تائییوان
تاییوان
太原市 | |
|---|---|
خط افق تاییوان معبد بتکده دوقلو جینچی غارهای تیانلونگشان پل پیادهرو رودخانه فن و تئاتر شانشی | |
| نامهای مستعار: بینگژو (并州)؛ جینیانگ (晋阳)؛ شهر اژدها (龙城) | |
.png) موقعیت قلمرو شهر تاییوان در شانشی | |
  تاییوان موقعیت مرکز شهر در شانشی  تاییوان تاییوان (چین) | |
| مختصات (دولت شهرداری تاییوان): ۳۷°۵۲′۱۳″شمالی ۱۱۲°۳۲′۵۹″شرقی / ۳۷٫۸۷۰۴°شمالی ۱۱۲٫۵۴۹۷°شرقی | |
| کشور | چین |
| استان | شانشی |
| مرکز شهرداری | بخش شینگهوالینگ |
| تقسیمات | تقسیمات در سطح شهرستان: ۱۰، تقسیمات در سطح دهستان: ۸۳ |
| حکومت | |
| • نوع | شهر در سطح ولایت |
| • نهاد | کنگره مردمی شهرداری تاییوان |
| • دبیر حزب | لو چینگیو |
| • رئیس کنگره | وی مین |
| • شهردار | وی مین |
| • رئیس CPPCC | کائو شوئهچنگ |
| مساحت | |
| • شهر در سطح ولایت | ۶٬۹۵۹ کیلومتر مربع (۲۶۸۷ مایل مربع) |
| • شهری | ۱٬۴۶۰ کیلومتر مربع (۵۶۰ مایل مربع) |
| • کلانشهری | ۲٬۷۸۷ کیلومتر مربع (۱۰۷۶ مایل مربع) |
| ارتفاع | ۸۰۰ متر (۲۶۰۰ فوت) |
| بیشترین ارتفاع | ۲٬۶۷۰ متر (۸۷۶۰ فوت) |
| کمترین ارتفاع | ۷۶۰ متر (۲۴۹۰ فوت) |
| جمعیت (سرشماری ۲۰۲۰)[۱] | |
| • شهر در سطح ولایت | ۵٬۳۰۵٬۰۶۱ |
| • تراکم | ۷۶۰/کیلومتر مربع (۲۰۰۰/مایل مربع) |
| • شهری | ۴٬۵۲۹٬۱۴۱ |
| • تراکم شهری | ۳۱۰۰/کیلومتر مربع (۸۰۰۰/مایل مربع) |
| • کلانشهری | ۵٬۴۳۳٬۶۵۹ |
| • تراکم کلانشهری | ۱۹۰۰/کیلومتر مربع (۵۰۰۰/مایل مربع) |
| تولید ناخالص داخلی[۲] | |
| • شهر در سطح ولایت | CN¥ ۴۱۵ میلیارد US$ ۶۵٫۳ میلیارد |
| • سرانه | CN¥ ۷۸,۲۸۴ US$ ۱۲,۵۷۰ |
| منطقهٔ زمانی | یوتیسی +۰۸:۰۰ (استاندارد چین) |
| کد پستی | 030000 |
| کد منطقه | 351 |
| کد ایزو ۳۱۶۶ | CN-SX-01 |
| پلاک خودرو | 晋A |
| رتبهبندی جهانی GaWC | Gamma - [۳] |
| قومیتهای اصلی | هان |
| کد تقسیمات اداری | 140100 |
| وبگاه | taiyuan |
.jpg)
.jpg)
تاییوآن (چینی: 太原؛ پینیین: Tàiyuán) مرکز استان شانشی در چین است. تاییوآن مرکز سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مرکز تبادلات بینالمللی استان شانشی و دارای یک پایگاه صنعتی با تمرکز بر انرژی و مواد شیمیایی سنگین است. در طول تاریخ طولانی خود، تاییوآن پایتخت یا پایتخت موقت بسیاری از دودمانها در چین بوده است، از این رو با نام «لونگچنگ» (چینی: 龙城؛ به معنای شهر اژدها) نیز شناخته میشود.[۴]
طبق آمارهای سال ۲۰۲۱، این شهر بر ۶ منطقه، ۳ شهرستان و یک شهر در سطح شهرستان نظارت دارد که مساحت کل آن ۶٬۹۸۸ کیلومتر مربع و جمعیت دائمی آن ۵٬۳۹۰٬۹۵۷ نفر است.[۱]
تاییوآن تقریباً در مرکز استان شانشی واقع شده و رود فن از میان مرکز شهر عبور میکند.[۵]
واژهشناسی و نامها
دو نویسه چینی نام شهر شامل 太 (tài، به معنای بزرگ) و 原 (yuán، به معنای دشت) است که به مکانی اشاره دارد که رود فن از کوهها خارج شده و وارد دشتی نسبتاً مسطح میشود. در طول تاریخ طولانی خود، این شهر نامهای مختلفی داشته است، از جمله «بینگژو» (并州) (که نام تکنویسهای اختصاری شهر یعنی «بینگ» (并) از آن مشتق شده است)، «جینیانگ» (晋阳) و «لونگچنگ» (龙城).[۶]
در طول سلسله تانگ و دوره بعدی آن یعنی پنج دودمان، جایگاه شهر تاییوآن به «پایتخت شمالی» ارتقا یافت، از این رو «بیدو» (北都) و «پکن» (北京، متفاوت از پکن امروزی) نامیده میشد.[۷]
