تلما استرین
تلما استرین | |
|---|---|
 تلما استرین به همراه همسرش جرالد. سانتا مونیکا، کالیفرنیا. سپتامبر ۲۰۰۷. | |
| نام هنگام تولد | تلما آوسترن |
| زادهٔ | ۲۱ فوریهٔ ۱۹۲۴ |
| درگذشت | ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۴ (۸۹ سال) سانتا مونیکا، کالیفرنیا، ایالات متحده |
| محل تحصیل | دانشگاه ویسکانسین–مدیسن (کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری) |
| همسر | جرالد استرین |
| فرزندان | مارگو استرین جودی استرین دبورا استرین |
| جوایز | بورسیهٔ فولبرایت (1963) مدال صدمین سالگرد IEEE (1984) جایزهٔ هارادن پرات IEEE (1991) |
| پیشینه علمی | |
| شاخه(ها) | علوم رایانه |
| محل کار | بیمارستان کلمبیا-پرزبیتریان کالج درهٔ لس‌آنجلس مؤسسهٔ علوم وایزمن UCLA |
| پایان‌نامه | تعیین ظرفیت خازن‌های صفحه‌ای حلقوی با روش زیرناحیه‌ها (۱۹۵۱) |
| استاد راهنما | توماس ج. هیگینز[۱] |
تلما استرین (با نام خانوادگی پیشین آوسترن؛ ۲۱ فوریه ۱۹۲۴ – ۱۵ فوریه ۲۰۱۴[۲]) دانشمند علوم رایانه و مهندس آمریکایی بود که در زمینه‌های سامانه‌های خبره و مهندسی زیست‌پزشکی فعالیت‌های پیشگامانه‌ای انجام داد. استرین از نخستین افرادی بود که فناوری رایانه را در مراقبت‌های بهداشتی و پژوهش‌های پزشکی به کار گرفت. استرین در سال ۱۹۵۴ به طراحی رایانهٔ خودکار وایزمن، یا WEIZAC، نخستین رایانه در اسرائیل و خاورمیانه، کمک کرد؛ رویدادی که به‌عنوان یکی از نقاط عطف IEEE در مهندسی برق و رایانه ثبت شده است.[۳] او استاد بازنشستهٔ گروه علوم رایانهٔ دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) بود.
اوایل زندگی و تحصیلات
استرین در سال ۱۹۲۴ با نام تلما آوسترن در نیویورک زاده شد و در مدارس دولتی همان‌جا تحصیل کرد. او که استعداد اولیه‌ای در ریاضیات از خود نشان داده بود، تحصیلات عالی خود را در سال ۱۹۴۱ در سیتی کالج نیویورک (CCNY) آغاز کرد. او در همان سال، هنگامی که در CCNY تحصیل می‌کرد، با همسر آینده‌اش، جرالد استرین، آشنا شد و در حالی که تنها ۱۷ سال داشت با او ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۲، هنگامی که جرالد در جریان جنگ جهانی دوم وارد ارتش شد، استرین یک دورهٔ سه‌ماههٔ دستیار مهندسی را در مؤسسهٔ فناوری استیونز گذراند.[۴] او اندکی بعد به مدت دو سال در شرکت رادیو ریسپتور کار کرد و در آنجا به ساخت دستگاه‌های الکترونیکی پرداخت و به مهندسی علاقه‌مند شد.[۵]
در سال ۱۹۴۶، استرین و همسرش به مدیسن، ویسکانسین، نقل مکان کردند تا در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن (UW) در رشتهٔ مهندسی برق مدرک کارشناسی بگیرند.[۴] استرین در سال ۱۹۴۸ مدرک کارشناسی علوم دریافت کرد که نخستین مدرک از سه مدرک او در رشتهٔ مهندسی برق از دانشگاه ویسکانسین بود. او سپس به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۱ مدارک کارشناسی ارشد علوم و دکتری فلسفه را دریافت کرد.[۶]
پرینستون و پژوهش در مهندسی زیست‌پزشکی، ۱۹۵۱–۱۹۵۳
استرین در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به پرینستون، نیوجرسی نقل مکان کرد. تلما در سال ۱۹۵۱ در بخش الکتروانسفالوگرافی مؤسسهٔ عصب‌شناسی نیویورک در بیمارستان کلمبیا-پرزبیتریان در شهر نیویورک، به‌عنوان پژوهشگر مشغول به کار شد و در آنجا به مهندسی زیست‌پزشکی علاقه‌مند شد.[۷]
نقل مکان به دانشگاه UCLA در سال ۱۹۵۳
