توبا (شراب نخل بستنی)

توبا یک شراب نخل سنتی فیلیپینی است که از شیره تخمیر شده طبیعی گونه‌های مختلف درختان نخل تهیه می‌شود. در طول دوره استعمار اسپانیا، توبا از طریق کشتی‌های مانیل به گوام، جزایر ماریانا و مکزیک معرفی شد. این شراب همچنان در مکزیک، به ویژه در ایالت‌های کولیما، خالیسکو، میچوآکان، نایاریت و گررو، محبوب است. توبا همچنین در اواسط قرن نوزدهم توسط کارگران مهاجر فیلیپینی در صنعت مروارید به جزایر تنگه تورس استرالیا معرفی شد.[۱]

تاریخچه

دیگ بخار کاوا برای تولید لامبانوگ از توبا (حدود ۱۹۱۲)
عرضه «توبا» (شیره درخت نارگیل) به بازار در ظروف بامبو، فیلیپین، ۱۹۲۳

توبا از دوران پیش از استعمار در فیلیپین وجود داشته است. این نوشیدنی به‌طور گسترده برای تفریح مصرف می‌شد و همچنین در مراسم مذهبی آنیمیستی که توسط بابایلان و دیگر شمن‌ها انجام می‌شد، اهمیت آیینی داشت. مصرف زیاد توبا و سایر نوشیدنی‌های الکلی در فیلیپین توسط استعمارگران اولیه اسپانیایی گزارش شده است. نوشیدن دسته جمعی (اینومان یا تاگایان به زبان‌های تاگالوگ و ویسایایی) جنبه مهمی از تعامل فرهنگی فیلیپینی‌ها بوده و هست.[۲][۳]

یک رسم عجیب و غریب اما سراسری در نوشیدن، استفاده مشترک از یک ظرف است. در طول تاگایان، یک نفر (معمولاً صاحب نوشیدنی) نقش تانگرو را بازی می‌کند که یک فنجان را با یک وعده الکل (تاگای) پر می‌کند. سپس یکی از اعضای گروه از فنجان می‌نوشد و آن را برای پر کردن مجدد به تانگرو می‌دهد. تانگرو دوباره فنجان را پر می‌کند و آن را به فرد دیگری می‌دهد و این کار تا زمانی که همه نوشیدنی خود را نوشیده باشند، ادامه می‌یابد. روش دوم نوشیدن همزمان از یک ظرف با استفاده از نی‌های توخالی یا بامبو است. تاگایان معمولاً با یک وعده غذایی مشترک به نام پولوتان همراه است. آیین و اصطلاحات تاگایان در کتاب بوکابولاریا تاگالوگ (۱۶۳۰) توسط فری میگل روئیز ثبت شده است و این شیوه‌های نوشیدن اجتماعی امروزه تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده‌اند. تاگایان همچنین با رسم باستانی فیلیپینی ساندوگو (فشردگی خون) مرتبط است، زیرا هر دو با نوشیدن از یک ظرف، رفاقت و پیوندهای اجتماعی را بین شرکت‌کنندگان تقویت می‌کنند.[۴]

توبا اولین بار توسط آنتونیو پیگافتا از سفر اکتشافی ماژلان (حدود ۱۵۲۱) در اسناد اروپایی ثبت شد، که آن را اوراکا نامید و به اشتباه فرض کرد که تقطیر شده است.

توبا می‌توانست با استفاده از نوع خاصی از تقطیر، به مشروب نخل تبدیل شود که به عنوان لامبانوگ (عرق نخل) و لاکسوی (نیپا) شناخته می‌شود. در طول دوره استعمار اسپانیا در فیلیپین، لامبانوگ و لاکسوی به‌طور نادرست به ترتیب vino de coco ("شراب نارگیل") و vino de nipa ("شراب نیپا") نامیده می‌شدند، با وجود اینکه آنها مشروب تقطیر شده بودند. از حدود سال ۱۵۶۹، لامبانوگ (به عنوان vino de coco) از طریق کشتی‌های مانیل به نوئوا گالیسیا (که اکنون کولیما، خالیسکو و نایاریت نامیده می‌شود) در مکزیک مدرن توسط مهاجران فیلیپینی که مزارع نارگیل را تأسیس کردند، معرفی شد. این نوشیدنی به سرعت در منطقه محبوب شد و با فروش مشروبات الکلی وارداتی از اسپانیا رقابت کرد. این امر باعث شد مقامات استعماری و مخاطبان سلطنتی در اسپانیا تولید شراب کوکو را ممنوع کرده و دستور تخریب مزارع نارگیل را صادر کنند. در اواسط دهه ۱۷۰۰، تولید وینو د کوکو در مکزیک متوقف شد (اگرچه انواع غیرالکلی توبا همچنان ادامه داشت). ممنوعیت وینو د کوکو و فناوری‌های تقطیر معرفی شده از فیلیپین منجر به توسعه مسکال و تکیلا توسط مردم بومی مکزیک شد.[۵]

تغییرات منطقه‌ای

باهال

باهال نوعی توبا است که به‌طور مشخص به رنگ نارنجی تا قهوه‌ای است زیرا عصاره (باروک) از پوست خشک شده (مارکا تونگوگ یا تانگال) گونه‌های خاصی از حرا (سریوپس) به آن اضافه شده است. تاگال، ریزوفورا موکروناتا یا واتریا ایندیکا). این شراب حدود یک روز تا چند هفته تخمیر می‌شود. این یک مرحله میانی در تولید شراب باهالینا است. این شراب از مناطق ویسایا، ویسایاس و میندانائو سرچشمه می‌گیرد.

کینتیل

کینوتیل با زرده تخم مرغ خام، شکلات تبلیا، شیر و مواد دیگر مخلوط می‌شود. در مناطق ویزایان ویسایاس و میندانائو گسترده است و در میان نام‌های دیگر با نام‌های کینوتر، کوتر یا دوبادو نیز شناخته می‌شود.[۶][۷][۸]

توحک

توهاک نوعی توبا است که از شیره نخل کائونگ (نخل سیاه‌رشته) که در زبان محلی با نام‌های کائونگ یا کابونگرو شناخته می‌شود، تهیه می‌شود. این توبا از منطقه کاراگا در میندانائو سرچشمه می‌گیرد. این توبا به همان روش توبا جمع‌آوری و تخمیر می‌شود. با این حال، گاهی ممکن است عصاره‌هایی از پوست درختی به نام لامود برای کمک به تخمیر و جلوگیری از ترش شدن شیره به آن اضافه شود. همچنین در آگوسان دل نورته با نام‌های هیدی‌کوپ یا هیدی‌آپ و در آگوسان دل سور با نام سان شناخته می‌شود.[۹]

تونگگانگ

تونگانگ تازه (تخمیر نشده) از شمال میندانائو

تونگانگ نوعی توبا است که توسط مردم مانوبو، ماندایا و مامانوا از شیره نخل دم ماهی (کاریوتا) ساخته می‌شود. این توبا به اندازه سایر انواع توبا محبوب نیست زیرا بو و طعم نسبتاً نامطبوع‌تری دارد.[۱۰]

خارج از فیلیپین

جزایر ماریانا

تولید توبا و برداشت شیره نارگیل توسط مهاجران فیلیپینی به گوام و جزایر ماریانا (که در آن زمان بخشی از هند شرقی اسپانیا بودند) معرفی شد. معرفی اولیه آنها معمولاً به دستیاران فیلیپینی مبلغ مذهبی اسپانیایی دیگو لوئیس د سن ویتورس در سال ۱۶۶۸ نسبت داده می‌شود. توبا به سرعت به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ این جزایر تبدیل شد، جایی که قبلاً هیچ نوشیدنی الکلی بومی وجود نداشت. مردم چامورو دو مشتق از توبا تهیه کردند: آگوآجنته (همچنین آگوآینت یا آگی، از اسپانیایی آگواردینت)، یک مشروب تقطیری شبیه به لامبانوگ فیلیپینی؛ و آلمیباد، یک شربت شیرین ساخته شده از شیره نارگیل جوشانده که در تهیه آب نبات و کیک برنجی (پوتو) استفاده می‌شد. خود توبا یا به صورت تازه (غیرالکلی) یا تخمیر شده مصرف می‌شد؛ اولی برای زنان و کودکان و دومی برای مردان محبوب بود.[۱۱][۱۲]

