تئاتر وست اند

تئاتر پالاس، لندن - ساخت در ۱۸۹۱
تئاتر لایسیوم - ساخت در ۱۸۳۴

تئاتر وست اند (انگلیسی: West End theatre) یک اصطلاح عمومی برای تئاترهای حرفه‌ای فعال در نزدیکی منطقه وست اند لندن است.[۱]

این تئاتر به همراه تئاتر برادوی در ایالات متحده آمریکا در بالاترین سطح تئاتر تجاری در کشورهای انگلیسی‌زبان به فعالیت می‌پردازند و باعث جذب گردشگران بسیاری شده‌اند. در سال ۲۰۱۳ میلادی رکورد فروش ۱۴٫۴ میلیون بلیط تئاتر در وست اند لندن ثبت شده است.[۲]

منطقه تئاترلند که منطقه اصلی قرارگیری سالن‌های نمایش تئاتر است از جنوب به استرند از شمال به خیابان آکسفورد، از غرب به خیابان ریجنت و از شرق به کینگزوی محدود می‌شود اما سالن‌های دیگری همچون تئاتر آپولو ویکتوریا در خارج از این منطقه قرار دارند.

تاریخچه

تئاتر در لندن پس از اصلاحات پروتستانی انگلستان رونق گرفت. نخستین تماشاخانه عمومی و دائمی، معروف به «د تئاتر» (The Theatre)، در سال ۱۵۷۶ در شوردیتچ توسط جیمز بربج ساخته شد. اندکی بعد، تماشاخانه «کرتین» (Curtain Theatre) به آن پیوست. مشهور است که گروه تئاتری ویلیام شکسپیر از هر دوی این مکان‌ها استفاده می‌کردند. در سال ۱۵۹۹، الوارهای «د تئاتر» به ساوت‌ارک منتقل شد تا در آنجا برای ساخت تماشاخانه گلوب در منطقه جدید تئاتری، خارج از نظارت مقامات شهر لندن، استفاده شود.[۳][۴]

پیوریتن‌ها که تئاتر را گناه‌آلود می‌دانستند، در سال ۱۶۴۲ تمام تماشاخانه‌ها را تعطیل کردند.[۵][۶] در ۲۴ ژانویه ۱۶۴۳، بازیگران با انتشار رساله‌ای با عنوان «اعتراض یا شکایت بازیگران از خاموشی حرفه‌شان و تبعید از تماشاخانه‌های متعدد خود»، به این ممنوعیت اعتراض کردند.[۷]

تئاتر رویال، دروری لین. این مکان که در مه ۱۶۶۳ افتتاح شد، قدیمی‌ترین تئاتر فعال در لندن است.[۸]

پس از بازگرداندن پادشاهی (۱۶۶۰)، قوانین پیوریتنی ملغی شد و تئاتر (در کنار سایر هنرها) شکوفایی چشمگیری یافت.[۶][۹] به دو گروه اجازه فعالیت رسمی داده شد: «دوکز کمپانی» (Duke's Company) و «کینگز کمپانی» (King's Company). اجراها در ساختمان‌های تغییر کاربری یافته مانند «زمین تنیس لایل» (Lisle's Tennis Court) برگزار می‌شد. نخستین تئاتر منطقه وست اند، موسوم به تئاتر رویال در خیابان بریجز، توسط توماس کیلی‌گرو طراحی و در محل فعلی تئاتر رویال، دروری لین ساخته شد.[۸] این تئاتر در ۷ مه ۱۶۶۳ افتتاح گشت و ۹ سال بعد در اثر آتش‌سوزی نابود شد. ساختمانی جدید به طراحی کریستوفر رن جایگزین آن شد و تئاتر رویال، دروری لین نام گرفت.[۱۰][۱۱] نل گوئین، یکی از نخستین بازیگران زن روی صحنه، به ستاره کمدی دوران بازگشت تبدیل شد.[۱۲]

خارج از محدوده وست اند، تئاتر سادلرز ولز در ۳ ژوئن ۱۶۸۳ در ایزلینگتون افتتاح شد. این تئاتر نام خود را از مؤسسش، ریچارد سادلر، و چشمه‌های معدنی کشف‌شده در آن ملک گرفته بود.[۱۳][۱۴] سادلرز ولز به عنوان یک «خانه موسیقی» با اجرای اپرا فعالیت می‌کرد؛ چرا که مجوزی برای اجرای نمایش نداشت. در وست اند، تئاتر رویال هیمارکت در ۲۹ دسامبر ۱۷۲۰ و تالار اپرای سلطنتی در کاونت گاردن در ۷ دسامبر ۱۷۳۲ بازگشایی شدند.[۱۵] اپرای تصنیفی «اپرای گدایان» اثر جان گی در سال ۱۷۲۸ برای ۶۲ اجرا روی صحنه رفت و رکورد طولانی‌ترین دوره اجرا در لندن را برای نزدیک به یک قرن در اختیار داشت. این اثر «محبوب‌ترین نمایش قرن هجدهم» نامیده شده است.[۱۶] نمایش موزیکال دیگری به نام «تام و جری، یا زندگی در لندن» (۱۸۲۱)، نخستین تولید لندنی بود که به ۱۰۰ اجرای پیاپی رسید.[۱۷] ترکیب گشت‌وگذار در لندن همراه با آواز و رقص در این نمایش، راه را برای سرگرمی‌های مشابه هموار کرد و بذر کمدی موزیکال و «روو» (Revue) را در آینده کاشت.[۱۸] در سال ۱۸۲۳، نمایشنامه «فرض؛ یا سرنوشت فرانکنشتاین» (Presumption; or, the Fate of Frankenstein)، اولین اقتباس از رمان «فرانکنشتاین» اثر مری شلی، توسط ریچارد برینزلی پیک در «خانه اپرای انگلیسی» (که در ۱۸۳۴ به تئاتر لایسیوم تغییر نام داد) روی صحنه رفت؛ او همچنین جمله معروف «زنده است!» (!It lives) را به این داستان اضافه کرد.[۱۹] شلی در ۲۹ اوت ۱۸۲۳ به تماشای یکی از اجراها نشست و پس از موفقیت نمایش نوشت: «ببین و تماشا کن! من خودم را مشهور یافتم!».[۲۰]

گروه‌های تئاتری دارای انحصار سلطنتی (Patent theatre) تا اواسط قرن نوزدهم حق انحصاری اجرای نمایش‌های جدی را حفظ کردند و سایر تئاترها تنها مجاز به اجرای سرگرمی‌های موزیکال بودند. با این حال، تا اوایل قرن نوزدهم، سرگرمی‌های «موزیک هال» (Music hall) محبوب شدند و نمایش‌دهندگان راه گریزی از محدودیت‌ها در سبک ملودرام یافتند. ملودرام به دلیل همراهی با موسیقی، قوانین انحصار را نقض نمی‌کرد. در ابتدا این سرگرمی‌ها در تالارهای بزرگ متصل به میکده‌ها ارائه می‌شدند، اما تئاترهای اختصاصی مانند «تماشاخانه پاویلیون» در وایت‌چپل شروع به ظهور کردند.[۲۱] ژانر تئاتری کمدی «هارلکیناد» (Harlequinade) نیز نزد مخاطبان لندنی محبوب بود. مشهورترین اجراکننده آن، جوزف گریمالدی، که برای ابداع دلقک با چهره سفید امروزی شناخته می‌شود، نخستین بازی خود را در سال ۱۷۸۰ در دروری لین انجام داد.[۲۲]

نمای داخلی تئاتر ساوی در سال ۱۸۸۱؛ سالی که این تئاتر با استفاده از لامپ‌های رشته‌ای اختراع شده توسط سر جوزف سوان، به نخستین ساختمان عمومی در جهان تبدیل شد که کاملاً با نیروی برق روشن می‌شد.[۲۳][۲۴]

منطقه تئاتری وست اند با افتتاح بسیاری از تئاترها و تالارهای کوچک تثبیت شد، از جمله «تئاتر آدلفی» (Adelphi) در خیابان استرند در ۱۷ نوامبر ۱۸۰۶. در جنوب رودخانه تیمز، تئاتر «الد ویک» (Old Vic) در خیابان واترلو در ۱۱ مه ۱۸۱۸ افتتاح گشت. گسترش منطقه وست اند با تصویب «قانون تئاتر ۱۸۴۳» که شرایط اجرای نمایش را تسهیل می‌کرد، شتاب گرفت. در چند دهه بعد، تئاترهای بسیاری در وست اند افتتاح شدند. تئاتر آدلفی در سال ۱۸۴۴ میزبان نمایشنامه «سرود کریسمس؛ یا گذشته، حال و آینده» بود؛ نمایشی که از رمان کوتاهِ «سرود کریسمس» اثر چارلز دیکنز اقتباس شده بود. دیکنز که کتابش را تنها چند هفته قبل در دسامبر ۱۸۴۳ منتشر کرده بود، در چندین جلسه تمرین شرکت کرد و پیشنهادهایی ارائه داد.[۲۵][۲۶]