تاریخ
تاییوآن شهری باستانی با بیش از ۲۵۰۰ سال تاریخ شهری است که قدمت آن به ۴۹۷ پیش از میلاد بازمیگردد. این شهر پایتخت یا پایتخت فرعی ایالتهای ژائو، کین پیشین، وی شرقی، چی شمالی، جین شمالی، تانگ متأخر، جین متأخر، هان متأخر و هان شمالی بوده است. موقعیت استراتژیک و تاریخ غنی، تاییوآن را به یکی از مراکز اقتصادی، سیاسی، نظامی و فرهنگی شمال چین تبدیل کرده است.[۴]
تاریخ پیش از سلسله کین
از حدود ۸۵۹ پیش از میلاد، منطقه اطراف تاییوآن امروزی توسط مردم «رونگ» اشغال شده بود. در ۶۶۲ پیش از میلاد، رونگها توسط مردم «دی» بیرون رانده شدند.[۸]
در ۴۹۷ پیش از میلاد، اولین شهر باستانی جینیانگ در اطراف منطقه جینیوآن جنوبی تاییوآن امروزی ساخته شد.[۴]
در طول «نبرد جینیانگ» در ۴۵۳ پیش از میلاد، ژی یائو جریان رود فن را برای غرق کردن شهر جینیانگ منحرف کرد که آسیب قابل توجهی به ژائو وارد کرد. بعدها، ژائو شیانگزی به وی و هان هشدار داد و هر دو تصمیم گرفتند با ژائو متحد شوند. در شب ۸ مه ۴۵۳ پیش از میلاد، نیروهای ژائو سدهای رود فن را شکستند و اجازه دادند رودخانه ارتش ژی را غرق کند و در نهایت با کمک وی و هان، ارتش ژی را نابود کردند.[۹]
«تقسیم ایالت جین» در ۴۰۳ پیش از میلاد رخ داد، زمانی که ایالت جین، که در آن زمان قدرتی قوی در شمال چین بود، به سه ایالت کوچکتر هان، ژائو و وی تقسیم شد. این رویداد نقطه عطفی بین دوره بهار و پاییز و دوره ایالات جنگطلب در تاریخ چین است.
سلسله کین
در ۲۴۸ پیش از میلاد، ایالت کین تحت فرماندهی ژنرال منگآئو به ژائو حمله کرد و منطقه اطراف جینیانگ را از ژائو گرفت. کین «فرمانداری تاییوآن» (چینی: 太原郡) را با شهر جینیانگ به عنوان مرکز اداری آن تأسیس کرد. اگرچه نام تاییوآن پیش از آن در سوابق تاریخی ظاهر شده بود، اما این اولین بار بود که «تاییوآن» رسماً برای اشاره به تاییوآن امروزی به کار رفت.[۸]
در ۲۲۱ پیش از میلاد، سلسله کین بقیه چین را فتح کرد و رسماً اولین سلسله امپراتوری چین را آغاز کرد. کین سی و شش فرمانداری در قلمرو خود تأسیس کرد و تاییوآن یکی از آنها بود.[۱۰]
سلسله جین و شانزده پادشاهی
در طول سلسله جین، تاییوآن دوباره به یک ایالت خراجگزار تبدیل شد. پس از پایان سلسله جین، گروههای اقلیت قومی مجموعهای از دولتهای مستقل کوتاهمدت را در شمال چین تأسیس کردند که معمولاً از آنها به عنوان شانزده پادشاهی یاد میشود. تاییوآن به ترتیب بخشی از ژائو پیشین، ژائو متأخر، کین پیشین، یان پیشین، دوباره کین پیشین، یان باختری و یان متأخر بود.
سلسلههای شمالی و جنوبی
در ۳۸۶، توبا گوئی وی شمالی را بنیان نهاد. در ۳۹۶، وی شمالی به تاییوآن گسترش یافت. در ۵۳۴، وی شرقی توسط گائو هوآن با پایتختی در شهر یی بنیان نهاده شد و تاییوآن به عنوان پایتخت جایگزین در نظر گرفته شد.
مجسمه نشسته بوداسف که در اصل از غارهای تیانلونگشان است و در حال حاضر در موزه ریتبرگ زوریخ نگهداری میشود.
در ۵۷۷، تاییوآن فتح شد و بخشی از ژوی شمالی گشت.
سلسله سوئی و تانگ
در ۵۸۱، امپراتور ون سوئی سلسله سوئی را بنیان نهاد. جینیانگ ابتدا مرکز اداری بینگژو بود که بعداً به فرمانداری تاییوآن تغییر یافت. در ۶۱۷، لی یوآن در تاییوآن قیام کرد و به سرعت گسترش یافت.
