرگ شماره‌گیر، ای‌اوال و پرادیجی بودند که ارتباطات، محتوا و ویژگی‌های سرگرمی را نیز فراهم می‌کردند.

شبکه‌های بی‌بی‌اس نیز دسترسی برخط فراهم می‌کردند، مانند فیدونت که در میان کاربران سرگرمی‌جوی رایانه، که بسیاری از آن‌ها هکر و اپراتور رادیو آماتور بودند، محبوبیت داشت.

بسیاری از این شبکه‌های داده عمومی در ادامه، تی‌سی‌پی/آی‌پی را پذیرفتند و زیرساخت اینترنت اولیه را شکل دادند.

یو‌یو‌سی‌پی و یوزنت

مقاله‌های اصلی: یو‌یو‌سی‌پی و یوزنت

در سال ۱۹۷۹، دو دانشجو در دانشگاه دوک، تام تراسکات و جیم الیس، ایده استفاده از اسکریپت‌های Bourne shell برای انتقال اخبار و پیام‌ها بر روی یک خط سریال یو‌یو‌سی‌پی با دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل را مطرح کردند. پس از انتشار عمومی نرم‌افزار در سال ۱۹۸۰، شبکه میزبان‌های یو‌یو‌سی‌پی که اخبار یوزنت را بازنشر می‌کردند، به‌سرعت گسترش یافت. «یو‌یو‌سی‌پی‌نت» (UUCPnet)، که بعدها به این نام خوانده شد، همچنین دروازه‌ها و پیوندهایی میان فیدونت و میزبان‌های بی‌بی‌اس شماره‌گیر ایجاد کرد. شبکه‌های یو‌یو‌سی‌پی به دلیل هزینه‌های کمتر، توانایی استفاده از خطوط اجاره‌ای موجود، پیوندهای اکس ۲۵ یا حتی اتصالات آرپانت و نبود سیاست‌های سخت‌گیرانه استفاده در مقایسه با شبکه‌های بعدی مانند سی‌اس‌نت و بیت‌نت، به‌سرعت گسترش یافتند. تمام اتصالات محلی بودند. تا سال ۱۹۸۱، تعداد میزبان‌های یو‌یو‌سی‌پی به ۵۵۰ عدد رسید و در سال ۱۹۸۴ با رشدی نزدیک به دو برابر، به ۹۴۰ عدد افزایش یافت.

«شبکه سابلینک» (Sublink Network) که از سال ۱۹۸۷ فعال بود و به‌طور رسمی در سال ۱۹۸۹ در ایتالیا تأسیس شد، پیوستگی خود را بر پایه یو‌یو‌سی‌پی برای بازتوزیع پیام‌های رایانامه و گروه‌های خبری در سراسر گره‌های ایتالیایی خود (که در آن زمان حدود ۱۰۰ گره بود و متعلق به اشخاص حقیقی و شرکت‌های کوچک بود) بنا نهاد. شبکه سابلینک به یکی از نخستین نمونه‌های فناوری اینترنت تبدیل شد که از طریق گسترش عمومی مورد استفاده قرار گرفت.

۱۹۷۳–۱۹۸۹: ادغام شبکه‌ها و ایجاد اینترنت

نقشه شبکه آزمایشی TCP/IP در فوریه ۱۹۸۲

TCP/IP

مقالهٔ اصلی: مجموعه پروتکل اینترنت

اطلاعات بیشتر: پروتکل هدایت انتقال و آی‌پی

نخستین نمایش اینترنت، اتصال آرپانت، PRNET و SATNET در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۷

با وجود روش‌های شبکه‌سازی بسیار متفاوت که به دنبال اتصال متقابل بودند، به روشی برای یکپارچه‌سازی آن‌ها نیاز بود. لوئی پوزن پروژه سیکلادس را در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد که بر پایه کارهای دونالد دیویس و آرپانت بنا‌شده بود. یک کارگروه بین‌المللی شبکه‌سازی در سال ۱۹۷۲ تشکیل شد؛ اعضای فعال آن شامل وینتون سرف از دانشگاه استنفورد، الکس مک‌کنزی از BBN، دونالد دیویس و راجر اسکانتل‌بری از NPL، و لوئی پوزن و هوبرت زیمرمن از IRIA بودند. پوزن اصطلاح «catenet» را برای شبکه زنجیره‌ای ابداع کرد. باب متکالف در زیراکس پارک ایده اترنت و بسته جهانی پارک (PUP) را برای بیناشبکه‌سازی ترسیم کرد. باب کان که اکنون در دارپا بود، وینتون سرف را برای همکاری با خود روی این مسئله استخدام کرد. تا سال ۱۹۷۳، این گروه‌ها به یک بازفرمول‌بندی بنیادی دست یافتند که در آن تفاوت‌های بین پروتکل‌های شبکه با استفاده از یک پروتکل مشترک بیناشبکه‌سازی پنهان می‌شد. برخلاف آرپانت که در آن شبکه مسئول قابلیت اطمینان بود، در این مدل جدید، میزبان‌ها مسئولیت را بر عهده گرفتند.

سرف و کان ایده‌های خود را در مه ۱۹۷۴ منتشر کردند که مفاهیم پیاده‌سازی‌شده توسط لوئی پوزن و هوبرت زیمرمن در شبکه سیکلادس را در بر می‌گرفت. مشخصات پروتکل حاصل، یعنی «برنامه هدایت انتقال»، در دسامبر ۱۹۷۴ توسط کارگروه شبکه به عنوان 675 منتشر شد. این سند حاوی نخستین کاربرد گواهی‌شده از اصطلاح «اینترنت» به عنوان کوتاه‌نوشت برای بیناشبکه‌سازی است. طراحی این نرم‌افزار یکپارچه بود و از دو کانال ارتباط ساده برای هر نشست کاربر استفاده می‌کرد.

با کاهش نقش شبکه به هسته‌ای از قابلیت‌ها، امکان تبادل ترافیک با شبکه‌های دیگر مستقل از ویژگی‌های دقیق آن‌ها فراهم شد و بدین ترتیب مشکلات بنیادی بیناشبکه‌سازی حل گردید. دارپا موافقت کرد که بودجه توسعه نرم‌افزار نمونه اولیه را تأمین کند؛ کاری که مستندات آن در «یادداشت‌های آزمایش اینترنت» ثبت شد. آزمایش‌ها در سال ۱۹۷۵ از طریق پیاده‌سازی‌های همزمان در استنفورد، BBN و کالج دانشگاهی لندن (UCL) آغاز شد. پس از چندین سال کار، نخستین نمایش یک دروازه بین شبکه رادیویی بسته‌ای (PRNET) در منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو و آرپانت توسط مؤسسه تحقیقاتی استنفورد انجام شد. در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۷، یک نمایش سه شبکه‌ای شامل آرپانت، وان رادیویی بسته‌ای اس‌آرآی در شبکه رادیویی بسته‌ای و شبکه ماهواره‌ای بسته‌ای اقیانوس اطلس (SATNET) که شامل یک گره در UCL بود، انجام گرفت.

این نرم‌افزار به عنوان یک پشته پروتکل ماژولار با استفاده از کانال‌های تمام‌دوطرفه بازطراحی شد؛ بین سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۷، یوگن دالال، جان شوچ و باب متکالف در میان دیگران، پیشنهاد کردند که عملکردهای مسیریابی و کنترل انتقالِ TCP به دو لایه مجزا تفکیک شوند که این امر منجر به تقسیم «برنامه هدایت انتقال» به پروتکل هدایت انتقال (TCP) و آی‌پی (IP) در نسخه ۳ در سال ۱۹۷۸ شد. نسخه ۴ در نشریه RFC 791 (سپتامبر ۱۹۸۱)، ۷۹۲ و ۷۹۳ کارگروه مهندسی اینترنت توصیف شد. این پروتکل در سال ۱۹۸۲ بر روی SATNET و در ژانویه ۱۹۸۳ بر روی آرپانت نصب شد، پس از آنکه وزارت دفاع آمریکا آن را برای تمام شبکه‌های رایانه‌ای نظامی استاندارد کرد. این امر منجر به ایجاد یک مدل شبکه‌سازی شد که به طور غیررسمی به نام TCP/IP شناخته شد. همچنین از آن به عنوان مدل وزارت دفاع (DoD) یا مدل دارپا یاد می‌شد. سرف اعتبار کارهای مهم در طراحی و آزمایش را به چندین تن از دانشجویان تحصیلات تکمیلی خود نسبت می‌دهد (ببینید فهرست پیشگامان اینترنت). دارپا از توسعه پیاده‌سازی‌های TCP/IP برای بسیاری از سیستم‌عامل‌ها حمایت یا تشویق کرد.

تجزیه نمایش نشانی آی‌پی نسخه ۴ به مقدار دودویی آن

از آرپانت تا ان‌اس‌اف‌نت

نقشه اینترنت مبتنی بر تی‌سی‌پی/آی‌پی ریتیون بی‌بی‌ان تکنالوجیز در اوایل سال ۱۹۸۶

پس از آنکه آرپانت چندین سال فعال بود، دارپا به دنبال آژانس دیگری برای واگذاری شبکه گشت؛ مأموریت اصلی دارپا تأمین مالی تحقیق و توسعه پیشرفته بود، نه اداره یک ابزار مخابراتی. در ژوئیه ۱۹۷۵، این شبکه به آژانس سیستم‌های اطلاعات دفاعی که بخشی از وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا بود، تحویل داده شد. در سال ۱۹۸۳، بخش نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در آرپانت به عنوان یک شبکه جداگانه با نام میلنت از آن جدا شد. میلنت متعاقباً به شبکه غیرطبقه‌بندی‌شده اما صرفاً نظامی نیپرنت تبدیل شد که به موازات سیپرنت (برای سطوح محرمانه) و سامانه مشترک ارتباط اطلاعات جهانی (برای سطوح فوق‌محرمانه و بالاتر) فعالیت می‌کرد. نیپرنت دارای دروازه‌های امنیتی کنترل‌شده به اینترنت عمومی است.

شبکه‌های مبتنی بر آرپانت با بودجه دولتی تأمین می‌شدند و بنابراین به استفاده‌های غیرتجاری مانند پژوهش محدود بودند؛ استفاده تجاری نامرتبط به‌شدت ممنوع بود. این موضوع در ابتدا اتصالات را به سایت‌های نظامی و دانشگاه‌ها محدود می‌کرد. در طول دهه ۱۹۸۰، اتصالات به موسسات آموزشی بیشتری گسترش یافت و تعداد فزاینده‌ای از شرکت‌ها مانند دیجیتال ایکویپمنت کورپوریشن و هیولت پاکارد که در پروژه‌های تحقیقاتی مشارکت داشتند یا به مشارکت‌کنندگان خدمات ارائه می‌دادند، به آن پیوستند. سرعت انتقال داده‌ها به نوع اتصال بستگی داشت؛ کندترین آن‌ها خطوط تلفن آنالوگ و سریع‌ترین آن‌ها استفاده از فناوری شبکه نوری بود.

چندین شاخه دیگر از دولت فدرال ایالات متحده آمریکا، شامل ناسا، بنیاد ملی علوم (NSF) و وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا (DOE) به‌شدت در تحقیقات اینترنت درگیر شدند و توسعه جانشینی برای آرپانت را آغاز کردند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، هر سه شاخه، نخستین شبکه‌های گسترده مبتنی بر تی‌سی‌پی/آی‌پی را توسعه دادند. ناسا شبکه علمی ناسا را توسعه داد، بنیاد ملی علوم سی‌اس‌نت را ایجاد کرد و وزارت انرژی، شبکه علوم انرژی یا ESNet را تکامل بخشید.

ستون فقرات T3 ان‌اس‌اف‌نت، حدود ۱۹۹۲

ناسا در اواسط دهه ۱۹۸۰ شبکه علمی ناسا (NSN) مبتنی بر تی‌سی‌پی/آی‌پی را توسعه داد که دانشمندان فضایی را به داده‌ها و اطلاعات ذخیره‌شده در هر جای جهان متصل می‌کرد. در سال ۱۹۸۹، شبکه تحلیل فیزیک فضایی (SPAN) مبتنی بر دی‌ئی‌سی‌نت و شبکه علمی ناسا (NSN) مبتنی بر تی‌سی‌پی/آی‌پی در مرکز تحقیقات ایمز ناسا گرد هم آمدند و نخستین شبکه گسترده چندپروتکلی به نام اینترنت علمی ناسا یا NSI را ایجاد کردند. NSI برای فراهم کردن زیرساخت ارتباطی کاملاً یکپارچه برای جامعه علمی ناسا جهت پیشرفت علوم زمین، فضا و حیات تأسیس شد. به عنوان یک شبکه بین‌المللی، چندپروتکلی و پرسرعت، NSI اتصالات لازم را برای بیش از ۲۰٬۰۰۰ دانشمند در هر هفت قاره فراهم کرد.

در سال ۱۹۸۱، بنیاد ملی علوم از توسعه شبکه علوم رایانه (CSNET) حمایت کرد. سی‌اس‌نت با استفاده از تی‌سی‌پی/آی‌پی به آرپانت متصل شد و تی‌سی‌پی/آی‌پی را بر روی اکس ۲۵ اجرا کرد، اما همچنین از دپارتمان‌هایی که اتصالات شبکه پیشرفته نداشتند، با استفاده از تبادل خودکار ایمیل شماره‌گیری‌شده پشتیبانی می‌کرد. سی‌اس‌نت نقشی محوری در محبوب‌سازی اینترنت در خارج از آرپانت ایفا کرد.

در سال ۱۹۸۶، بنیاد ملی علوم، ان‌اس‌اف‌نت را ایجاد کرد؛ یک ستون فقرات ۵۶ کیلوبیت بر ثانیه برای پشتیبانی از مراکز ابررایانشی تحت حمایت این بنیاد. ان‌اس‌اف‌نت همچنین از ایجاد شبکه‌های تحقیقاتی و آموزشی منطقه‌ای در ایالات متحده و اتصال شبکه‌های دانشگاهی و کالج‌ها به شبکه‌های منطقه‌ای پشتیبانی کرد. استفاده از ان‌اس‌اف‌نت و شبکه‌های منطقه‌ای به کاربران ابررایانه محدود نبود و شبکه ۵۶ کیلوبیت بر ثانیه به‌سرعت دچار اضافه بار شد. ان‌اس‌اف‌نت در سال ۱۹۸۸ تحت یک توافق‌نامه همکاری با مریت نتورک و با مشارکت آی‌بی‌ام، ام‌سی‌آی و میشیگان به ۱. ۵ مگابیت بر ثانیه ارتقا یافت. وجود ان‌اس‌اف‌نت و ایجاد تبادل‌های اینترنت فدرال (FIXes) امکان برچیدن آرپانت را در سال ۱۹۹۰ فراهم کرد.

ان‌اس‌اف‌نت در سال ۱۹۹۱ گسترش یافت و به فیبرهای اختصاصی، لیزرهای نوری و سیستم‌های تقویت‌کننده نوری ارتقا یافت که قادر به ارائه سرعت‌های اولیه T۳ یا ۴۵ مگابیت بر ثانیه بودند. با این حال، انتقال T۳ توسط ام‌سی‌آی طولانی‌تر از حد انتظار بود و به اسپرینت اجازه داد تا یک سرویس اینترنت تجاری راه دور از ساحل به ساحل ایجاد کند. هنگامی که ان‌اس‌اف‌نت در سال ۱۹۹۵ برچیده شد، ستون‌های فقرات شبکه نوری آن به چندین رساننده خدمات اینترنتی تجاری از جمله ام‌سی‌آی، پی‌اس‌آی‌نت و اسپرینت واگذار شد. در نتیجه، پس از تکمیل واگذاری، اسپرینت و نقاط تبادل اینترنت آن در واشینگتن دی‌سی شروع به حمل ترافیک اینترنت کردند و تا سال ۱۹۹۶، اسپرینت بزرگ‌ترین حامل ترافیک اینترنت در جهان بود.

جامعه پژوهشی و دانشگاهی همچنان به توسعه و استفاده از شبکه‌های پیشرفته مانند اینترنت۲ در ایالات متحده و جانت در بریتانیا ادامه می‌دهد.

گذار به سوی اینترنت

اصطلاح «اینترنت» در نخستین درخواست توضیح منتشرشده درباره پروتکل تی‌سی‌پی (RFC 675: برنامه کنترل انتقال اینترنت، دسامبر ۱۹۷۴) به عنوان شکل کوتاه‌شده «بیناشبکه‌سازی» منعکس شد، زمانی که این دو اصطلاح به‌جای یکدیگر استفاده می‌شدند. به‌طور کلی، یک اینترنت مجموعه‌ای از شبکه‌ها بود که توسط یک پروتکل مشترک به هم متصل می‌شدند. در دوره‌ای که آرپانت در اواخر دهه ۱۹۸۰ به پروژه تازه شکل‌گرفته ان‌اس‌اف‌نت متصل شد، این اصطلاح به عنوان نام شبکه، یعنی اینترنت، به کار رفت که شبکه بزرگ و جهانی تی‌سی‌پی/آی‌پی بود.

گشودن اینترنت و ستون فقرات فیبر نوری به روی شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان، تقاضا برای ظرفیت شبکه را افزایش داد. هزینه و تأخیر در کابل‌کشی فیبر جدید، ارائه‌دهندگان را بر آن داشت تا جایگزینی برای گسترش پهنای باند فیبر را آزمایش کنند که در اواخر دهه ۱۹۷۰ توسط اوپتلکام با استفاده از «تعاملات بین نور و ماده، مانند لیزرها و دستگاه‌های نوری مورد استفاده برای تقویت نوری و ترکیب موج» پیشگام‌شده بود. این فناوری با نام مالتی‌پلکسینگ تقسیم طول‌موج (WDM) شناخته شد. آزمایشگاه‌های بل یک سیستم WDM چهار کاناله را در سال ۱۹۹۵ مستقر کرد. برای توسعه یک سیستم WDM با ظرفیت انبوه (متراکم)، اوپتلکام و رئیس سابق بخش تحقیقات سیستم‌های نوری آن، دیوید آر. هوبر، سرمایه‌گذاری جدیدی به نام سی‌ئنا تشکیل دادند که نخستین سیستم WDM متراکم جهان را در ژوئن ۱۹۹۶ بر روی شبکه فیبر اسپرینت مستقر کرد. از این رویداد به عنوان آغاز واقعی شبکه‌سازی نوری یاد می‌شود.

با افزایش نیاز به همکاری، تبادل داده و دسترسی به منابع رایانشی از راه دور، فناوری‌های اینترنت در سراسر جهان گسترش یافت. رویکرد مستقل از سخت‌افزار در مجموعه پروتکل اینترنت (TCP/IP) از زیرساخت‌های شبکه موجود، مانند شبکه سرویس بین‌المللی بسته‌گزینی (IPSS) مبتنی بر اکس ۲۵، برای انتقال ترافیک اینترنت پشتیبانی می‌کرد.

بسیاری از سایت‌هایی که قادر به اتصال مستقیم به اینترنت نبودند، دروازه‌های ساده‌ای برای انتقال ایمیل ایجاد کردند که مهم‌ترین کاربرد آن زمان بود. سایت‌هایی که تنها اتصالات متناوب داشتند، از یو‌یو‌سی‌پی یا فیدونت استفاده می‌کردند و به دروازه‌های میان این شبکه‌ها و اینترنت متکی بودند. برخی از خدمات دروازه‌ای فراتر از همترازی ساده ایمیل عمل می‌کردند، مانند فراهم کردن دسترسی به سایت‌های پروتکل انتقال فایل (FTP) از طریق UUCP یا ایمیل.

در نهایت، فناوری‌های مسیریابی برای اینترنت توسعه یافتند تا جنبه‌های مسیریابی متمرکز باقی‌مانده را حذف کنند. پروتکل دروازه‌ای خارجی (EGP) با پروتکل جدیدی به نام پروتکل دروازه‌ای مرزی (BGP) جایگزین شد. این امر یک هم‌بندی مشبک برای اینترنت فراهم کرد و معماری متمرکزی را که آرپانت بر آن تأکید داشت، کاهش داد. در سال ۱۹۹۴، مسیریابی بدون کلاس بین‌دامنه‌ای (CIDR) معرفی شد تا از حفظ بهتر فضای آدرس پشتیبانی کند؛ این امر امکان استفاده از تجمیع مسیر را برای کاهش اندازه جدول مسیریابی فراهم کرد.

مخابرات نوری

ماسفت زیربنای رشد سریع پهنای باند مخابراتی در نیمه دوم قرن بیستم بود. برای پاسخگویی به نیاز به ظرفیت انتقال فراتر از آنچه توسط رادیو، ماهواره و خطوط تلفن مسی آنالوگ فراهم می‌شد، مهندسان سیستم‌های مخابرات نوری را بر پایه کابل فیبر نوری که توسط لیزر و تکنیک‌های تقویت‌کننده نوری تغذیه می‌شدند، توسعه دادند.

مفهوم لیزر از مقاله سال ۱۹۱۷ آلبرت اینشتین با عنوان «درباره نظریه کوانتومی تابش» نشأت گرفت. اینشتین بر اساس گفتگویی با ماکس پلانک درباره چگونگی جذب و گسیل نور توسط اتم، این موضوع را بسط داد؛ بخشی از یک فرایند فکری که با ورودی‌های اروین شرودینگر، ورنر هایزنبرگ و دیگران، منجر به پیدایش مکانیک کوانتومی شد. به‌طور مشخص، اینشتین در نظریه کوانتومی خود از نظر ریاضی تعیین کرد که نور نه تنها توسط گسیل خودبه‌خودی، مانند نوری که از یک لامپ رشته‌ای یا خورشید ساطع می‌شود، بلکه توسط گسیل تحریکی نیز می‌تواند تولید شود.

چهل سال بعد، در ۱۳ نوامبر ۱۹۵۷، دانشجوی فیزیک دانشگاه کلمبیا، گوردون گلد، برای نخستین بار دریافت که چگونه می‌توان از طریق فرایند تقویت‌کننده نوری، نور را با گسیل تحریکی تولید کرد. او اصطلاح لیزر (LASER) را برای این فناوری ابداع کرد: تقویت نور توسط گسیل تحریکی تابش. با استفاده از روش تقویت نور گلد (که با عنوان «تقویت‌کننده لیزری پمپ‌شده نوری» ثبت اختراع شد)، تئودور میمن نخستین لیزر کارآمد را در ۱۶ مه ۱۹۶۰ ساخت.

گلد در سال ۱۹۷۳ شرکت اوپتلکام را برای تجاری‌سازی اختراعات خود در زمینه مخابرات فیبر نوری تأسیس کرد، درست زمانی که کورنینگ اینکورپوریتد در حال تولید نخستین کابل‌های فیبر نوری تجاری در مقادیر کم بود. اوپتلکام لیزرهای فیبری و تقویت‌کننده‌های نوری خود را در نخستین سیستم‌های مخابرات نوری تجاری پیکربندی کرد و آن‌ها را به شورون و آژانس دفاع موشکی ارتش ایالات متحده تحویل داد. سه سال بعد، جی‌تی‌ای (شرکت) نخستین سیستم تلفن نوری را در سال ۱۹۷۷ در لانگ بیچ، کالیفرنیا مستقر کرد. تا اوایل دهه ۱۹۸۰، شبکه‌های نوری که توسط لیزرها، ال‌ئی‌دی و تجهیزات تقویت‌کننده نوری تأمین‌شده توسط آزمایشگاه‌های بل، ان‌تی‌تی دوکومو و پیرلی تغذیه می‌شدند، توسط دانشگاه‌های منتخب و ارائه‌دهندگان تلفن راه دور مورد استفاده قرار گرفتند.

TCP/IP جهانی می‌شود (دهه ۱۹۸۰)

SATNET، سرن و اینترنت اروپایی

همچنین ببینید: جنگ پروتکل‌ها

در سال ۱۹۸۲، نروژ (NORSAR و مؤسسه تحقیقات دفاعی نروژ) و گروه تحقیقاتی پیتر کرستین در کالج دانشگاهی لندن، آرپانت را ترک کردند و با استفاده از مجموعه پروتکل اینترنت بر روی ست‌نت دوباره متصل شدند. در سال ۱۹۷۵، ۴۰ گروه تحقیقاتی بریتانیایی از پیوند کالج دانشگاهی لندن به آرپانت استفاده می‌کردند؛ تا سال ۱۹۸۴، جمعیت کاربران در هر دو سوی اقیانوس اطلس به حدود ۱۵۰ نفر رسیده بود.

بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸، سرن نصب و بهره‌برداری از مجموعه پروتکل اینترنت را برای اتصال سیستم‌های رایانه‌ای اصلی داخلی، ایستگاه‌های کاری، رایانه‌های شخصی و یک سیستم کنترل شتاب‌دهنده آغاز کرد. سرن به کارکرد یک سیستم محدودِ توسعه‌یافته داخلی (CERNET) و چندین پروتکل شبکه ناسازگار (معمولاً اختصاصی) در خارج ادامه داد. مقاومت قابل‌توجهی در اروپا نسبت به استفاده گسترده‌تر از مجموعه پروتکل اینترنت وجود داشت و اینترانت‌های مجموعه پروتکل اینترنت سرن تا سال ۱۹۸۹، زمانی که یک اتصال فرااقیانوسی به دانشگاه کرنل برقرار شد، از اینترنت جدا ماندند.

شبکه علوم رایانه در سال ۱۹۸۱ برای فراهم کردن اتصالات شبکه‌ای برای موسساتی که نمی‌توانستند مستقیماً به آرپانت متصل شوند، آغاز به کار کرد. نخستین اتصال بین‌المللی آن در سال ۱۹۸۴ به اسرائیل بود. اندکی پس از آن، اتصالات به دانشکده‌های علوم رایانه در کانادا، فرانسه و آلمان برقرار شد.

در سال ۱۹۸۸، نخستین اتصالات بین‌المللی به شبکه بنیاد ملی علوم توسط مؤسسه ملی تحقیقات علوم رایانه و اتوماسیون فرانسه، و پیت برتما در مرکز ریاضیات و علوم رایانه در هلند برقرار شد. دنیل کارنبرگ از مرکز ریاضیات و علوم رایانه، با بن سگال، هماهنگ‌کننده مجموعه پروتکل اینترنت در سرن، دیدار کرد و به دنبال مشاوره درباره انتقال یونت، بخش اروپایی شبکه یوزنت UUCP (که بخش زیادی از آن بر روی پیوندهای اکس ۲۵ اجرا می‌شد)، به مجموعه پروتکل اینترنت بود. سال پیش از آن، سگال با لیونارد بوساک از شرکت هنوز کوچک سیسکو سیستمز درباره خرید تعدادی روتر مجموعه پروتکل اینترنت برای سرن ملاقات کرده بود و سگال توانست به کارنبرگ مشاوره دهد و او را برای تهیه سخت‌افزار مناسب به سیسکو ارجاع دهد. این کار بخش اروپایی اینترنت را در سراسر شبکه‌های موجود UUCP گسترش داد. اتصال نوردونت به شبکه بنیاد ملی علوم اندکی پس از آن برقرار شد و دسترسی آزاد را برای دانشجویان دانشگاهی در دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد فراهم کرد.

در ژانویه ۱۹۸۹، سرن نخستین اتصالات خارجی مجموعه پروتکل اینترنت خود را افتتاح کرد. این امر با ایجاد شبکه‌های آی‌پی اروپایی همزمان بود؛ گروهی از مدیران شبکه آی‌پی که به‌طور منظم برای انجام کارهای هماهنگی با یکدیگر ملاقات می‌کردند. بعداً در سال ۱۹۹۲، این گروه به‌طور رسمی به عنوان یک شرکت تعاونی در آمستردام ثبت شد.

