تسخیر ایرلند توسط کرامول
تسخیر ایرلند توسط کرامول (۱۶۴۹–۱۶۵۳) (به انگلیسی: Cromwellian conquest of Ireland) عبارت بود از بازپس‌گیری ایرلند توسط مشترک‌المنافع انگلستان که در ابتدا توسط اُلیور کرامول رهبری شد. این واقعه بخشی از جنگ‌های کنفدراسیون ایرلند (۱۶۴۱ تا ۱۶۵۲) و مجموعه بزرگ‌تر جنگ‌های سه پادشاهی (۱۶۳۹ تا ۱۶۵۳) را تشکیل می‌دهد.
تخمین‌های امروزی نشان می‌دهد که در طول این دوره، ایرلند به دلیل جنگ، قحطی و طاعون خیارکی، یک کاهش جمعیتی کلی به میزان تقریبی ۱۵ تا ۲۰ درصد از جمعیت پیش از سال ۱۶۴۱ را تجربه کرد.
شورش ۱۶۴۱ ایرلند، بخش عمده‌ای از ایرلند را تحت کنترل کنفدراسیون کاتولیک ایرلند درآورد. آن‌ها درگیر یک جنگ چندجانبه با سلطنت‌طلبان، پارلمان‌گرایان، کووِنانترهای اسکاتلندی و شبه‌نظامیان پرسبیترین محلی شدند. به دنبال اعدام چارلز اول در ژانویه ۱۶۴۹، کنفدراسیون با دشمنان سابق خود یعنی سلطنت‌طلبان علیه مشترک‌المنافع انگلستان که تازه تأسیس شده بود، متحد شد.
کرامول در اوت ۱۶۴۹ با یک نیروی اعزامی در نزدیکی دوبلین فرود آمد و تا پایان سال ۱۶۵۰، کنفدراسیون شکست خورده بود، اگرچه جنگ چریکی پراکنده تا سال ۱۶۵۳ ادامه یافت.
قانون ساماندهی ایرلند در ۱۶۵۲ میلادی کاتولیک‌ها را از بسیاری از مناصب دولتی منع کرد و مقادیر زیادی از زمین‌های آن‌ها را مصادره نمود که بخش عمده‌ای از آن به مهاجران پروتستان داده شد. این قوانین به منبع دائمی نارضایتی تبدیل شدند، در حالی که وحشی‌گری این تسخیر باعث شده است که کرامول همچنان یک چهره به شدت منفور در ایرلند باقی بماند. میزان مسئولیت شخصی او در قبال این فجایع هنوز مورد بحث است؛ برخی نویسندگان معتقدند اقدامات او در چارچوب قوانین پذیرفته شده جنگ در آن زمان بوده، در حالی که بسیاری از مورخان آکادمیک با این دیدگاه مخالفند.[۱]
منبع
- ↑ "Cromwellian conquest of Ireland". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-07.