تروگانینی

تروگانینی
Portrait photograph of Truganini, an Aboriginal woman, shown from the chest up, wearing a simple garment and a shell necklace, with short curly hair, facing to the left against a plain background
تروگانینی، ح. ۱۸۶۶
زادهٔح. ۱۸۱۲
ریسارچ بی، سرزمین ون دیمن، مستعمره نیو ساوت ولز
درگذشت۸ مهٔ ۱۸۷۶ (حدود ۶۴ سال)
هوبارت، مستعمرهٔ تاسمانی

تروگانینی (انگلیسی: Truganini؛ حدود ۱۸۱۲ – ۸ مه ۱۸۷۶) زنی از بومیان تاسمانی بود که سال‌ها بسیاری او را – به اشتباه – آخرین بازماندهٔ بومیان تاسمانی می‌دانستند. او از قبیلهٔ نون‌اون (Nuenonne) بود و در جزیره بروونی، در جنوب شرقی تاسمانی امروزی، بزرگ شد. در نوجوانی، شاهد کشتار و کوچ اجباری شمار بزرگی از جمعیت بومی تاسمانی بود؛ فاجعه‌ای که در پی استعمار اروپا و طی جنگ سیاه رخ داد. تروگانینی بعدها راهنمای جرج آگوستوس رابینسون، مقام دولتی استعمار، شد و او را در چندین سفر اکتشافی همراهی کرد. نتیجهٔ این سفرها، تبعیدِ تمام بازماندگان بومی تاسمانی بود.

خود تروگانینی هم تبعید شد. در پایان سفرهای اکتشافی در سال ۱۸۳۵، او را به اردوگاه بومیان وایبالنا در جزیره فلیندرز فرستادند. بعد از مدتی، به ناحیهٔ پورت فیلیپ (ویکتوریای امروزی) رفت، اما آنجا فراری شد و به همراه چهار نفر دیگر، به اتهام قتل دو نهنگ‌گیر پای میز محاکمه نشست. پس از تبرئه، به وایبالنا بازگردانده شد و سرانجام به اویستر کوو منتقل گردید. تا سال ۱۸۷۲، او تنها بومی ساکن در اویستر کوو بود؛ کم‌کم به عنوان آخرین نفر از نژاد خود اسطوره‌ای شد و توجه دانشمندان استعماری و مردم مهاجر را به خود جلب کرد.

پس از مرگ تروگانینی در ۱۸۷۶، دولت تاسمانی رسماً اعلام کرد که جمعیت بومی جزیره منقرض شده است. او به نمادی از این انقراض پنداشته‌شده بدل گشت و جایگاه برجسته‌ای در هنر، موسیقی و ادبیات یافت. اما امروزه، هم پژوهشگران و هم جامعهٔ معاصر بومیان تاسمانی، روایت آخرین بومی تاسمانی بودن او را رد می‌کنند. این ردّیه بخشی از تلاش برای شکستن افسانهٔ رایجِ انقراض بومیان تاسمانی است. تروگانینی که روزگاری آخرین بازماندهٔ نژادی محکوم به فنا خوانده می‌شد، از آن زمان از سوی برخی یادبودی شده برای نسل‌کشی مردم بومی استرالیا، و از سوی دیگر نمادی از مقاومت ضدامپریالیستی.

اوایل زندگی و مردم

تروگانینی حدود سال ۱۸۱۲ در ریسارچ بی در جنوب تاسمانی (که در آن زمان ون دیمنز لند نامیده می‌شد) به دنیا آمد. او کوچک‌ترین دخترِ مانگانِرِر، از بزرگان قبیلهٔ نوئِنونه بود. سرزمین نوئنونه شامل جزیره بروونی و نواحی ساحلیِ بخش جنوبیِ سرزمین اصلی تاسمانی، میان ریشرش بِی تا اویستر کوو، می‌شد. مادر تروگانینی—که دست‌کم سه دختر از مانگانرر داشت—احتمالاً از مردم «نینینه» بود؛ گروهی قبیله‌ای از همان خانوادهٔ زبانی نوئنونه که قلمروشان اطراف بندرگاه دیوی را در بر می‌گرفت.[۱]

در زمان تولد تروگانینی، جمعیت نوئنونه به‌تدریج با استعمار بریتانیا روبه‌رو شده بود. جیمز کوک نخستین بار در سال ۱۷۷۷ به ادونچر بی در جزیرهٔ بروونی آمد. در فاصلهٔ چند دهه پس از آن، برخی از محکومان سابق که به استرالیا تبعید شده بودند، به جوامع بومی حمله می‌کردند و زنان را می‌ربودند. زمانی که گروهی از کاوشگران و دانشمندان فرانسوی در سال ۱۸۰۲ از جزیرهٔ بروونی بازدید کردند، مردم نوئنونه از سلاح‌های آن‌ها به‌شدت ترسیده بودند و زنان از نزدیک شدن به آن‌ها خودداری می‌کردند. پس از تأسیس شهر هوبارت در سال ۱۸۰۴، رفت‌وآمد کشتی‌ها در این منطقه افزایش یافت، زیرا برای دسترسی به رودخانهٔ درونت از نزدیکی سرزمین نوئنونه عبور می‌کردند.[۲]