شبکه ملی تحقیق و آموزش بریتانیا، جنت، در سال ۱۹۸۴ با استفاده از پروتکل‌های کتاب رنگی بریتانیا آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۸۹ به شبکه بنیاد ملی علوم متصل شد. در سال ۱۹۹۱، جنت پروتکل اینترنت را بر روی شبکه موجود پذیرفت. در همان سال، دای دیویس فناوری اینترنت را به شبکه ملی تحقیق و آموزش پان-اروپایی، یوروپا‌نت، که بر پایه پروتکل اکس ۲۵ ساخته‌شده بود، معرفی کرد. شبکه آکادمیک و تحقیقاتی اروپا و تارنا تقریباً در همان زمان آی‌پی را پذیرفتند و ستون فقرات اینترنت اروپا، ای‌بون، در سال ۱۹۹۲ عملیاتی شد.

با این وجود، برای مدتی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، مهندسان، سازمان‌ها و ملت‌ها بر سر این موضوع که کدام استاندارد، مدل اتصال متقابل سامانه‌های باز یا مجموعه پروتکل اینترنت، منجر به بهترین و قوی‌ترین شبکه‌های رایانه‌ای می‌شود، دچار دوقطبی‌شدن شده بودند.

پیوند به اقیانوس آرام

ژاپن، که شبکه مبتنی بر UUCP به نام یونت را در سال ۱۹۸۴ ساخته بود، به شبکه علوم رایانه، و بعداً در سال ۱۹۸۹ به شبکه بنیاد ملی علوم متصل شد که نشان‌دهنده گسترش اینترنت به آسیا بود.</ref>

کره جنوبی در سال ۱۹۸۲ یک شبکه TCP/IP داخلی دو گره‌ای به نام «شبکه توسعه سیستم» (SDN) را راه‌اندازی کرد و سال بعد گره سوم را به آن افزود. SDN در اوت ۱۹۸۳ با استفاده از UUCP (کپی یونیکس به یونیکس) به بقیه جهان متصل شد؛ در دسامبر ۱۹۸۴ به CSNET پیوست؛ و در سال ۱۹۹۰ به‌طور رسمی به NSFNET متصل گردید.

در استرالیا، شبکه‌سازی موردی (ad hoc) به دارپا و میان دانشگاه‌های استرالیا در اواخر دهه ۱۹۸۰ شکل گرفت که مبتنی بر فناوری‌های گوناگونی مانند اکس ۲۵، UUCPNet و از طریق CSNET بود. این اتصالات به دلیل هزینه برقراری ارتباطات بین‌المللیِ شماره‌گیری UUCP یا اتصالات اکس ۲۵، در پیوند با شبکه‌های جهانی محدود بودند. در سال ۱۹۸۹، دانشگاه‌های استرالیا به جنبش استفاده از پروتکل‌های آی‌پی برای یکپارچه‌سازی زیرساخت‌های شبکه‌ای خود پیوستند. AARNet در سال ۱۹۸۹ توسط کمیته معاونان رئیس دانشگاه‌های استرالیا تشکیل شد و یک شبکه اختصاصی مبتنی بر آی‌پی برای استرالیا فراهم کرد.

نیوزیلند پروتکل‌های کتاب رنگی بریتانیا را به عنوان یک استاندارد موقت پذیرفت و نخستین اتصال آی‌پی بین‌المللی خود را به ایالات متحده در سال ۱۹۸۹ برقرار کرد.

شکاف دیجیتالی پدیدار می‌شود

کاربران اینترنت در سال ۲۰۲۳ به عنوان درصدی از جمعیت کشور

منبع: اتحادیه بین‌المللی مخابرات.

مقاله‌های اصلی: شکاف دیجیتالی جهانی و شکاف دیجیتالی

اشتراک‌های اینترنت پهن‌باند ثابت در سال ۲۰۱۲
به عنوان درصدی از جمعیت کشور

منبع: اتحادیه بین‌المللی مخابرات.

اشتراک‌های اینترنت پهن‌باند سیار در سال ۲۰۱۲
به عنوان درصدی از جمعیت کشور

منبع: اتحادیه بین‌المللی مخابرات.

در حالی که کشورهای توسعه‌یافته با زیرساخت‌های فناورانه به اینترنت می‌پیوستند، کشورهای در حال توسعه شروع به تجربه یک شکاف دیجیتالی کردند که آن‌ها را از اینترنت جدا می‌کرد. آن‌ها اساساً بر مبنای قاره‌ای، سازمان‌هایی را برای مدیریت منابع اینترنتی و به اشتراک‌گذاری تجربیات عملیاتی ایجاد کردند که امکان ایجاد تسهیلات انتقال بیشتری را فراهم ساخت.

آفریقا

در آغاز دهه ۱۹۹۰، کشورهای آفریقایی برای ارتباطات رایانه‌ای بین‌المللی و بین‌شبکه‌ای به IPSS اکس ۲۵ و لینک‌های UUCP مودم ۲۴۰۰ باود متکی بودند.

در اوت ۱۹۹۵، شرکت «اینفومیل اوگاندا» (InfoMail Uganda, Ltd)، یک شرکت خصوصی در کامپالا که اکنون با نام «اینفوکام» (InfoCom) شناخته می‌شود، و «ان‌اس‌ان نتورک سرویسز» (NSN Network Services) از ایوان، کلرادو (که در سال ۱۹۹۷ فروخته شد و اکنون با نام «کلیر چنل ستلایت» شناخته می‌شود)، نخستین خدمات اینترنت ماهواره‌ای پرسرعت TCP/IP بومی آفریقا را تأسیس کردند. اتصال داده در ابتدا توسط یک ماهواره روسی C-Band RSCC حمل می‌شد که دفاتر اینفومیل در کامپالا را مستقیماً با استفاده از یک شبکه خصوصی از ایستگاه زمینی اجاره‌ای ان‌اس‌ان در نیوجرسی، به نقطه حضور MAE-West ان‌اس‌ان متصل می‌کرد. نخستین اتصال ماهواره‌ای اینفوکام تنها ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه بود که به یک رایانه میزبان سان و دوازده مودم شماره‌گیری «یو‌اس رباتیکس» خدمات‌رسانی می‌کرد.

در سال ۱۹۹۶، پروژه‌ای با بودجه آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا به نام «ابتکار لیلاند» (Leland Initiative)، کار بر روی توسعه اتصال کامل اینترنت برای این قاره را آغاز کرد. گینه، موزامبیک، ماداگاسکار و رواندا در سال ۱۹۹۷ صاحب ایستگاه زمینی شدند و پس از آن ساحل عاج و بنین در سال ۱۹۹۸ به این فناوری دست یافتند.

آفریقا در حال ساخت زیرساخت اینترنت است. AFRINIC که دفتر مرکزی آن در موریس قرار دارد، تخصیص نشانی‌های آی‌پی برای این قاره را مدیریت می‌کند. همانند سایر مناطق اینترنتی، یک انجمن عملیاتی به نام «جامعه اینترنت متخصصان شبکه عملیاتی» وجود دارد.

برنامه‌های بسیاری برای تأمین تجهیزات انتقال با کارایی بالا وجود دارد و سواحل غربی و جنوبی دارای کابل نوری زیردریایی هستند. کابل‌های پرسرعت، شمال آفریقا و شاخ آفریقا را به سیستم‌های کابل بین‌قاره‌ای متصل می‌کنند. توسعه کابل‌های زیردریایی برای شرق آفریقا کندتر است؛ تلاش مشترک اولیه بین NEPAD و «سیستم زیردریایی شرق آفریقا» (Eassy) از هم پاشیده و ممکن است به دو تلاش مجزا تبدیل شود.

آسیا و اقیانوسیه

مرکز اطلاعات شبکه آسیا و اقیانوسیه (APNIC) که دفتر مرکزی آن در استرالیا قرار دارد، مدیریت تخصیص نشانی‌های آی‌پی برای این قاره را بر عهده دارد. APNIC حامی یک مجمع عملیاتی به نام «کنفرانس منطقه‌ای فناوری‌های عملیاتی اینترنت آسیا-اقیانوسیه» (APRICOT) است.

در کره جنوبی، فناوری وی‌دی‌اس‌ال که یک فناوری «آخرین مایل» است و در دهه ۱۹۹۰ توسط شرکت نکست‌لول کامیونیکیشنز توسعه یافت، خطوط تلفن مسی شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان را به اینترنت متصل کرد.

جمهوری خلق چین نخستین شبکه دانشگاهی مبتنی بر پروتکل اینترنت (TCP/IP) خود را با نام TUNET در دانشگاه چینهوا در سال ۱۹۹۱ تأسیس کرد. جمهوری خلق چین در سال ۱۹۹۴ نخستین اتصال جهانی اینترنت خود را میان «همکاری طیف‌سنج الکترونی پکن» و «مرکز شتاب‌دهنده خطی» دانشگاه استنفورد برقرار کرد. با این حال، چین در ادامه با پیاده‌سازی یک فیلتر محتوا در سراسر کشور، شکاف دیجیتالی خاص خود را ایجاد کرد.

ژاپن در سال ۱۹۹۲ میزبان نشست سالانه جامعه اینترنت با نام INET'۹۲ در کوبه بود. سنگاپور در سال ۱۹۹۰ شبکه تک‌نت را توسعه داد و تایلند در سال ۱۹۹۲ موفق به برقراری اتصال جهانی اینترنت میان دانشگاه چولالونگکورن و UUNET شد.

آمریکای لاتین

همانند سایر مناطق، مرکز اطلاعات شبکه آمریکای لاتین و کارائیب (LACNIC) مدیریت فضای نشانی‌های آی‌پی و سایر منابع را برای منطقه خود بر عهده دارد. LACNIC که دفتر مرکزی آن در اروگوئه قرار دارد، خدمات ریشه سامانه نام دامنه (DNS)، دی‌ان‌اس معکوس و سایر خدمات کلیدی را اداره می‌کند.

۱۹۸۹–۲۰۰۴: ظهور اینترنت جهانی، وب ۱٫۰

مقاله‌های اصلی: تاریخچه وب و عصر اطلاعات

توسعه

در ابتدا، همانند شبکه‌های پیشین، سیستمی که قرار بود به اینترنت تبدیل شود، عمدتاً برای استفاده دولت و نهادهای دولتی بود. اگرچه استفاده تجاری ممنوع بود، اما تعریف دقیق «استفاده تجاری» نامشخص و ذهنی بود. یو‌یو‌سی‌پی‌نت و سرویس آی‌پی‌اس‌اس مبتنی بر اکس ۲۵، چنین محدودیت‌هایی نداشتند؛ موضوعی که در نهایت منجر به ممنوعیت رسمی استفاده از اتصالات آرپانت و NSFNET توسط UUCPNet شد.

سخ

شمار میزبان‌های اینترنت در سراسر جهان: ۱۹۶۹–۲۰۱۹

منبع: آی‌اس‌سی.

در نتیجه، در اواخر دهه ۱۹۸۰، نخستین شرکت‌های رساننده خدمات اینترنتی (ISP) شکل گرفتند. شرکت‌هایی مانند پی‌اس‌آی‌نت، UUNET، نت‌کام و پورتال سافت‌ور برای ارائه خدمات به شبکه‌های تحقیقاتی منطقه‌ای و فراهم کردن دسترسی جایگزین به شبکه، ایمیل مبتنی بر UUCP و اخبار یوزنت برای عموم مردم تشکیل شدند. در سال ۱۹۸۹، ام‌سی‌آی میل نخستین ارائه‌دهنده ایمیل تجاری بود که یک دروازه آزمایشی به اینترنت دریافت کرد. نخستین رساننده خدمات اینترنتی تجاری دایال‌آپ در ایالات متحده، شرکت د ورلد بود که در سال ۱۹۸۹ آغاز به کار کرد.

در سال ۱۹۹۲، کنگره ایالات متحده آمریکا «قانون علمی و فناوری پیشرفته» را تصویب کرد (42|1862(g)) که به بنیاد ملی علوم اجازه می‌داد از دسترسی جوامع تحقیقاتی و آموزشی به شبکه‌های رایانه‌ای که منحصراً برای اهداف پژوهشی و آموزشی استفاده نمی‌شدند، حمایت کند؛ این امر عملاً اجازه داد تا NSFNET با شبکه‌های تجاری متصل شود. این موضوع در جامعه تحقیقاتی و آموزشی که نگران بودند استفاده تجاری از شبکه منجر به اینترنتی شود که پاسخگوی نیازهای آن‌ها نباشد، و همچنین در میان جامعه ارائه‌دهندگان شبکه تجاری که معتقد بودند یارانه‌های دولتی مزیت ناعادلانه‌ای به برخی سازمان‌ها می‌دهد، بحث‌برانگیز شد.

تا سال ۱۹۹۰، اهداف آرپانت محقق‌شده بود و فناوری‌های جدید شبکه‌سازی از محدوده اصلی پروژه فراتر رفته بودند و این پروژه به پایان رسید. ارائه‌دهندگان خدمات شبکه جدید از جمله پی‌اس‌آی‌نت، آلترنت، CERFNet، ANS CO+RE و بسیاری دیگر، دسترسی به شبکه را به مشتریان تجاری ارائه می‌دادند. NSFNET دیگر ستون فقرات و نقطه تبادل دوفاکتوی اینترنت نبود. تبادل تجاری اینترنت (CIX)، تبادل‌های کلان‌شهری (MAEs) و بعدها نقطه تبادل اینترنت (NAPs) به اتصالات اصلی میان بسیاری از شبکه‌ها تبدیل شدند. محدودیت‌های نهایی برای حمل ترافیک تجاری در ۳۰ آوریل ۱۹۹۵، زمانی که بنیاد ملی علوم به حمایت خود از «سرویس ستون فقرات NSFNET» پایان داد، برداشته شد. بنیاد ملی علوم حمایت اولیه از NAPs و حمایت موقت برای کمک به انتقال شبکه‌های تحقیقاتی و آموزشی منطقه‌ای به رساننده‌های خدمات اینترنتی تجاری را فراهم کرد. بنیاد ملی علوم همچنین از سرویس ستون فقرات شبکه با سرعت بسیار بالا حمایت کرد که به ارائه پشتیبانی برای مراکز ابررایانه و تحقیقات و آموزش در ایالات متحده ادامه داد.

رویدادی که در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۴ با عنوان «نشست بزرگراه اطلاعاتی» در تالار رویس دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس برگزار شد، «نخستین کنفرانس عمومی بود که تمام رهبران اصلی صنعت، دولت و دانشگاه را در این حوزه گرد هم آورد [و] همچنین گفتگوی ملی درباره بزرگراه اطلاعاتی و پیامدهای آن را آغاز کرد».

