تناژ و پوندیج

حق تناژ و پوندژ (به انگلیسی: Tonnage and poundage)، از حقوق گمرکی و مالیات‌های انگلستان بودند که نخستین بار در دوران پادشاهی ادوارد دوم بر هر تان (بشکه بزرگ) از شراب وارداتی (که بیشتر از اسپانیا و پرتغال می‌آمد) و بر هر پوند وزن از کالاهای تجاری صادراتی یا وارداتی وضع شدند. به‌طور سنتی، حق تناژ و پوندژ توسط مجلس انگلستان برای تمام طول عمر پادشاه به او اعطا می‌شد، اما این رویه در دوران سلطنت چارلز یکم ادامه نیافت. حق تناژ و پوندژ سرانجام توسط «قانون گمرکات و بلو (بلوا) ۱۷۸۷» برچیده شد.[۱]

تاریخچه

«حق تناژ» که در سده چهاردهم میلادی معرفی شد، یک حق گمرکی علاوه بر حق پیش‌خرید سلطنتی شراب و حق ساقی‌گری سلطنتی بود که بر تمامی شراب‌های وارداتی وضع می‌شد؛ در حالی که «حق پوندژ» یک عوارض ad valorem (به ارزش کالا) بود که به نرخ دوازده پنس به ازای هر پوند ارزش روی تمامی کالاهای وارداتی یا صادراتی اعمال می‌شد. این حقوق گمرکی در ابتدا بر اساس توافق با بازرگانان دریافت می‌شد (پوندژ در ۱۳۰۲ و تناژ در ۱۳۴۷)، سپس در سال ۱۳۷۳ توسط پارلمان و در ابتدا تنها برای یک دوره محدود اعطا گردید. این مالیات‌ها برای دفاع از قلمرو پادشاهی وضع شده به‌شمار می‌آمدند. از دوران سلطنت هنری ششم، آن‌ها معمولاً برای تمام طول عمر پادشاه واگذار می‌شدند.[۲]

نخستین پارلمان چارلز یکم که به «پارلمان بی‌فایده» مشهور است، این سنت را شکست و به دلیل نگرانی از نحوه استفاده جیمز اول از حق دایمی تناژ و پوندژِ سال ۱۶۰۴ برای توجیه «تحمیلات مالیاتی» (عوارض اضافی بر برخی اقلام خاص)، این حق را به جای تمام عمر، تنها برای یک سال به شاه اعطا کرد. این محدودیت از سوی پارلمان یک اقدام تحریک‌آمیز تلقی شد، چرا که این عوارض یکی از منابع اصلی درآمد شاه بود؛ قصد پارلمان از این محدودیت یک‌ساله، مهار استقلال چارلز از طریق مجبور کردن او به درخواست سالانه بودجه از پارلمان بود. اگرچه مجلس عوام این لایحه را تصویب کرد، اما جرج باکینگهام تلاش موفقی را در مجلس اعیان بریتانیا برای مسدود کردن آن رهبری نمود. در نتیجه، پارلمان هیچ‌گونه حق تناژ و پوندژی به چارلز اعطا نکرد که این مسئله در کنار تلاش‌های پارلمان برای استیضاح دوک باکینگهام، به انحلال نخستین پارلمان چارلز انجامید.

با این حال، چارلز به جمع‌آوری غیرقانونی و بدون مجوز حق تناژ و پوندژ ادامه داد و این اقدام به شکایت اصلی پارلمانِ شکست‌خورده سال ۱۶۲۹ چارلز تبدیل شد. هنگامی که چارلز برای تعطیلی پارلمان اقدام کرد، نمایندگان رئیس مجلس، جان فینچ، بارون فینچ نخست را روی صندلی‌اش نگه داشتند تا سه قطعنامه خوانده شود که یکی از آن‌ها هر کسی را که حق تناژ و پوندژ بدون مجوز را پرداخت می‌کرد، خائن و دشمن انگلستان اعلام می‌نمود.

پیامدها

وصول حق تناژ و پوندژ توسط چارلز اول بدون مجوز پارلمان، همچنان یکی از شکایت‌های اصلی پارلمان طولانی او باقی ماند. رد این حقوق و اختلافات بعدی بر سر آن، به عنوان یکی از رویدادهای پرشماری دیده می‌شود که مسئول وقوع جنگ‌های داخلی انگلستان بوده‌اند.

پس از بازگردانی پادشاهی انگلستان، این حقوق برای تمام طول عمر به چارلز دوم و دو جانشین او اعطا شد. با مصوبات ملکه آن و جرج یکم، این عوارض دائمی شدند و برای بدهی‌های عمومی به رهن گذاشته گشتند.[۲] در سال ۱۷۸۷، آن‌ها سرانجام توسط «قانون یکپارچه‌سازی گمرکات» لغو شدند[۳] و شیوه‌های دیگری برای تأمین درآمد جایگزین آن‌ها گردید.[۲]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Customs and Excise Act 1787 (27 Geo 3 c.  13, 1787)". Great Britain Philatelic Society. Retrieved 12 February 2021.
  2. 1 2 3 One or more of the preceding sentences incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Tonnage and Poundage". Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 27 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 11.
  3. ↑  This article incorporates text from a publication now in the public domain: Wood, James, ed. (1907). "Tonnage and Poundage". دانشنامه ناتل. London and New York: Frederick Warne.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.