در ۶۱۸، لی یوآن سلسله تانگ را بنیان نهاد که عموماً به عنوان عصر طلایی تمدن چین در نظر گرفته میشود. تاییوآن در طول سلسله تانگ به میزان قابل توجهی گسترش یافت، تا حدی به این دلیل که تاییوآن پایگاه نظامی امپراتوران بنیانگذار، لی یوآن و لی شیمین بود. همانطور که لی شیمین در ۶۱۹ نوشت: «تاییوآن، پایگاه رژیم امپراتوری و بنیاد دولت است.»[۱۱]
در ۶۹۰، وو زتیان تاییوآن را به عنوان «پایتخت شمالی» (چینی: 北都) تعیین کرد که در کنار چانگآن و لوئویانگ، یکی از سه پایتخت بود، همانطور که در شعری از لی بای آمده است: «پادشاه آسمان سه پایتخت دارد که پایتخت شمالی یکی از آنهاست.»[۷] در سال ۷۴۲ میلادی، امپراتور شوانزونگ نام آن را بیشتر به «پکن» (Beijing) تغییر داد.[۱۰]
پنج دودمان و ده پادشاهی
در سال ۹۲۳، لی کونشو، فرزند لی کهیونگ، سلسله تانگ متأخر را به پایتختی دامینگ بنیان نهاد و بهسرعت بخش بزرگی از شمال چین را فتح کرد و به سلسله لیانگ متأخر پایان داد. پس از آن، لی کونشو پایتخت را از دامینگ به لوئویانگ منتقل کرد و تاییوان به عنوان پایتخت موقت با عنوان «بئیدو» (北都، به معنای پایتخت شمالی) تعیین شد.[۱۲]
در سال ۹۳۶، شی جینگتانگ با کمک دودمان ختای لیائو، سلسله جین متأخر را در تاییوان تأسیس کرد. سال بعد، شی جینگتانگ پایتخت را از تاییوان به لوئویانگ و سپس به کایفنگ منتقل کرد و تاییوان بار دیگر به یک پایتخت شمالی موقت («بیجینگ») تبدیل شد.
دودمان سونگ
ژائو کوانگیین (امپراتور تایزو) دودمان سونگ را بنیان نهاد و کارزار اتحاد دوباره چین را آغاز کرد. با استفاده از مبارزات قدرت در دربار هان شمالی، امپراتور تایزو در اواخر سال ۹۶۸ علیه آن وارد عمل شد.[۱۳] تا اوایل سال ۹۶۹، ارتشهای او تاییوان را محاصره کردند و نیروهای کمکی اعزامی از سوی مردم کیتان را شکست دادند. با این حال، تلاش برای غرق کردن شهر در آب شکست خورد. محاصره پس از سه ماه برداشته شد، زیرا بارانهای شدید باعث شیوع بیماری در ارتش محاصرهکننده شد، ذخایر رو به اتمام بود و نیروی امدادی دیگری از سوی کیتانها به سمت شهر در حال پیشروی بود.[۱۳]
امپراتور تایزو دومین تهاجم به هان شمالی را در سپتامبر ۹۶۹ آغاز کرد، اما ارتشها پس از مرگ او (۱۴ نوامبر ۹۶۹) فراخوانده شدند.[۱۳]
برادر تایزو، امپراتور تایزونگ، تا سال ۹۷۸ آخرین پادشاهیهای مستقل در جنوب چین را مطیع خود کرد و در سال ۹۷۹ سومین کارزار را علیه هان شمالی و سرور آن، دولت لیائو متعلق به کیتانها، آغاز کرد. ارتشهای امپراتور تایزونگ با استفاده از مسیر شمال غربی به جای مسیر جنوبی (که در کارزارهای قبلی استفاده شده بود)، نیروی بزرگی از لیائو را شکست دادند. هان شمالی که منزوی شده بود، تنها پانزده روز مقاومت کرد و سپس تسلیم شد. برخلاف سیاستهای ملایم برادرش، تایزونگ با شهر به تندی رفتار کرد. او دستور داد با رها کردن آب رود فن، تاییوان را غرق کنند و سپس شهر را به آتش کشید.[۱۳] وضعیت پایتخت سابق از سطح ولایت به سطح شهرستان تنزل یافت.
تا سال ۹۸۲ بود که شهر جدیدی در کرانههای رود فن بنا شد. قدیمیترین ساختمان موجود در تاییوان امروزی، معبد الهه (چینی: 圣母殿) در مجموعه جینچی است. این بنا در اصل در سال ۱۰۲۳ ساخته و در سال ۱۱۰۲ بازسازی شد.
از سال ۱۰۲۷، یکی از دو بازار خصوصی برای کالاهای تانگوتها، به ویژه نمک، در تاییوان فعالیت میکرد.[۱۴] در دوره سونگ، بسیاری از مردم، از جمله خانواده صدراعظم وانگ آنشی، به جنوب مهاجرت کردند.[۱۵]
دودمان جین
دودمان جین توسط جورجیها در سال ۱۱۱۵ تأسیس شد و در سال ۱۱۲۵، تاییوان به تصرف جین درآمد.
دودمان یوآن
امپراتوری مغول در سال ۱۲۰۶ تحت رهبری چنگیزخان پدید آمد و بهسرعت گسترش یافت. در سال ۱۲۱۸، تاییوان توسط ارتش مغول به رهبری ژنرال موخالی فتح شد. قوبلایخان در سال ۱۲۷۱ دودمان یوآن را تأسیس کرد و منطقه اداری تاییوان لو (太原路) گسترش یافت.
غارهای لونگشان تائوئیستی در اوایل دودمان یوآن، به ابتکار راهب تائوئیست سونگ دفانگ (宋德芳) ساخته شد.
دودمان مینگ
در سال ۱۳۶۸، امپراتور هونگوو دودمان مینگ را بنیان نهاد و تاییوان توسط ژنرال شو دا از یوآن بازپس گرفته شد.
دودمان مینگ برای دفاع از قلمرو شمالی در دوران سلطنت امپراتور هونگجی، نه پادگان نظامی ایجاد کرد که شامل پادگان تاییوان (太原镇) نیز میشد.