نمایشنامه‌ای از گیلبرت و سالیوان در تئاتر ساوی، ۱۸۸۱

«تئاتر کرایتریون» (Criterion Theatre) در ۲۱ مارس ۱۸۷۴ در پیکدیلی سرکس افتتاح شد و در سال ۱۸۸۱ دو تماشاخانه دیگر ظهور کردند: تئاتر ساوی در استرند که توسط ریچارد دویلی کارت برای نمایش اپراهای کمدی گیلبرت و سالیوان ساخته شده بود (این نخستین تئاتر و ساختمان عمومی بود که با چراغ‌های برقی روشن شد؛ روزنامه تایمز نوشت: «موفقیت این شیوه جدید نورپردازی کامل بود و اهمیت آن برای توسعه هنر صحنه غیرقابل‌چشم‌پوشی است»). پنج روز بعد، «تئاتر کمدی» در خیابان پانتون افتتاح شد.[۲۳] سه سال بعد نام خود را کوتاه کرد.[۱۱] در ۲۳ دسامبر ۱۸۸۶، موزیکال «آلیس در سرزمین عجایب» (نخستین تولید بزرگ بر اساس کتاب‌های آلیس) در تئاتر «پرنس ولز» به نمایش درآمد. نویسنده آن، لوئیس کارول، در اقتباس صحنه‌ای مشارکت داشت.[۲۷] تئاتر پالاس (Palace Theatre) در ۱۸۹۱ افتتاح شد. تئاتر «دوک یورک» که در ۱۸۹۲ گشایش یافته بود، نمایشنامه جیمز بری با عنوان «پیتر پن، یا پسری که نمی‌خواست بزرگ شود» را در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۴ برای نخستین بار به نمایش گذاشت.[۲۸]

اسکار وایلد، یکی از محبوب‌ترین نمایشنامه‌نویسان لندن در دهه ۱۸۹۰، دومین کمدی خود یعنی «زنی بی‌اهمیت» را در سال ۱۸۹۳ در تئاتر هیمارکت روی صحنه برد. لیلی لنگتری (از نزدیکان وایلد) که مورد توجه گسترده رسانه‌ها بود، در سال ۱۸۸۱ با کمدی «او با فتح می‌آید» وارد تئاتر وست اند شد.[۲۹] در سال ۱۸۷۸، الن تری به گروه هنری ایروینگ پیوست و برای بیش از دو دهه، برترین بازیگر آثار شکسپیری و کمدی در بریتانیا محسوب می‌شد.[۳۰] «تئاتر نو» (New Theatre) که در ۱۹۰۳ افتتاح شده بود، در سال ۱۹۰۵ نمایش «پیمپرنل سرخ» را به روی صحنه برد؛ نمایشی که یک قهرمان با «خود دیگر» (Alter ego) را به حافظه جمعی وارد کرد.[۳۱] این تئاتر در سال ۲۰۰۶ به افتخار نمایشنامه‌نویس مشهور، به تئاتر نوئل کوارد تغییر نام داد. تئاتر «اعلی‌حضرت» (Her Majesty's Theatre) که در ۱۸۹۷ ساخته شد، میزبان نخستین اجراهای بسیاری بود، از جمله «پیگمالیون» اثر جورج برنارد شاو در سال ۱۹۱۴ که در آن خانم پاتریک کمپبل نقش «الایزا دولیتل» را ایفا کرد.[۳۲][۳۳] رونق ساخت تئاتر تا حدود زمان جنگ جهانی اول ادامه داشت.[۳۴]

در سال ۱۹۳۰، لورنس الیویه نخستین موفقیت مهم خود را در وست اند با نمایشنامه «زندگی‌های خصوصی» اثر نوئل کوارد به دست آورد. تعدادی از بازیگران برجسته دیگر پیش از جنگ جهانی دوم فعالیت خود را در وست اند آغاز کردند، از جمله جان گیلگد، الک گینس، ویوین لی و رکس هریسون؛ بازی هریسون در کمدی «فرانسوی بدون اشک» اثر ترنس رتیگان در سال ۱۹۳۶ در تئاتر کرایتریون، او را به عنوان ستاره کمدی‌های سبک تثبیت کرد.[۳۵] در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، بسیاری از نمایشنامه‌ها در «کلوپ‌های تئاتر» اجرا می‌شدند تا از سانسور شدیدی که توسط دفتر «لرد چمبرلین» (Lord Chamberlain's Office) اعمال می‌شد، فرار کنند. سرانجام «قانون تئاتر ۱۹۶۸» به سانسور صحنه در بریتانیا پایان داد.[۳۶]

تئاترلند

تئاتر پالاس (Palace Theatre) که در سال ۱۸۹۱ افتتاح شد (در تصویر نمایش «اسپمالوت» (Spamalot)، اقتباسی از «مانتی پایتون و جام مقدس»، در حال اجراست).