استفاده از اینترنت در جامعه گسترده‌تر

اختراع وب جهان‌گستر توسط تیم برنرز-لی در سرن، به عنوان یک برنامه کاربردی بر روی اینترنت، کاربردهای اجتماعی و تجاری بسیاری را برای آنچه در آن زمان شبکه‌ای از شبکه‌ها برای موسسات دانشگاهی و پژوهشی بود، به ارمغان آورد. وب در سال ۱۹۹۱ برای عموم باز شد و در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۴، زمانی که وبگاه‌هایی برای استفاده روزمره در دسترس قرار گرفتند، شروع به ورود به استفاده عمومی کرد.

پاکت نامه پست روسیه که در سال ۱۹۹۳ با تمبر و گرافیکی اختصاص‌یافته به نخستین کابل نوری دیجیتال زیردریایی روسیه منتشر شد؛ این کابل در سال ۱۹۹۳ توسط روس‌تلکام از کینگیسپ به کپنهاگ کشیده شد (همچنین ببینید: اینترنت در روسیه)

در طول حدود یک دهه نخست اینترنت عمومی، تغییرات عظیمی که اینترنت در نهایت در دهه ۲۰۰۰ میلادی امکان‌پذیر ساخت، هنوز در مراحل اولیه خود بود. از نظر فراهم کردن زمینه برای این دوره، دستگاه‌های سلولی موبایل («تلفن‌های هوشمند» و سایر دستگاه‌های سلولی) که امروزه دسترسی تقریباً همگانی را فراهم می‌کنند، برای کسب‌وکار استفاده می‌شدند و یک کالای خانگی معمول که والدین و فرزندان در سراسر جهان مالک آن باشند، نبودند. رسانه‌های اجتماعی به معنای امروزی هنوز به وجود نیامده بودند، لپ‌تاپ‌ها حجیم بودند و بیشتر خانه‌ها رایانه نداشتند. نرخ انتقال داده‌ها پایین بود و بیشتر مردم ابزاری برای ویدئو یا دیجیتالی کردن ویدئو نداشتند؛ ذخیره‌سازی رسانه به آرامی از نوار مغناطیسی به دیجیتال و لوح نوری (دی‌وی‌دی و تا حدی هنوز، فلاپی‌دیسک به لوح فشرده) در حال گذار بود. فناوری‌های توانمندساز مورد استفاده از اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی مانند پی‌اچ‌پی، جاوااسکریپت مدرن و جاوا، فناوری‌هایی مانند ایجکس، اچ‌تی‌ام‌ال نسخه ۴ (و تأکید آن بر سی‌اس‌اس)، و چارچوب‌های نرم‌افزاری مختلف که سرعت توسعه وب را ممکن و ساده می‌کردند، عمدتاً در انتظار اختراع و پذیرش گسترده نهایی خود بودند.

اینترنت به طور گسترده برای لیست پست‌سپاری، ایمیل، ایجاد و توزیع نقشه با ابزارهایی مانند MapQuest، تجارت الکترونیک و خرید اینترنتی محبوب اولیه (برای مثال آمازون و ئی‌بی)، تالار گفتگو و بی‌بی‌اس، و وبگاه‌های شخصی و وبلاگ استفاده می‌شد و استفاده از آن به سرعت در حال رشد بود، اما با استانداردهای مدرن‌تر، سیستم‌های مورد استفاده ایستا بودند و فاقد تعامل اجتماعی گسترده بودند. اینترنت در انتظار تعدادی از رویدادها در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی بود تا از یک فناوری ارتباطی به تدریج به بخشی کلیدی از زیرساخت جامعه جهانی تبدیل شود.

عناصر طراحی معمول این وبگاه‌های دوران «وب ۱٫۰» شامل موارد زیر بود: صفحات ایستا به جای اچ‌تی‌ام‌ال پویا؛ محتوایی که از سامانه فایل‌بندی به جای داده‌پایگاه پیوندی سرو می‌شد؛ صفحاتی که با استفاده از Server Side Includes یا سی‌جی‌آی به جای یک برنامه وب نوشته‌شده با یک زبان برنامه‌نویسی پویا ساخته می‌شدند؛ ساختارهای دوران اچ‌تی‌ام‌ال نسخه ۳٫۲ مانند قاب‌ها و جدول‌ها برای ایجاد طرح‌بندی صفحات؛ دفتر مهمانان آنلاین؛ استفاده بیش از حد از دکمه‌های GIF و گرافیک‌های کوچک مشابه برای تبلیغ اقلام خاص؛ و فرم‌های اچ‌تی‌ام‌ال که از طریق ایمیل ارسال می‌شدند. (پشتیبانی از اسکریپت‌نویسی سمت سرور در سرورهای اشتراکی نادر بود، بنابراین مکانیسم بازخورد معمول از طریق ایمیل و با استفاده از فرم‌های mailto و برنامه ایمیل بود.

از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ میلادی، نخستین حباب سرمایه‌گذاری مرتبط با اینترنت رخ داد که در آن شرکت‌های «دات-کام» (اشاره به دامنه سطح‌بالای «.com» که توسط کسب‌وکارها استفاده می‌شد) به دلیل اینکه سرمایه‌گذاران به سرعت ارزش سهام را بالا می‌بردند، به ارزش‌گذاری‌های بسیار بالایی رسیدند که با سقوط بازار سهام دنبال شد؛ نخستین حباب دات-کام. با این حال، این موضوع تنها به طور موقت اشتیاق و رشد را کند کرد، که به سرعت بهبود یافت و به رشد خود ادامه داد.

تاریخچه وب تا حدود سال ۲۰۰۴ میلادی، توسط برخی به صورت گذشته‌نگر «وب ۱٫۰» نام‌گذاری و توصیف شد.

پروتکل اینترنت نسخه ۶

در مرحله نهایی فرسودگی آی پی نسخه چهار، آخرین بلوک آدرس پروتکل اینترنت نسخه ۴ در ژانویه ۲۰۱۱ در سطح ثبت‌کننده‌های منطقه‌ای اینترنت اختصاص یافت. پروتکل اینترنت نسخه ۴ از آدرس‌های ۳۲ بیتی استفاده می‌کند که فضای آدرس را به ۲^۳۲ آدرس، یعنی 4|294|967|296 آدرس محدود می‌کند. پروتکل اینترنت نسخه ۴ در حال جایگزینی با پروتکل اینترنت نسخه ۶، جانشین خود است که از آدرس‌های ۱۲۸ بیتی استفاده می‌کند و ۲^۱۲۸ آدرس را فراهم می‌کند، یعنی 340|282|366|920|938|463|463|374|607|431|768|211|456، که یک فضای آدرس بسیار گسترده‌تر است. انتظار می‌رود که تغییر به پروتکل اینترنت نسخه ۶ زمان زیادی برای تکمیل نیاز‌داشته باشد.

۲۰۰۴–اکنون: وب ۲٫۰، فراگیری جهانی، رسانه‌های اجتماعی

مقاله‌های اصلی: وب ۲٫۰ و تاریخچه وب § وب ۲٫۰

پیشرفت‌های سریع فنی که اینترنت را به جایگاه فعلی‌اش به عنوان یک سامانه اجتماعی سوق داد و نحوه تعامل انسان‌ها با یکدیگر را به‌طور کامل دگرگون کرد، در یک دوره نسبتاً کوتاه از حدود سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ رخ داد؛ این دوره با زمانی هم‌زمان بود که تعداد دستگاه‌های IoT در اواخر دهه ۲۰۰۰ از تعداد انسان‌های زنده پیشی گرفت. این پیشرفت‌ها شامل موارد زیر بودند:

• فراخوان به «وب ۲٫۰» در سال ۲۰۰۴ (که نخستین بار در سال ۱۹۹۹ پیشنهاد‌شده بود).
• شتاب گرفتن پذیرش و کالایی‌شدن سخت‌افزارهای ضروری (مانند رایانه‌ها) در میان خانوارها و افزایش آشنایی با آن‌ها.
• شتاب گرفتن فناوری ذخیره‌سازی و سرعت دسترسی به داده‌ها – درایوهای دیسک سخت ظهور کردند و جایگزین فلاپی‌دیسک‌های بسیار کوچک‌تر و کندتر شدند و ظرفیت آن‌ها از مگابایت به گیگابایت (و تا حدود سال ۲۰۱۰ به ترابایت) رسید؛ رم از صدها کیلوبایت به گیگابایت به عنوان مقادیر معمول در یک سیستم ارتقا یافت و اترنت، فناوری توانمندساز برای مجموعه پروتکل اینترنت، از سرعت‌های معمول کیلوبیت به ده‌ها مگابیت بر ثانیه و سپس به گیگابیت بر ثانیه رسید.
• اینترنت پرسرعت و پوشش گسترده‌تر اتصالات داده با قیمت‌های پایین‌تر، که امکان نرخ ترافیک بالاتر، ترافیک ساده‌تر و مطمئن‌تر و ترافیک از مکان‌های بیشتر را فراهم کرد.
• درک فزاینده عموم از پتانسیل رایانه‌ها برای ایجاد ابزارها و رویکردهای جدید ارتباطی، ظهور رسانه‌های اجتماعی و وبگاه‌هایی مانند توییتر و فیس‌بوک تا رسیدن به برجستگی کنونی‌شان، و همکاری‌های جهانی مانند ویکی‌پدیا (که پیش از آن وجود داشت اما در نتیجه این تحولات به برجستگی رسید).
• انقلاب دستگاه‌های همراه، به‌ویژه با گسترش تلفن‌های هوشمند و رایانه‌های لوحی، که دسترسی آسان به اینترنت را برای بخش بزرگی از جامعه بشری در تمام سنین و در زندگی روزمره فراهم کرد و به آن‌ها اجازه داد تا به اشتراک بگذارند، بحث کنند، به‌طور مداوم به‌روزرسانی کنند، پرسش کنند و پاسخ دهند.
• رم غیرفرار به‌سرعت از نظر اندازه و قابلیت اطمینان رشد کرد و با کاهش قیمت، به کالایی تبدیل شد که قادر به فعال‌سازی سطوح بالایی از فعالیت‌های رایانشی در این دستگاه‌های کوچک دستی و همچنین درایوهای حالت جامد (SSD) بود.
• تأکید بر طراحی پردازنده و دستگاه با بهره‌وری انرژی، به‌جای صرفاً قدرت پردازش بالا؛ یکی از ذینفعان این رویکرد، شرکت بریتانیایی آرم بود که از دهه ۱۹۸۰ بر ریزپردازنده‌های قدرتمند اما ساده و کم‌هزینه تمرکز داشت. خانواده معماری آرم به‌سرعت در بازار دستگاه‌های همراه و تعبیه‌شده به تسلط رسید.

وب ۲٫۰

اصطلاح «وب ۲٫۰» توصیف‌کننده وبگاه‌هایی است که بر محتوای تولیدی کاربران (شامل تعامل کاربر با کاربر)، کاربردپذیری و تعامل‌پذیری تأکید دارند. این اصطلاح نخستین بار در ژانویه ۱۹۹۹ در مقاله‌ای با عنوان «آینده تکه‌تکه» نوشته دارسی دی‌نوچی، مشاور طراحی اطلاعات الکترونیک، ظاهر شد که در آن نوشت:

وبی که اکنون می‌شناسیم، که در پنجره مرورگر به‌صورت صفحاتی اساساً ایستا بارگذاری می‌شود، تنها جنینی از وبِ آینده است. نخستین بارقه‌های وب ۲٫۰ در حال ظهور هستند و ما تازه شروع به دیدن این کرده‌ایم که آن جنین چگونه ممکن است رشد کند. وب نه به عنوان صفحاتی از متن و گرافیک، بلکه به عنوان یک مکانیسم انتقال درک خواهد شد؛ اثیری که تعامل در آن رخ می‌دهد. این وب [...] بر روی صفحه رایانه شما، [...] بر روی تلویزیون شما، [...] بر روی داشبورد خودروی شما، [...] بر روی تلفن همراه شما، [...] بر روی دستگاه‌های بازی دستی [...] و شاید حتی بر روی اجاق مایکروویو شما ظاهر خواهد شد.

این اصطلاح در طول سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ دوباره مطرح شد و در اواخر سال ۲۰۰۴ به دنبال سخنرانی‌های تیم اورایلی و دیل دوگرتی در نخستین کنفرانس وب ۲٫۰ به برجستگی رسید. در سخنان آغازین، جان باتل و تیم اورایلی تعریف خود را از «وب به عنوان پلتفرم» ارائه کردند، جایی که برنامه‌های نرم‌افزاری بر روی وب ساخته می‌شوند، نه بر روی دسکتاپ. آن‌ها استدلال کردند که جنبه منحصربه‌فرد این مهاجرت این است که «مشتریان در حال ساختن کسب‌وکار شما برای شما هستند». آن‌ها استدلال کردند که فعالیت‌های کاربران در تولید محتوا (در قالب ایده‌ها، متن، ویدئوها یا تصاویر) می‌تواند برای ایجاد ارزش «به‌کار گرفته شود».

«وب ۲٫۰» به به‌روزرسانی هیچ مشخصات فنی اشاره ندارد، بلکه به تغییرات انباشته در نحوه ساخت و استفاده از صفحات وب اشاره می‌کند. «وب ۲٫۰» رویکردی را توصیف می‌کند که در آن وبگاه‌ها به‌طور قابل‌توجهی بر اجازه دادن به کاربران برای تعامل و همکاری با یکدیگر در یک گفتگوی رسانه‌های اجتماعی به عنوان خالقان محتوای تولیدی کاربران در یک انجمن برخط تمرکز دارند، که در تضاد با وبگاه‌هایی است که در آن‌ها افراد به مشاهده منفعلانه محتوا محدود هستند. نمونه‌هایی از وب ۲٫۰ شامل خدمات شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها، ویکی‌ها، رده‌بندی‌های مردمی، سایت‌های اشتراک ویدئو، خدمات میزبانی‌شده، برنامه‌های وب و مَش‌آپ‌ها هستند. تری فلو در ویرایش سوم کتاب «رسانه‌های جدید» خود، آنچه را که معتقد بود ویژگی‌های تفاوت بین وب ۱٫۰ و وب ۲٫۰ است، چنین توصیف کرد:

حرکت از وبگاه‌های شخصی به وبلاگ‌ها و تجمیع وبلاگ‌ها، از انتشار به مشارکت، از محتوای وب به عنوان نتیجه سرمایه‌گذاری کلان اولیه به یک فرایند جاری و تعاملی، و از سامانه‌های مدیریت محتوا به پیوندهای مبتنی بر برچسب‌گذاری (رده‌بندی مردمی).

