پارلمان طولانی
پارلمان طولانی یا پارلمان بلندمدت (به انگلیسی: The Long Parliament) پارلمانی در انگلستان بود که از سال ۱۶۴۰ تا ۱۶۶۰ دوام داشت و آن را به طولانیترین پارلمان در تاریخ انگلستان و بریتانیا بدل کرد.
این پارلمان پس از ناکامی پارلمان کوتاهمدت (Short Parliament) تشکیل شد؛ پارلمانی که تنها سه هفته در بهار ۱۶۴۰، و آن هم پس از یازده سال وقفهی کامل در فعالیت پارلمان، تشکیل جلسه داده بود.
در سپتامبر ۱۶۴۰، شاه چارلز یکم فرمان احضار پارلمانی را صادر کرد تا در ۳ نوامبر ۱۶۴۰ تشکیل شود. هدف او از این کار، تصویب لوایح مالی بود که برای تأمین هزینههای جنگهای اسقفان (Bishops’ Wars) علیه اسکاتلند ضروری شده بود.
نام «پارلمان بلندمدت» از آنجا آمده است که طبق مصوبهای از خود پارلمان مقرر شد که فقط با رضایت اعضای آن میتوان آن را منحل کرد؛ و از آنجا که اعضا تا ۱۶ مارس ۱۶۶۰ (پس از پایان جنگ داخلی انگلستان و نزدیک به پایان دوران میانپادشاهی) با انحلال آن موافقت نکردند، این پارلمان بیست سال دوام یافت.
این پارلمان نخست از ۱۶۴۰ تا ۱۶۵۳ تشکیل جلسه داد. پس از پاکسازی پراید (Pride’s Purge) در سال ۱۶۴۸، اعضای باقیمانده به عنوان پارلمان رامپ (Rump Parliament) به کار ادامه دادند تا آنکه الیور کرامول در آوریل ۱۶۵۳ آن را معلق کرد و به جای آن چند پارلمان منصوب یا انتخابی پیاپی برپا نمود.
پس از مرگ کرامول در سپتامبر ۱۶۵۸ و آشوبهای پس از آن، پارلمان رامپ در مه ۱۶۵۹ دوباره احیا شد. در فوریه ۱۶۶۰، ژنرال جرج مانک (George Monck) اجازه داد اعضایی که در سال ۱۶۴۸ کنار گذاشته شده بودند، دوباره کرسیهای خود را بازپس گیرند تا قوانین لازم برای بازگرداندن خاندان استوارت به قدرت (Restoration) را تصویب کنند و در نهایت پارلمان بلندمدت را منحل سازند.
با این اقدام، راه برای تشکیل پارلمان جدیدی هموار شد که به نام پارلمان کنوانسیون (Convention Parliament) شناخته میشود.[۱]
منبع
- ↑ "Long Parliament". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-09-15.