«تئاترلند» (Theatreland)، منطقه اصلی تئاتر لندن، شامل حدود ۴۰ سالن نمایش است و در قلب وست اند لندن یا در نزدیکی آن قرار دارد. این منطقه به‌طور سنتی از جنوب به خیابان استرند، از شمال به خیابان آکسفورد، از غرب به خیابان ریجنت و از شرق به کینگزوی محدود می‌شود. با این حال، چند تئاتر نزدیک دیگر مانند «تئاتر آپولو ویکتوریا» (Apollo Victoria Theatre) در وستمینستر نیز با وجود قرارگیری در خارج از این محدوده، جزو تئاترهای «وست اند» محسوب می‌شوند. از خیابان‌های مشهور تئاتری می‌توان به دروری لین، خیابان شافتسبوری و استرند اشاره کرد. آثاری که در این منطقه روی صحنه می‌روند عمدتاً شامل موزیکال‌ها، نمایش‌های کلاسیک، درام‌های مدرن و اجراهای کمدی هستند.[۳۷]

بسیاری از تئاترهای وست اند در اواخر دوران ویکتوریا یا ادوارد ساخته شده‌اند و مالکیت خصوصی دارند. بسیاری از آن‌ها از نظر معماری خیره‌کننده هستند و بزرگ‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین آن‌ها دارای نماهای باشکوه نئوکلاسیک، رومانسک یا ویکتوریایی و طراحی داخلی و تزئینات مجلل هستند. نام تئاترهایی مانند امپایر (Empire)، لایسیوم (Lyceum)، پالادیوم (Palladium)، الحمرا (Alhambra) و هیپودروم (Hippodrome) بر شکوه و عظمت مقیاس آن‌ها تأکید داشت.[۳۸]

«تئاتر ساندتایم» (Sondheim Theatre) (نام سابق: کوئینز) در حال اجرای نمایش «بینوایان» که از اکتبر ۱۹۸۵ در لندن در حال اجراست.

با این حال، به دلیل قدمت ساختمان‌ها، فضای پا برای تماشاگران اغلب تنگ است و امکاناتی مانند بوفه‌ها و سرویس‌های بهداشتی بسیار کوچک‌تر از تئاترهای مدرن هستند. وضعیت حفاظتی این بناها و موقعیت آن‌ها در بافت متراکم شهری، در کنار محدودیت‌های مالی، بهبود قابل‌توجه سطح راحتی آن‌ها را دشوار می‌کند. گروه «تئاترهای دلفونت مکینتاش» (Delfont Mackintosh Theatres) که مالک هشت تئاتر در لندن است، بازسازی تمام سالن‌های خود را از سال ۱۹۹۲ با «تئاتر پرنس ادوارد» (Prince Edward Theatre) آغاز کرد. سر کامرون مکینتاش، مالک این گروه، بعدها موزیکال «مری پاپینز» را در همین تئاتر روی صحنه برد.[۳۹][۴۰] در سال ۲۰۰۳، نهاد «تئاترز تراست» (Theatres Trust) برآمد کرد که برای نوسازی این سالن‌ها به ۲۵۰ میلیون پوند سرمایه‌گذاری طی ۱۵ سال نیاز است. تا سال ۲۰۲۶، بسیاری از این بازسازی‌ها محقق شده است؛ از جمله تئاتر ساندتایم که بازسازی کامل آن در سال ۲۰۱۹ به پایان رسید و تئاتر شافتسبوری که فاز جدید مرمت گنبد و تزئینات داخلی خود را از اوایل ۲۰۲۶ آغاز کرده است.