در آغاز قرن نوزدهم، جمعیت بومیان تاسمانی حدود ۳٫۰۰۰ تا ۸٫۰۰۰ نفر برآورد می‌شد که در قالب ۹ ملت و حدود ۵۰ تا ۱۰۰ گروه قبیله‌ای سازمان یافته بودند.[۳][۴] در سال ۱۸۱۹، جمعیت بومیان و مهاجران در تاسمانی تقریباً برابر و هرکدام حدود ۵٫۰۰۰ نفر بود، هرچند جمعیت مهاجران عمدتاً مرد بودند؛ اما تا سال ۱۸۳۰، جمعیت مهاجران به حدود ۲۳٬۵۰۰ نفر افزایش یافت.[۵][۶]

منابع

  1. ↑ Pybus 2020, pp. 280–281.
  2. ↑ Pybus 2020, pp. 5–7.
  3. ↑ Lawson 2014b, p. 4.
  4. ↑ McGrath 1995, p. 309.
  5. ↑ Ryan 2012, p. 71.
  6. ↑ Ryan 2012, p. 74.

منابع چاپی

  • Deverson, Tony; Kennedy, Graeme, eds. (2005). "Truganini". The New Zealand Oxford Dictionary. Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780195584516.001.0001. ISBN 978-0-19-558451-6 – via Oxford Reference.
  • Rae-Ellis, Vivienne (1976). "Trucanini". Papers and Proceedings of the Tasmanian Historical Research Association. 23 (2): 26–43. Retrieved 23 March 2026.
  • Hansen, David (2010). "Seeing Truganini". Australian Book Review. No. 321. Retrieved 23 October 2025.
  • Johnson, Murray; McFarlane, Ian (2015). Van Diemen's Land: An Aboriginal History. Sydney: University of New South Wales Press. ISBN 978-1-74224-189-0.
  • Lawson, Tom (2014). "Memorializing Colonial Genocide in Britain: The Case of Tasmania". Journal of Genocide Research. 16 (4): 441–461. doi:10.1080/14623528.2014.975946.
  • Lawson, Tom (2014b). The Last Man: A British Genocide in Tasmania. London: I.B. Tauris. ISBN 978-1-78076-626-3.
  • Lehman, Greg (2011). "Fearing Truganini". Artlink. Vol. 31, no. 2. pp. 50–53. Retrieved 25 October 2025.
  • McGrath, Ann (1995). Contested Ground: Australian Aborigines Under the British Crown. Oxon: Taylor & Francis. ISBN 978-1-00-025665-9.
  • McKeown, C. Timothy (2022). "Indigenous Repatriation: The Rise of the Global Legal Movement". In McKeown, C. Timothy; Fforde, Cressida; Keeler, Honor (eds.). The Routledge Companion to Indigenous Repatriation: Return, Reconcile, Renew. New York: Routledge. pp. 23–43. ISBN 978-1-351-39887-9.
  • Onsman, Andrys (2004). "Truganini's Funeral". Island Magazine. No. 96. pp. 39–52. Retrieved 23 October 2025.
  • Perera, Suvendrini (1996). "Claiming Truganini: Australian National Narratives in the Year of Indigenous Peoples". Cultural Studies. 10 (3): 393–412. doi:10.1080/09502389600490241.
  • Pybus, Cassandra (2020). Truganini: Journey Through the Apocalypse. Sydney: Allen & Unwin. ISBN 978-1-76052-922-2.
  • Ryan, Lyndall; Smith, Neil (1976). "Trugananner (Truganini) (1812–1876)". Australian Dictionary of Biography. Vol. 6. Carlton: Melbourne University Press. ISBN 978-0-522-84459-7. Retrieved 26 October 2025.
  • Ryan, Lyndall (1997) [8 April 1997]. "The Struggle for Trukanini". Papers and Proceedings of the Tasmanian Historical Research Association. Peter Eldershaw Memorial Lecture. 44 (3): 153–173. Retrieved 23 October 2025.
  • Ryan, Lyndall (2012). Tasmanian Aborigines: A History Since 1803. Sydney: Allen & Unwin. ISBN 978-1-74237-068-2.
  • Ryan, Lyndall (2001). "Truganini (Trukanini)". In Davison, Graeme; Hirst, John; Macintyre, Stuart (eds.). The Oxford Companion to Australian History. Melbourne: Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780195515039.001.0001. ISBN 978-0-19-551503-9.
  • Taylor, Rebe (2012). "The National Confessional". Meanjin. Retrieved 23 October 2025.
  • Taylor, Rebe (2017). Into the Heart of Tasmania: A Search for Human Antiquity. Melbourne: Melbourne University Publishing. ISBN 978-0-522-86797-8.
  • Wilde, William Henry; Hooton, Joy Wendy; Andrews, Barry, eds. (1994). "Truganini". The Oxford Companion to Australian Literature. Melbourne: Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780195533811.001.0001. ISBN 978-0-19-553381-1.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ تروگانینی موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.