بازرگانان شانشی از آغاز دودمان مینگ در تاریخ تجاری چین برجسته شدند؛ این امر مدیون نیازهای لجستیکی ارتش در مرزهای شمال شانشی برای دفاع از مینگ در برابر بازماندههای مغول در سلسله یوآن شمالی بود.
دودمان چینگ
در سال ۱۶۴۴، امپراتور شونژی دودمان چینگ را تأسیس کرد و در همان سال ارتش شون بزرگ را در تاییوان شکست داد.
در سراسر دوره دودمان چینگ، تجارت بینالمللی با روسیه، بهویژه در زمینه چای، و ایجاد و توسعه بانکهای حوالهای یا پیائوهائو، حوضه مرکزی شانشی را به مرکز مالی چینِ تحت حکومت چینگ تبدیل کرد. اگرچه بیشتر این پیائوهائوها در شهرستانهای همسایه مانند چی، تایگو و یوچی مستقر بودند، تاییوان به دلیل وضعیت سیاسی و اقتصادی خود در شانشی به یک مرکز تجاری مهم تبدیل شد.[۱۶][۱۷]
در سال ۱۹۰۰، قتلعام تاییوان رخ داد که طی آن تعدادی از مبلغان مذهبی غربی کشته شدند.[۱۸]
جمهوری چین
جنگسالار یان شیشان کنترل شانشی را از زمان انقلاب شینهای در سال ۱۹۱۱ تا پایان جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹ در دست داشت. در نتیجه، تاییوان به عنوان مرکز استان نسبتاً پیشرو او شکوفا شد و توسعه صنعتی گستردهای را تجربه کرد. این شهر از طریق راهآهن به دورترین مناطق جنوب غربی شانشی و داتونگ در شمال متصل شد. تا پایان جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹، زرادخانه یان در تاییوان تنها کارخانه در چین بود که به اندازه کافی برای تولید توپخانه صحرایی پیشرفته بود. از آنجایی که یان موفق شد شانشی را از بیشتر نبردهای بزرگ بین جنگسالاران رقیب در دهههای ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ دور نگه دارد، تاییوان هرگز توسط یک ارتش متجاوز تسخیر نشد تا اینکه ژاپنیها در سال ۱۹۳۷ در نبرد تاییوان آن را فتح کردند.[۱۹]
یان از تهدید ژاپن آگاه بود؛ و به منظور دفاع در برابر تهاجم قریبالوقوع ژاپن به شانشی، در نوامبر ۱۹۳۶ وارد یک توافق مخفیانه «جبهه متحد» با کمونیستها شد. پس از نهایی کردن اتحاد خود با کمونیستها، او به مأموران تحت فرمان جو ئن لای اجازه داد تا یک مقر مخفی در تاییوان ایجاد کنند.[۲۰] یان با شعار «مقاومت در برابر دشمن و دفاع از خاک»، تلاش کرد تا روشنفکران میهنپرست جوان را از سراسر چین به دولت خود جذب کند. تا سال ۱۹۳۶ تاییوان به محلی برای تجمع روشنفکران ضد ژاپنی تبدیل شد که از پکن، تیانجین و شمال شرقی چین فرار کرده بودند.[۲۱] نمایندهای از ارتش ژاپن، در مورد دفاع نهایی از تاییوان گفت که «در هیچ کجای چین، چینیها چنین سرسختانه نجنگیدهاند».[۲۲]
از زمان اشغال تاییوان توسط ژاپن تا تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵، ژاپنیها به بهرهبرداری از صنایع و منابع تاییوان برای تأمین ارتش خود ادامه دادند. پس از تسلیم ارتش ژاپن در شانشی به یان شیشان، ۱۰,۰۰۰ تا ۱۵,۰۰۰ سرباز ژاپنی، شامل سربازان وظیفه و افسران، تصمیم گرفتند به جای بازگشت به ژاپن، برای یان بجنگند. یان همچنین خدمات تکنسینهای مجرب و پرسنل حرفهای ژاپنی تحصیلکرده در خارج را که توسط ژاپنیها برای اداره مجتمعهای صنعتی اطراف تاییوان آورده شده بودند، حفظ کرد.[۲۳]
تاییوان آخرین منطقه در شانشی بود که در مراحل نهایی جنگ داخلی چین در برابر کنترل کمونیستها مقاومت کرد. نیروهای کمونیست فرودگاه ووسو تاییوان را تصرف کردند. در نتیجه، نیروهای مدافع در داخل شهر محبوس شدند و با کمبود غذا و روحیه پایین مواجه گشتند. فرودگاه چینشیان تاییوان و پادگان مجاور آن متعاقباً در اکتبر ۱۹۴۸ در منطقه دایینگپان شهر ایجاد شد که قادر به پذیرش هواپیماهای ترابری بود. فرودگاه موجود چنگبی نیز تقویت شد و دو فرودگاه پشتیبان موقت در گهلائوگو و هونگگو ایجاد شدند.[۲۴] شهر در ۲۲ آوریل ۱۹۴۹ توسط نیروهای کمونیست سقوط کرد، پس از آنکه آنها تاییوان را محاصره کرده و تمام راههای تدارکاتی زمینی و هوایی را قطع کردند؛ تصرف شهر مستلزم پشتیبانی ۱,۳۰۰ قبضه توپخانه بود.[۲۵] بسیاری از افسران ملیگرا هنگام سقوط شهر به دست ارتش کمونیست خودکشی کردند.[۲۶]
جغرافیا
تاییوان بر روی رود فن در شمال حوضه آبریز فوقانی حاصلخیز آن قرار دارد. این شهر در مرکز استان واقع شده است و گستره شرقی-غربی آن ۱۴۴ کیلومتر (۸۹ مایل) و گستره شمالی-جنوبی آن ۱۰۷ کیلومتر (۶۶ مایل) است.[۲۷][۲۸] این شهر مسیر شمال به جنوب استان و همچنین خطوط طبیعی مهم حملونقل از طریق کوهستان تایهانگ به هبئی در شرق و شاآنشی شمالی در غرب را کنترل میکند.
منابع طبیعی
تاییوان سرشار از منابع طبیعی مانند زغالسنگ، آهن، مرمر، سیلیس، بوکسیت، سنگ آهک، گرافیت، کوارتز، فسفر، گچ، میکا، مس و طلا است. این شهر از تولید بالایی در زمینه زغالسنگ، آهن، سیلیس و مرمر برخوردار است. شهر اقماری غربی گوجیائو، بزرگترین سایت تولید زغالسنگ متالورژیکی در چین است. جمعیت درختی تاییوان تحت تسلط جنگلهای مخروطی، کاج، کاج سفید، نوئل و سرو است.[۲۹]
آب و هوا
تاییوان متعلق به اقلیم موسمی قارهای معتدل گرم، با زمستانهای طولانی، خشک و سرد، تابستانهای گرم و مرطوب، بهار و پاییز کوتاه و بادخیز و فصول خشک و مرطوب متمایز است.[۳۰] تاییوان اقلیم نیمهخشک سرد (طبقهبندی اقلیمی کوپن BSk) را تجربه میکند. تاییوان دارای اقلیم موسمی معتدل است. بهار خشک است و گاهی با طوفان گرد و غبار همراه میشود و پس از آن موج گرما در اوایل تابستان رخ میدهد. تابستانها گرم تا بسیار گرم است و بیشتر بارندگی سالانه در ماههای ژوئیه و اوت متمرکز است. زمستان طولانی و سرد، اما خشک و آفتابی است. به دلیل خشکی هوا، به جز در تابستان، تفاوت دمای شبانهروزی قابل توجهی وجود دارد. به دلیل ارتفاع نسبتاً زیاد، آب و هوا بسیار خنکتر از شهرهایی در عرض جغرافیایی مشابه، مانند شیجیاژوانگ است. میانگین دمای ۲۴ ساعته ماهانه از −۴٫۷ درجه سلسیوس (۲۳٫۵ درجه فارنهایت) در ژانویه تا ۲۴٫۳ درجه سلسیوس (۷۵٫۷ درجه فارنهایت) در ژوئیه متغیر است، در حالی که میانگین سالانه ۱۰٫۹ درجه سلسیوس (۵۱٫۶ درجه فارنهایت) است. با درصد تابش آفتاب ماهانه از ۵۱ درصد در ژوئیه تا ۶۱ درصد در مه، سالانه ۲,۴۹۳ ساعت آفتابی وجود دارد. دماهای حدی ثبت شده از سال ۱۹۵۱ بین −۲۵٫۵ درجه سلسیوس (−۱۳٫۹ درجه فارنهایت) تا ۳۹٫۴ درجه سلسیوس (۱۰۲٫۹ درجه فارنهایت) بوده است، اگرچه رکورد غیررسمی پایین −۲۹٫۵ درجه سلسیوس (−۲۱٫۱ درجه فارنهایت) در ۷ ژانویه ۱۹۳۰ ثبت شده است.[۳۱]
| دادههای اقلیم تاییوان، ارتفاع ۷۷۶ متر (۲٬۵۴۶ فوت)، (دادههای ۱۹۹۱–۲۰۲۰، رکوردهای ۱۹۵۱–اکنون) | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ماه | ژانویه | فوریه | مارس | آوریل | مه | ژوئن | ژوئیه | اوت | سپتامبر | اکتبر | نوامبر | دسامبر | سال |
| سابقهٔ بیشترین °C (°F) | ۱۴٫۳ (۵۸) |
۱۹٫۸ (۶۸) |
۲۸٫۳ (۸۳) |
۳۷٫۵ (۱۰۰) |
۳۷٫۹ (۱۰۰) |
۳۸٫۷ (۱۰۲) |
۳۹٫۴ (۱۰۳) |
۳۶٫۶ (۹۸) |
۳۴٫۹ (۹۵) |
۳۰٫۴ (۸۷) |
۲۳٫۲ (۷۴) |
۱۹٫۶ (۶۷) |
۳۹٫۴ (۱۰۳) |
| میانگین بیشترین °C (°F) | ۲٫۳ (۳۶) |
۶٫۷ (۴۴) |
۱۳٫۳ (۵۶) |
۲۰٫۷ (۶۹) |
۲۶٫۳ (۷۹) |
۲۹٫۵ (۸۵) |
۳۰٫۳ (۸۷) |
۲۸٫۶ (۸۳) |
۲۴٫۲ (۷۶) |
۱۸٫۱ (۶۵) |
۱۰٫۱ (۵۰) |
۳٫۵ (۳۸) |
۱۷٫۸ (۶۴) |
| میانگین روزانه °C (°F) | −۴٫۷ (۲۴) |
−۰٫۷ (۳۱) |
۵٫۹ (۴۳) |
۱۳٫۲ (۵۶) |
۱۹٫۰ (۶۶) |
۲۲٫۷ (۷۳) |
۲۴٫۳ (۷۶) |
۲۲٫۶ (۷۳) |
۱۷٫۴ (۶۳) |
۱۰٫۸ (۵۱) |
۳٫۲ (۳۸) |
−۳٫۱ (۲۶) |
۱۰٫۸۸ (۵۱٫۷) |
| میانگین کمترین °C (°F) | −۱۰٫۲ (۱۴) |
−۶٫۵ (۲۰) |
−۰٫۵ (۳۱) |
۶٫۰ (۴۳) |
۱۱٫۷ (۵۳) |
۱۶٫۲ (۶۱) |
۱۹٫۱ (۶۶) |
۱۷٫۸ (۶۴) |
۱۲٫۱ (۵۴) |
۵٫۱ (۴۱) |
−۲٫۰ (۲۸) |
−۸٫۱ (۱۷) |
۵٫۰۶ (۴۱) |
| سابقهٔ کمترین °C (°F) | −۲۵٫۵ (−۱۴) |
−۲۴٫۶ (−۱۲) |
−۱۸٫۰ (۰) |
−۹٫۷ (۱۵) |
−۰٫۷ (۳۱) |
۴٫۴ (۴۰) |
۷٫۲ (۴۵) |
۷٫۴ (۴۵) |
−۲٫۰ (۲۸) |
−۱۳٫۹ (۷) |
−۲۱٫۲ (−۶) |
−۲۳٫۳ (−۱۰) |
−۲۵٫۵ (−۱۴) |
| بارندگی میلیمتر (اینچ) | ۳٫۲ (۰٫۱۳) |
۴٫۷ (۰٫۱۹) |
۱۰٫۱ (۰٫۴) |
۲۲٫۱ (۰٫۸۷) |
۳۰٫۶ (۱٫۲) |
۴۷٫۹ (۱٫۸۹) |
۱۰۴٫۳ (۴٫۱۱) |
۱۰۲٫۵ (۴٫۰۴) |
۵۹٫۸ (۲٫۳۵) |
۲۹٫۶ (۱٫۱۷) |
۱۳٫۱ (۰٫۵۲) |
۲٫۶ (۰٫۱) |
۴۳۰٫۵ (۱۶٫۹۷) |
| میانگین روزهای بارندگی | ۱٫۷ | ۲٫۴ | ۳٫۲ | ۵٫۴ | ۶٫۰ | ۹٫۶ | ۱۱٫۴ | ۱۰٫۷ | ۷٫۶ | ۶٫۱ | ۳٫۲ | ۱٫۶ | ۶۸٫۹ |
| میانگین روزهای برفی | ۲٫۷ | ۳٫۲ | ۲٫۰ | ۰٫۷ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰ | ۰٫۱ | ۱٫۸ | ۲٫۴ | ۱۲٫۹ |
| درصد رطوبت | ۵۱ | ۴۷ | ۴۴ | ۴۵ | ۴۶ | ۵۷ | ۶۹ | ۷۳ | ۷۱ | ۶۶ | ۵۹ | ۵۲ | ۵۶٫۷ |
| میانگین روزانه ساعتهای تابش آفتاب | ۱۶۴٫۹ | ۱۷۳٫۴ | ۲۱۶٫۱ | ۲۴۲٫۷ | ۲۶۸٫۰ | ۲۴۱٫۴ | ۲۲۸٫۸ | ۲۲۱٫۹ | ۱۹۹٫۹ | ۱۹۹٫۶ | ۱۷۲٫۰ | ۱۶۳٫۹ | ۲٬۴۹۲٫۶ |
| منبع شماره ۱: سازمان هواشناسی چین[۳۲][۳۳][۳۴]NOAA[۳۵] | |||||||||||||
| منبع شماره ۲: Météo Climat (رکوردهای دما)[۳۶] | |||||||||||||
محیط زیست
مساحت شهرداری تاییوان ۶٬۹۸۸ کیلومتر مربع (۲٬۶۹۸ مایل مربع) است. تاییوان در سال ۲۰۰۷ دارای ۱۴۶,۷۰۰ هکتار مساحت جنگلی و مجموع ۴۲۲٫۵ کیلومتر مربع (۱۶۳٫۱ مایل مربع) مساحت مرتع بود.[۳۷] نرخ پوشش جنگلی در شش منطقه شهری در سال ۲۰۱۵ به ۲۱.۶۹٪ افزایش یافته است.[۳۸]
آلودگی هوا
تاییوان بهویژه در دهه ۱۹۹۰ و دهه اول قرن بیست و یکم از آلودگی شدید هوا رنج میبرد،[۳۹] و زمانی حتی در میان ده شهر آلوده جهان از نظر هوا قرار داشت.[۴۰] اخیراً با افزایش آگاهی عمومی در مورد کنترل کیفیت هوا و اعمال قوانین سختگیرانهتر و دقیقتر برای آلودگی، کیفیت هوا بهتدریج بهبود یافته است. با این حال، بر اساس کتاب آماری سال ۲۰۱۴ صادر شده توسط اداره ملی آمار چین، اگرچه تاییوان دیگر در میان بدترین شهرهای آلوده چین نیست، اما همچنان کیفیت هوای محیطی پایینتر از میانگین در مقایسه با سایر شهرهای بزرگ چین دارد.[۴۱] یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ تخمین زد که در سال ۲۰۱۶، ۲۲۸,۰۰۰ خانوار در شهر زغالسنگ میسوزاندند که مجموعاً ۱,۰۹۶,۰۰۰ تن تنها در همان سال مصرف شده است.[۴۲] نویسندگان این مطالعه پیشنهاد کردند که دولت محلی باید برای انتقال از انرژی زغالسنگ به انرژی گاز، فراهم کردن زیرساختهای گرمایش الکتریکی بیشتر و گذار به منابع انرژی تجدیدپذیر بیشتر تلاش کند.[۴۲] در سالهای اخیر، شهر اقدامات بیشتری برای مبارزه با آلودگی هوا انجام داده و در سال ۲۰۱۷ یک «منطقه عاری از زغالسنگ» به مساحت ۱,۴۶۰ کیلومتر مربع ایجاد کرده است.[۴۳] این منطقه اکثر افراد و سازمانها را از خرید، فروش، ذخیره، حملونقل، سوزاندن یا استفاده از زغالسنگ منع میکند.[۴۳] در سال ۲۰۱۹، دولت شهر تاییوان وسعت این منطقه را کمی افزایش داد و به مجموع ۱,۵۷۴ کیلومتر مربع رساند.[۴۳]