«تئاتر ویکتوریا پالاس» (Victoria Palace Theatre) که در سال ۲۰۱۷ بازسازی شد (در تصویر نمایش «بیلی الیوت» در سال ۲۰۱۲ دیده می‌شود).[۴۱]

از سال ۲۰۰۴ حوادثی همچون ریزش گچ‌بری‌ها یا لغو اجراها به دلیل تعمیرات فوری ساختمان رخ داده بود که در دسامبر ۲۰۱۳ با فرو ریختن بخشی از سقف «تئاتر آپولو» (Apollo Theatre) به اوج خود رسید و ۷۶ مجروح بر جای گذاشت. در سال‌های اخیر، موج گسترده‌ای از نوسازی‌ها در وست اند انجام شده است؛ از جمله بازسازی تئاتر دومینیون (Dominion Theatre) در سال ۲۰۱۷ که با نصب بزرگ‌ترین صفحه نمایش ال‌ئی‌دی (LED) در نمای بیرونی تئاترهای لندن همراه بود.

آمارهای سال ۲۰۲۴ نشان‌دهنده رونق چشمگیر این صنعت است؛ به طوری که بیش از ۱۷.۱ میلیون نفر از نمایش‌های وست اند بازدید کردند که رشدی ۱۱ درصدی نسبت به دوران پیش از همه‌گیری جهانی داشت. در اکتبر ۲۰۲۲، تماشاخانه «ات‌سوهوپلیس» (@sohoplace) به عنوان نخستین تئاتر نوساز وست اند در ۵۰ سال اخیر افتتاح شد.[۴۲]

نمایش‌های طولانی‌مدت

تئاتر سنت مارتین (St Martin's Theatre)، محل اجرای دائمی «تله‌موش» اثر آگاتا کریستی، طولانی‌ترین نمایش جهان.

تداوم اجرای نمایش‌ها در وست اند به میزان فروش بلیت بستگی دارد. نمایشنامه جنایی «تله‌موش» (The Mousetrap) اثر آگاتا کریستی، طولانی‌ترین اجرای تئاتر در وست اند و کل جهان است که از سال ۱۹۵۲ تاکنون به‌طور پیوسته بر روی صحنه بوده است.[۴۳] طولانی‌ترین موزیکال در تاریخ وست اند، نمایش «بینوایان» (Les Misérables) به تهیه‌کنندگی کامرون مکینتاش است که از اکتبر ۱۹۸۵ در لندن در حال اجراست.[۴۴] این اثر در سال ۲۰۰۶ رکورد موزیکال «گربه‌ها» (Cats) را شکست که پس از ۲۱ سال و ۸۹۴۹ اجرا در سال ۲۰۰۲ بسته شده بود. دیگر آثار با سابقه طولانی شامل «شبح اپرا» اثر اندرو لوید وبر، موزیکال «برادران خونی» (که اکنون بسته شده است) و موزیکال «ماما میا!» بر اساس ترانه‌های گروه آبا (ABBA) هستند که همگی از رکورد «گربه‌ها» عبور کرده‌اند.[۴۵]

موزیکال «ماتیلدا»، اقتباسی از رمان رولد دال که از سال ۲۰۱۱ در حال اجراست، در سال ۲۰۱۲ رکورد هفت جایزه الیویه را به دست آورد.[۴۶] همچنین نمایش دو قسمتی «هری پاتر و فرزند نفرین‌شده» که بر اساس داستانی از جی. کی. رولینگ از سال ۲۰۱۶ روی صحنه است، در سال ۲۰۱۷ با کسب ۹ جایزه الیویه، رکورد جدیدی را ثبت کرد.[۴۷]