اندکی پس از تصاحب گوام توسط ایالات متحده از اسپانیا در سال ۱۸۹۹، دولت آمریکا تولید و فروش توبا را ممنوع کرد. هر کسی که در حال تولید آن دستگیر می‌شد، به زندان و جریمه نقدی محکوم می‌شد. این ممنوعیت برای ۴۰ سال بعدی پابرجا ماند و توبا فقط به انواع غیرالکلی و با الکل ملایم محدود شد. در سال ۱۹۳۹، کمی قبل از شروع جنگ جهانی دوم، مالیات‌هایی نیز بر نخل‌های نارگیل تولیدکننده توبا وضع شد که این صنعت را بیش از پیش فلج کرد. امروزه، توبا در این جزایر کمیاب است و تولید آن رو به کاهش است.[۱۳]

جستارهای وابسته

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ توبا (شراب نخل بستنی) موجود است.

منابع

  1. ↑ Astudillo-Melgar, Fernando; Ochoa-Leyva, Adrián; Utrilla, José; Huerta-Beristain, Gerardo (March 22, 2019). "Bacterial Diversity and Population Dynamics During the Fermentation of Palm Wine From Guerrero Mexico". Frontiers in Microbiology. 10: 531. doi:10.3389/fmicb.2019.00531. PMC 6440455. PMID 30967846.
  2. ↑ Gibbs, H.D.; Holmes, W.C. (1912). "The Alcohol Industry of the Philippine Islands Part II: Distilled Liquors; their Consumption and Manufacture". The Philippine Journal of Science: Section A. 7: 19–46.
  3. ↑ Garcia, Lawrence (December 9, 2017). "Tagay: A Look at Philippine Drinking Culture". Humaling. Archived from the original on 6 مه 2019. Retrieved May 6, 2019.
  4. ↑ Lasco, Gideon. "Tagay: Why there's no Tagalog word for "cheers" and other notes on Filipino drinking culture". Health, Culture, and Society in the Philippines. Retrieved May 6, 2019.
  5. ↑ Zizumbo-Villarreal, Daniel; Colunga-GarcíaMarín, Patricia (June 2008). "Early coconut distillation and the origins of mezcal and tequila spirits in west-central Mexico". Genetic Resources and Crop Evolution. 55 (4): 493–510. doi:10.1007/s10722-007-9255-0.
  6. ↑ "Do You Know What Kinutil Is?". Bite Sized. January 23, 2019. Retrieved May 5, 2019.
  7. ↑ Damo, Ida. "Kinutil: The Filipino Mudslide Drink". ChoosePhilippines. Archived from the original on August 2, 2014. Retrieved May 5, 2019.
  8. ↑ "Comfort food ng mga Waray". Kapuso Mo, Jessica Soho. GMA Public Affairs. Retrieved May 5, 2019.
  9. ↑ Garvan, John M. (1912). "Report on the drinks and drinking among the Mandaya, Manobo, and Mangguangan Tribes". The Philippine Journal of Science: Section A. 7: 106–114.
  10. ↑ "Report on the drinks and drinking among the Mandaya, Manobo, and Mangguangan Tribes"
  11. ↑ "Tuba: Guam's 'Water of Life' lives on". Stars and Stripes Guam. Retrieved May 6, 2019.
  12. ↑ "Filipinos on Guam: Cultural contributions". Guampedia. October 2, 2009. Retrieved May 6, 2019.
  13. ↑ "Tuba taxed, outlawed, now threatened by rhino beetle". Pacific Daily News. January 27, 2019. Retrieved May 6, 2019.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.