این دوران شاهد آن بود که چندین نام آشنا از طریق عملکرد جامعه‌محور خود به برجستگی رسیدند؛ یوتیوب، توییتر، فیس‌بوک، ردیت و ویکی‌پدیا از آن جمله‌اند.

تبدیل شبکه‌های تلفن به صدا روی پروتکل اینترنت

سامانه‌های تلفنی از سال ۲۰۰۳ به‌آرامی در حال پذیرش صدا روی پروتکل اینترنت بوده‌اند. آزمایش‌های اولیه ثابت کردند که صدا می‌تواند به بسته‌های دیجیتال تبدیل‌شده و از طریق اینترنت ارسال شود. این بسته‌ها جمع‌آوری‌شده و دوباره به صدای آنالوگ تبدیل می‌شوند.

انقلاب موبایل

مقاله‌های اصلی: تاریخچه تلفن‌های همراه، وب موبایل، و طراحی وب واکنش‌گرا

فرایند تغییری که به‌طور کلی با وب ۲٫۰ هم‌زمان بود، تنها مدت کوتاهی پس از آن، با رشد فزاینده دستگاه‌های تلفن همراه، به‌شدت شتاب گرفت و دگرگون شد. این انقلاب موبایل بدین معنا بود که رایانه‌ها در قالب تلفن هوشمند به ابزاری تبدیل شدند که بسیاری از مردم از آن استفاده می‌کردند، همه‌جا با خود می‌بردند، با آن ارتباط برقرار می‌کردند، برای عکس‌ها و ویدئوهایی که فوراً به اشتراک می‌گذاشتند یا برای خرید و جستجوی اطلاعات «در حال حرکت» به کار می‌بردند – و برخلاف اقلام روی میز در خانه یا ابزارهای صرفاً کاری، از آن به شکلی اجتماعی استفاده می‌کردند.

خدمات مبتنی بر مکان، خدماتی که از موقعیت مکانی و سایر اطلاعات حسگرها استفاده می‌کنند، و جمع‌سپاری (که اغلب، اما نه همیشه، مبتنی بر مکان است)، با پست‌هایی که با مکان برچسب‌گذاری می‌شدند یا وبگاه‌ها و خدماتی که نسبت به مکان آگاه بودند، رایج شدند. وبگاه‌های هدف‌گیری‌شده برای موبایل (مانند «m.example.com») که به‌ویژه برای دستگاه‌های جدید طراحی‌شده بودند، متداول گشتند. نت‌بوک‌ها، اولترابوک‌ها، ۴جی و وای-فای گسترده، و تراشه‌های موبایلی که قادر بودند با مصرف انرژی بسیار کمتر، تقریباً با توان رایانه‌های رومیزیِ چند سال قبل کار کنند، به پیشران‌های این مرحله از توسعه اینترنت تبدیل شدند و اصطلاح «اپ» (کوتاه‌شده «برنامه کاربردی» یا «برنامه») و همچنین «فروشگاه اپلیکیشن» محبوبیت یافتند.

این «انقلاب موبایل» به مردم اجازه داد تا در هر زمان به مقدار تقریباً نامحدودی از اطلاعات دسترسی‌داشته باشند. با توانایی دسترسی به اینترنت از طریق تلفن‌های همراه، تغییری در نحوه مصرف رسانه ایجاد شد. آمارهای مصرف رسانه نشان می‌دهد که بیش از نیمی از مصرف رسانه در میان افراد ۱۸ تا ۳۴ ساله با استفاده از تلفن هوشمند انجام‌شده است.

ابتکارات اینترنت آینده

در گذار به وب ۲٫۰ در اواسط دهه ۲۰۰۰، تعدادی گروه پژوهشی پدیدار شدند که هدفشان بهبود زیرساخت‌های موجود اینترنت بود. این گروه‌های اینترنت آینده حول این ایده گرد هم آمدند که اینترنت کنونی و پروتکل‌های قدیمی آن برای پشتیبانی از افزایش نمایی ترافیک و ادغام فناوری‌های موبایل ناکافی هستند. تعدادی از طرح‌ها و پروتکل‌های شبکه‌سازی آزمایشی توسعه یافتند که به دنبال آن بودند تا یا با رویکردی تکاملی بر اینترنت موجود بنا شوند و یا با رویکردی «لوح سفید» (از صفر)، آن را به‌طور کامل جایگزین کنند. این طرح‌ها از نظر دامنه متفاوت بودند، اما معمولاً پشتیبانی ارتقایافته برای شبکه‌سازی موبایل، رایانش ابری، توزیع دیجیتال و حریم خصوصی کاربر را در اولویت قرار می‌دادند.

برجسته‌ترین این گروه‌های اینترنت آینده شامل «طراحی اینترنت آینده» (FIND) متعلق به بنیاد ملی علوم (NSF) بود که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد، و همچنین جانشین آن، «معماری اینترنت آینده» (FIA) که در سال ۲۰۱۰ شکل گرفت. در پیروی از پیشگامی بنیاد ملی علوم، در سال ۲۰۰۶ مؤسسه ملی فناوری اطلاعات و ارتباطات (NICT) ژاپن «پروژه آکاری» را تأسیس کرد، در حالی که در سال ۲۰۰۸ اتحادیه اروپا «اینترنت تکامل‌یافته آینده برای رهبری اروپایی» (EIFFEL) را ایجاد نمود. این تلاش‌ها توسط بستر آزمون‌های آزمایشی پشتیبانی می‌شدند، مانند «محیط جهانی برای نوآوری‌های شبکه» (GENI) متعلق به بنیاد ملی علوم؛ «پژوهش و آزمایش اینترنت آینده» (FIRE) متعلق به اتحادیه اروپا؛ و JGN2plus متعلق به NICT. هر یک از این بسترهای آزمون، اعتبارسنجی در مقیاس بزرگ طرح‌ها و پروتکل‌های شبکه‌سازی آن‌ها را تسهیل کردند. یکی از معدود نتایج ملموس ابتکارات اینترنت آینده بنیاد ملی علوم شامل استفاده فزاینده از شبکه نرم‌افزارمحور و همچنین پیشنهاد برای شبکه‌سازی داده‌محور است. پروژه‌های FIRE و GENI به ترتیب در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ منحل شدند.

شبکه‌سازی در فضای بیرونی

مقالهٔ اصلی: اینترنت میان‌سیاره‌ای

نخستین پیوند اینترنتی به مدار پایینی زمین در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۰ برقرار شد، زمانی که فضانورد تی. جی. کریمر نخستین به‌روزرسانی بدون واسطه را در حساب توییتر خود از ایستگاه فضایی بین‌المللی منتشر کرد که نشان‌دهنده گسترش اینترنت به فضا بود. (فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی پیش از آن نیز از ایمیل و توییتر استفاده کرده بودند، اما این پیام‌ها پیش از آنکه توسط یک واسطه انسانی ارسال شوند، از طریق یک پیوند داده ناسا به زمین مخابره می‌شدند. ) این دسترسی شخصی به وب که ناسا آن را «شبکه محلی پشتیبانی خدمه» می‌نامد، از پیوند مایکروویو باند کی‌یو با سرعت بالای ایستگاه فضایی استفاده می‌کند. برای گشت‌وگذار در وب، فضانوردان می‌توانند از یک لپ‌تاپ در ایستگاه برای کنترل یک رایانه رومیزی روی زمین استفاده کنند و همچنین می‌توانند با استفاده از تجهیزات صدا روی پروتکل اینترنت با خانواده و دوستان خود در زمین صحبت کنند.

ارتباط با فضاپیماهایی که فراتر از مدار زمین هستند، به‌طور سنتی از طریق پیوندهای نقطه‌به‌نقطه توسط شبکه فضای دوردست ناسا انجام می‌شود. هر یک از این پیوندهای داده باید به‌صورت دستی زمان‌بندی و پیکربندی شوند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، ناسا و گوگل شروع به کار بر روی یک پروتکل شبکه جدید به نام شبکه‌سازی با تحمل تأخیر (DTN) کردند که این فرایند را خودکار می‌کند، امکان شبکه‌سازی گره‌های انتقال فضایی را فراهم می‌سازد و این واقعیت را در نظر می‌گیرد که فضاپیماها ممکن است به‌طور موقت ارتباط خود را از دست بدهند، زیرا پشت ماه یا سیارات حرکت می‌کنند یا به این دلیل که هواشناسی فضایی ارتباط را مختل می‌کند. در چنین شرایطی، DTN به‌جای حذف بسته‌های داده (آن‌طور که پروتکل استاندارد TCP/IP انجام می‌دهد)، آن‌ها را دوباره ارسال می‌کند. ناسا نخستین آزمایش میدانی آنچه را که «اینترنت فضای دوردست» می‌نامد، در نوامبر ۲۰۰۸ انجام داد. آزمایش ارتباطات مبتنی بر DTN بین ایستگاه فضایی بین‌المللی و زمین (که اکنون شبکه‌سازی با تحمل اختلال نامیده می‌شود) از مارس ۲۰۰۹ در جریان‌بوده و قرار بود تا مارس ۲۰۱۴ ادامه یابد.

این فناوری شبکه قرار است در نهایت مأموریت‌هایی را امکان‌پذیر کند که شامل چندین فضاپیما هستند؛ جایی که ارتباط مطمئن بین فضاپیماها ممکن است بر پیوندهای فضاپیما به زمین اولویت‌داشته باشد. طبق بیانیه‌ای در فوریه ۲۰۱۱ از سوی وینتون سرف از گوگل، به‌اصطلاح «پروتکل‌های بسته‌ای» به فضاپیمای مأموریت EPOXI ناسا (که در مدار خورشید قرار دارد) بارگذاری‌شده و ارتباط با زمین در فاصله تقریبی ۸۰ ثانیه نوری آزمایش‌شده است.

راهبری اینترنت

مقالهٔ اصلی: راهبری اینترنت

Internet Assigned Numbers

به‌عنوان یک شبکه توزیع‌شده جهانی از شبکه‌های خودمختار که داوطلبانه به یکدیگر متصل شده‌اند، اینترنت بدون یک نهاد حاکم مرکزی فعالیت می‌کند. هر شبکه تشکیل‌دهنده، فناوری‌ها و پروتکل‌هایی را که به کار می‌گیرد، از میان استانداردهای فنی توسعه‌یافته توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) انتخاب می‌کند. با این حال، تعامل موفقیت‌آمیز بسیاری از شبکه‌ها نیازمند پارامترهای خاصی است که باید در سراسر شبکه مشترک باشند. برای مدیریت چنین پارامترهایی، مرجع واگذاری اعداد در اینترنت (IANA) بر تخصیص و واگذاری شناسه‌های فنی مختلف نظارت می‌کند. علاوه بر این، آیکان (ICANN) نظارت و هماهنگی برای دو فضای نام اصلی در اینترنت، یعنی فضای آدرس پروتکل اینترنت و سامانه نام دامنه را فراهم می‌کند.

NIC، InterNIC، IANA و ICANN

وظیفه IANA در ابتدا توسط «موسسه علوم اطلاعات» (ISI) در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی انجام می‌شد و این موسسه بخش‌هایی از این مسئولیت را در رابطه با شناسه‌های عددی شبکه و سیستم‌های خودمختار به «مرکز اطلاعات شبکه» (NIC) در «اس‌آرآی اینترنشنال» (SRI International) واقع در منلو پارک (کالیفرنیا) تفویض کرده بود. جان پاستل از ISI مدیریت IANA را بر عهده داشت، به عنوان ویراستار «درخواست توضیح» (RFC) خدمت می‌کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۸ نقش‌های کلیدی دیگری را ایفا می‌کرد.

با رشد اولیه آرپانت، میزبان‌ها با نام شناخته می‌شدند و یک فایل HOSTS.TXT از «اس‌آرآی اینترنشنال» برای هر میزبان در شبکه توزیع می‌شد. با رشد شبکه، این کار دشوار شد. یک راه‌حل فنی در قالب «سامانه نام دامنه» (DNS) توسط پاول موکاپتریس از ISI در سال ۱۹۸۳ ارائه شد. «مرکز اطلاعات شبکه شبکه داده دفاعی» (DDN-NIC) در SRI تمامی خدمات ثبت، از جمله دامنه‌های سطح‌بالا (TLD) مانند.mil،.gov،.edu،.org،.net،.com و.us، مدیریت «سرور نام ریشه» و تخصیص شماره‌های اینترنت را تحت قرارداد «وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا» انجام می‌داد. در سال ۱۹۹۱، «آژانس سیستم‌های اطلاعات دفاعی» (DISA) مدیریت و نگهداری DDN-NIC (که تا آن زمان توسط SRI مدیریت می‌شد) را به شرکت Government Systems, Inc واگذار کرد که آن را به شرکت کوچک بخش خصوصی «نتورک سولوشنز» پیمان‌سپاری کرد.

تنوع فرهنگی فزاینده اینترنت، چالش‌های اداری را برای مدیریت متمرکز نشانی‌های آی‌پی ایجاد کرد. در اکتبر ۱۹۹۲، «کارگروه مهندسی اینترنت» (IETF) سند RFC ۱۳۶۶ را منتشر کرد، که «رشد اینترنت و جهانی‌شدن فزاینده آن» را توصیف می‌کرد و مبنایی برای تکامل فرایند ثبت آی‌پی، بر اساس مدل ثبت توزیع‌شده منطقه‌ای، تعیین نمود. این سند بر نیاز به وجود یک مرجع واحد شماره‌های اینترنت در هر منطقه جغرافیایی جهان (که باید دارای «ابعاد قاره‌ای» باشد) تأکید داشت. این مراجع باید در منطقه خود «بی‌طرف و به‌طور گسترده توسط ارائه‌دهندگان شبکه و مشترکین به رسمیت شناخته می‌شدند». «مرکز هماهنگی شبکه RIPE» (RIPE NCC) به عنوان اولین RIR در مه ۱۹۹۲ تأسیس شد. دومین RIR، یعنی «مرکز اطلاعات شبکه آسیا و اقیانوسیه» (APNIC)، در سال ۱۹۹۳ در توکیو به عنوان یک پروژه آزمایشی از «گروه شبکه‌سازی آسیا و اقیانوسیه» ایجاد شد.