فهرست تئاترهای وست لند

تئاترها آدرس ظرفیت مالک/مدیر تاریخ
افتتاح		 تاریخ
بسته شدن
تئاتر آدلفی Strand ۱۴۳۶ Really Useful Theatres 1۵ سپتامبر ۲۰۱۵ Open-ended
تئاتر آلدویچ Aldwych ۱۱۷۶ سازمان نیدرلاندر 2۴ فوریه ۲۰۱۵ Open-ended
تئاتر امباسادورز West Street ۴۵۰ Stephen Waley-Cohen ۴ اکتبر ۲۰۰۷ Open-ended
تئاتر آپولو لندن Shaftesbury Avenue ۶۵۸[۴۸] تئاترهای نیماکس 1۴ فوریه ۲۰۱۷ 2۹ آوریل ۲۰۱۷
تئاتر آپولو ویکتوریا Wilton Road ۲۳۸۴ گروه تئاترهای امباسادور 2۷ سپتامبر ۲۰۰۶ Open-ended
تئاتر آرتز Great Newport Street ۳۵۰[۴۹] JJ Goodman Ltd. 27 March 2017* 1۳ مه ۲۰۱۷
تئاتر کمبریج Earlham Street ۱۲۸۳ Really Useful Theatres 2۴ نوامبر ۲۰۱۱ Open-ended
تئاتر کرایتورین Jermyn Street ۵۹۱[۵۰] Criterion Theatre Trust 2۱ آوریل ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر دومینیون Tottenham Court Road ۲۰۰۱ سازمان نیدرلاندر 2۱ مارس ۲۰۱۷ Open-ended
تئاتر داچس Catherine Street ۴۹۴[۵۱] تئاترهای نیماکس 1۴ سپتامبر ۲۰۱۴ Open-ended
تئاتر دوک یورک St. Martin's Lane ۶۵۰ گروه تئاترهای امباسادور ۲ فوریه ۲۰۱۷ 2۹ آوریل ۲۰۱۷
تئاتر فورچون Russell Street ۴۴۰ گروه تئاترهای امباسادور ۷ ژوئن ۱۹۸۹ Open-ended
تئاتر گریک Charing Cross Road ۷۱۸[۵۲] تئاترهای نیماکس 1۳ مارس ۲۰۱۷ ۳ ژوئن ۲۰۱۷
تئاتر گیلگود Shaftesbury Avenue ۸۸۹ تئاترهای دلفونت مکینتاش ۸ ژوئیه ۲۰۱۴ ۳ ژوئن ۲۰۱۷
تئاتر هارولد پینتر Panton Street ۷۹۶ گروه تئاترهای امباسادور ۹ مارس ۲۰۱۷ 2۷ مه ۲۰۱۷
تئاتر هر مجستی Haymarket ۱۱۶۱ Really Useful Theatres ۹ اکتبر ۱۹۸۶ Open-ended
پالادیوم لندن Argyll Street ۲۲۸۶ Really Useful Theatres 29 June 2017* ۹ سپتامبر ۲۰۱۷
تئاتر لوکئوم Wellington Street ۲۱۰۰ گروه تئاترهای امباسادور 1۹ اکتبر ۱۹۹۹ Open-ended
تئاتر لیریک Shaftesbury Avenue ۹۱۵[۵۳] تئاترهای نیماکس 2۱ ژانویه ۲۰۰۹ Open-ended
تئاتر نیو لندن Drury Lane ۱۱۰۸ Really Useful Theatres 1۴ نوامبر ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر نوئل کاوارد St. Martin's Lane ۸۷۲ تئاترهای دلفونت مکینتاش 1۷ نوامبر ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر نوولو Aldwych ۱۱۴۳ تئاترهای دلفونت مکینتاش ۶ سپتامبر ۲۰۱۲ Open-ended
تئاتر پالاس Shaftesbury Avenue ۱۴۰۰[۵۴] تئاترهای نیماکس 3۰ ژوئیه ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر فینیکس Charing Cross Road ۱۰۰۰ گروه تئاترهای امباسادور 2۱ فوریه ۲۰۱۷ Open-ended
تئاتر پیکدیلی Denman Street ۱۲۰۰ گروه تئاترهای امباسادور 1۵ مارس ۲۰۱۴ 2۶ مارس ۲۰۱۷
تئاتر پلی‌هاوس Craven Street ۷۸۶ گروه تئاترهای امباسادور 1۰ نوامبر ۲۰۱۶ 2۵ مارس ۲۰۱۷
تئاتر پرنس ادوارد Old Compton Street ۱۶۱۸ تئاترهای دلفونت مکینتاش 1۵ ژوئن ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر پرنس ولز Coventry Street ۱۱۶۰ تئاترهای دلفونت مکینتاش ۲۱ مارس ۲۰۱۳ Open-ended
تئاتر کویینز Shaftesbury Avenue ۱۰۹۹ تئاترهای دلفونت مکینتاش 1۲ آوریل ۲۰۰۴ Open-ended
تئاتر ساووی Strand ۱۱۵۸ گروه تئاترهای امباسادور 1۴ دسامبر ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر شافتسبوری Shaftesbury Avenue ۱۴۰۰ The Theatre of Comedy Company ۸ مارس ۲۰۱۶ Open-ended
تئاتر سنت مارتین West Street ۵۵۰ Stephen Waley-Cohen 2۵ مارس ۱۹۷۴ Open-ended
تئاتر رویال، دروری لین Catherine Street ۲۱۹۶ Really Useful Theatres 4 April 2017* Open-ended
تئاتر هیمارکت Haymarket ۸۸۸ Crown Estate 5 April 2017* 2۴ ژوئن ۲۰۱۷
استودیوهای ترافالگار Whitehall ۳۸۰ گروه تئاترهای امباسادور 20 April 2017* 2۲ ژوئیه ۲۰۱۷
تئاتر وودویل Strand ۶۸۱[۵۵] تئاترهای نیماکس ۱۴ مارس ۲۰۱۷ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۷
تئاتر ویکتوریا پالاس Victoria Street ۱۵۱۷ تئاترهای دلفونت مکینتاش December 7, 2017* Open-ended
تئاتر ویندهام St. Martin's Court ۷۵۰ تئاترهای دلفونت مکینتاش 28 March 2017* 1۰ ژوئن ۲۰۱۷

منابع

  1. ↑ Christopher Innes, "West End" in The Cambridge Guide to Theatre (Cambridge: Cambridge University Press, 1998), pp. 1194–1195, ISBN 0-521-43437-8
  2. ↑ Singh, Anita (23 June 2015). "West End audiences hit record high thanks to Twitter". The Daily Telegraph. London.
  3. ↑ "Tales from London's most historic playhouse". Sydney Morning Herald. Retrieved 31 October 2025.
  4. ↑ "Unearthed: playhouse that ushered in the era of Shakespeare". The Times. Retrieved 31 October 2025.
  5. ↑ Milling, Jane; Thomson, Peter (2004). The Cambridge History of British Theatre. Cambridge University Press. pp. 439–440. ISBN 978-0-521-65040-3.
  6. 1 2 "From pandemics to puritans: when theatre shut down through history and how it recovered". The Stage.co.uk. Retrieved 17 December 2020.
  7. ↑ Schoch, Richard (2016). Writing the History of the British Stage 1660-1900. Cambridge University Press. p. 64.
  8. 1 2 "London's 10 oldest theatres". The Telegraph. Archived from the original on 11 January 2022. Retrieved 6 April 2020.
  9. ↑ "When Christmas carols were banned". BBC. Retrieved 11 March 2022.
  10. ↑ "London's Vibrant West End Theatre SCENE". TheatreHistory.com. Retrieved 17 January 2010.
  11. 1 2 "London pub trivia – Ten oldest London theatres". Timeout London. 12 December 2006. Archived from the original on 3 December 2008. Retrieved 17 January 2010.
  12. ↑ Howe, Elizabeth (1992). The First English Actresses: Women and Drama, 1660–1700. Cambridge University Press. p. 66.
  13. ↑ "London's Lost Tea-Gardens: I". Story of London. Archived from the original on 27 August 2009. Retrieved 17 January 2010.
  14. ↑ "Sadler's Wells Theatre". LondonTown.com. Retrieved 17 January 2010.
  15. ↑ "Royal Opera House". Encyclopaedia Britannica. Retrieved 1 June 2020.
  16. ↑ Carlson, Marvin (1975). "A Fresh Look at Hogarth's 'Beggar's Opera'". Educational Theatre Journal. 27 (1): 31–39. doi:10.2307/3206338. JSTOR 3206338.
  17. ↑ Parker, John, ed. (1925). Who's Who in the Theatre (fifth ed.). London: Sir Isaac Pitman and Sons. p. 1196. OCLC 10013159.
  18. ↑ "Tom and Jerry; or, Life in London". The Oxford Companion to American Theatre. Oxford University Press. 2004. ISBN 978-0-19-516986-7.
  19. ↑ Plath, James; Sinclair, Gail; Curnutt, Kirk (2019). The 100 Greatest Literary Characters. Rowman & Littlefield. p. 94.
  20. ↑ Smith, Andrew (2016). The Cambridge Companion to Frankenstein. Cambridge University Press. p. 20.
  21. ↑ Davis, Jim; Emeljanow, Victor (2005). Reflecting the Audience: London Theatregoing, 1840–1880. University of Iowa Press. pp. 55–70. ISBN 978-1-58729-402-0. Retrieved 25 November 2016.
  22. ↑ "The Pantomime Life of Joseph Grimaldi: Laughter, Madness and the Story of Britain's Greatest Comedian". The Times. Retrieved 6 April 2022.
  23. 1 2 "The Savoy Theatre", The Times, 3 October 1881. "An interesting experiment was made at a performance of Patience yesterday afternoon, when the stage was for the first time lit up by the electric light, which has been used in the auditorium ever since the opening of the Savoy Theatre. The success of the new mode of illumination was complete, and its importance for the development of scenic art can scarcely be overrated. The light was perfectly steady throughout the performance, and the effect was pictorially superior to gas, the colours of the dresses – an important element in the 'æsthetic' opera – appearing as true and distinct as by daylight. The Swan incandescent lamps were used, the aid of gaslight being entirely dispensed with".
  24. ↑ "The Savoy is one of the best places to stay in London". USA Today. Retrieved 22 June 2024. The first public building in the world to be lit entirely by electricity, The Savoy has a history rich in both invention and scandal.
  25. ↑ Standiford, Les (2008). "The Man Who Invented Christmas: How Charles Dickens's A Christmas Carol Rescued His Career and Revived Our Holiday Spirits", Crown, New York, p. 168.
  26. ↑ Playbill advertising Edward Stirling's adaptation of A Christmas Carol, Collection of the British Library
  27. ↑ Carroll, Lewis (1979). The Letters of Lewis Carroll, Volumes 1–2. Oxford University Press. p. 657. Dec. 30th.—To London with M—, and took her to 'Alice in Wonderland,' Mr. Savile Clarke's play at the Prince of Wales's Theatre... as a whole, the play seems a success.
  28. ↑ "Mr Barrie's New Play. A Christmas Fairy Tale". The Glasgow Herald. 28 December 1904. p. 7. Retrieved 20 August 2020.
  29. ↑ "Lillie Langtry British actress". Encyclopedia Britannica. Retrieved 3 March 2022.
  30. ↑ "Famous People – Ellen Terry". BBC. Retrieved 3 March 2022.
  31. ↑ Markowitz, Judith A. (2019). Robots That Kill: Deadly Machines and Their Precursors in Myth, Folklore, Literature, Popular Culture and Reality. McFarland. p. 105.
  32. ↑ Huggett, Richard (1969). The Truth About Pygmalion. pp. 20–27. Random House.
  33. ↑ Herbert Beerbohm Tree. بایگانی‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine PeoplePlayUK, accessed 12 February 2008.
  34. ↑ The Book of Dance. Dorling Kindersley. 2012. p. 100.
  35. ↑ "Harrison, Sir Reginald Carey [Rex]". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  36. ↑ "Theatres Act 1968". www.legislation.gov.uk
  37. ↑ Michael Billington "Snooty about musicals? Sheila Hancock should change her tune", The Guardian. (blog), 16 March 2001
  38. ↑ Hill, Rosemary (4 March 2021). "Populist Palatial". London Review of Books. Vol. 43, no. 5. Retrieved 2 January 2025.
  39. ↑ John, Earl; Sell, Michael (2000). Guide to British Theatres 1750–1950'. Theatres Trust. p. 132.
  40. ↑ "How Mary Poppins has changed for the stage". BBC. 15 November 2019. Retrieved 13 December 2025.
  41. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Victoria وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  42. ↑ Wiegand, Chris (21 July 2022). "London's West End gets first purpose-built theatre in 50 years". The Guardian. Retrieved 22 July 2022.
  43. ↑ "Agatha Christie's: The Mousetrap". St. Martin's Theatre. Archived from the original on 26 June 2012. Retrieved 27 November 2019.
  44. ↑ "These long-running West End shows make you realise how young Broadway is". Radio Times. Retrieved 18 July 2025.
  45. ↑ "Longest running shows and musicals in West End history: the top 20". What's On Stage. 3 February 2021. Retrieved 18 July 2025.
  46. ↑ "Matilda musical breaks Olivier awards record". BBC. 15 April 2012. Retrieved 6 July 2022.
  47. ↑ "Olivier Awards: Harry Potter and the Cursed Child wins record nine prizes". BBC. 9 April 2017. Retrieved 6 July 2022.
  48. ↑ "Apollo Theatre". nimaxtheatres.com. Retrieved 2 July 2013.
  49. ↑ "Arts Theatre". artstheatrewestend.co.uk. Archived from the original on 26 February 2017. Retrieved 2 July 2013.
  50. ↑ "Technical Overview". Criterion Theatre Trust. Retrieved 2 July 2013.
  51. ↑ "Duchess Theatre". nimaxtheatres.com. Retrieved 2 July 2013.
  52. ↑ "Garrick Theatre". nimaxtheatres.com. Retrieved 2 July 2013.
  53. ↑ "Lyric Theatre". nimaxtheatres.com. Retrieved 2 July 2013.
  54. ↑ "Seating". palacetheatrelondon.org. Retrieved 2 July 2013.
  55. ↑ "Vaudeville Theatre". nimaxtheatres.com. Retrieved 2 July 2013.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تئاتر وست اند موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.