جرالد در سال ۱۹۵۳ در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به سمت تدریس منصوب شد و آن‌ها به لس آنجلس نقل مکان کردند. هنگامی که همسر تلما کار در UCLA را آغاز کرد، او به دلیل مقررات منع استخدام خویشاوندان نمی‌توانست در آنجا نیز کار کند؛ بنابراین در یک کالج دوساله، کالج درهٔ لس‌آنجلس در درهٔ سن فرناندو، کالیفرنیا، مشغول به کار شد و به تدریس نقشه‌کشی پرداخت. اندکی بعد، او و جرالد به اسرائیل رفتند و در سال ۱۹۵۴ به ساخت نخستین رایانهٔ آن کشور، رایانهٔ خودکار وایزمن یا WEIZAC، کمک کردند. پس از بازگشت، تلما در سال ۱۹۶۰ با مؤسسهٔ پژوهش مغز در UCLA همکاری خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۶۱ آزمایشگاه پردازش دادهٔ مؤسسه را سازمان‌دهی کرد؛ او از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ مدیر آزمایشگاه پردازش داده بود.[۸] او در دوران تصدی خود یکی از نخستین سامانه‌های تبدیل آنالوگ به دیجیتال را طراحی و توسعه داد که می‌توانست سیگنال‌های آنالوگ حاصل از الکتروانسفالوگرام‌ها (EEG) را به سیگنال‌های دیجیتال تبدیل کند.[۹]
استاد علوم رایانه، UCLA – ۱۹۸۰
در سال ۱۹۸۰، او سمت استادی را در گروه علوم رایانهٔ دانشکدهٔ مهندسی و علوم کاربردی پذیرفت. از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴، او در یک سمت دوره‌ای در بنیاد ملی علوم به‌عنوان مدیر بخش پژوهش‌های برق، رایانه و سامانه‌ها فعالیت کرد.[۹] او ریاست انجمن مهندسی در پزشکی و زیست‌شناسی IEEE را بر عهده داشته است[۱۰] و نخستین زن بود که به سمت معاون اجرایی IEEE منصوب شد.[۱۱]
مطالعات زنان و علوم رایانه
استرین در سال ۱۹۹۶ مقاله‌ای دربارهٔ مطالعات زنان و علوم رایانه منتشر کرد تا به بررسی نقاط تلاقی این دو رشته بپردازد؛ زیرا این دو «هر دو در دههٔ ۱۹۶۰ به‌عنوان رشته‌های دانشگاهی تکامل یافتند، اما در مسیرهایی بسیار متفاوت رشد کردند.»[۱۲] استرین در این مقاله، معرفت‌شناسی فمینیستی و ارزش‌های آموزشی آن را به روش‌هایی مرتبط می‌کند که علوم رایانه می‌تواند از طریق آن‌ها «برای دانشجویان اقلیت و کم‌درآمد مرتبط‌تر شود.»[۱۲] استرین توضیح می‌دهد که مطالعات زنان تا ۲۵ سال پس از تأسیس خود به زیررشته‌های علمی و مهندسی رایانش و مهندسی زیست‌پزشکی نپرداخت؛ زیررشته‌هایی که به گفتهٔ او «ابزارهایی برای بررسی سلامت زنان و حقوق باروری ایجاد می‌کردند»؛ در عوض، مطالعات زنان از طریق رشته‌های علوم انسانی بر «تجربهٔ بی‌واسطهٔ زنان» تمرکز داشت.[۱۲] استرین می‌نویسد: «مطالعات زنان» به این معناست که جهان علم و فناوری را از تاریخ پدرسالارانهٔ آن گسترش دهیم؛ تاریخی که این رشته‌ها را ذاتاً مردانه می‌داند.[۱۲] او می‌نویسد که مطالعات زنان در پی آن است که «عناصر جنسیت را در موقعیت‌های اجتماعی و سیاسی درک کند» و برای «گسترش دسترسی زنان به فناوری» ضروری است.[۱۲]
جوایز و افتخارات
او در سال ۱۹۸۴ مدال صدمین سالگرد IEEE را دریافت کرد.[۹] در سال ۱۹۸۹، دانشگاه ویسکانسین-مدیسن مدرک افتخاری دکترای علوم به او اعطا کرد. او در سال ۱۹۶۳ بورسیهٔ فولبرایت را در مؤسسهٔ وایزمن در اسرائیل دریافت کرد تا الگوهای EEG را در افراد مبتلا به صرع مطالعه کند.[۱] او جایزهٔ مهندس برجستهٔ سال را از مؤسسهٔ کالیفرنیا برای پیشبرد مهندسی، جایزهٔ دستاورد را از انجمن مهندسان زن (۱۹۸۱)، نخستین جایزهٔ خدمات را در سال ۱۹۸۲ از سوی انجمن زنان در رایانش،[۱۳] جایزهٔ هارادن پرات IEEE را در سال ۱۹۹۱،[۱۴] و جایزهٔ دستاورد برجسته را از بنیاد ملی علوم دریافت کرد. او عضو پیوستهٔ IEEE، عضو پیوستهٔ آکادمی هنرها و علوم آمریکا و عضو پیوستهٔ بنیان‌گذار مؤسسهٔ آمریکایی مهندسی پزشکی و زیستی بود.