تقسیمات اداری
| نقشه | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
شیائودیان
یینگزه
شینگهوالینگ
جیانکائوپینگ
وانبایلین
جینیوان
شهرستان
چینگشو شهرستان
یانگچو شهرستان
لوفان گوجیائو
(شهر) | ||||||
| نام | چینی سادهشده | هانیو پینیین | جمعیت (۲۰۱۰) | مساحت (کیلومتر مربع) | تراکم (بر کیلومتر مربع) | |
| محدوده اصلی شهر | ||||||
| بخش شیائودیان | 小店区 | Xiǎodiàn Qū | ۸۰۴,۵۳۷ | ۲۹۰ | ۲,۷۷۴ | |
| بخش یینگزه | 迎泽区 | Yíngzé Qū | ۵۹۲,۰۰۷ | ۱۰۵ | ۵,۶۳۸ | |
| بخش شینگهوالینگ | 杏花岭区 | Xìnghuālǐng Qū | ۶۴۳,۵۸۴ | ۱۴۶ | ۴,۴۰۸ | |
| بخش وانبایلین | 万柏林区 | Wànbǎilín Qū | ۷۴۹,۲۵۵ | ۲۸۹ | ۲,۵۹۲ | |
| مناطق حومهای و شهرهای اقماری | ||||||
| بخش جیانکائوپینگ | 尖草坪区 | Jiāncǎopíng Qū | ۴۱۵,۷۰۵ | ۲۹۶ | ۱,۴۰۴ | |
| بخش جینیوان | 晋源区 | Jìnyuán Qū | ۲۲۱,۴۳۱ | ۲۹۰ | ۷۶۳ | |
| شهر گوجیائو | 古交市 | Gǔjiāo Shì | ۲۰۵,۱۴۳ | ۱,۵۱۲ | ۱۳۵ | |
| مناطق روستایی | ||||||
| شهرستان چینگشو | 清徐县 | Qīngxú Xiàn | ۳۴۳,۸۶۱ | ۶۰۸ | ۵۶۵ | |
| شهرستان یانگچو | 阳曲县 | Yángqǔ Xiàn | ۱۲۰,۲۲۸ | ۲,۰۸۴ | ۵۷ | |
| شهرستان لوفان | 娄烦县 | Lóufán Xiàn | ۱۰۵,۸۴۱ | ۱,۲۸۹ | ۸۲ | |
منابع
- 1 2 "China: Shānxī (Prefectures, Cities, Districts and Counties) - Population Statistics, Charts and Map".
- ↑ 山西省统计局، 国家统计局山西调查总队 (December 2021). 《山西统计年鉴－2021》. China Statistics Press. ISBN 978-7-5037-7824-7.
- ↑ "The World According to GaWC 2020". GaWC - Research Network. Globalization and World Cities. Archived from the original on 24 August 2020. Retrieved 31 August 2020.
- 1 2 3 历史沿革. Taiyuan People's Government.
- ↑ "The Economist Intelligence Unit". country.eiu.com. Retrieved 13 June 2019.
- ↑ Yang, Ruiwu; Zhang, Guanglin (December 16, 2021). "太原别称溯源" [Tracing the origin of another name of Taiyuan]. Shanxi Archives.
- 1 2 汉典-三京. Archived from the original on 1 February 2016. Retrieved 26 August 2015.
- 1 2 Li, Guangjie (April 22, 2010). "先秦史籍中的"太原"" ["Taiyuan" in the pre-Qin historical records]. tydao.com (به چینی (چین)).
- ↑ Sima Qian vol. 43 司马迁 史记 卷43
- 1 2 Government of Taiyuan. 历史沿革 (به چینی سادهشده). Retrieved 26 August 2015.
- ↑ 资治通鉴 唐纪三 司马光
- ↑ زیژی تونگجیان، جلد ۲۷۵.
- 1 2 3 4 A. D. Levine, The Reigns of Hui-tsung (1100–1126) and Ch’in-tsung (1126–1127) and the Fall of the Northern Sung, in P. J. Smith (ed.), The Cambridge History of China, vol. 5, Part One: The Sung Dynasty and Its Precursors, 907–1279, (Cambridge University Press, Cambridge, 1994), Ch. 7. شابک ۹۷۸−۰−۵۲۱−۸۱۲۴۸−۱
- ↑ R. Dunnel, The Hia Hia, in D. Twitchet and J. K. Fairbank (eds.), The Cambridge History of China, vol. 6, Alien Regimes and Border States, 907—1368 (Cambridge University Press, Cambridge, 1994), p. 178 شابک ۹۷۸−۰−۵۲۱−۲۴۳۳۱−۵
- ↑ P. J. Smith, Shen-tsung's Reign and the New Policies of Wang An-shih, 1067–1085, in P. J. Smith (ed.), The Cambridge History of China, vol. 5, Part One: The Sung Dynasty and Its Precursors, 907–1279, (Cambridge University Press, Cambridge, 1994), p. 357. شابک ۹۷۸−۰−۵۲۱−۸۱۲۴۸−۱
- ↑ Shanxi Provincial Academy of Social Sciences, ed. (1992). 山西票号史料. Taiyuan: Shanxi Economics Publishing Press. pp. 36–39.
- ↑ تاریخ بانکداری در چین
- ↑ Roger R. Thompson (2007). "Reporting the Taiyuan Massacre: Culture and Politics in the China War of 1900". In Robert Bickers and R.G. Tiedemann (ed.). The Boxers, China, and the World. Rowman & Littlefield. ISBN 9780742553958. Archived from the original on 19 December 2016. Retrieved 13 February 2016.
- ↑ Gillin, Donald G. "Portrait of a Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province, 1911–1930." بایگانیشده در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine The Journal of Asian Studies. Vol. 19, No. 3, May, 1960. Retrieved 23 February 2011. pp.289–294
- ↑ Gillin, Donald G. Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province 1911–1949. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. 1967. p.263.
- ↑ Feng Chongyi and Goodman, David S. G., eds. North China at War: The Social Ecology of Revolution, 1937–1945 بایگانیشده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine. Lanham, Maryland: Rowman and Littlefield. 2000. شابک ۰−۸۴۷۶−۹۹۳۸−۲. Retrieved 3 June 2012. pp.157–158
- ↑ Gillin, Donald G. Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province 1911–1949. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. 1967. pp.272–273.
- ↑ Gillin, Donald G. and Etter, Charles. "Staying On: Japanese Soldiers and Civilians in China, 1945–1949." بایگانیشده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine The Journal of Asian Studies. Vol. 42, No. 3, May, 1983. Retrieved 23 February 2011. p.500, 506–508.
- ↑ ""无人机发展现状与未来趋势分析"". Sohu. 2018-11-01. Retrieved 15 December 2025.
- ↑ Gillin, Donald G. Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province 1911–1949. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. 1967. p.288.
- ↑ Spence, Jonathan D. The Search for Modern China, W.W. Norton and Company. 1999. شابک ۰−۳۹۳−۹۷۳۵۱−۴. p.488
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامshanxigov.cnوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ "City of Taiyuan". People's Government of Shanxi. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 23 July 2015.
- ↑ Water Pollution and Water Quality Control of Selected Chinese Reservoir Basins. The Handbook of Environmental Chemistry. Springer. 2016. ISBN 9783319203904. Archived from the original on 15 December 2017. Retrieved 29 January 2018.
- ↑ "山西太原天气特点介绍（山西太原天气特点）_产业观察网". house.51report.com. Archived from the original on 10 March 2023. Retrieved 2023-03-10.
- ↑ "中国各地城市的历史最低气温". weibo.com. Retrieved 2024-09-13.
- ↑ 中国地面国际交换站气候标准值月值数据集（1971－2000年） (به چینی سادهشده). China Meteorological Administration. Archived from the original on 16 October 2013. Retrieved 17 March 2009.
- ↑ "Index" 中国气象数据网 – WeatherBk Data. China Meteorological Administration. Archived from the original on 23 September 2017. Retrieved 9 November 2018.
- ↑ "Experience Template" CMA台站气候标准值(1991-2020) (به چینی). China Meteorological Administration. Retrieved 2023-04-11.
- ↑ "Taiyuan Climate Normals 1991-2020" (به انگلیسی). NOAA.
- ↑ "Météo Climat stats for Taiyuan". Météo Climat. Retrieved 1 November 2019.
- ↑ Tang, Deliang; Wang, Cuicui; Nie, Jiesheng; Chen, Renjie; Niu, Qiao; Kan, Haidong; Chen, Bingheng; Perera, Frederica (2014). "Health benefits of improving air quality in Taiyuan, China". Environment International. 73: 235–242. Bibcode:2014EnInt..73..235T. doi:10.1016/j.envint.2014.07.016. PMID 25168129.
- ↑ 六城区森林覆盖率达21.69%. Taiyuan People's Government.
- ↑ "Ambient Air Quality in Main Cities (2004) in China Statistics 2005". Archived from the original on 18 July 2011. Retrieved 14 April 2016.
- ↑ "WEATHER & EXTREME EVENTS 7 of 10 Most Air-Polluted Cities Are in China". Imaginechina/Corbis. news.discovery.com. January 16, 2013. Archived from the original on 8 September 2014. Retrieved 1 September 2014.
- ↑ "Ambient Air Quality in Main Cities (2013) in China Statistics 2014". Archived from the original on 26 November 2015. Retrieved 29 November 2015.
- 1 2 太原市居民生活燃煤大气污染物排放清单研究. 坏境科学研究. 2019. Archived from the original on 27 March 2022. Retrieved April 18, 2020.
- 1 2 3 太原市“禁煤区”范围已达1574平方公里-新华网. Xinhua. Archived from the original on 14 December 2019. Retrieved 2020-04-18.
جستارهای وابسته