از آنجا که در این مقطع از تاریخ، بیشتر رشد اینترنت از منابع غیرنظامی ناشی می‌شد، تصمیم گرفته شد که «وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا» دیگر خدمات ثبت را خارج از دامنه سطح‌بالای.mil تأمین مالی نکند. در سال ۱۹۹۳، «بنیاد ملی علوم» آمریکا، پس از یک فرایند مناقصه رقابتی در سال ۱۹۹۲، «اینترنیک» (InterNIC) را برای مدیریت تخصیص نشانی‌ها و مدیریت پایگاه‌های داده نشانی ایجاد کرد و قرارداد را به سه سازمان واگذار نمود. خدمات ثبت توسط «نتورک سولوشنز»؛ خدمات دایرکتوری و پایگاه داده توسط «ای‌تی اند تی»؛ و خدمات اطلاعات توسط «جنرال اتمیکس» ارائه می‌شد.

با گذشت زمان، پس از مشورت با IANA، «کارگروه مهندسی اینترنت» (IETF)، RIPE NCC، APNIC و «شورای شبکه‌سازی فدرال» (FNC)، تصمیم بر آن شد که مدیریت نام‌های دامنه از مدیریت شماره‌های آی‌پی جدا شود. با پیروی از نمونه‌های RIPE NCC و APNIC، توصیه شد که مدیریت فضای نشانی آی‌پی که در آن زمان توسط اینترنیک اداره می‌شد، باید تحت کنترل استفاده‌کنندگان آن، به‌ویژه رساننده‌های خدمات اینترنتی (ISPها)، سازمان‌های کاربر نهایی، نهادهای شرکتی، دانشگاه‌ها و افراد باشد. در نتیجه، «ثبت آمریکایی شماره‌های اینترنت» (ARIN) در دسامبر ۱۹۹۷ به عنوان یک شرکت مستقل و غیرانتفاعی به دستور «بنیاد ملی علوم» تأسیس شد و به سومین مرجع ثبت اینترنت منطقه‌ای تبدیل گشت.

در سال ۱۹۹۸، هم IANA و هم عملکردهای باقی‌مانده اینترنیک مرتبط با DNS تحت کنترل «آیکان» (ICANN) سازماندهی مجدد شدند؛ آیکان یک شرکت غیرانتفاعی کالیفرنیایی است که توسط «وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا» برای مدیریت تعدادی از وظایف مرتبط با اینترنت قرارداد‌شده است. از آنجا که این وظایف شامل هماهنگی فنی برای دو فضای نام اصلی اینترنت (نام‌های DNS و نشانی‌های آی‌پی) بود که توسط IETF ایجاد‌شده بودند، آیکان همچنین یک تفاهم‌نامه با «هیئت معماری اینترنت» (IAB) امضا کرد تا کار فنی که باید توسط «مرجع واگذاری اعداد در اینترنت» انجام شود، تعریف گردد. مدیریت فضای نشانی اینترنت نزد مراجع ثبت اینترنت منطقه‌ای باقی ماند که به‌طور جمعی به عنوان یک سازمان پشتیبان در ساختار آیکان تعریف شدند. آیکان هماهنگی مرکزی را برای سامانه DNS فراهم می‌کند، که شامل هماهنگی سیاست برای سیستم تقسیم‌شده ثبت/ثبت‌کننده، با رقابت میان ارائه‌دهندگان خدمات ثبت برای خدمت‌رسانی به هر دامنه سطح‌بالا و ثبت‌کنندگان متعدد رقیب است که خدمات DNS را به کاربران نهایی ارائه می‌دهند.

کارگروه مهندسی اینترنت

«کارگروه مهندسی اینترنت» (IETF) بزرگ‌ترین و مشهودترین گروه از چندین گروه غیررسمی مرتبط است که جهت‌گیری فنی اینترنت را فراهم می‌کنند؛ این گروه‌ها شامل «هیئت معماری اینترنت» (IAB)، «گروه راهبری مهندسی اینترنت» (IESG) و «کارگروه تحقیقات اینترنت» (IRTF) هستند.

IETF یک گروه خودسازمان‌یافته و غیررسمی از داوطلبان بین‌المللی است که در مهندسی و تکامل فناوری‌های اینترنت مشارکت می‌کنند. این گروه نهاد اصلی درگیر در توسعه مشخصات استانداردهای جدید اینترنت است. بخش عمده‌ای از کار IETF در «کارگروه‌ها» سازماندهی‌شده است. تلاش‌های استانداردسازی کارگروه‌ها اغلب توسط جامعه اینترنت پذیرفته می‌شود، اما IETF اینترنت را کنترل یا نظارت نمی‌کند.

IETF از جلسات فصلی با پژوهشگران تحت حمایت دولت ایالات متحده، که از ژانویه ۱۹۸۶ آغاز شد، رشد کرد. نمایندگان غیردولتی در چهارمین جلسه IETF در اکتبر ۱۹۸۶ دعوت شدند. مفهوم کارگروه‌ها در پنجمین جلسه در فوریه ۱۹۸۷ معرفی شد. هفتمین جلسه در ژوئیه ۱۹۸۷، اولین جلسه‌ای بود که بیش از صد شرکت‌کننده داشت. در سال ۱۹۹۲، «جامعه اینترنت»، یک انجمن حرفه‌ای عضویت، تشکیل شد و IETF شروع به فعالیت تحت آن به عنوان یک نهاد استاندارد بین‌المللی مستقل کرد. اولین جلسه IETF در خارج از ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۹۳ در آمستردام هلند برگزار شد. امروزه، IETF سه بار در سال تشکیل جلسه می‌دهد و تعداد شرکت‌کنندگان تا حدود ۲۰۰۰ نفر‌بوده است. به‌طور معمول، از هر سه جلسه IETF، یکی در اروپا یا آسیا برگزار می‌شود. تعداد شرکت‌کنندگان غیرآمریکایی معمولاً حدود ۵۰٪ است، حتی در جلساتی که در ایالات متحده برگزار می‌شود.

کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) یک نهاد حقوقی نیست، هیئت مدیره ندارد، عضو نمی‌پذیرد و حق عضویتی دریافت نمی‌کند. نزدیک‌ترین وضعیت به عضویت، حضور در لیست پست‌سپاری IETF یا کارگروه است. داوطلبان IETF از سراسر جهان و از بخش‌های بسیار متفاوت جامعه اینترنت می‌آیند. IETF از نزدیک با کارگروه مهندسی اینترنت (IESG) و هیئت معماری اینترنت (IAB) همکاری می‌کند و تحت نظارت آن‌ها قرار دارد. کارگروه پژوهشی اینترنت (IRTF) و کارگروه راهبری پژوهشی اینترنت (IRSG)، که فعالیت‌های هم‌تراز با IETF و IESG تحت نظارت کلی IAB هستند، بر مسائل پژوهشی بلندمدت تمرکز دارند.

درخواست توضیح

RFCها مستندات اصلی برای کارهای IAB، IESG، IETF و IRTF هستند. RFC ۱ با عنوان «نرم‌افزار میزبان»، که در اصل به عنوان درخواست‌هایی برای دریافت نظرات در نظر گرفته‌شده بود، توسط استیون دی کراکر در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس در آوریل ۱۹۶۹ نوشته شد. این یادداشت‌های فنی جنبه‌هایی از توسعه آرپانت را مستند می‌کردند. آن‌ها توسط جان پاستل، نخستین ویراستار درخواست توضیح، ویرایش شدند.

RFCها طیف گسترده‌ای از اطلاعات را از استانداردهای پیشنهادی، پیش‌نویس استانداردها، استانداردهای کامل، بهترین شیوه‌ها، پروتکل‌های تجربی، تاریخچه و سایر موضوعات اطلاعاتی پوشش می‌دهند. RFCها می‌توانند توسط افراد یا گروه‌های غیررسمی نوشته شوند، اما بسیاری از آن‌ها محصول یک کارگروه رسمی‌تر هستند. پیش‌نویس‌ها توسط افراد یا رئیس کارگروه به IESG ارائه می‌شوند. یک ویراستار درخواست توضیح که توسط IAB منصوب‌شده و جدا از مرجع واگذاری اعداد در اینترنت (IANA) فعالیت می‌کند و با IESG همکاری دارد، پیش‌نویس‌ها را از IESG دریافت کرده و آن‌ها را ویرایش، قالب‌بندی و منتشر می‌کند. هنگامی که یک RFC منتشر می‌شود، هرگز بازبینی نمی‌شود. اگر استانداردی که توصیف می‌کند تغییر کند یا اطلاعات آن منسوخ شود، استاندارد بازبینی‌شده یا اطلاعات به‌روزرسانی‌شده به عنوان یک RFC جدید منتشر می‌شود که RFC اصلی را «منسوخ» می‌کند.

جامعه اینترنت

جامعه اینترنت (ISOC) یک سازمان بین‌المللی و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۹۲ با هدف «تضمین توسعه، تکامل و استفاده آزاد از اینترنت برای بهره‌مندی همه مردم در سراسر جهان» تأسیس شد. ISOC با دفاتری در نزدیکی واشینگتن، دی.سی. در ایالات متحده و در ژنو سوئیس، دارای پایگاه عضویتی متشکل از بیش از ۸۰ سازمان و بیش از ۵۰٬۰۰۰ عضو حقیقی است. اعضا همچنین «شاخه‌هایی» را بر اساس موقعیت جغرافیایی مشترک یا علایق ویژه تشکیل می‌دهند. در حال حاضر بیش از ۹۰ شاخه در سراسر جهان وجود دارد.

ISOC پشتیبانی مالی و سازمانی ارائه می‌دهد و کارهای نهادهای تعیین استاندارد را که خانه سازمانی آن‌هاست، ترویج می‌کند: کارگروه مهندسی اینترنت (IETF)، هیئت معماری اینترنت (IAB)، کارگروه مهندسی اینترنت (IESG) و کارگروه پژوهشی اینترنت (IRTF). ISOC همچنین درک و قدردانی از مجموعه پروتکل اینترنت (مدل اینترنت) مبتنی بر فرایندهای باز، شفاف و تصمیم‌گیری مبتنی بر اجماع را ترویج می‌کند.

جهانی‌سازی و راهبری اینترنت در قرن بیست و یکم

از دهه ۱۹۹۰، راهبری اینترنت و سازمان‌دهی آن برای دولت‌ها، تجارت، جامعه مدنی و افراد اهمیت جهانی یافته است. سازمان‌هایی که کنترل جنبه‌های فنی خاصی از اینترنت را در دست داشتند، جانشینان نظارت قدیمی آرپانت و تصمیم‌گیرندگان کنونی در جنبه‌های فنی روزمره شبکه هستند. اگرچه این سازمان‌ها به عنوان مدیران بخش‌های خاصی از اینترنت شناخته می‌شوند، اما نقش‌ها و اختیارات تصمیم‌گیری آن‌ها محدود است و تحت نظارت بین‌المللی فزاینده و اعتراضات رو به رشد قرار دارند. این اعتراض‌ها منجر به این شد که آیکان روابط خود را ابتدا با دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سال ۲۰۰۰ قطع کند، و در سپتامبر ۲۰۰۹ با پایان دادن به توافق‌نامه‌های دیرینه خود، از دولت ایالات متحده استقلال یابد؛ هرچند برخی تعهدات قراردادی با وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا ادامه یافت. سرانجام در ۱ اکتبر ۲۰۱۶، آیکان قرارداد خود را با اداره ملی مخابرات و اطلاعات (NTIA) وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا پایان داد و اجازه داد تا نظارت به جامعه جهانی اینترنت منتقل شود.

کارگروه مهندسی اینترنت (IETF)، با حمایت مالی و سازمانی جامعه اینترنت، همچنان به عنوان نهاد استانداردگذار موردی اینترنت فعالیت می‌کند و درخواست توضیح صادر می‌نماید.

در نوامبر ۲۰۰۵، اجلاس جهانی سران درباره جامعه اطلاعاتی که در شهر تونس برگزار شد، خواستار تشکیل مجمع راهبری اینترنت (IGF) توسط دبیرکل سازمان ملل متحد شد. این مجمع گفتگوی مداوم و غیرالزام‌آوری را میان ذی‌نفعان به نمایندگی از دولت‌ها، بخش خصوصی، جامعه مدنی و جوامع فنی و دانشگاهی درباره آینده راهبری اینترنت آغاز کرد. نخستین نشست مجمع راهبری اینترنت در اکتبر/نوامبر ۲۰۰۶ برگزار شد و پس از آن نشست‌های پیگیری به صورت سالانه ادامه یافت. از زمان اجلاس جهانی سران درباره جامعه اطلاعاتی، اصطلاح «راهبری اینترنت» فراتر از دغدغه‌های فنی محدود گسترش یافته و طیف وسیع‌تری از مسائل سیاستی مرتبط با اینترنت را در بر گرفته است.

تیم برنرز-لی، مخترع وب، نسبت به تهدیدات علیه آینده وب نگران شد و در نوامبر ۲۰۰۹ در مجمع راهبری اینترنت در واشینگتن دی. سی.، بنیاد وب جهان‌گستر (WWWF) را راه‌اندازی کرد تا برای تبدیل وب به ابزاری امن و توانمندساز برای خیر بشریت با دسترسی برای همه، تلاش کند. در نوامبر ۲۰۱۹ در مجمع راهبری اینترنت در برلین، برنرز-لی و بنیاد وب جهان‌گستر اقدام به راه‌اندازی «قرارداد برای وب» کردند؛ یک ابتکار کمپینی برای متقاعد کردن دولت‌ها، شرکت‌ها و شهروندان جهت پایبندی به نه اصل برای توقف «سوءاستفاده» با این هشدار که: «اگر اکنون اقدام نکنیم - و با هم اقدام نکنیم - تا از سوءاستفاده از وب توسط کسانی که می‌خواهند بهره‌کشی، تفرقه‌افکنی و تضعیف کنند جلوگیری نماییم، در خطر هدر دادن (پتانسیل آن برای خیر) هستیم. »

سیاسی‌سازی اینترنت

به دلیل برجستگی و فوریت اینترنت به عنوان ابزاری موثر برای ارتباطات جمعی، اینترنت همزمان با رشد خود، بیشتر سیاسی‌سازی‌شده است. این امر به نوبه خود منجر به این‌شده است که گفتمان‌ها و فعالیت‌هایی که زمانی به روش‌های دیگر انجام می‌شدند، به سمت میانجی‌گری توسط اینترنت حرکت کنند.

نمونه‌ها شامل فعالیت‌های سیاسی مانند اعتراضات عمومی و محله‌پویی برای حمایت و رأی‌گیری، و همچنین موارد زیر است:

• گسترش ایده‌ها و نظرات؛
• جذب پیروان و «گردهم آمدن» اعضای جامعه برای ایده‌ها، محصولات و اهداف؛
• فراهم‌سازی و توزیع گسترده و اشتراک‌گذاری اطلاعاتی که ممکن است حساس تلقی شود یا مربوط به سوت‌زنی باشد (و تلاش‌های کشورهای خاص برای جلوگیری از این امر از طریق سانسور);
• فعالیت‌های مجرمانه و تروریسم (و استفاده متعاقب آن توسط اجلای قانون، همراه با تسهیل آن توسط نظارت گسترده);
• خبررسانی جعلی با انگیزه‌های سیاسی.

بی‌طرفی شبکه

مقالهٔ اصلی: بی‌طرفی شبکه

در ۲۳ آوریل ۲۰۱۴، گزارش شد که کمیسیون فدرال ارتباطات (FCC) در حال بررسی قانون جدیدی است که به رساننده‌های خدمات اینترنتی اجازه می‌دهد مسیر سریع‌تری برای ارسال محتوا به تولیدکنندگان محتوا ارائه دهند و بدین ترتیب موضع پیشین خود در قبال بی‌طرفی شبکه را تغییر دهند. به گفته پروفسور سوزان کرافورد، کارشناس حقوق و فناوری در مدرسه حقوق هاروارد، یک راه‌حل احتمالی برای نگرانی‌های مربوط به بی‌طرفی شبکه ممکن است پهنای باند شهری باشد. در ۱۵ مه ۲۰۱۴، کمیسیون فدرال ارتباطات تصمیم گرفت دو گزینه را در مورد خدمات اینترنتی بررسی کند: نخست، اجازه دادن به مسیرهای پهنای باند سریع و کند که در نتیجه بی‌طرفی شبکه را به خطر می‌اندازد؛ و دوم، طبقه‌بندی مجدد پهنای باند به عنوان یک خدمات مخابراتی که در نتیجه بی‌طرفی شبکه را حفظ می‌کند. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴، رئیس‌جمهور اوباما به کمیسیون فدرال ارتباطات توصیه کرد که خدمات اینترنت پهن‌باند را به عنوان یک خدمات مخابراتی طبقه‌بندی کند تا بی‌طرفی شبکه حفظ شود. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۵، جمهوری‌خواهان قانونی را در قالب یک پیش‌نویس بحث کنگره مجلس نمایندگان ارائه کردند که امتیازاتی به بی‌طرفی شبکه می‌دهد، اما کمیسیون فدرال ارتباطات را از دستیابی به این هدف یا وضع هرگونه مقررات بیشتر که بر رساننده‌های خدمات اینترنتی (ISPs) تأثیر بگذارد، منع می‌کند. در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵، آسوشیتد پرس گزارش داد که کمیسیون فدرال ارتباطات در رأی‌گیری که انتظار می‌رود در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵ برگزار شود، ایده اعمال «(با برخی ملاحظات)» عنوان ۲ (مخابرات) از قانون ارتباطات ۱۹۳۴ بر اینترنت را مطرح خواهد کرد. پذیرش این ایده، خدمات اینترنتی را از یک خدمات اطلاعاتی به یک خدمات مخابراتی طبقه‌بندی مجدد می‌کند و به گفته تام ویلر، رئیس کمیسیون فدرال ارتباطات، بی‌طرفی شبکه را تضمین خواهد کرد. به گزارش نیویورک تایمز، انتظار می‌رود کمیسیون فدرال ارتباطات در رأی‌گیری خود بی‌طرفی شبکه را اعمال کند.

در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵، کمیسیون فدرال ارتباطات (FCC) به نفع بی‌طرفی شبکه رأی داد و با اعمال عنوان دوم (مخابرات) از قانون ارتباطات ۱۹۳۴ و بخش ۷۰۶ از قانون مخابرات ۱۹۹۶ بر اینترنت، آن را به عنوان یک خدمات مخابراتی همگانی طبقه‌بندی کرد. رئیس کمیسیون فدرال ارتباطات، تام ویلر، در این باره اظهار داشت: «این طرح، بیش از آنکه طرحی برای تنظیم مقررات اینترنت باشد، مانند متمم اول قانون اساسی است که طرحی برای تنظیم آزادی بیان است. هر دوی آن‌ها از یک مفهوم واحد دفاع می‌کنند. »

در ۱۲ مارس ۲۰۱۵، کمیسیون فدرال ارتباطات جزئیات دقیق قوانین بی‌طرفی شبکه را منتشر کرد. در ۱۳ آوریل ۲۰۱۵، این کمیسیون قانون نهایی خود را در مورد مقررات جدید «بی‌طرفی شبکه» منتشر نمود.

در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۷، کمیسیون فدرال ارتباطات تصمیم ۱۲ مارس ۲۰۱۵ خود را با رأی ۳ به ۲ در مورد قوانین بی‌طرفی شبکه لغو کرد.

استفاده و فرهنگ

ایمیل و یوزنت

ایمیل اغلب به عنوان نرم‌افزار کاربردی قاتل اینترنت شناخته‌شده است. ایمیل پیش از اینترنت وجود‌داشته و ابزاری حیاتی در ایجاد آن‌بوده است. ایمیل در سال ۱۹۶۵ به عنوان راهی برای ارتباط کاربران متعدد یک بزرگ‌رایانه با قابلیت اشتراک زمانی آغاز شد. اگرچه تاریخچه آن به طور مستند ثبت نشده است، اما از نخستین سیستم‌هایی که چنین امکانی داشتند، می‌توان به سیستم توسعه شرکت (SDC) مدل Q32 و سیستم اشتراک زمانی سازگار (CTSS) در ام‌آی‌تی اشاره کرد.

شبکه رایانه‌ای آرپانت سهم بزرگی در تکامل پست الکترونیکی داشت. یک سیستم آزمایشی بین‌سیستمی، اندکی پس از ایجاد آرپانت، ایمیل‌ها را منتقل می‌کرد. در سال ۱۹۷۱، ری تاملینسون آنچه را که به قالب استاندارد آدرس‌دهی پست الکترونیکی اینترنت تبدیل شد، ایجاد کرد و از علامت @ برای جدا کردن نام صندوق پستی از نام میزبان استفاده نمود.

پروتکل‌های متعددی برای تحویل پیام‌ها میان گروه‌هایی از رایانه‌های دارای اشتراک زمانی از طریق سیستم‌های انتقال جایگزین، مانند UUCP و سیستم ایمیل آی‌بی‌ام به نام VNET توسعه یافتند. ایمیل می‌توانست از این طریق میان شبکه‌های متعددی از جمله آرپانت، بیت‌نت و ان‌اس‌اف‌نت و همچنین میزبان‌هایی که مستقیماً از طریق UUCP به سایت‌های دیگر متصل بودند، جابه‌جا شود. به تاریخچه پروتکل SMTP مراجعه کنید.

علاوه بر این، UUCP امکان انتشار پرونده‌های متنی را فراهم می‌کرد که توسط بسیاری دیگر قابل خواندن بود. نرم‌افزار «اخبار» که توسط استیو دنیل و تام ترسکات در سال ۱۹۷۹ توسعه یافت، برای توزیع اخبار و پیام‌هایی شبیه به تابلوی اعلانات استفاده می‌شد. این سیستم به سرعت به گروه‌های بحث که با نام گروه خبری شناخته می‌شدند، در طیف گسترده‌ای از موضوعات تبدیل شد. در آرپانت و ان‌اس‌اف‌نت، گروه‌های بحث مشابهی از طریق لیست پست‌سپاری شکل می‌گرفتند که هم در مورد مسائل فنی و هم در مورد موضوعات فرهنگی (مانند علمی-تخیلی که در لیست پستی sflovers بحث می‌شد) گفتگو می‌کردند.

در سال‌های نخست اینترنت، ایمیل و سازوکارهای مشابه برای دسترسی افراد به منابعی که به دلیل نبود اتصال آنلاین در دسترس نبودند، بنیادی بودند. UUCP اغلب برای توزیع پرونده‌ها با استفاده از گروه‌های 'alt.binary' استفاده می‌شد. همچنین، درگاه‌های ایمیل FTP به افرادی که خارج از ایالات متحده و اروپا زندگی می‌کردند اجازه می‌داد تا با استفاده از دستورها FTP که در داخل پیام‌های ایمیل نوشته‌شده بود، پرونده‌ها را بارگیری کنند. پرونده رمزگذاری‌شده، به قطعات کوچک‌تر تقسیم و از طریق ایمیل ارسال می‌شد؛ گیرنده باید بعداً آن را دوباره سرهم و رمزگشایی می‌کرد. این تنها راه برای افرادی بود که در خارج از کشور زندگی می‌کردند تا مواردی مانند نسخه‌های اولیه لینوکس را با استفاده از اتصالات کند شماره‌گیری (Dial-up) موجود در آن زمان بارگیری کنند. پس از همگانی شدن وب و پروتکل HTTP، این ابزارها به تدریج کنار گذاشته شدند.

اشتراک پرونده

مقاله‌های اصلی: اشتراک پرونده، اشتراک فایل همتا به همتا، و گاه‌شمار اشتراک پرونده

اشتراک منابع یا پرونده‌ها، فعالیتی مهم در شبکه‌های رایانه‌ای از مدت‌ها پیش از تأسیس اینترنت‌بوده و به شیوه‌های گوناگونی از جمله بی‌بی‌اس (۱۹۷۸)، یوزنت (۱۹۸۰)، کرمیت (۱۹۸۱) و بسیاری موارد دیگر پشتیبانی می‌شد. پروتکل انتقال فایل (FTP) برای استفاده در اینترنت در سال ۱۹۸۵ استاندارد شد و امروزه همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد. ابزارهای متنوعی برای کمک به استفاده از FTP با یاری رساندن به کاربران جهت یافتن پرونده‌هایی که مایل به انتقال آن‌ها بودند، توسعه یافت؛ از جمله سرویس اطلاعاتی گسترده (WAIS) در ۱۹۹۱، گوفر در ۱۹۹۱، موتور جستجوی آرچی در ۱۹۹۱، ورونیکا در ۱۹۹۲، جاگ‌هد در ۱۹۹۳، آی‌آرسی در ۱۹۸۸ و سرانجام وب جهان‌گستر (WWW) در ۱۹۹۱ با فهرست‌های وب و موتورهای جستجوی وب.

در سال ۱۹۹۹، نپستر به نخستین سامانه اشتراک فایل همتا به همتا تبدیل شد. نپستر از یک سرور مرکزی برای نمایه‌سازی و کشف همتاها استفاده می‌کرد، اما ذخیره‌سازی و انتقال پرونده‌ها به صورت غیرمتمرکز انجام می‌شد. برنامه‌ها و خدمات اشتراک فایل همتا به همتای متنوعی با سطوح مختلفی از غیرمتمرکزسازی و ناشناسی به دنبال آن آمدند، از جمله: ناتلا، eDonkey2000 و Freenet در ۲۰۰۰، FastTrack، کازا، Limewire و بیت‌تورنت در ۲۰۰۱، و Poisoned در ۲۰۰۳.

همه این ابزارها با هدف کلی ساخته شده‌اند و می‌توانند برای اشتراک‌گذاری طیف گسترده‌ای از محتوا استفاده شوند، اما اشتراک‌گذاری پرونده‌های موسیقی، نرم‌افزار و بعدها فیلم‌ها و ویدئوها از کاربردهای اصلی آن‌هاست. و با اینکه بخشی از این اشتراک‌گذاری قانونی است، بخش‌های بزرگی از آن غیرقانونی است. دعاوی حقوقی و سایر اقدامات قانونی باعث شد که نپستر در ۲۰۰۱، eDonkey۲۰۰۰ در ۲۰۰۵، کازا در ۲۰۰۶ و Limewire در ۲۰۱۰ تعطیل شوند یا فعالیت‌های خود را تغییر جهت دهند. پایرت بی که در سال ۲۰۰۳ در سوئد تأسیس شد، با وجود محاکمه و تجدیدنظر در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ که منجر به حبس و جریمه‌های سنگین برای چندین تن از بنیان‌گذارانش شد، همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد. اشتراک پرونده همچنان موضوعی بحث‌برانگیز و مناقشه‌آمیز است که از یک سو با اتهام سرقت مالکیت فکری و از سوی دیگر با اتهام سانسور مواجه است.

سرویس‌های میزبانی فایل

مقالهٔ اصلی: سرویس میزبانی فایل

میزبانی فایل به افراد اجازه می‌داد تا ظرفیت درایوهای سخت رایانه خود را گسترش دهند و پرونده‌هایشان را روی یک سرور «میزبانی» کنند. بیشتر سرویس‌های میزبانی فایل، فضای ذخیره‌سازی رایگان و همچنین فضای ذخیره‌سازی بیشتر را در ازای پرداخت هزینه ارائه می‌دهند. این خدمات اینترنت را برای استفاده‌های تجاری و شخصی به‌طور چشمگیری گسترش داده‌اند.