زندگی شخصی و مرگ
استرین در ژوئیهٔ ۱۹۹۱، در ۶۷ سالگی بازنشسته شد.[۱۵] تلما استرین سه دختر داشت. مارگو استرین پزشک، دبورا استرین دانشمند علوم رایانه و جودیت استرین مدیر اجرایی شرکت بود.[۸][۲]
تلما استرین در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۴، کمتر از دو سال پس از درگذشت همسرش که ۷۰ سال با او زندگی کرده بود، درگذشت.[۲]
منابع
- 1 2 Nebeker, Frederik (1994). Sparks of Genius: Portraits of Electrical Engineering Excellence. New York: Institute of Electrical and Electronics Engineers. ISBN 978-0-7803-1033-9.
- 1 2 3 "Thelma Estrin's Obituary by Los Angeles Times". Legacy.com. Archived from the original on 4 February 2016. Retrieved 18 July 2014.
- ↑ "Milestones:List of IEEE Milestones". ETHW (in English). 2020-12-09. Retrieved 2022-03-29.
- 1 2 "Thelma Estrin". ETHW (in English). 2018-05-01. Retrieved 2022-03-29.
- ↑ "Thelma Estrin". Society of Women Engineers. Archived from the original on 2011-07-27. Retrieved 2011-04-07.
- ↑ "Thelma Estrin, Professor-in-Residence". UCLA Computer Science Department People. Archived from the original on 24 December 2010. Retrieved 19 February 2018.
- ↑ Stanley, Autumn, Mothers and Daughters of Invention: Notes for a Revised History of Invention (Methuchen, NJ, and London: Scarecrow Press, 1993), 645–9
- 1 2 "Dr. Thelma Estrin". WITI Hall of Fame. Archived from the original on 27 September 2011. Retrieved 4 August 2011.
- 1 2 3 Gurer, Denise (June 2002). "Pioneering Women In Computer Science". SIGCSE Bulletin. 34 (2).
- ↑ "Past Officers – Engineering in Medicine and Biology Society". Engineering in Medicine and Biology Society (in American English). Archived from the original on 2016-03-02. Retrieved 2016-01-04.
- ↑ "IEEE Nominations and Appointments Committee History of Service Manual 2014" (PDF). IEEE – The world's largest professional association for the advancement of technology. IEEE. 2014. Archived from the original (PDF) on May 31, 2015. Retrieved January 4, 2016.
- 1 2 3 4 5 Estrin, Thelma (1996). "Women's Studies and Computer Science: Their Intersection". IEEE Annals of the History of Computing. 18 (3): 43–46. doi:10.1109/85.511943.
- ↑ "Association for Women in Computing". Retrieved 19 October 2017.
- ↑ "IEEE Haraden Pratt Award Recipients" (PDF). IEEE. Archived (PDF) from the original on 2012-09-18. Retrieved 20 اکتبر 2012.
- ↑ "Thelma Estrin - Engineering and Technology History Wiki". ethw.org. May 2018. Retrieved 2019-03-23.
- دریافتکنندگان جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن