بهرام آرام

بهرام آرام (۱۳۲۸ – ۲۸ آبان ۱۳۵۵ در تهران) از اعضای بلندپایه سازمان مجاهدین خلق ایران بود که در سال ۱۳۵۵ خورشیدی، در یک تعقیب و گریز با مأمورین ساواک، خود را با نارنجک منفجر کرد.

در سال ۱۳۲۸ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۴۸، زمانی که وی دانشجوی شیمی دانشگاه آریامهر (امروز: دانشگاه صنعتی شریف) بود، توسط احمد رضایی به عضویت سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد. او به سرعت توانایی خود را در امور عملیاتی و نظامی نشان داد و در رده‌بندی سازمان پیشرفت کرد. پیش از ضربه امنیتی شهریور ۱۳۵۰ به سازمان مجاهدین خلق وی تحت مسئولیت علی باکری (برادر بزرگ حمید باکری و مهدی باکری) بود.

پس از این ضربه شهریور ۱۳۵۰ وی در کنار احمد رضایی و رضا رضایی در مرکزیت سازمان قرار گرفت و رهبر شاخه نظامی سازمان شد. بهرام ۵ سال در سمت رهبر شاخه نظامی بود و در این زمان تمامی عملیاتهای نظامی سازمان را طراحی کرد. بعد از تغییر ایدئولوژی دادن سازمان وی نیز مارکسیست شد و در واقع بهرام عامل اجرایی تقی شهرام برای مارکسیست کردن سازمان بود.

همسر وی سیمین صالحی بود. پس از حادثه‌ای که در ۲۷ مرداد ۱۳۵۳ برای وی و لطف‌الله میثمی دیگر عضو سازمان رخ داد هر دو دستگیر شدند. طی آن حادثه -انفجار بمب صوتی - سیمین از یک چشم نابینا شد و میثمی از هر دو چشم نابینا و یک دستش هم قطع شد. در این زمان سیمین ۷ ماهه باردار بود. فرزند سیمین و بهرام دختری بود که در زندان به دنیا آمد و سیمین نام سپیده سحر بر او نهاد.^[۱]

بهرام آرام یک بار در آبان سال ۵۴ در خیابان شیوا با مأمورین ساواک مسلحانه درگیر و موفق به فرار شد و بار دیگر در سال ۵۵ در خانه تیمی واقع در خیابان بوستان سعدی توسط مأموران کمیته مشترک ضدخرابکاری به محاصره درآمد و باز هم موفق به فرار شد.^[۲] سرانجام در بعدازظهر ۲۸ آبان ۱۳۵۵ توسط محمد توکلی‌خواه در میدان مخبرالدوله در حال سوار شدن به یک خودروی مسافرکش شناسایی شد.^[۳] دو اکیپ به تعقیب وی پرداختند. بهرام در اواسط خیابان شیوا متوجه شد و حین پیاده شدن به مأموران ساواک تیراندازی کرد. طی تعقیب و گریزی که رخ داد بهرام در بین زمینی محصور به چند ساختمان قرار گرفت. پشت مقداری آجر سنگر گرفت و بعد از یک ساعت تیراندازی با اتمام فشنگهایش توسط نارنجک خود را منفجر کرد. خودکشی بهرام ضربه سختی برای سازمان و شخص تقی شهرام بود.^[۱]

• سازمان مجاهدین خلق- پیدایی تا فرجام، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، تهران ۱۳۸۵.
• همنشین بهار: تاریخ همچون تانکی از روی سرِ ما می‌گذرد.