گوگل درایو، که در ۲۴ آوریل ۲۰۱۲ راه‌اندازی شد، به محبوب‌ترین سرویس میزبانی فایل تبدیل‌شده است. گوگل درایو به کاربران اجازه می‌دهد پرونده‌ها را ذخیره، ویرایش و با خود و دیگر کاربران به اشتراک بگذارند. این برنامه نه تنها امکان ویرایش، میزبانی و اشتراک‌گذاری پرونده را فراهم می‌کند، بلکه به عنوان برنامه‌های اداری رایگان خودِ گوگل، مانند گوگل داکس، گوگل اسلایدز و گوگل شیت عمل می‌کند. این برنامه به عنوان ابزاری مفید برای استادان و دانشجویان دانشگاه و همچنین کسانی که به ذخیره‌سازی ابری نیاز دارند، عمل کرده است.

دراپ‌باکس، که در ژوئن ۲۰۰۷ منتشر شد، یک سرویس میزبانی فایل مشابه است که به کاربران اجازه می‌دهد تمام پرونده‌های خود را در پوشه‌ای روی رایانه‌شان نگه دارند که با سرورهای دراپ‌باکس همگام‌سازی می‌شود. این سرویس با گوگل درایو متفاوت است زیرا مبتنی بر مرورگر وب نیست. امروزه، دراپ‌باکس برای همگام‌سازی و کارآمد نگه داشتن کارگران و پرونده‌ها تلاش می‌کند.

مگا، با بیش از ۲۰۰ میلیون کاربر، یک سامانه ذخیره‌سازی و ارتباطی رمزنگاری‌شده است که فضای ذخیره‌سازی رایگان و پولی را با تأکید بر حریم خصوصی به کاربران ارائه می‌دهد. گوگل درایو، دراپ‌باکس و مگا به عنوان سه مورد از بزرگ‌ترین سرویس‌های میزبانی فایل، همگی نشان‌دهنده ایده‌ها و ارزش‌های اصلی این خدمات هستند.

دریازنی برخط

مقالهٔ اصلی: دریازنی برخط

نخستین شکل از دریازنی برخط با یک سرویس اشتراک‌گذاری موسیقی همتا به همتا به نام نپستر آغاز شد که در سال ۱۹۹۹ راه‌اندازی گردید. وبگاه‌هایی مانند لایم‌وایر، پایرت بی و بیت‌تورنت به هر کسی اجازه می‌دادند تا به دریازنی برخط بپردازد و این موضوع موج‌هایی را در صنعت رسانه ایجاد کرد. با ظهور دریازنی برخط، تغییری در کل صنعت رسانه پدید آمد.

ترافیک داده تلفن همراه

مجموع ترافیک جهانی داده‌های تلفن همراه در سال ۲۰۲۰ به ۵۸۸ اگزابایت رسید، که نشان‌دهنده افزایشی ۱۵۰ برابری نسبت به ۳٫۸۶ اگزابایت در سال ۲۰۱۰ است. اخیراً، تلفن‌های هوشمند ۹۵٪ از این ترافیک داده‌های تلفن همراه را به خود اختصاص داده‌اند که ۶۶٪ آن بر اساس نوع داده، ویدئو‌بوده است. ترافیک تلفن همراه از طریق فرکانس رادیویی به نزدیک‌ترین دکل تلفن همراه و ایستگاه پایه آن منتقل می‌شود؛ جایی که سیگنال رادیویی به یک سیگنال نوری تبدیل شده و از طریق سیستم‌های شبکه‌سازی نوری با ظرفیت بالا ارسال می‌گردد تا اطلاعات را به مراکز داده برساند. ستون فقرات نوری، بخش بزرگی از این ترافیک و همچنین مجموعه‌ای از خدمات نوظهور تلفن همراه از جمله اینترنت اشیاء، واقعیت مجازی سه‌بعدی، بازی‌ها و خودروهای خودران را ممکن می‌سازد. محبوب‌ترین برنامه تلفن همراه، پیام‌رسانی متنی است که در سال ۲۰۲۰، ۲٫۱ تریلیون پیام از این طریق ثبت شد. پدیده پیام‌رسانی متنی در ۳ دسامبر ۱۹۹۲ آغاز شد، زمانی که نیل پاپ‌ورث نخستین پیام متنی با محتوای «کریسمس مبارک» را از طریق یک شبکه تجاری تلفن همراه برای مدیرعامل وودافون ارسال کرد.

نخستین تلفن همراه با قابلیت اتصال به اینترنت، نوکیا ۹۰۰۰ بود که در سال ۱۹۹۶ در فنلاند عرضه شد. کارایی دسترسی به خدمات اینترنتی در تلفن‌های همراه تا زمانی که قیمت‌ها نسبت به آن مدل کاهش نیافت و ارائه‌دهندگان شبکه شروع به توسعه سیستم‌ها و خدماتی نکردند که به‌راحتی در تلفن‌ها قابل دسترسی باشد، محدود بود. ان‌تی‌تی دوکومو در ژاپن نخستین سرویس اینترنت موبایل به نام آی-مود را در سال ۱۹۹۹ راه‌اندازی کرد و این رویداد به عنوان تولد خدمات اینترنت تلفن همراه در نظر گرفته می‌شود. در سال ۲۰۰۱، سیستم ایمیل تلفن همراه توسط شرکت ریسرچ این موشن (که اکنون بلک‌بری لیمیتد نامیده می‌شود) برای محصول بلک‌بری آن‌ها در آمریکا راه‌اندازی شد. برای استفاده بهینه از صفحه نمایش کوچک، صفحه‌کلید ریز و کارکرد یک‌دستی که ویژگی معمول تلفن‌های همراه است، یک مدل خاص برای سند و شبکه‌سازی به نام پروتکل کاربردی بی‌سیم (WAP) ایجاد شد. بیشتر خدمات اینترنتی دستگاه‌های تلفن همراه با استفاده از WAP کار می‌کنند. رشد خدمات تلفن همراه در ابتدا عمدتاً یک پدیده آسیایی بود و کشورهای ژاپن، کره جنوبی و تایوان به‌زودی شاهد بودند که اکثریت کاربران اینترنت آن‌ها به جای رایانه شخصی، از طریق تلفن به منابع دسترسی پیدا می‌کنند. کشورهای در حال توسعه نیز از این روند پیروی کردند؛ به طوری که هند، آفریقای جنوبی، کنیا، فیلیپین و پاکستان همگی گزارش دادند که اکثریت کاربران داخلی آن‌ها به جای رایانه شخصی، از طریق تلفن همراه به اینترنت دسترسی دارند. استفاده از اینترنت در اروپا و آمریکای شمالی تحت تأثیر تعداد زیاد رایانه‌های شخصی نصب‌شده بود و رشد دسترسی به اینترنت از طریق تلفن همراه تدریجی‌تر بود، اما در بیشتر کشورهای غربی به سطح نفوذ ملی ۲۰ تا ۳۰ درصد رسیده بود. نقطه تلاقی در سال ۲۰۰۸ رخ داد، زمانی که تعداد دستگاه‌های دسترسی به اینترنت از طریق تلفن‌های همراه از رایانه‌های شخصی پیشی گرفت. در بسیاری از نقاط جهان در حال توسعه، این نسبت به ۱۰ کاربر تلفن همراه در برابر یک کاربر رایانه شخصی می‌رسد.

رشد تقاضا

ترافیک جهانی اینترنت با نرخ سریعی به رشد خود ادامه می‌دهد، به‌طوری که از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ رشدی ۲۳ درصدی را تجربه کرد و تعداد کاربران فعال اینترنت به ۴٫۶۶ میلیارد نفر رسید که نیمی از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. پیش‌بینی می‌شود تقاضای بیشتر برای داده و ظرفیت لازم برای پاسخگویی به این تقاضا، در سال ۲۰۲۱ به ۷۱۷ ترابیت بر ثانیه افزایش یابد. این ظرفیت ناشی از سیستم‌های تقویت نوری و WDM است که پایه و اساس مشترک تقریباً تمامی شبکه‌های مخابراتی شهری، منطقه‌ای، ملی، بین‌المللی و زیردریایی محسوب می‌شوند. این سیستم‌های شبکه‌سازی نوری در سراسر ۵ میلیارد کیلومتر خطوط فیبر نوری که در سراسر جهان مستقر شده‌اند، نصب شده‌اند. انتظار می‌رود رشد مداوم ترافیک در آینده نزدیک، ترکیبی از کاربران جدید، افزایش استفاده از تلفن همراه، اتصالات ماشین‌به‌ماشین، خانه‌های متصل، دستگاه‌های ۵G و نیاز روزافزون به خدمات ابری و اینترنتی مانند آمازون، فیس‌بوک، اپل میوزیک و یوتیوب باشد.

تاریخ‌نگاری

مقالهٔ اصلی: جنگ پروتکل‌ها § تاریخ‌نگاری

مشکلات تقریباً لاینحلی در ارائه یک تاریخ‌نگاری از توسعه اینترنت وجود دارد. فرایند دیجیتالی‌سازی، چالشی دوگانه هم برای تاریخ‌نگاری به‌طور کلی و هم به‌ویژه برای تحقیقات ارتباطات تاریخی ایجاد می‌کند. درک دشواریِ مستندسازی تحولات اولیه‌ای که منجر به ایجاد اینترنت شد را می‌توان از این نقل‌قول دریافت:

دوره آرپانت تا حدودی به‌خوبی مستند شده است، زیرا شرکتی که مسئولیت آن را بر عهده داشت – BBN – یک سابقه فیزیکی از خود بر جای گذاشت. با حرکت به سمت عصر NSFNET، این فرایند به‌طور فوق‌العاده‌ای غیرمتمرکز شد. سوابق در زیرزمین‌ها و کمد خانه‌های مردم وجود دارد... بسیاری از آنچه اتفاق افتاد به‌صورت شفاهی و بر اساس اعتماد فردی انجام شد.

— داگ گیل (۲۰۰۷)

آثار برجسته در این زمینه شامل کتابی از روزنامه‌نگاران کیتی هافنر و متیو لیون با عنوان «جادوگران تا دیر وقت بیدار می‌مانند: خاستگاه‌های اینترنت» (۱۹۹۶)؛ و کتاب استاد جانت اباته با عنوان «اختراع اینترنت» (۲۰۰۰) است.

بیشتر پژوهش‌ها و ادبیات موجود درباره اینترنت، آرپانت را به عنوان شبکه پیشینی معرفی می‌کنند که بر روی آن تکرار و مطالعه صورت گرفت تا اینترنت ایجاد شود، اگرچه شبکه‌های رایانه‌ای و آزمایش‌های اولیه دیگری نیز در کنار یا پیش از آرپانت وجود داشته‌اند.

چنین تاریخ‌هایی از اینترنت از آن زمان تاکنون به عنوان غایت‌انگاری‌ها و تاریخ‌نگاری ویگ مورد انتقاد قرار گرفته‌اند؛ به این معنا که آن‌ها زمان حال را به عنوان نقطه پایانی در نظر می‌گیرند که تاریخ بر اساس یک علت واحد به سمت آن در حرکت بوده است:

در مورد تاریخ اینترنت، معمولاً گفته می‌شود که رویداد تاریخ‌ساز، نمایش شبکه ۴ گره‌ای آرپانت در سال ۱۹۶۹ بوده است. از آن رویداد واحد، اینترنت جهانی توسعه یافت.

— مارتین کمبل-کلی، دنیل دی. گارسیا-شوارتز

علاوه بر این ویژگی‌ها، مورخان به مشکلات روش‌شناختی که در کارشان پدیدار می‌شود اشاره کرده‌اند:

«تاریخ اینترنت» ... تمایل دارد بیش از حد به منابع خود نزدیک باشد. بسیاری از پیشگامان اینترنت زنده، فعال و مشتاق هستند تا تاریخ‌هایی را که دستاوردهایشان را توصیف می‌کند، شکل دهند. بسیاری از موزه‌ها و مورخان نیز به همان اندازه مشتاق مصاحبه با پیشگامان و تبلیغ داستان‌های آن‌ها هستند.

— اندرو ال. راسل (۲۰۱۲)

جستارهای وابسته

چندستونه

• History of email
• History of hypertext
• تاریخ مخابرات
• نمایه مقالات مرتبط با اینترنت
• کنشگری اینترنتی
• List of Internet pioneers
• MH & xmh: Email for Users & Programmers
• Nerds 2.0.1 تاریخ مختصر اینترنت
• در اینترنت هیچ‌کس نمی‌فهمد تو سگ هستی
• Outline of the Internet
• Timeline of the history of the Internet
• بر پایه کشور: تاریخ اینترنت در سوئد، تاریخ اینترنت در روسیه

پایان چندستونه

پانویس

منابع

• Abbate, Janet (1999). Inventing the Internet. Cambridge, Massachusetts: MIT Press. ISBN 978-0-262-01172-3.
• Cerf, Vinton (1993). How the Internet Came to Be.
• Gillies, James; Cailliau, Robert (2000). How the Web was Born: The Story of the World Wide Web. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-286207-3.
• Hafner, Katie; Lyon, Matthew (1998) [1996]. Where Wizards Stay Up Late: The Origins Of The Internet. New York: Touchstone. ISBN 978-0-684-83267-8.
• Rosenzweig, Roy (December 1998). "Wizards, Bureaucrats, Warriors, and Hackers: Writing the History of the Internet". The American Historical Review. 103 (5): 1530–1552. doi:10.2307/2649970. JSTOR 2649970.

مطالعه بیشتر

• Russell, Andrew L. (2014). Open Standards and the Digital Age: History, Ideology, and Networks. Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-91661-5.
• Ryan, Johnny (2010). A history of the Internet and the digital future. London, England: Reaktion Books. ISBN 978-1-86189-777-0.
• Thomas Greene; Larry James Landweber; George Strawn (2003). "A Brief History of NSF and the Internet". بنیاد ملی علوم.

پیوند به بیرون

• گاه‌شمار تاریخ اینترنت – موزه تاریخ رایانه
• تاریخچه‌های اینترنت – جامعه اینترنت
• تاریخ اینترنت، یک فیلم کوتاه انیمیشن (۲۰۰۹)
• Ryan (2010), A History of the Internet and the Digital Future -- Internet Archive.